Duydum ki, yine umudunu kesmişsin insanlardan, dostluklardan...

Duydum ki, yine acımaya başlamışsın kendine...

Yolunu kimselerin bilmediği, bilmek de istemediği, sevginin o hayal ülkesinde birilerini

beklerken çok üşümüşsün...

İnsan ancak kendisine sevgili olabilir, diyormuşsun.

Şimdi, artık yollarda ve bin bir hayalin peşinde sürüklediğin ve yıprattığın sevgine minnet borcunu ödeyecekmişsin...

Acıyan sevgini şımartacak, onu örtülere saracakmışsın.

Onu kendini güçlü ve korunaklı olduğunu hissetmediğin hiçbir yerde ortaya çıkarmayacakmışsın...

Sevgini yırtıcı bir kuş gibi yetiştiriyormuşsun.

En iyi savunmanın saldırı olduğunu,

Ve yok olmamak için, yok etmek gerektiğini öğretiyormuşsun ona...

Ona onu, sabırlar, merhametler ve inceliklerle değil, hazlar, hayranlıklar ve kıskanç ilgilerle besleneceğini vadediyormuşsun.

Her gece uyumadan önce aynanla konuşuyormuşsun: Bir sen varsın önemli olan, bir sen varsın gerçek olan... Hem onca acıya rağmen hala...

Ve artık kendime yasaklıyorum başkalarına acımayı ve hayatın acısını...

Aynadaki nefesinin buğusunu görüyorum buradan.

Gözlerinle göz göze gelemediğim için tutup aynadaki buğuyu öpüyorsun.

Yaralı kendini öpüyorsun...

Çekmeceden cüzdanının çıkarıp, içindeki kredi kartlarını seyrediyorsun zoraki bir hayranlıkla.

İçinde sevgini sakladığın kaleyi, daha da güçlendirmeyi geçiriyorsun aklından.

Kendini öper gibi, yaralı ve belki de artık hiç iyileşmeyecek olan kendini öpüyorsun kendi sessizliğinde.

Böyle anlarda, bir kalenin ardında gizlediğin her şeye, yanlışlarla dolu olsa da senden izler taşıyan tarihine bile düşman oluyorsun.

Seni bu hale getirenlerle bir olup bu belki de artık hiç iyileşmeyecek yaralı kendini yok etmek istiyorsun... Sonra yorgun düşüyorsun... Artık dinlenmek istiyorsun.

Yarına daha dinlenmiş ve korkularından kurtulmuş olarak uyanmak istiyorsun...

Ve uykuya dalmadan önce, vitrinlere bıraktığın dalgınlığın geliyor aklına...

Ben bir çocuğum, gözlerim mavi

Gökyüzüyle kardeşim, biliyor musunuz?

Üzülünce ağlarım,

Gökten de yağmur yağar...

Kimsenin olmayan bir yoldan geçerken,

Kimsenin olmayan bir resmini gördüm hayatın

Büyük dalgınlar vardı, cevapsızlar

Hiç deniz görmeyenler,

Kimseye bir şey sormayanlar vardı

Kaybedenler, hayatın büyük ırmağında vardı

Ve akıyordu

Biz mi yalnızdık? Durmadan yağmur yağardı

Üşür müydük nar çiçekleri ürperirken?

Yağmur yağsa da, rüzgâr esse de,

Uydurmalı mutluluğu kaderine,

Her gün yağar çünkü yağmurlar

Bazı günler karanlık ve kasvetli olmalı

Her hayata, birazcık yağmur yağmalı

Gün gelir, insan anlayıverir tek başına yaşlanan bir ağaç olduğunu

O yüzden kederi yazmak isteyebilir rüzgârın gövdesinde açtığı yaralara

Sonbaharda şaşarak öğrenirsin yaprakların rengine inanmamayı

Ve zamanın o müthiş yalanını...

O müthiş yalanını tutkunun, ihtirasın

Anların, anıların...

Çılgın bir nehir gibi,

Kör koşularda yaşadıklarının ve yaşayamadıklarının

Dağlarda, odalarda, avunmalarda

Çoğaldın sandığın azalmalarda

Kalbin ışıklarını yutan o ölü yıldızlarda,

Düşen bir yaprağın, son gülüşünde açan yankısız çığlıklarda

Şaşarak öğrenirsin zamanın ve hayatın büyük sırrını

Gök, sadece yağmura anlatır sonsuzluğu

Oysa unutur damla toprağa değer değmez-yağmurun da kederli bir ülke olduğunu

Unutmaktan başka güz yokmuş gibi,

Ve hayattan daha gerçek bir yalan...

Toprağa ne söyler yağmurun sesi?

Bir şarkı mı? bir şiir mi? bir güz hikayesi mi?

Yaşlı bir ağaç olsan,

Çırılçıplak bir ağaç,

Ne söylerdin, kalbinde esip duran rüzgâra?

Yavaş yavaş maviyi görür benim yapraklarım,

Sonra bir filiz açarım orta yerimden,

Güneşe yürekten bir merhaba derim

Alıp giderim başımı göğe doğru

Emerim göğsünü en dolu bulutların

Sonra bir renk olurum

Çiçeğimde üç beş yaprak, gerinirim,

Ve gelecek günlerimin öyküsünü yazarım

İnsandan daha önce doğduğumu söylerler

Bir de meşe ağacı gölgeler yokluğumu....

Mart gelecek, nisan gelecek

Yavaş yavaş köklerim, toprakta oynaşacak

Sonra bedenimi iki üç yaprak, bir fide taşıyacak

Yeniden çıkacağım, bakacağım gökyüzüne

Aydınlığa güneşe merhaba diyeceğim

Teşekkür edeceğim bütün nedenlere

Sonra yeniden alev rengi açacağım

Ve umutlu gözlerle bakacağım

“Dikkat ediniz ki, insanın cesedinde bir et parçası vardır.

Yavaş!

Yavaş, sessiz…

Dudağımdan, ansızın, güle ve gül bahçesine ait bir laf çıktı da, o gül yanaklı yanıma gelip ağzıma bir tokat attı!

Bana bak; şu safran gibi sararmış iki yanağımı seyret! Benim yüzümde, bırakıp geldiğim o aleme ait türlü alametler var; onları gör!

Kimin yakası bir aşktan dolayı yırtılmışsa, o hırstan ve ayıptan tamamıyla temizlenmiştir

Kimde aşk endişesi yoksa, o kanatsız kalmış bir kuş gibidir,

Ey bizim sevdası güzel aşkımız; şad ol!

Toprak, beden, aşktan dolayı göklere çıktı;

Dağ bile aşktan oynamaya başladı, çevikleşti.

Yemyeşil aşk bağının sonu, ucu-bucağı yok; orada gamdan ve neşeden başka ne meyveler var!

Kalbine iyi bak sevgili sûfî… Kalp ki, maddeden öte,

Mânâ dikenden öte,

Sula sevgili sûfî, sula.

Kan nehirleri arasında kalan kalp vadisini, istek, aşk, marifet, hayret ve yoklukla sula. Sonrası bekâ… Sonrası sıla… Kalbin ki, bütün yolların kaynağı ve bütün yolların son durağı.

Cânânı aramak için, kalbinden çıktığın bu yolda varacağın yer yine kalbin aynası… Çünkü ey sevgili sûfî…Seven ve sevilen birbirinin aynısı. Mevlânâ boşuna söylemedi ya: Gönül kemâlinden bir iz bulunca; can, canı içinde seni buldu.

Aranmakla bulunmuyorsa, ancak bulanlar arayanlarsa, neydi bu ikiz ruhları karşılaştıran?

İki bedeni tek ruha, iki kalbi tek aşka bağlayan zincirin adı neydi?

Dil, muhabbet dese de, bütün dillerden yüce, bütün dillerden öte bir şeydi.

Kalpten kalbe giden yolu, sözden öze dökülen bir sohbetle, gözden gönüle akan bir ateşle beslemek… Doyumsuz bir ateşle beslenmek…

Ey Hak yoluna düşen!

O yolda yoklukta mahvolan, yok olan aşık!

Sen, yokluğu da geride bırak, yokluktan da yola düş; sen, onu da terket!

Gönlünden başını çıkar da, gönlün ta kendisini, özünü seyret!

Gönül, Çin aynasıdır! Gönülle beraber oturup karşında yüzlerce kılıç görürsen korkma; o kılıçlara karşı gözünü kalkan et!

