Bir çaydanlık gibi gri bir akşam adam olmaktan yorulsam,

Düğümlesem bağlarını bütün ayakkabıların

O zaman seni aramaya başlasam elde bir fırçayla

Ve bütün kadehlerimi ödemeye zorlasam seni.

Adam olmaktan yorulsam,

Ve kessem-önlenemez bir biçimde büyüyen her şeyi-sana baktığımda telaşlanmayasın diye;

İnsan gövdesinde bir karınca izdihamı, bana her baktığında yeniden ortaya çıkıyor.

Adam olmaktan yorulsam,

Genç olmaktan yorulsam,

Ve kendimi çok yaşlı hissetsem

Yorulmaktan yorulsam, gülmekten...

Adam olmaktan yorulsam, yorulsam ki, yoruluyorum

Kendimden, senden, kanayan

Ve temiz bir biçimde kesilemeyen her şeyden,

Her şeyden sökülüp gidemeyen bir iz bırakmaksızın koyu ve kirli.

Adam olmaktan yorulsam, (yorulsam, yorulsam, yorulsam ve yorulsam, ki yoruluyorum)

Şairlerin dizelerini çalsam,

Vakti geçmiş, savunmasız, kartondan bir deriyle kalmış, kitaplar gibi;

Onlara şık giysiler giydirsem,

Çok itinalı bir biçimde, çizgileri yerli yerine oturtsam,

Ve o zaman, bozguna uğramış,

Gururlu bir yerli gibi,

Ağır, kirli gözyaşlarıyla süslensem.

Bir buğday büyüyorsa şimdi Türkiye'de

Karakışta bahar kendine özgü mevsimdir

Ne toprak kokusu vardır,

Bahar zamanıdır bu

Niye geldim diye ne düşündüysen,

Öyle yerler vardır ki,

Burada gerekmez doğrulaman,

Ve herhangi bir eylem,  bir adımdır idam kütüğüne, ateşe, denizin gırtlağına

Baba, bana bağırma

Bayrak direklerine konan kartalları anlat

Bilginin bilgisizlikten daha çok acı verdiği yerde

Sen bende neleri öpüyorsun bir bilsen

Gecenin kaldırımlarına yüksek sesle bir şeyler çiziyorlar.

Sen bende, gözlerinin anne ışığıyla

Artık mutlu olmalıyım

Zamanı, arayışlar ya da arayışlar arası dinlenceler olarak değil

Geçmiş büyük bir tarih yüküyle geride kaldı

Hayatın satır aralarını sanırım artık daha iyi okuyorum

Böyle olsa da şimdi doruğuna tırmanmak zorunda olduğumuz bu dağ

Bu saatten sonra

Hayat gittikçe soğurken, bunlar senden ve bizden gelen ısıl dalgalar

Ve şimdi geçmişinde bolca yalanlar ve ihanetler olan bir adam olarak

Bugün bana sen yaşam bağımızı ve ortak yolculuğumuzu bir umut kaynağı olarak sunuyorsun

Öyleyse;

Hayati bir durağa ulaşmış olmam ne güzel

Ve sen ne güzelsin benim sevgilim karım

Mutlu olmalıyım

Annem ilk defa, babamdan, ilk defa duyacağım iki dize söylüyor… Çok sıradan bir şey gibi

Acısı öyle yeşil duruyor ki yüzünde

Uzun bir sessizlikten sonra sabırsız

Çok uzak derdi, çok uzak

Uzun bir yolculuğa çıkıp geri dönüyor

Belki iş olsun diye, şirin görünmek biraz

Uzun kalıyor bende, ne çok uzun kalıyor

Hiç öyle değil diyor, hiç öyle değil

İyi ki de öyledir… İyi ki de öyledir

(Bir ilkyaz gecesi. Eski bir evin geniş bir odası. Karalar giyinmiş yaşlı bir kadın bir genç adamla konuşuyor. Işığı yakmamışlar, iki pencereden, benzersiz bir ay ışığı doluyor içeri. Karalar giyinmiş kadının dinsel eğilimli iki-üç şiir derlemesi yayımlamış olduğunu söylemeyi unuttum size. Evet karalar giyinmiş kadın genç adamla konuşuyor.)

Bırak ben de geleyim seninle. Ne kadar da güzel ay bu akşam! 

İyidir ay, iyidir, - kimse görmeyecek nasıl da ağarmış olduğunu saçlarımın. 

Ay altın rengine dönüştürecek gene.

Sen de anlayamayacaksın.

Bırak ben de geleyim seninle.

Ay çıkınca, büyür evdeki gölgeler,

Görünmez eller açar perdeleri,

Piyanonun tozlarına, unutulmuş sözcükler yazar solgun bir parmak

Duymak istemem onları.

