"ve o kadar sabırsızım ki,

çölün sonuna kadar koşmak,

dağın tepesine kadar tırmanmak istiyorum

uzaklardan bir ses beni çağırıyor."

İstediğin kadar güneş, istediğin kadar bağlılık,

Ben bir elmayla hoşnutum,

Ve bir papatyanın kokusundan.

Ben bir ayna, bir saf bağlılıkla yetiniyorum.

Bir balon patlasa, gülmüyorum,

Bir felsefe ay’ı ikiye bölerse, gülmüyorum.

Ben bıldırcın tüylerinin sesini tanıyorum,

Toy kuşunun karnındaki renkleri, Dağ keçisinin ayak izlerini...

Nerde ravent yetişir, iyi biliyorum.

Sığırcık ne zaman gelir, keklik ne zaman öter,

Şahin ne zaman ölür,

Çölün uykusunda ay nedir?

Tutku sapındaki ölüm...

Ve sevişmenin ağızda bıraktığı ahududu lezzeti.

Yaşam hoş bir adettir,

Yaşamın ölüm genişliğinde kanatları vardır,

Aşk kadar sıçrayabilir,

Yaşam, alışkanlık rafına kaldırıp, Unutulacak bir şey değildir.

Yaşam elin çiçek koparma isteğidir.

Yaşam turfanda, siyah incirdir

Yaşam, böceğin gözünde ağacın boyutudur.

Yaşam, yarasanın karanlıktaki tecrübesidir.

Yaşam bir göçmen kuşun, gariplik duygusudur.

Yaşam, uykunun dönemecinde bir tren düdüğüdür,

Yaşam uçak penceresinden, bir bahçeyi görmektir.

Füzenin uzaya fırlatıldığı haberi,

Ayın yalnızlığına dokunuş, Başka bir gezegende çiçek koklamak fikri...

Yaşam aynanın “karesi”dir.

Yaşam çiçek “üstü” sonsuzdur.

Yaşam yer “çarpı” yüreğimizin çarpıntısıdır.

Yaşam basit ve eşit nefesler geometrisidir.

Nerede olursam olayım, Gökyüzü benimdir.

Pencere, fikir, hava, aşk, yeryüzü benimdir.

Gözleri yıkamalı, başka türlü görmeli.

Kelimeleri yıkamalı.

Kelime rüzgâr olmalı, yağmur olmalı.

Şemsiyeleri kapatmalı.

Yağmur altında yürümeli.

Düşünceleri, hatıraları yağmur altına getirmeli.

Şehir bütün halkıyla yağmur altına gitmeli.

Dostu yağmur altında görmeli.

Aşkı yağmur altında aramalı.

Yağmur altında bir kadınla sevişmeli.

Yağmur altında yazmalı, konuşmalı, nilüfer dikmeli.

Yaşam, sürekli ıslanmaktır.

Yaşam “şimdi” havuzunda suya girmektir...

Aydınlığı tadalım.

Çimenlerin kanununu çiğnemeyelim.

Ve eğer ay çıkarsa, ağzımızı açalım

Ve gecenin uğursuz olduğunu söylemeyelim.

Ateş böceğinin, bahçenin bilgeliğinden Yoksun olduğunu sanmayalım.

Sepeti getirelim

Biraz kırmızı, biraz yeşil toplayalım.

İçinde rüzgâr esmeyen kitabı okumayalım,

Ve içinde ıslak şebnem yüzeyi olmayan kitabı, Hücreleri canlı olmayan kitabı okumayalım

Ve eğer solucanlar öldüyse, Yaşamda bir şeyin eksildiğini bilelim.

Eğer ağaçbiti yoksa, ağaç kanunları zarar görmüştür.

Ve eğer ölüm olmasaydı, neyin peşine koşacaktık?

Ve eğer ışık olmasaydı, uçuşun mantığı değişecekti.

Ve mercandan önce

Denizlerin düşüncelerinde boşluk vardı.

Ve geleceğin fıskiyesi nerde diye sormayalım,

Ve neden hakikatın kalbi mavidir diye

Ve dedelerimizin esintileri nasıl, geceleri nasıldı Diye sormayalım.