Bizler, güneşin ışığı içinde titreyerek oynaşan zerreleriz! Bu balçık zerresinden azıcık toprak al da, sürme gibi ayın gözüne çek!

Kaf dağındaki zümrüdanka bile, Tebrizli Şems’in aşkıyla kanat çırpar, uçar!

Sen de o varlık kanadını kökünden yol, at da, kendine aşktan kanat elde et!

İthaka'ya doğru yola çıktığın zaman,

Dile ki uzun sürsün yolculuğun, serüven dolu, bilgi dolu olsun.

Ne Lestrigonlardan kork,

Ne Kikloplardan, ne de öfkeli Poseidon'dan.

Bunlardan hiçbiri çıkmaz karşına,

Düşlerin yüceyse, gövdeni ve ruhunu ince bir heyecan sarmışsa eğer.

Ne Lestrigonlara rastlarsın,

Ne Kikloplara, ne azgın Poseidon'a,

Onları sen kendi ruhunda taşımadıkça, kendi ruhun onları dikmedikçe karşına.

Dile ki uzun sürsün yolun.

Nice yaz sabahları olsun,

Eşsiz bir sevinç ve mutluluk içinde önceden hiç görmediğin limanlara girdiğin!

Baş döndürücü kokulardan al alabildiğin kadar;

Nice mısır şehirlerine uğra, ne öğrenebilirsen öğrenmeye bak bilgelerinden.

Hiç aklından çıkarma İthaka'yı, oraya varmak, senin başlıca yazgın.

Ama yolculuğu tez bitirmeye de kalkma sakın.

Varsın yıllarca sürsün, daha iyi;

Sonunda kocamış biri olarak demir at adana,

Yol boyunca kazandığın bunca şeylerle zengin,

İthaka'nın sana zenginlik vermesini ummadan.

Sana bu güzel yolculuğu verdi İthaka.

O olmasa, yola hiç çıkmayacaktın.

Ama sana verecek bir şeyi yok bundan başka.

Onu yoksul buluyorsan, aldanmış sanma kendini.

Geçtiğin bunca deneyden sonra öyle bilgeleştin ki,

Artık elbet biliyorsundur ne anlama geldiğini İthakaların.

İthaka, İyon Denizi'nde bulunan Yunanistan'a ait bir ada. Homeros'un Odysseia Destanı'nda, Odisseas'un yurdu olarak anlatılır.

Lestrigonlar Sicilya'da yaşayan, insan eti yiyen bir ırk olarak tanımlanıyor.

Kiklop, Yunan mitolojisinde alınlarının ortasında tek gözleri bulunan devler. Uranüs ve Gaia'nın yani Gök ve Toprağın çocuklarıdır.

Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?

Bilmem, bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?

Pervane olan kendini gizler mi alevden?

Sen istedin, ondan bu gönül zorla tutuştu...

Gün senden ışık alsa da, bir renge bürünse;

Ay secde edip, çehrene yerlerde sürünse;

Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan, Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse...

Ey sen ki, kül ettin beni onmaz yakışınla,

Ey sen ki, gönüller tutuşur her bakışınla!

Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince...Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince

Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara attım;

Gözlerle günah işlemenin zevkini tattım.

Gözler ki, birer parçasıdır sende ilahın,

Gözler ki, senin en katı zulmün ve silahın,

Vur, şanlı silahınla gönül mülkü düzelsin;

Sen öldürüyorken de, vururken de güzelsin!

Bir başka füsun fışkırıyor sanki yüzünden,

Bir yüz ki, yapılmış dişi kaplanla hüzünden...

Dinmez! gönlün, tapmanın, aşkın sesidir bu!

Dinmez! ebedi özleyişin bestesidir bu!

Dünyayı boğup mahşere döndürse denizler,

Tek bendeki volkanları söndürse denizler...

Mehtaplı yüzün, Tanrı'yı kıskandırıyordur.

En hisli şiirden de örülmez bu güzellik.

Yaklaşması güç, senden uzaklaşması zordur,

Kalbin işidir, gözle görülmez bu güzellik...

Yürüyorsun camdan bir çizginin üstünde,

Aşağıdan yılların şekilsiz çığlıkları

Hiç bir zaman istediğin olmadı değil mi? 

Bıçak yağmurunda korkmadan tek başına

Aklın tabii ki en son bıraktığın yerde

Gözlerinin arkasında sessiz bir gemi,

Kim bilir hangi yüzyıldan, kim bilir adı ne?

Tek yapmaya çalıştığın, dengeyi korumak

Gece ile gündüz, ya da ölüm ile hayat

Aslında hiç bir şeyden haberin olmayacak

Hiç bir zaman yaşamayacaksın bu ömrü

Çanlar çalıyor gelecekteki o boş dünyadan

Derinin altında dolaşan kızıl bir örgü

Bilmem kaç yıl, bilmem kaç kişiden oluşan

Hiçbirinin gitmesine izin vermemiştin en başta

Hiç birini silememiştin hafızandan

"Dümdüz, sağa sola sapmadan takip edersen çizgiyi" demişti rüyanda o isimsiz bilge

Bilmiyorum...belki de şeytanın ta kendisi,

"Dinlemezsen yoluna çıkacak bütün sesleri,

Kurtulabilirsin seni bağlayan sorumluluklardan,

Temizlersin hayatındaki tüm lekeleri"

Ve o zaman belki hissederdin yeniden Tüm yaralarını ve diğer basit kalp kırıklarını...

Bulmak belki sonunda yüzyıllar boyu aradığını,

Bunları düşünürken, takılınca aniden ayağın,

Binlerce farklı gemi kayıyor yukardan aşağı

Sarıyor tüm bedenini o amansız korku...

Ölüler, evet, artık tanıyorsun aşağıdaki sesleri

Ayağa kalkıp tutunuyorsun çizgine,

Hayallerin, sevdiğin, yazdıkların, tüm şiirlerin

Hala kırılmadı ama şu camdan çizgin

Suya gömülmemiş ümitleri,

Kısacık bir hayatın çizgileri elinde

Ellerini tutan kimse yok Orpheus'un aksine

Sözler bitti ama Ses hala çınlıyor kulaklarında

Korku, artık yok, göçmüş sanki başka bir boyuta

Duruyorsun çizginin üstünde hareketsizce

Ama belki de uyuyorsun şimdi öğlen çiçeklerin yatağında

En çok olmak istediğin yerde, ama Başka bir zamanda

Ya da belki de aşağıya düştün... kim bilir?

Önemli değil, yıktın nasılsa sonunda duvarını

Orfe, Apollo ve ilham verisi Kalliope'nin oğlu. Kendisine Apollo tarafından verilen sihirli bir lir var. Ve sadece insanlar ve tanrıları değil, bitki hayvan ve hatta cansız varlıkları bile büyüleyebilecek düzeyde iyi lir çalarmış. Ve hatta ona ''şarkıların babası'' derlermiş.

Orfe'nin karısı bir meşe nemf'i olan Eurydike, bir gün Aristaeus’tan kaçarken ayaklarına bir yılan dolanır. Orfe, sevgilisi ölüp yeraltına gidince, ona tekrar kavuşmak için büyük çabalar gösterir. Tanrılardan yardım görme umuduyla, özlem içinde çalgısı olan lir'i çalarak harikulade, ahenkli müzikler yaratmış.

Bu çabaların sonunda yeraltı tanrısı olan Hades'ten bir yanıt gelmiş. Sevgilisine kavuşacaktır, fakat bir koşul vardır: sevgilisi yeraltı aleminin karanlıklarından ışığa çıkana kadar onun yüzüne bakmaması gerekmektedir. Böylece tanrısal yardımla, sevgilisi, aether (esîr) katlarından çıkıp yükselmeye başlar, fakat tam ışığa çıkacakken Orfe dayanamaz, ardından gelen sevgilisini görmek için dönüp geriye bakar. Bu büyük hatasından ötürü de sevgilisine kavuşamaz.

Yaşamım ne anlam taşımıştı? Bunca sevinç ve acının üzerinden geçip gitmesinin hikmeti neydi? Şimdiye kadar içimde hissettiğim, hala hissetmekte olduğum gerçeğe ve güzele karşı bu susamışlık nedendi? Ne diye, inatla, gözyaşları akıtarak sevdalar ve acılar çekmiştim? Niçin bugün de başım hazin bir sevgi uğruna yine utanç ve gözyaşlarıyla eğilmişti? Madem yalnızlıklar içinde pek sevilmeden yaşayıp gitmek alnıma yazılmıştı, o işine akıl ermez tanrı, sevginin yakıp kavurucu özlemini ne diye yüreğime yerleştirmişti sanki?

İşte çevrende hışırdıyor dalga; ve sen, dalgasın;

orman; ve sen ormansın, iç ve dış diye iki ayrı şey yok artık, kuşsun, ve uçuyorsun havada, balıksın, ve yüzüyorsun denizde, ışığı emiyorsun; ışıksın, karanlığın hazzına varıyorsun ve karanlıksın. Yollara vuruyoruz, ey ruh, sularda yüzüyor, havalarda uçuyoruz. Gülümsüyor ve narin ruhsal parmaklarımızla kopmuş iplikleri yeniden birbirine bağlıyoruz. Yok edilmiş titreşimleri mutluluk içinde diriltip sürdürüyoruz yeniden. Tanrıyı aramıyoruz artık, Tanrı oluyoruz. Öldürüyor, birlikte ölüyoruz. Yaratıyor, düşlerimizle yeniden diriliyoruz. En güzel düşümüz, mavi gökyüzüdür, en güzel düşümüz denizdir ve balıktır en güzel düşümüz, neşe saçan aydınlık sestir, neşe saçan parlak ışık - hepsi de düşümüzdür bizim...hepsi de bizim en güzel düşümüz. Az önce öldük ve toprak olduk. Az önce gülmeyi keşfettik. Az önce gökyüzüne bir burç kondurduk.

Çın çın sesler geliyor... ve her ses, annenin sesidir. Ağaçlar hışırdıyor ve her biri beşiğimizin üstünde hışırdadı. Yollar yıldız biçiminde ayrılıyor birbirlerinden ve her yol, bizi sılaya götürüyor...

Bundan sonra kalbimi ezen yükler var!

Sapından tutup göğsümden çıkaramayacağım hançerler!

Her gün yavaş yavaş zehirleyen en derinlere saklanmış oklar!

Ve hala yaşayanlar için bu dünyada vicdanin cehennemi var!

Yeni açmış goncaları görüp, son baharı hatırlarım!

Turnalara bakıp göç etmeyi, hayata bakıp, ölümü hatırlarım!

Ve bütün güzel şeylerin bir sonu olduğunu...

Nasıl keder verir, çiçekli bir gül bahçesi kuruyup solunca?

Nasıl biterse gülün kokusu, şimdi ikimiz de baharını gördüğümüz, derinliğinde kaybolduğumuz, yazında meyve verdiğimiz bir aşkın kış mevsimindeyiz...

Söylesem ah söyleyebilsem derdimi

Yazın bittiği her yerde söylenir

Söylenmeyen şeyler kalır geriye

Ve sonra hiç bir şey olmamış gibi,

Usul bir hazırlık başlar uykuya benzer yeni bir mevsime

Ev içlerinde, kır kahvelerinde, deniz kenarlarında İncelen yazın akşam esintilerinde, 

Zaman usulca sıyrılır aramızdan

İçimizde duyarız gelecek günlerin geçmişini

Başka ne gelir elimizden?

Büyük bir uzaklığa gülümseyerek geçiştiririz ıskaladığımız şeyleri

Yatıştırıcı rüzgarlar, dışa vurur içimizdeki lodosu,

Saklar bizi

Gözlerimizdeki hüzne 'dinginlik' adını verir,

'Seni iyi gördüm' diyenler:

Biz de iyi hissederiz kendimizi

Elimizden başka ne gelir ki?

Yazın bittiği her yerde söylenir

Söyleyenler inanır bir şeylerin sahiden bittiğine,

Yaz biter,

Bir yanı telaş, bir yanı ürperten yaz sonu ikindileri çıkarır sizi dalgın derinliğinizden

Yaşadığınızı duyarsınız teninizde

Bir zamanlar okumuş olduğunuz kitapları özlersiniz

Yaz bitti...

Yüksek sesle söylüyorum bunu kendime

Her yerde söylendiği gibi,

Yaz bitti,

Yaz bitti,

Hiç bir şey, hiç bir şey

Hiç bir şey....

Yalnızca üşüyorum şimdi