Ne olur sus. Bırak ben de geleyim seninle,

Biraz daha uzağa, fabrikanın duvarlarına kadar, o beton, o göksel, o ay ışığıyla badanalanmış,

Öylesine kayıtsız, öylesine maddeden uzak,

Öylesine gerçek ve neredeyse, soyut kentin göründüğü o köşe başına kadar,

İstersen inanabilirsin yaşadığına, yaşamadığına hatta,

İstersen hiç yaşamadım diye düşün, inanma istersen zamana ve yıkımlarına.

Tepeye tırmanırız, otururuz bir tahta sıraya,

İlkyaz melteminin serinlediği bu saatte havalarda uçtuğumuzu bile düşleyebiliriz

Kaç kez çünkü, tıpkı şu anki gibi, giysimin hışırtısını vuruşu saymışımdır iki güçlü kanadın

Ve bu uçuşun uğultusuna bir bırakınca kendini insan, sıkıştığını hisseder boğazının, böğürlerinin, etinin,

Yüksekliğin o güçlü sinirlerinin kıskacında, gök mavisinin kaslarına sıkışmış gibisindir

Ne önemi var gidiyor ya da dönüyor olmanın?

Ne önemi var? 

Varsın ağarmış olsun saçlarım (bu değil benim üzüntüm, değil bu, üzüntüm yüreğimin de aynı ölçüde ağarmamasından)

Bırak ben de geleyim seninle.

Biliyorum, biliyorum, herkes tek başınadır aşkta

Şan-şöhrette de ölümde de tek başınadır.

Biliyorum. Geçtim o yoldan. Deney ne işe yarar?

Bırak ben de geleyim seninle...

''Bu geçitte geçmişin ne ağır kanlı korkuları, ne de basit, çıkarcı saplantıları vardır. 

Bu geçitten geçerken kimse kimseye bir gelecek vaat edemez. Bu geçitte aşkın kendi zamanı, kendi büyüsü, kendi gerçekliği vardır. Çünkü aşkın bir anın da yüzlerce yıl yaşayan bir insan ne geçmişten ne de gelecekten bir şeyler ummayı aklına getirebilir… Hiç bilinmedik, hiç tadılmadık bir ateşle yanarsın orada; bütün bildiklerini, bütün öğrendiklerini unuta unuta yanarsın, içindeki o hazin ıssızlıkla birlikte, bu hayatın sana dayattığı umutlarla, bütün yanılsamalarınla birlikte, yanarsın… Nafile yanarsın…Ve oradan bu hayatın kurallarıyla yaşarken arayıp bulamadığın her şeyi bambaşka bir yüz ve bambaşka bir kalple bulup çıkarsın.''

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara sana doğru uzanan çaresiz ellerimi.

Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara:

Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi. 

Koy verip telli pullu saçlarını rüzgara, bir çocuğun ardına düşen heykellerimi

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara...

Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü

Ve boğazımı sıktı parmaklar ince, uzun.

Günahkar toprağıma saçından bir tel düştü;

Sana ne olmuş Rosa? Bir derde tutulmuşsun

Bir ekmek kadar aziz fikirler böyle pişti:

Noel ağaçları ve manolyalar kahrolsun,

Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü...

Şu şapkayı çıkarıp atıyorum ırmağa;

Her şeyim sizin olsun, hep sizin kesik başlar.

Rüyasında örümcek başlarsa ağlamağa, içine gül koyduğum tüfek ölmeye başlar.

Günahını sırtına yüklenen kaplumbağa gibi ölüm önünde öz benliğim yavaşlar.

Denizleri bahtiyar eden günler kısalır;

Satılmayan çiçekler, zehirli ve kapkara,

Unutulmuş erkekler ve kadınlara kalır.

Bir geyiğin gözleri düşer eriyen kara,

Sana da Monna Rosa, taş bebeği bıraktık.

Senin hatıran gibi büyük, yeni, karanlık;

Senin hatıran kadar Allah ve şeytan işi...

Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık!

Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim;

Ta boğazıma kadar çıkan deli yağmura.

Tüyüme horozdan çok itimat edeceğim,

İtimat edeceğim şu belalı yağmura.

Ruhumu bayrak yapıp, ben teslim edeceğim

Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim.

Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni

Ve bir şehir yaratmak, ruhundan Gülce diye.

Parçalanan gemiyi ve yırtılan yelkeni katıvermek sessizce söylenen bir türküye.

Ve sonra, bir köşede öldürmek ölmeyeni

Ve son vermek bitmeyen, bu bitmeyen şarkıya,

Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni.

Sana tavus kuşunun içime girdiğini,

Son, en son söz olarak söylemek istiyorum.

İçime girdiğini, tüyünü yolduğunu

En son söz olarak söylemek istiyorum.

İçimde tavusların bir bir kaybolduğunu,

Bana da bir çift ak kanat kaldığını

Son, en son söz olarak söylemek istiyorum.

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara sana doğru uzanan çaresiz ellerimi.

Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara:

Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi.

Koy verip telli pullu saçlarını rüzgara,

Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara...