Sana vermiş veren sulardan ses

Sana vermiş veren şiirden dil...

Yaratılmışsın ayrı topraktan...

Hamurun, toprağın bizimki değil!

Saçların var ki başka türlü sarı,

Gözlerin var ki başka türlü yeşil.

Yarı olmuş vücudun üstünde

Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil!

Bu köpükler, bu dalgalar, bu güneş,

Hepsi birden diyor: 'Geliş, serpil!'

Nefesin var ki başka türlü sıcak,

Gözlerin var ki başka türlü yeşil.

Demek ki sen değilsin dört yıldızlı bir akşam

Albayın ay çıkarıp at salıp yolladığı

Demek ki senin değil kalelerde yorgunsam

Köprüleri atılmış o ırmak akıntısı

Kaçaklık günlerimin sevip silâhladığı,

Bir bakış sularında ne çok yıkandı durdu

Neler taşıdı heybem av teri yel kırığı

Üzengisiz taylardan süvari çabukluğu

İzimi sürenleri izlerine getiren

O rüzgâr senin değil bıraktığım ateşin

Az önce dağ başında ürküp ayak sesinden

Yüreğimde en yeni korkusuyla güneşin

Yangınıyla arkamda kaçsam o taş günlerden

Bir sabah sana varsam varılan sen değilsin.

Sen bister-i gülde yatasun şevk ile handan

Men kül döşenem gülhen-i mihnette  sebep ne?

Ey can! Sebep ne?

Işıtmaz şulesi günün

Kusar zehrini düşünceler

Çiçek açmaz bülbül ötmez olur

Sıvanır katran gibi geceler

Yüreğin yangını dinmez devleşir kıvılcımlar

Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi

Cem Sultan ağlar

Çalınıp durmakta çan

Varlığın şevkine inat

Napoli ezansız Napoli kahpe

Yarasalar Napoli’de kanat kanat

Uçuşur karanlık mermerlerinde

Bin türlü acıyla dolar hicran

Hasret yamuklaşır, kördüğüm olur

Kahrolur can

Napoli üstüne çöker bulutlar, bulutlar

Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi

Cem Sultan ağlar

Dök yaşların sitaresin ey bî- sitare Cem!

Girecekler kanına

Bu dem 

Kamışlar kağıda mısralar dizer,

Morlaşır hayalin ufkunda dağlar

Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi

Cem sultan ağlar.

Teni tuzağa düşmüş Cem Sultan’ın

Vurulmuş bir nazlı ceylan gibi

İnsin Zühre yıldızı yere 

Kan gibi...

Var mıdır ilahi köhne cihanda

Huzurla yaşanan bir vatan gibi...

Huzur, kupada zehir zemberek

Uzatır avuçlarını tutar ya

Her şey engerek...

Ve alıp gider başını Cem Sultan

En eski şarkıların çalındığı bir diyara...

Soluksuz koşar, nefessiz koşar

Bir beyaz tomurcuksuz bahara.

Napoli sinsi, Napoli ağyâr...

Napoli’de bir sarayda bicemal

Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi

Cem Sultan ağlar, Cem Sultan ağlar...

Agusu dökülür içine pişmanlığın...

Hırsıyla sultanlığın

Düştüğü yerde,

Kaldırır yumruklarını vurur

Devleşir sancılar yeni baştan

Soğuk, katı ve zalim

Napoli çıldırır, Napoli kudurur...

Taşa vermiş göğsünü anneler emsin diye

Bir kırık testiden sızan su hayat

Dağların ardında kaldı masallar

Ne nazlı Çiçek Hatun, ne at ne pusat

Yalnızlık kesilmiş bir pınar gibi

Cem Sultan ağlar.

“Dil helâk eyler gözüm, hançer çeker can üstüne

Gör! Ne hûnidir görün kim kan ider kan üstüne?“

Yüreğin kanıyla yazılır mısralar 

Cem Sultan ağlar.

Ölüm, o rengiyle safran sarısı

Bir kırbaç misali savrulur durur.

En taze çiçeklerin hatırası

Büker boynunu, kurur...

