Adam yaşama sevinci içinde Masaya anahtarlarını koydu

Bakır kâseye çiçekleri koydu

Sütünü, yumurtasını koydu

Pencereden gelen ışığı koydu

Bisiklet sesini, çıkrık sesini

Ekmeğin, havanın yumuşaklığını koydu

Adam masaya, Aklında olup bitenleri koydu

Ne yapmak istiyordu hayatta, İşte onu koydu

Kimi seviyordu, kimi sevmiyordu Adam masaya onları da koydu

Üç kere üç, dokuz ederdi

Adam koydu masaya dokuzu

Pencere yanındaydı, gökyüzü yanında

Uzandı masaya, sonsuzu koydu

Bir bira içmek istiyordu kaç gündür,

Masaya biranın dökülüşünü koydu

Uykusunu koydu, uyanıklığını koydu

Tokluğunu, açlığını koydu.

Masa da masaymış ha

Bana mısın demedi bu kadar yüke

Bir iki sallandı durdu

Adam ha babam koyuyordu.

Masa

O fışkın, gelişe gelişe gürgen ağacı oluyor

Bıçkıcıların işi ne zaten?

Devirip buduyorlar

Ham keresteyi bir araçla indiriyorlar pazara

Bu ara,

çivi,

rende,

tutkal,

cila,

marangoz da gerekli tabii

Yani masa yapmak gayet kolay...

Kaderde senden ayrı düşmek de varmış

Doğrusu bunu hiç düşünmemiştim...

Seni tanımadan,

Hele seni böyle deli divane sevmeden,

Yalnızlık güzeldir diyordum

Al başını, kaç bu şehirden

Ufukta bir çizgi gibi gördüğün dağlara kaç

Rüzgarın iyot kokularını taşıdığı denizlere git

Git gidebildiğin yere, git diyordum

Oysa ki, senden kaçılmazmış

Yokluğuna bir gün bile dayanılmazmış.

Bilmiyordum...

Yine de dayanmaya çalışıyorum işte

Bir kır çiçeği koparıyorum gözlerine benzeyen

Geçen bulutlara sesleniyorum ellerin diye

Rüzgar güzel bir koku getirmişse,

Saçlarını okşayıp gelmiştir diyerek avunuyorum

Yaşamak seninle bir başka zamanı

Bir başka zamanda, seni yaşamak

Her şeyden önce sen

Elbette sen

Mutlaka sen

İster uzaklarda ol

İster yanı başımda dur

Sen ol yeter ki bu zaman içinde

Ben olmasam da olur

Seni bir yumağa sarıyorum yıllardır

Bitmiyorsun

Çaresizliğim gün gibi aşikar

Su olup çeşmelerden akan güzelliğin,

İnceliğin ışık ışık yüzüme vuran

Sen, güneş kadar sıcak

Tabiat kadar gerçek

Sen, bahçelerde çiçekler açtıran

Sudan, havadan, güneşten yüce varlık

Sen, o tek sevgi içimde

Sen, görebildiğim tek aydınlık

Bir nefes de benim için al

Havasızlıktan öldürme beni

Bulutlara, yıldızlara benim için de bak

Susadım diyorsam,

Bir yudum su içmelisin

Ben yorulduysam, sen uyumalısın

Ellerim sevilmek istiyor,

Saçlarım, okşanmak istiyor

Dudaklarım öpülmek istiyor

Anlamalısın

Ağaçların yeşili kalmadı,

Gökyüzünün mavisi yok,

Bu dağlar o dağlar değil

Rüzgarında kekik kokusu yok

Kim bu çaresiz adam?

Bu kan çanağı gözler kimin?

Kaç gecedir uykusu yok

Gündüzü yok

Gecesi yok

Yok,

Yok,

Anladım, yok

Sensiz yaşanmaz bu dünyada

İmkanı yok...

Seni hayal ediyorum...

Karşımdaki kapıdan çıkmanı,

Hırçın rüzgarın savurduğu saçlarını düzeltmeni bekliyorum.

O sırada bizi düşünüyorum

Evren büyük bir salondu,

Sen en köşedeki utangaç yıldız.

Herkes parıldayan sahneye bakıyordu,

Bense, gözlerini kırpana kadar sahneyi sen sanıyordum.

Sen bir ütopyasın, hayalinle yetiyorsun

Ben acı bir gerçeğim, yanlışlara küsüyorum

Sen bir kar tanesisin, beyazlara gülüyorsun

Ben bir yağmur damlasıyım, saçlarına düşüyorum...

Gökyüzünde bir bulut, her sabah seni kıskanıyor

Her gün küllerinden tekrar doğuyor, hiç bıkmıyor

Senin gibi aynı, zamanla değişiyor, gittikçe güzelleşiyor

Fakat güneşle beraber o da, karanlıkta kayboluyor

Gece kadar karanlık oluyorsun bazen, ay kadar uzak

Nefes kadar yakın oluyorsun bazen, güneş kadar parlak

Her şey senden ibaret, her yerdesin

En çok da olmanı istediğim yerdesin, kalbimdesin...

Bir gün karşına çıkarsam eğer,

Utanırım konuşmaya, uzaklara dalarım.

Ama sen beni anlarsın, gözümü kaçırmamdan, bakışlarımdan,

Uzaklara dalıp gitmemden anlarsın...

Kusursuzluğuna inandığım tek şey senin sesin,

Ne olur şarkı söyle benim için...

Saçlarının kokusu hayal edilmiyor,

Ne olur anlat benim için...

Bilinmeyene yürümek garipti

Hayat belki de,

Bilinmeyene yürümekten ibaretti

Bir sonraki atılıp atılamayacağı bilinmeyen bir adımın,

Götürüp götüremeyeceği bilinmeyen bir yolun,

Sonundaki bilinmeyenlerden oluşuyordu her şey

Ve hiçbir şeyi önceden bilmek mümkün değildi

Aslında yürütülmekti sonunu bilmeden yürümek

Cesur atılmalıydı adımlar korkuyla umut arasında

Güneş açar,

Ya da yağmur yağardı.

Deprem ne zaman, nereyi yıkar belli olmazdı

En iyisi hazırlıklı olmaktı her şeye

Umudu ve korkuyu elden bırakmadan...

Kimin ne zaman, nerede, ne kadar olacağı belli olmadan

Önemli olan,

Bir yerlerde olduğumuz sürece oranın hakkını vermek

Ve geride bir şeyler bırakmaktı.

Bir iş, bir eser ya da bir iyilik,

Belki de kıyamet

Son iyilik yapıldıktan sonra kopacaktı

Yirmi yaşımdayken annem bana şöyle demişti:

- Manastıra girseydim, hem kendim, hem başkaları için en iyisini yapmış olacaktım.

Eğer manastıra girmiş olsaydın, ben dünyaya gelmezdim, dedim.

- Dünyaya gelmen daha önce kararlaştırılmıştı oğlum, dedi.

Evet ama, dünyaya gelmeden çok önce seni annem olarak seçmiştim ben, diye karşılık verdim.

- Dünyaya gelmeseydin, cenette bir melek olarak kalacaktın, dedi.

Ama ben hâlâ bir meleğim, diye cevaplardım.

Gülümsedi ve dedi ki ''Kanatların nerede peki? ''

Elini tutup omzuma koydum ve ''Burada.''dedim

''Kırılmışlar.'' dedi

Bu konuşmadan dokuz ay sonra, annem dönülmez ufukta yitip gitti. Ama 'kırılmışlar' sözü içimde yankılanmaya devam etti...

Bana mutluluktan söz etme; anısı beni mutsuz ediyor. Bana huzurdan söz etme; gölgesi beni korkutuyor;

Ama bana, sana, Cennet' in kalbimin külleri içinde yaktığı mübarek feneri göstereceğim;

Seni bir annenin, yegane bir çocuğunu sevdiği gibi sevdiğimi biliyorsun

Sevgi, seni kendimden dahi korumayı öğretti bana

Beni, seninle birlikte uzak diyarlara gitmekten alıkoyan şey, ateşle temizlenmiş o sevgidir.