Geçmiş artık canlı değil.

Geçmişte kuş şakımıyor.

Geçmişte rüzgâr esmiyor.

Geçmişte çamın yeşil penceresi kapalı.

Çitlerin arkasında yaşayan sesi var kaderin

Yüzüne kapıyı kapatmayalım.

Perdeyi açalım:

Bırakalım duygular soluk alsın.

Bırakalım, yalnızlık Türkü söylesin,

Birşeyler yazsın,

Sokaklara çıksın.

İçten olalım.

Bizim işimiz değil kırmızı gülün sırrını anlamak.

Bizim işimiz belki de:

Kırmızı gülün büyüsünde yüzmektir.

Bizim işimiz belki de,

Nilüfer çiçeği ve çağımız arasında,

Hakikat şarkısının peşinde koşmaktır

Sen yürürsün rüzgar yürür

Sabahlar sığmaz olur gözlerine

Her adımda çözülür bir karanlık

Şafaklar çiçek sunar ellerine

Gün tutuşur,

Dağlar aydınlanır,

Yeniden aydınlanır...

Yeniden canlanan bu yaşam

Türküler dizer saçının tellerine

Sen yürürsün, rüzgar yürür

Alıp savurur saçların

En kalabalık alanlara götürür

Bir cellat çıkar, apansız

Bir fidan yeşermeden çürür

Ve kana bulanır ırmaklar

Baştan başa geçer kentleri

Toprak çatlar,

Gökyüzü bıçak bıçak şimşeklenir,

Görkemli bir yürüyüş başlar içimde

Ve bir tan vakti, Kırılır bütün güzellik yasaları

Ağaçlar aşk açar bahçelerimde

Dallar eğilir,

Yapraklar secde eder yürüyüşüne,

Sular kabarıp dalgalanır,

Ve tanrılar kalır önünde...

Ne beyler, ne krallar

Seninle yazılır en büyük destan

En güzel tarih seninle başlar

Sen yürürsün, rüzgar yürür

Bir sevinç boylanır dünyada

Çocuklar, korkusuz büyür

Dokunup geçtiğin her kuraklık, Yemyeşil bir vadiye dönüşür

Sen yürürsün, rüzgar yürür

Bizi bu deprem günlerinde,

bir şiirsiz yaşamak,

Bir de sensiz savaşmak öldürür

Kim bu süvari, gece yarısı fırtınada giden?

Oğul, neden korku içinde suratını gizlersin?

Gel Çoçuk, gel, benimle gel!

Baba, Babacığım! 

Duymaz mısın?

‘Benimle, Şeker Oğlan, sen gelmek ister misin?

Baba, Babacığım! 

Görmez misin orada?

‘Seni seviyorum, endamın beni deli ediyor;

Babanın hali perişan, aha nal toplayacak,

Gürgen Kralı bir Babanın geceleyin atla seyrini anlatır. Çocuğunun yüksek ateşi vardır, ve kabuslarında ‚Gürgen Kralının’ endamını görür, ondan babasına sığınırcasına endişelenir. Baba oğluna teselli vermeye çalışır ve onun hayallerini gerçeklere benzetmeye uğraşır, örneğin sis, yaprakların hışırtısı, ağaçların pırıltısı… gibi. Lakin çocuk gitgide huzursuzlaşır, ateşinden fantezilerindeki mahluklardan iyice korkar. Bu kuşkulu suretler - ‚Gürgen Kralı ve Kızları’ - çocuğun bakış açısından şekillendirilir ve dolayısıyla hakikiymişcesine gözetlendirilir. Neticesinde oğlan bir çığlıkla tamamen çaresizliğini belirtmeye çalışır, Baba tümüyle çilelenir ve nal toplarcasına atı tepikler, yurduna varmaya can atar. Sonunda anlar ki, çocuğu çoktan ölmüştür.

Bana gözyaşlarını gösterme anne

Söyle, yazgısına çarptıkça kendini azdıran bir yüreğin

Kırk yılda bir kırklara karışacakken,

Akdeniz'de işi ne?