Esaret ölümde son bulur Napoli’de

Esaret bir kördüğüm

Yalnızlık kesilmiş bir yaslı pınar gibi gördüğüm

Cem Sultan’ın yası

“Talihsiz Cem Sultan...”diye

Osmanlı ağlar, 

Osmanlı ağlar...

Bu müzik seninle başladı. Bu çalkantılı akım, kayaları yumuşatan bu ağrı, dikkati unutturan imge, bu geçmiş zaman sayfalarında özlenen saat. Her gün biraz daha kendimizden uzaklaştığımız zamansız ve mekânsız kaldığımızda gecede. Artık kendimi seninle tanır ve tanınır oldum. Bir yokluğu mu kucakladım diye düşünmedim hiç. Sorular sorup formüller aramadım. Sınırsız bir akıma dönüştü zaman. Bir eski zaman yarasını daha kanattım yeniden. Yazgı dedim teslim oldum muazzam esmerliğine. Bir miladi tarih olsun istemedim, ama deprem başladı, sarsıldım ve sırrımı sundum sana.

Geriye kalan nedir şimdi? Ey bir türlü denizini bulamamış nehir! Korkunç şüphelerle titreyen aklımız bilmeli artık bu çalkantılı gökyüzünün altında melekle insan telefonla sekreter arasında fark var. Aynalar susuz tayfaları unutup bize bakıyorlar. Delice aksediyor ruhumuza doğrular ve yanlışlar. 

Artık öfkemi ve yenilmişliğimi serin sulara batırıp yeni yorumlarla bir melek ordusuyla bakmalıyım yüzüne. Çünkü yeni güzelliklerin tablosunda yine sen varsın. Olgunlaşan bir meyvenin bilgelik derslerini öğrendim. Varoluş sırrım seninle tamamlanıyor anlamasan da. Zaman geçiyor, geciken bir akşamın kıyısında martıların deniz görmemesi hakikate aykırı. Bahar diyorsan içinde dalgın gözlerini açıp hayata katılmanın tutkusu seni de tanımlamalı. Çünkü her şey biraz daha aşikâr ve hızla yayılıyor. Çiçeklerden usanıyor ve çocukları sevmiyorsun. Yılan ve akrep günleri içine giriyor, yalnız ve hatırasız kalıyoruz. Öfkesi kabaran bir adam geçiyor yanımızdan, saç modellerinin ne anlama geldiğini soruyor. Hızla solan ve soyulan duygular çevremizde içimiz daralıyor. Kâğıtlara sarılıyoruz tabletlere ve köleliğe. Kirlenen ve eskiyen şeylere, yeni alışkanlıklarla tanışıyor unutuyoruz yorumsuz bir habere dönüşüyor hayatımız. İşte rüzgârımız, bir defa daha son defa esiyor ülkenden. Ben ne kadar sabırlı ve sarışın olmayı öğrensem de telefonlara aldırmıyor ve anlaşılmıyor sesim. Yağmura ve bulutlara daha yakın bir depremi gizliyor içinde. Bir işaret bekliyor senden. İçimdeki mağarada sonsuz yankılar. Hayatımızın gelecek sayfaları önünde dağlara doğru sonsuz bir koşu. Yalvaran kelimelerle bir daha ıslatıp toprağını. Serin ve el değmemiş duygularımla güneşimi çocuklara veriyorum. İnsan olsak diyorum, ateşi yeniden tutuşturulan. Kralların şapkasına gülüp geçsek, yakınlarından bir dervişin gözlerindeki huzuru bulsak. Serin rüzgârlarla uyansa bedenimiz, geçen zaman geometrisinde tuşlardan usanmış kâğıtlardan, sorulardan saatlerden bu kaçıp gelmelerden sıyrılarak yıldızına uzansam. 

''Bırak, suskunluğum senin şarkın olsun!

Alnına konsun bu öpüş!

Ve, şimdi senden ayrılırken,

İtiraf edeyim ki,

Günlerimi bir düş

Sayarken yanılmıyorsun;

Ama, umut gitmişse uzaklara

Bir gece ya da bir gün

Bir görüntüde ya da bir şeyde olmaksızın

Fark eder mi bu yüzden?

Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz

Yalnızca bir düş içinde bir düş.

Kırılan dalgaların dövdüğü bir kıyının

Haykırışları içinde duruyorum:

Ve altın kum taneleri

Tutuyorum avucumda

Ne kadar az! Ama nasıl da

Süzülüyorlar parmaklarımın arasından derinlerine

Ben ağlarken, ben ağlarken!

Ah Tanrım! Daha sıkı

Tutamaz mıyım onları?

Ah Tanrım! Tekini bile kurtaramaz mıyım acımasız dalgadan?

Bir düşün içinde bir düş mü 

Bütün gördüğümüz ve göründüğümüz?

Ben ölürsem akşamüstü ölürüm

Şehre simsiyah bir kar yağar

Yollar kalbimle örtülür

Parmaklarımın arasından Gecenin geldiğini görürüm

Ben ölürsem, akşamüstü ölürüm

Çocuklar sinemaya gider,

Yüzümü bir çiçeğe gömüp Ağlamak gibi isterim

Derinden bir tren geçer

Ben ölürsem, akşamüstü ölürüm

Alıp başımı gitmek isterim,

Bir akşam bir kente girerim Kayısı ağaçları arasından

Gidip denize bakarım,

Bir tiyatro seyrederim

Ben ölürsem, akşamüstü ölürüm

Uzaktan bir bulut geçer

Karanlık bir çocukluk bulutu

Gerçeküstücü bir ressam, Dünyayı değiştirmeye başlar

Denizin ve kırların Rengi birbirine karışır

Sana bir şiir getiririm,

Sözler rüyamdan fışkırır,

Dünya bölümlere ayrılır,

Birinde bir pazar sabahı,

Birinde bir gökyüzü,

Birinde sararmış yapraklar,

Birinde bir adam,

Her şeye yeniden başlar...

Ateş, sardı kör yılanın gözünü

İspinoz kuşu da ötmez oldu

Kurudu evinizin önündeki asma

Yüzünüzün denizinde yapraklanan kan, Şimdi ölü suların dibine çöküyor

Artık cellatlar sizi hatırlamıyor.

Avlunuzun taşlarından bir ses Soruyor belirsiz zamanlarda

“Öldün mü oğul?”

Kim biliyor bu sorunun karşılığını?

Sizin için değil artık gölgeli, serin Bir ikindi masası konuşmaları

Oralarda demirden çeneleriyle,

Zamanın kahvesini öğütüp, içen

Bir yudum kahveye, bir yudum acı

Bir yudum kahveye, koca bir deniz.

Ölüleri öylesine gömdüler...

İyi ki mayıs ve sabah erken

Keten çiçekleri getirmiş rüzgâr

Başka da kimseler yoktu,

Şimdi bazen mayıs mı unutuyorum

Ah daracık avludan geçen ses,

Oğlumun boynuna dokunamıyorum

Geri gelmeyecek olan Nasıl bilir ve oradan vururlar?

Denizin yüzü ürperiyor

Nereye gidersen git, seni tanıyorum.

Üzülme baba, nerdeyse çıkar Şimdi

dağlardan Gelir serin bir esinti, terini siler

Okşar derisini, kanı temizler

Biz o rüzgârı biliriz

Rüzgâra parmaklık konur mu?

Kahırlanma baba, demir kapılar Ardından iki türkü şimdi erişir

Biz o türküleri tanırız

Türküye kurşun sıkılır mı?

Unutma baba onun arkadaşları var

Altın eylül ağaçları gibi, genç kızlar Alnını çiçeklerle donatırlar

Çiçeksiz düğüne gidilir mi?

Unutma baba, onun arkadaşları var

uçsuz bozkırlardan koşarak Ölüme açılan yiğit çocuklar

Yaşamanın savaşçısı çocuklar, Tez ulaştırırlar onu güneşe

Güneş balçıkla sıvanır mı?

Hatırlar mısın baba, ninem anlatırdı

Serin yaz sabahlarında  Söğüt dallarında bir ak güvercin

Açarmış eski kitabın sayfalarını,

Okuu okuuu… dermiş ağzında can dili

Koysak bir gün okuyan olur mu?

Darağacına tahta veren çınar ,bir gün anlar

Bayrağı taşıyan düşerse, onu taşırlar

Son yoksul çocuğun yüzü gülünceye kadar...