Sevgi, senin özgürce ve erdemli bir şekilde yaşamana imkan vermek için,içimdeki arzuyu öldürüyor.

Sınırlı sevgi, sevdiğini sahiplenmek, sınırsız sevgi ise sadece kendini ister

Gençliğin saflığı ve uyanışı arasına düşen aşk kendini sahiplenme ile tatmin eder,

Ve sarılmalarla büyür

Ama gökkubbenin kucağında doğan ve gecenin sırlarıyla inen aşk, edebiyat ve ölümsüzlükten başka hiçbir şeyle huzurlu olamaz;

İlahi varlık dışında hiçbir şeyin önünde hürmetle eğilemez...

Derler ki, çakal da, köstebek de

Aslanın susuzluğunu giderdiği aynı ırmaktan su içer.

Tanrısal eliyle arzularımı dizginleyen,

Ve onura ve gurura olan açlığımı

Ve susuzluğumu arttıran sevgi...

İçimde güçlü ve değişmez olanın,

Zayıf benliğimi baştan çıkaran

Ekmeği yemesine,

Şarabı içmesine izin verme

Varsın aç kalayım,

Ve yüreğim kavrulsun susuzluktan...

Ve ölüp yok olayım;

Yeter ki, senin doldurmadığın bir bardağa

Veya senin kutsamadığın bir kaseye uzanmasın elim...

Kente yalnızlık gelirdi sen uyuyunca,

Yüzümde mevsim değişirdi uyandığında,

Bilmezdin gizliden seni sevdiğimi,

Aşkın içimde solardı,

Adın, bahardı

Eteğini koştururdun sokağımızda

Sokak sus pus olur, sana bakardı

Bilmezdin gizliden izlediğimi

Gözlerim, gözlerinden korkardı

Hatırlıyorum, adın bahardı

Sokakta bir bayramdı,

Sanki sonsuz bir ayrılıktı okula gidişin

Bilmezdin her sabah seni yolcu ettiğimi,

Yüreğim yol boyu ardından ağlardı

Hatırlıyorum, adın bahardı

Sevmek gibi geliyordu her şey,

Sevmek gibi gidiyordu kadın

Adının anlattığı, canın teni yakmasıydı,

Bir bulut, evet, ama aslolan bulutun suyu yağmasaydı...

'Bir insanı sevmekle başlıyordu her şey'

Ve boşanmak için

En az iki şahit gerekiyordu

Yaralı yanlarımı kuşanıyorum,

Çırılçıplak ve erkek

Uykuların kadar uyanık

Ve yenik...

Şiirler kadar

İçtikçe,

Cam kırıklarına basıyorum hayatımın

Yeniliyorum

Öncekiler gibi sıradan,

Gidenler gibi kızgın,

Kan renginde verilen sözleri hatırlıyorum

Uğursuz haziranlarını...

Yetiş diyorum, yeniliyorum...

Galip gelen yerlerimi, ölü sevişmelerden devşiriyorum

Sancı diyorum, sancı...

Köpeklere kızıyorum nedensiz

Yeniliyorum...

Önsözlerini ezberliyorum okumadığım kitapların

Kahramanlar adam gibi ölsün istiyorum

Son sözü intiharla yazılan romanlarda, herkes için mutsuz sonlarım var

Yeniliyorum....

İyileştirmiyor beni yarım kalmış uykular

Durup dururken, yabancı dillere çevriliyor en sevdiğim şarkılar

Yineliyorum,

Yeniliyorum...

Yeniliyorum yar,

Yenildikçe,

Yenileniyor aramızdaki duvar..

Artık anlaşılmıştır günün akşamlığı,

Kesin mat yok, iyi oyun vardır sadece

Ve satranç, aslında dalgınların oyunudur

Dalgının ölüm karşısındaki sükuneti,

Düşmana, ölümün dehşetinden korkuludur

“İzimi süren bir panter var:

Bir gün beni öldürecek olan...

Acıları, mutsuzlukları, karşılıklı haksızlıkları

h a t ı r l a m a ğ a b i l e d e ğ m e z...

Uyumaya gidiyorum, Yatağa yatır beni.

Baş ucuma bir lamba koy;

Bir yıldız kümesi; ya da nasıl istersen;

Her şey olur; birazcık kıs ışığını.

Fırtınaya tutulmuş tayfaların rüzgarı dinse bile,

Yarılmış... Kırık

Tekneleri sulara gömülürken,

Umutsuz...

Çaresiz gözlerine dökülen parlak bir yıldızın ışığından farksız...

“Dostça gülümsedi. Bu gülümseme sanki bana değil de, çocukluğuma gitmiş gibiydi.”

Ne demek istediğini kestiremiyordum. Tuhaf bir andı. Her şey birden bire susmuştu. Batan güneş, yüzüne sımsıcak bir renk vermişti. Ama yine de, içime sessiz bir korku gibi bir serinlik yayılıyordu. Rüzgar yeniden esmeye başlarsa, artık yanı başımda olmayacakmış gibi bir korkuydu.

Rüzgar nedir ve sessizlik nedir? -Birbirlerinden öylesine farklıdırlar ve yine de aynı şeydirler. Ben, atlı karıncanın renk renk atlarını bir süre koşturdum. Mavi ipekli altın gondollara bindim. Bu gondollar yalnız dönmüyor, aynı zamanda yukarı aşağı da vuruyordu. Sen böyle şeyleri sevmezsin değil mi?

''Sen benim gençliğimsin”. “Bunu şimdi anlıyorum. Sen, bu gençliğe ait olan her şeysin. Bir şey de, öteki şey de sensin, pek çok şeyde sen. İnsanın ancak elinden kaçıp gittiği zaman ne olduğunu anladığı şey de sensin.''

Sen bağırdığında, dünya susar: kendi dünyanla uzaklaşır.

Her zaman, alamadığından daha fazlasını ver. Ve unut....Böyledir kutsal yol.

Dikeni çiçeğe çeviren, şimşeği köreltir.

Şimşeğin bir tek evi vardır, birçok patikası.

Ev yükselir, patikalar kırıntısız.

Küçük yağmur yaprakları sevindirir, ve geçip gider kendini

adlandırmadan.

Yer altındaki kuş, yeryüzündeki yasın şarkısını söyler.

Yalnız siz, çılgın yapraklar, siz doldurursunuz yaşamınızı.

Bir kitabın ölmeye geldiği bir plajı alevlendirmeye, bir demet kibrit yeter.

Her sözü kendimize vaadederken, onu terk ederek ilerliyoruz.

Ne zamandır, ertelediğim her acı, çıt çıkarıyor artık,

Bu şiir...

Artık çiçek açma zamanıdır taşın,

Yüreğinse tedirginlik zamanı. Zamanıdır,

Zamanı gelmenin,

Artık zamanıdır.

Sendelerken yaşamım ve bilinmez yönlerim,

Deniz sakin ve derin...Koynuna aldığı her şey uykuda.

Söylemek istediğim şu: Hayatımdaki bütün mutluluğu sana borçluyum. Bana çok sabır gösterdin, inanılmaz derecede iyi davrandın. Bunu söylemek istiyorum; zaten herkes biliyor bunu.

Yazdığım bu şiirleri bir gece ateşe verdim sessizce

Gözümün önündeki görüntüler, renkli kırları andırıyor.

Korkacak bir şey yok....Kırlarda koşuyorum.

Bu şiire başladığımdan beri, bir yağmur bekliyorum nedense

Gecikmiş damlalar vuruyor pencereme

Seni sandığımdan çok daha fazla seviyorum. Gittikçe sertleşerek esen rüzgar gibi bir şey bu. İnsan, onu önce oynaşıp duran bir rüzgar sanıyor, sonra birden gönlünün fırtınaya tutulmuş söğütler gibi eğilim verdiğini fark ediyor. Seni seviyorum, kalbimin kalbisin sen. Bütün bu kargaşalığın ortasında huzur kaynağı sensin. Sen, çiçeklerin susayıp susamadığını işitebilensin. Sen, akşamları, zamanın, avdan dönmüş bir köpek gibi yorgun olup olmadığını bilensin. Seni seviyorum,

Bilinmeyen bahçelere açılan büyük bir kapıdan çıkan gibi bu duygu içimden fışkırıyor.

Sanki, içimde tanımadığım birisi konuşuyor.

Bunun dördüncü sınıf bir melodrama mı, yoksa artık, korkusu kalmamış kalbinim kendisi mi olduğunu bilemiyorum...

Şimdi bulabildiğim tüm soru cümlelerini üst üste yığıp, bulabildiğim en merhametli cevabın dizlerine yaslamak istiyorum başımı.

Bulabildiğim en müşfik cümlenin önünde bir an olsun düşünmeksizin, iyiden iyiye bitik, yorgun vücudumu yere bırakmak istiyorum.

Uzanmak ve hangi günahtan kalma olduğunu kestiremediğim acıların yorgunluğunu bir parça olsun üzerimden atmak istiyorum.

Uyumalıyım.

Hayatımın parçalarını nasıl bir araya getirebileceğim konusunda en küçük bir fikrim bile yok.

Nerden başlamalı ki?

Başı ve sonu iç içe geçmiş bir hikayede ortaya çıkacağı anı karıştırmış bir kahraman gibiyim.

Nerede ortaya çıksam, yanlış karedeyim.

Kalbimden neler geçtiğini, kafamda biriktirdiklerimi, tasarladığım her şeyi bildiğini düşünüyorum.

En azından tüm bunları hissettiğini.

Belki de böyle bir beklenti benimkisi.

Çünkü bunları sana asla söylemeyeceğim.

Asla söyleyemeyeceğim.

Oysa, o kadar dilimin ucundalar ki...

Rüzgar esse düşecekmiş gibi,

Gözlerime baksan,

Giderken başını bir kez geriye çevirsen, ağzımdan dökülüverecek kadar dilimin ucunda.

Uzunca susuşlarım, ağzımı bile açmadan öylece kalakalıp, bakışlarımı kaçırışım hep bundan.

Burada hava her geçen gün biraz daha soğuyor.

Zaman diyorum, biraz daha zaman.

Dilimin ucundaki kelimeler bu kış da donmazsa bir dahaki yıl uçmayı öğrenecekler.

Biraz zaman diyorum.

Kalbimin bir yanı sıcak kalabilirse bu kış, bir delilik daha yapacağım.

Ne bir portakal bahçesinde dolaştım,

Ne de bir posta treninde yolculuk ettim...

Çiçekler bir açmaya görsün, bir çılgınlık yapıp hatır için öleceğim…

Aslında seni çok özledim...

Ağaçta sebepsiz bir korku.

Dallardan gökyüzüne tüten ilk dua.

Her şeyin sustuğu bir saatte,

Günahından eriyen dağ

Her dağ, bir gün açıklar sürgün bir deniz olduğunu

Cam sıkılınca kendinden,

Kum dilinde konuşur

Gece, bir çakıl taşı operasıdır kurbağaların söylediği

Sonsuzluğun dudağında, mavi bir uçuktur gök

Kızılcıklar,

O yanık yağmurlar...

Her ırmak,

Açıklar bir gün, yüzünü hiç görmediğini

Düşünce, bir ağaç dalında ömür,

Saatlerin sakladığı bilmece

Tanrım,

Kelebeği yarattığın için

Ve Ağustos böceğini, arıyı,

Anladım bir çiçeğe her canlının farklı baktığını,

Anladım sevgilinin dudaklarının, neden gonca bir gül rengi taşıdığını...

Tanrım,

Nefreti yarattığın için

Nefret ettim nefretten,

İçimdeki çocuğu incitenlerden...

Anladım sevginin nefretten öylesine güçlü olduğunu,

Sevgimin rüzgarıyla nefreti attım içimden...

Tanrım,

Anladım gözümle değil, yüreğimle bakmam gerektiğini,

Her yüreğin başka bir güzeli sevdiğini

Tanrım,

Sevdim bir yürek taşıdığım için,

Anladım aşkın tüm evreni kuşattığını,

Onun gözlerinde sonsuzluğu,

Teninde baharı, gözlerinde gün ışığını

Tanrım,

Yüreğime aşkı koyduğun için

Binlerce teşekkürler sana

Ve Tanrım

Aşkı yarattığın için, aşığım sana!

Sağanak yağmurlar gibi ağlamak istiyorum

Ağlamadığım bütün ağlayışları,

Kokuları ağlamak istiyorum

Tuzu, ölümü, karanlığı

Bir çocuk gibi değil

Anneler gibi değil

Kendini yiyen bir kaya,

Yaralı bir çam gibi,

Gövdemi ağlamak istiyorum.

Özgür mavinin tutsaklığında, yaşam ışıltısı küçük bir dalgayım.

Masmavi gökyüzü ve deniz,

Bembeyaz bulutlar ve martılar, Mavi beyaz bir rüyadayım.

Doğanın en saf ifadesiyim ben,

Güneş bile incitmeden geçer benim tenimden.

En sevdiğim oyun, Med-Cezir' dir benim.

Oyun bozan dalgakıranları Hiç sevmedim.

Bazen öfkelenirim böyle

Coşarım, taşarım,

Ben aslında hep başına buyruk yaşarım.

Acıtmaz canımı, ne ağlar ne oltalar

Zıpkın yemiş bir balinanın gözyaşı kadar...

Seviyorum,

Bir sevgiliye bakar gibi, bana sevgiyle bakanları.

Ve saklarım her gece bir sır gibi içimde, batan güneşi.

Aslında gece, gündüzün ikiz kardeşi!

Gün ışığı, bir müjdedir yaşama

Her gecede bir sabah olduğunu müjdelemek için  kainata...

Kim bilebilir benim kadar bir damlayı inci yapan gizemi?

Bilmeniz gereken sadece şudur:

Bu ne damlanın, ne midyenin hüneri!

Sadece inciler saklamaz denizin derinliklerini

Aslında deniz, evrenin yüreğidir,

Deniz, evrene sunulmuş en büyük hazinedir.

Büyürken sordum kendime

Kaç kulaçta gidilir evrenin sonuna,

Ya da binip bir deniz atına,

Gitmeli mi dört nala ?

Dostluğu, liman fenerinin aydınlık gözlerinde

Umudu, karayı gören tayfanın yorgun sesinde

Hüznü, giden geminin ardından,

Mendil sallayan sevgilinin yüzünde gördüm.

Deniz tuzunda buldum yaşamın tadını.

Her fırtına, bir şölendir;

Her fırtına, hüzne gebedir.

Savrulmaktan yorulunca küçük bedenim,

Zaman yorgunu sakin koylarda dinlenirim.

Dinlerim rüzgarın bestesini kimsesiz gecelerde.

Deniz bir beşik gibi sallarken beni, bakarım gemilerin kılavuzu yıldızlara.

Ve her gece, sarılıp uyurum bir deniz yıldızına.

Denize ait ne varsa, ışıltımda saklı.

Çok severim uçan balıklarla yarışmayı,

Ve muson yağmurlarında ıslanmayı...

Evrenin yüreğinde, küçük bir dalgayım,

Maviye aşık ,

Özgürlüğe tutsağım

Ne kadar güzelsin Dünya, ne kadar görkemli

Işığa itaatin ne kadar kusursuz ve güneşe teslimiyetin ne kadar asil

Ne kadar sevgi dolusun gölgenin altında ve yüzün ne kadar cazibeli bilinmezlikle maskelenmiş.

Şafağının şarkısı ne kadar huzur verici ve ne kadar haşin akşamının övgüleri.

Ne kadar kusursuzsun Dünya, ne kadar büyük

Düzlüklerine yürüdüm,

kayalık dağlarına tırmandım,

vadilerine indim, mağaralarına girdim.

Düzlüklerinde hayalini buldum, dağlarında gururunu.

Vadide sükunetine tanık oldum,

Kayalıklarında azmine; mağaranda ise sırrına.

Sen zayıfsın... ve güçlü ve mütevazi ve mağrur.

Sen esneksin ve katı ve açık ve gizemli.

Denizlerini aştım ve nehirlerini keşfettim ve derelerini izledim.

Medcezirlerinde ebediyetin konuştuğunu duydum

ve tepelerinde çağların şarkılarını söylediğini.

Dağ geçitlerinde ve yamaçlarında, yaşamın yaşama haykırışını dinledim.

Sen ebediyetin ağzı ve dudakları, zamanın telleri ve parmakları,

Yaşamın gizemi ve kararlılığısın.

İlkbaharın uyandırdı beni ve nefesinin tütsü gibi yükseldiği bahçelerine götürdü.

Yazın verdiğin meyvelerini gördüm.

Sonbaharda, asma bahçelerinde, kanının şarap gibi aktığını gördüm.

Kışın beni yatağına taşıdı.

Sakin ve temiz bir gecede, ruhumun pencerelerini ve kapılarını açtım

yüreğim tutku ve hırsla dolu, seni görmek için çıktım.

Ve seni, sana gülümseyen yıldızlara bakarken gördüm.

Ben de koparıp attım zincirlerimi,

çünkü ruhun ikamet ettiği yerin, senin yerin olduğunu anladım.

Onun arzuları senin arzularında büyür; huzuru senin huzurundadır

ve mutluluğu, senin bedeninde yıldızların parladığı altın tozdadır.

Bir gece gökyüzü griye dönerken ve ruhum kaygılı ve endişeliyken, sana geldim.

Ve sen bana, öfkeli fırtınalarla, geçmişi bugünle savaştıran,

eskinin yerine yenisini koyan

ve güçlünün zayıfı dağıtmasına izin veren bir dev gibi göründün.

Orada öğrendim , insanların yasasının senin yasan olduğunu.

Fırtınasıyla kuru dallarını koparanın, yorgun bir şekilde öleceğini öğrendim.

Ve kuru yapraklarını koparmak için devrimi kullananın, yavaşça yok olacağını.

Biz rüyalar olmadan uyuruz, ama sen ebedi uyanıklığında rüya görürsün.

Biz kılıç ve mızraklarla senin canını deleriz ve sen yaralarımızı örtersin.

Biz senin bahçelerine kafatasları ve kemikler gömeriz

ve sen onlardan servi ve kavak ağaçları yaratırsın.

Top ve bombalar yapmak için senin maddelerini alırız, sense o maddelerden zambaklar ve güller yaratırsın.

Ne kadar sabırlısın ve ne kadar merhametli

Tanrının, uzun dallarıyla gökyüzüne ulaşan ağacı olmak için- gök kubbenin bahçesine atılan bir tohum musun?

Yoksa, devlerin devinin damarlarındaki bir kan damlası,

ya da alnından damlayan bir ter damlası mısın?

Güneşle olgunlaşan bir meyve misin?

Kökleri ebediyete uzanan ve dalları sonsuzluğa yayılan

Mutlak bilgi ağacından mı oluştun sen?

Zaman Tanrısının, Yer Tanrısının avucuna koyduğu değerli bir taş mısın?

Sen kimsin Dünya, nesin sen?

Sen, Bensin Dünya!

Sen benim görüşüm ve anlayışımsın.

Sen benim bilgim ve hayalimsin.

açlığım ve susuzluğumsun.

Sen benim hüznüm ve mutluluğumsun.

Sen, gözlerimde yaşayan güzellik, yüreğimdeki özlem, ruhumdaki hiç bitmeyen yaşamsın.

Sen, Bensin Dünya.

Benim benliğim olmasaydı, sen de olmazdın.