Bir açıklaması olmayacak mı hayatın?

Bir şey söyle

Oğlunun kırk yılda bir adam gibi sevişine bir şey söyle

Nasıl olur yok mu sonsuzu anlatan bir masal?

Ben şimdi çocuklara ne derim anne?

Kırık bir tekneyim çılgın sularda

Artık kırklara karışır giderim anne

Kırklara,

Işıktan ırmaklara,

Benden bir fısıltı karışır tüm halaylara,

Benden bir rüzgar...

Denizlerden dağlara

Kırkındayım, yeni uyanmışım uykumdan

Artık yeni bir şiir bırakırım tüm kapılara

Artık kıyıda yıkıla yıkıla, kuleler

Düşümde gelincikler

İçimde gencecik bir keder var

Hala gençlik kokar bütün sokaklar

Hala gözlerim çocuk

Hiç böyle yanmadım şimdiye kadar

içimde gencecik bir keder var

Bana gözyaşlarını gösterme anne

Ne kar yağar buralarda, ne kimse kimseye ağlar

Ne masalcı kadın var,

Ne kardeşlerim anne

İki bin bir yılında Akdeniz'de bir bahar

Ne yağmurlar bitiyor ne de işlerim anne

Islanmış kağıtlar gibi günler ve dağılıyor yaşamak

Artık kırklara karışır giderim anne

Ateşten bir nehir düşürdüm anne

Şimdi ben, şehir şehir sürülüp kovulan yalnızların,

yollarda söylediği şarkılardan biriyim

Bütün bildiklerim yanlış

Ve sözlerim yalanmış anne

Günler hızla kapanıyor anne

Avukat ben, hakim ben, sanık ben

Dalıp gidiyorum duruşmalarda

Ve sokaklarda bir bilsen,

çocuklar beni çocukluğumdan tanıyor anne...

Dayanmak çok zor anne

Dindirmez artık en serin gülüşler bile

Hep kendimle konuştum, kar üstünde uyudum

Her şey anlatılmaz bir umuda bıraktıkça kendini

İlk kez yapayalnız düşündüm Akdeniz'i

Beşiktaş'ta, Kadıköy'de, Üsküdar'da

Artık düşümde gelincikler

İçimde gencecik yeni bir keder var

Hala yüreğim çocuk

İçimde gencecik yeni bir bahar

Sar beni artık Akdeniz'e

 Şükürler olsun ışığına sabahın,

Heybetli otellerin kentleri büyük,

Siyaset bayağıdır;

Ama yine de orda biri var salonda oturan Hâli biraz soylu kılığında,—

O kaçınılmaz sabah

Tüh! bize musallat olan Hayalet

Bir tek kahraman bile bilmiş olsaydı onu,

Durmadan, durmadan bastırır sır;

Asla dönek değildir Felek

Ne iriyarı biridir o, ne ufak tefek biri,

Hizmetçiye hizmet eder,

Eski dünya çoraklaştığında

İlkyaz yine çiçek açacak düşüncede

 ''...Dünyanın Domuz Kasabı,

Araç Yapımcısı, 

Buğday Yığıcısı, 

Demiryollarının Oyuncusu, 

Yük Taşıyıcısı Ulusun; 

Fırtınalı, dayanıklı, gürültülü şehri...''

Giz, çoğaltır karanlığı. İşte, tekliğimi hazırlayan yüzüm

Yüzüm...

Ya beni kim alır yüreğimden sabrımı?

Durulsa gök

Üşümüş acıları toplarım vücudumda

Bu benim kendi kendimi avuntumdur

Akşamüstleri ve şarap çünkü çok eskitilmiş birer mısradır.

Vücudum

''O zaman güneş soğudu,

Ve çöllerde yeşillikler kurudu

Bütün solgun pencerelerde gece

Kimse aşkı düşünmez oldu.

Kötü günler geldi ve karanlık

Bir şemsiye gibi tutuşuyordu

Bataklıkları alkolün

Güneş ölmüştü

Zavallı halk

Kimi zaman ufacık bir kıvılcım

Boğulmuş kendi korkularında

Ne zaman bir tutsak asılırken darağacının yağlı halatı korkudan kasılan gözlerini sıkarak dışarıya fırlatsa,

Ama her zaman alanın kıyısında

Ola ki...