İdamlara karşı düzenlenen imza kampanyasında, başını az önce okuduğumuz şair çekiyor. Fakat üç fidan için çabaladığı bu imza kampanyası sonuç vermiyor ve idam ediliyorlar. Ve şair bundan çok etkileniyor.

Daha sonra bir arkadaşının yanına gidip, yazdığı bu şiiri veriyor. Bir kopyasını çıkartmasını isteyip- o zamanlar da fotokopi yaygın değil tabi-eliyle çıkartıyor.

Çok sonra şair şiir kitabının hazırlığını yaparken, bu şiirini bulamıyor. Ve arkadaşından çıkardığı kopyasını isteyince, arkadaşı da bulamıyor. Daha sonra şair bombalı saldırı sonucu öldürüldükten 15 yıl sonra arkadaşı bu şiiri bir kitabın arasında buluyor.

                                                                                                                                                                              (Sevgili eşim Münevver’e)

Sarı, sessiz günlerdir

Nişanlı bir kız gibidir şimdi yaz

Şimdi yağmur yağsın beklenir

Çocukluk resimlerine bakılır gibi

Renklere ad verilir durgun denize bakılarak

Ve gülümseyerek deler geceyi, Kendi zehrinde açan zambak

Şimdi sarhoşuz, mızıka çalıyoruz

Ne yazılır böyle vakitlerde insana dair?

Haydi sevişelim, sevişmek biraz devrimci, biraz tutucu

Bu temmuzun ilk günleri, hain, hınzır

Denir ki, insanın kendisidir yollara savrulan kar

An gelir, şarkılaşır su

Sisler arasından çıkıp gelen kuğu, Rüzgârlı bir ovaya dönüştüğünde

Dinle, Sonsuzu sonsuz yapan biziz

Bu bizdeki renk, bizdeki titreyiş

Ömür boyu sürecek en uzun gerçek

Ne demiş ilk düşünürü dünyanın?

İnsan ki, ardındadır kendi gölgesinin

Baharda bir üzünç ağacıdır dile gelecek

Issızlığa düşen imgeler gibi narlaşır,

Ayrı yollarda giden dostlar gibi,

arkada İz diye, çan sesleri bırakır

İç geçirir rüzgârda nar ve kar

Üstünden sular süzülen kadın, Göğsünde efsaneler gizler kederinden

Bu ud sesi, yeni doğan bir zaman nefesi

-Belirsiz tapınağı hayatın, görünmez tapınağı-

ağır ritimlerle mavi, Göğsünde gizden şiire doğru elma tadı:

Bir lamba ki, yanar sabaha kadar

-Sevgili, bu ud sesi

Sonsuza uzayan gölge tek tesellisi

Ulu bir ağaç rüzgârı yazın sesi, Esiyor hafifçe

Ötede, dö minör.  Korku, umutsuzluk ve acı

Tutkular kar taneleri gibi yağıyor şiire

İnsan nasıl duyarsa zor günlerde güçsüzlüğünü, Öyle duyar notalarda çınlayan yazı

-Sevgili, titrer yazla yüreklerin sırları

Seninle birlikteyiz yine, seninle ayrı

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Eskil duygular karışıyor havaya

Bir meleğin hıçkırığı

Fısıldayan koruluklar, aşk masalları

Belleğin kafesini yırtıyor bu çılgın uyum

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Döküyor çam ağaçları düşlerini

Unutulmuş ayinler dolduruyor geceyi

Yasaklanmış masallar anlatıyor masalcı

Dokunup geçiyor menekşedeki gizli anlama

Sana pastoral bir müzik besteliyorum

Sonra bir yağmur başlıyor,

Yelden büstler kırılıyor eriyen gizlerde

Fenerler köreliyor, çarpıyor fırtına yüreğimize

Sözcükler göklerin ilk gücü, ilk çiçeği

Saat, gece yarısı

Yazın son kalıntısı, Eski kapıların sesi gibi bahçelerde

Bu belki görüntüsüdür gerçeğin, belki değil...