Bir yazının sürekli olarak kendini yazdırdığı bir süreç...Seneler geçer, geride kalan onca sözcüğe karşın nerede olduğunuzu bir türlü kestiremezsiniz. Ama sonuç ne olursa olsun, yaşadıklarımızın tümü, bir özleme tutsaklıktır. Sürekli ertelenen umutlara ayrılan zaman giderek daralıyor. Bir küçük hikaye ile bir çok anı ve ilişki anlam kazanabilir.

Saate baktım, 25 yaşındayım

Saate baktım, müthiş bir yenilme vaktindeyim

Ben nerede yağmur yağarsa orada şemsiye kırmanın kitabıyım,

Saate baktım,

Buzlar ve çiçekler arasındayım

Gömleğim Asyaya düşerken,

Bu son görünüşüm, beni yanlışsız sakla

Yıllar geçmiştir aradan. Her mevsim bir başka özlemle yaşanmış, her ilişki yeni bir ilişkiye bir başka olasılıkla taşınmıştır. Bir gün gelir ayrıntılardan alınabilecek hazzın hiç bir zaman tüketilemeyeceği düşünülür. O zorlu oyunda, sanki enikonu usta olunmuştur. Kimi duygular gizlenebilir, hafif bir gülümsemeyle bir çok şey anlatılabilir; sözcüklereyse yeterince güvenilmeyebilir artık. İnsanlar kahramanı oldukları öyküye şöyle ya da böyle devam edebilecek gibidirler.

Belki de asıl ilk günah budur; sevmeyi ve mutlu olmayı, zamanı, ânı bir an önce tüketme, bir an önce bitirme saplantısı olmadan sonuna kadar yaşamayı becerememek. ''Zamanı öldürmek, intiharın nazik bir şeklidir.'' Saatleri hoyratça tüketirken, gençliğin saflığıyla hayatı hiç bitmeyecek sanmasının huzurunu çok bilmiş bir rahibin sorduğu soruyla hatırladım. Küçük bir çocuğa, “Hayatının son beş dakikasını ne yaparak harcamak isterdin?” diye soran din adamına,

Çocuk, omuzlarını silkip “hiiiç, yine oynamaya devam ederdim, ne yapmalıydım ki?” diye cevap vermiş. Hiç büyümemek de güzeldir, dedim kendime.

Yanlış kıyılarda çırpınıyor bu yaşlı deniz

Bu ağır suyu, bu ince kum kaldıramıyor…

Ben şiir yazmazsam,

İçimdeki çocuk dilini yitirir,

Dünya bir mahzun olur.

Çıkarır giysilerini sözün teninden

Nesneler kendince görünür

Gökyüzü, mavisini vermez göğsündeki buluta.

Kirlenir yağmurun rengi,

Yağmaz, ben yazmazsam.

Bir kulak çınlaması,

Bir kirpik kırılması,

Ömürler veren anlık bir düşle, üzgün ve güleç buluşmaz her akşam

dışardaki dünya ile,

İçerdeki adam, Ben yazmazsam.

Gelin çeyizi gibi

İşleyip duygularını,

İnce güzellikler içinde Söyleyemez sevgisini kimse- Yazmazsam ben

Bir sonsuz yalnızlık içinde,

Üşür ölülerimiz mezarlarında Sevgiyle anılmamaktan.

Ben yazmazsam,

Unutur insanlar, şikâyet edip unutulmaktan

Evine boş dönen baba,

Anne dağılır, odalara yılgın-Ben yazmazsam

Akıtıp acılarını ince bir türküye, Katlanma gücü bulamaz hiçbiri

Geniş bir yürek,

Ve engin bir dirençle

Kavrayıp hayatı iliklerine dek.

Ve ben şiir yazmazsam,

Çoğalmaz nar taneleri gibi Görüntülerin güzelliği

Çocukluktan çıkar çıkmaz, Yaşlanır insanlar

Sevgi bile yük olur acemi yüreklere

Bir sorular yığını olarak,

Kavranmamış kalır dünya