Ah tutsağın sesi...

Kim açtı sana, ey Güzellik!

Bu gönül kapısını,

Âşık eden saf dillik

Hem kutlu hem lanetli olanı?

Aradan geçen zamanda yaşlandığımı söylersin;

Ne işe yaradı sonunda?

Harcandım mı dersin?

Gözlerim seni görür görmez,

Kölen olduğumu anladım,

Büyülü çekimine kim girmez?

Zorba ama sevimli hükümdarım!

Kana kana içerim suyunu acı vefasız çeşmenden senin;

Sen hem yakın hem yabancı,

Sen ki sonuncu olur birincin!

Senin tehlikeli bakışların

Durmadan, durmadan söz veren,

Az daha yanıltacaktın tanrıları sen,

Bin bir renkli şekilden şekle girersin

Görkeminle her birine heyecan verirsin,

En zayıf yaprak, yosunlu ağaç gövdesi

Meşe tomruğu, yağmur damlası kavisi

Sallanan örümceğin gümüş ağı,

Yakut rengindeki şarap bardağı,

Gölcüklerde ışıyan çakıl taşı,

Borca girer hepsinin başı

Anlık oyunlarında senin

Doğa’yı iflas ettirirsin.

Ah! ne işe yarayacak kaçmak ve saklanmak?

Oturandan, O’nun

Tahtına Sonsuzluğun?

Gökyüzü yüce

Âşık derince,

Güneş ve deniz

Bilinir sendeniz,

Önüm sıra giden,

Ve beni götüren,

Kadere karşı durur,

Beni havada uçurur

Kaderin benim için seçtiği yürek,

Budur benim zengin ruhum demek

Cömert bütündeki parçam tek,

Vadilere ve göklerin derinliğine bir bak

Birçok nimetle donatılmış bucak bucak,

Ve beni döndüren kumdan iskelete

Katlanabilir miyim kendime ihanete?

Çıkıyorum yüksek makamların bütün o görkemli tasarımlarına

Şekil denizinin üzerinden akıp gidersiniz,

Fırtınanın içinden şimşek gibi geçersiniz,

Bir bakıma mümkün değil sizi elde etmek,

Bir bakıma mümkün değil sizi sevebilmek,

Ne seri adımlar izinizi sürüp sizi bulabilir,

Ne kusursuz şekil cisminizi dondurulabilir.

Sen o uçsuz bucaksız kaçış

Yaşayan her şeyin üzerine asılmış,

Çabuk ve hünerli ilham vermede

Tatlı bir arzu aşırı bir halde,

Yıldızlı uzay ve zambak çiçeği

Dolar gülüşünle senin gül rengi,

Vermez tadını o dudakların

Kana kana içtiğin nektarın.

Sizde ne ki büyüktür, ne ki yücedir

Kurulan komplosu o kadar derindir.

Karanlık ve yalnızlık alsa da senden rüşveti

Zevahiri kurtarmak için uydursa da rivayeti,

Ve soğuk ve mor sabahlar

Düşüncelerinle donansalar,

Şu yaprak dolu koyaktır, şu çarşı pazar şehirdir,

Aralarında eşit bölüşülen sanatının ganimetidir,

Akıp giden o gök mavisi hava bile olsa

Sen dokununca mutsuzluğum kaybolsa,

Dalıp gitsem içine düşlerin duyguların,

Ve yine çıksam üstüne ateşli dalgaların.

Kraliçesi varlıkların! Ölmeyecek kadar cesurum

Geçmişe göz kulak olan derinliklerinde Varoluş’un,

Bulmayayım diye oralarda yine aynı dolandırıcıyı,

Ve sonsuza dek atlatmak için Kader denilen avcıyı.

Kuvvetinden korkulur, ama n’olur! Tanrısın farz et,

Ya beni hepten mahvet, ya kendini bana teslim et.

Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.

Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım..

Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,