İpek telini koparan kim bilir hangi çağdır

-Sevgili, bu şiirle başlayan şölen, yeryüzüne yağan ilk yağmur duasıdır

Hiçbir cümleye sonundan başlanmaz,

Bağışla

Ümitsizlik ciddi bir iştir

Bilirsin ki, adımı duyduğumda bile ürperirim

Bir de parmaklarını öptüğümde.

Ama sana ümidin fotoğrafını çekip yollamak isterdim

Arkasında şu yazardı; ciddiyim.

Bağışla

Bilirim ki

Olmazlar, düşü olmayan kalplerde yetişir.

Hiçbir siyahın rengi solmaz

Adın en güzel şimdi söylenir, bağışla...

Silinmektir mümkün, tutunmaksa aramızda

Bilirsin ki, akşamüstleri başka bir eser gönlüne

Yorgunluktur, çöker

Dizlerini kanatırsın kaldırımlarda,

Fakat sözlerin ihtiyar, bağışla

Gözlerin, masallarla uyuyan çocuklar kadar...

Bilirim ki kirpikler çapak tutmaz ayazlarda

Hiçbir hazırlık, acıyı azaltmaz

Hangi laterna bizi çalarsa, ona koşacağım

Bağışla...

Sürekli tekrarlayan bir plak olacağım,

Bilirsin ki, en güzel nota senin sesin....

En güzel esinti saçlarında....

Hangi sokak ıslak?

Hangi toprak bereketsiz?

Hangi kalp ehliyetsiz?

Sevda, bir kaza kurşunu...

Öğreneceğim, bağışla

Bazen de fırtına ekmek, umudunu biçmektir

Bilirim ki, bin yıllık güneş de olsam, batıdan doğmayacağım

Önünü alamıyorum bu kör gidişlerin yollarda,

Herkes bir yere gidiyor, önünü alamıyorum

Çaresiz direniyorum bu dönüm noktalarında,

Kimse elini uzatmıyor

Bir gürültülü yaşamağa gidiyor dünya boşalan bir deniz gibi

Bu sesler ormanında, kaybolan bir çağ bu.

Nereye gitsem hep apartmanlar çıkıyor önüme

Alıp başımı duvarlara çarpıyor bu yollar

Gidip gelmelerim bu dar sokaklarda,

İnsanların koşup dolduğu bu dar yapılarda

Bir kısır döngüye girmek için bütün çabalar

Biz bunun için mi geldik?

Kara ağaç gibi bağlıyım, katı bir çağ bu

Her şey bir makine düzenine gidiyor

- düzen diyorlar, beni çağırıyorlar -

Irmak yatağına sığınıyorum, sınırlı bir çağ bu

Baktığımız her şeyde bir yalan kabuğu,

Bir mercek düzenine bağlanıyor gözlerimiz.

Şu zaman çıkmazında alıp, beni bir altmış yaşa bağlıyorsunuz

Doğmadan ölüme yöneldik, gerisi yok diyenler var

Sınırlı yıl oyunlarına inananlar var

Sizin güveniniz bir güneş düzeninde,

Ben mezarların karanlık çağına dayanıyorum

Bir ağacı büyütüyorum her yerimle

Bir ağacı uyguluyorum

- her şey bir ağaç düzeninde -

Yerde gökte ve her, her yerde

Dallarında ben, ağacın incecik köklerinde

Boğuluyorum - bağlanıyorum -

Ben, mezarların karanlık çağına dayanıyorum.

Şu dar odanın katı yalnızlığında,

Ve her şeyin çıplaklığında, Durup bir pencereyi deniyorum

Gizliliğin dışına çıkıyorum

Araçların,

İnsanların,

Şehrin ve meydanların ve kalabalığın ve herşeyin....

İçimde yalnız ve yapraksız Bir kavak ağacı büyüyor

Ama küskün ama yalnız ama yapraksız

ve uzun Bir ağlama duvarı bu

Yatak ve yorganın kuru yalnızlığında,

Ve aklın dar yalnızlığında,

Şehrin ve herşeyin,

Ve kalabalığın yorgunluğunda

Saçların ve parmakların

Ve gözlerin ve gecenin bu bulanık çağında

Ve aynaların sığ görünümünde,

Bunalıyorum....

Susmanın kalesine sığınıyorum

Önümde karanlıktan duvarlar

Sırtımda insan yüklü bir gök var.