Şuh bir bahar sabahı, şuh,ama düşman. Gülümseyişleri nispet verir gibi. Saadet, mevsimlerin dışında yaşamak. Mevsimler, meçhule giden kuşlar gibi seni uzaktan selamlayıp geçecek.

O şehirde kirli-temiz hiçbir hatıram yoktu. O bembeyaz sayfaya hayatımızın en güzel şiirini yazdık. Ankara yoktu benim için. O hayal ülkesini halkeden sendin.

Aynı şehirde iki insan yaşıyordu. Birbirleri için yaratılmış iki insan. Ve mustariptiler ve yalnızdılar ve bekliyorlardı. Romeo ile Jülyet’i daha muhteşem, daha bütün, daha pırıl pırıl yaşayabilirlerdi. Aynı şehirde iki insan yaşıyordu. Yanyana idiler. Yanyana ve birbirlerinden habersiz. Kader kahkahalarla gülüyordu. Kahkahalarını mutlaka duymuşsundur. Ama kulaklarım sağırdılar. Bakışlarım belki de saçlarında, yanaklarında ürkek bir kelebek gibi dolaşmıştır. Ürkek ve aptal bir kelebek gibi. Görmeden.

Her kadında yalnız seni aradım, kiminde saçların vardı, kiminde tenin, kiminde kahkahanın bir parçası. Bütün yazdıklarım bir davetti, bir arayışdı. Sana açılan bir kucaktı her kitabım.

Sana cehennemim ve cennetim dediğim zaman, Dantem benim, diye cevap vermiştin. Dante’yi Beatrice yarattı. “Komedya” bir şükranın, bir hayranlığın, bir vecdin kasidesi. Çok yorgunum. Asırlara değil, sana seslenmek istiyorum.

İstiyorum ki, bütün yazdıklarımı ve bütün yazacaklarımı yalnız sen okuyasın. Ben, bütün ilhamlarım, bütün rüyalarım, bütün vecitlerimle şarkılarımı yalnız senin için söylemek istiyorum. Seni tanıdıktan sonra bütün insanlar küçük geliyor bana. Bütün sesleri çirkin buluyorum.

Dün akşam sesin, batan bir gemiden geliyordu. Ve bir alev gibi doluyordu içime. Lamiam, sesin yaralı bir ceylanınkine benzemesin. Ümitle, güvenle kıvılcımlaşsın.

“Ve gece bir deniz kızı gibiydi. Şarkılarla başladı yıldız yıldız; köpük, köpük. Kâh bir çöl rüzgârı gibi yakıcı, kâh bir çöl gecesi kadar serin. Hangi beste sözün muikisiyle, sözün füsunuyla boy ölçüşebilir? Kelime kanattır, kelime buse.

Ve gece bir deniz kızı gibi başladı. Harikulade gözleri vardı gecenin. Ve saçları bir kucak alevdiler.

Ve gece,senin gibi başladı. Avuçların avuçlarımda rüyasını gördüğüm birer altın meyveydi, ölümsüzlük meyvesi. Birer güvercindi avuçların avuçlarımda, hayalimi uzak iklimlere kanatlandıran birer güvercin. O anda ölüm de hayat kadar güzeldi.

Dışarda yağmur çiseliyor. Yine şuh bir bahar sabahı. Kaçta kaçın benim? Kanımda, kafamda sen varsın. Sesin yetmiyor bana. Seni bütün olarak istiyorum, etinle, rüyalarınla bütün. Ve yalnız benim olarak.

Mazini kıskanıyorum. Halini kıskanıyorum. Dudaklarım, dudaklarına, tenim tenine, ruhum ruhuna alevden harflerle damgasını vurmuştur.

Ekim, kasım, aralık, ocak.. O zamana kadar yaşayacak mıyım? Vaham benim. Yine susuzum, eskisinden daha susuzum. Belki uzviyetin isyanı bu, korkunç bir isyan.

Tepeden tırnağa öperek..

Yine şuh bir bahar sabahı. Ve yine yoksun. Akşam sesin ümitle ürperiyordu. Vaitlerle doluydu. Yalnızım diyorsun. Benimle olmadıktan sonra, beraber olmadıktan sonra yalnız olmak en güzeli. Yalnızlık ellerin kahrını çekmekten bin kere daha güzel...

''Yaşam yolumuzun ortasında, karanlık bir ormanda buldum kendimi. Çünkü doğru yol bitmişti.'' diyor İlahi Komedya'da. Diyorlar ki, aslında Dante'yi Dante yapan Beatrice ve ona duyduğu aşktır diye bahsediliyor.

Sonra bir gün, ilk kez gördüğü komşusunun evinde olan Beatrice:

''Öyle inanıyorum ki sana, başka sözlerin değeri sönmüş kömür gibi, seninkilerin yanında.'' diyor Dante. Aslında ona olan aşkını kelimelere dökmeye çalışmış. Fakat açıkça hiç bahsetmemiş.

Daha sonra Beatrice başka biriyle evlenmiş ve evlendikten iki yıl sonra dünyaya gözlerini kapatmış. Dante bu ölümden sonra kendini felsefeye ve sanata adamış.

Geldiğiniz günden, beri gece demezsin gündüz demezsin, yazarsın da yazarsın. Ne bitip tükenmez yazıdır bu? Mektup desem değil; mektup, deftere yazılmaz. Kitap desem değil, Bizim bildiğimiz, kitabı saçlı sakallı ulemalar yazar. Sen parmak kadar çocuksun. Öyleyse ne yazarsın böyle durup dinlenmeden?

Çalıkuşu, bu dağlardan, yine gurbet kokusu almaya başlıyordu. Gurbet kokusu! Bu kokuyu bütün ruhuyla koklamayanlar için ne manasız bir söz!

Karanlık artmıştı. Ağaçların arasından yola çıkarak, mektubu gözlerime yaklaştırdım. Zaten

bu yazıya alışık olduğum için okumaya başladım:

"Benim Sarı Çiçeğim" diye başlıyordu. Arkasından bir sürü edebiyat. Güneş doğmadan evvel nasıl dünyaya belli belirsiz bir aydınlık yayılırsa, "Sarı Çiçeği" görmeden evvel de, onun kalbine böyle bir aydınlık yayılmış.

"İçimde anlaşılmaz bir sevinç var. Ben, mutlaka fevkalâde bir şeyle karşılaşacağım!" diyormuş.

Nihayet o fevkalâdelik olmuş, bir akşamüstü otelin bahçesinde ışıklar yanarken "Sarı Çiçeği" karşısında görmüş... Ondan ötesini o kadar çabuk okuyordum ki, gözlerim, gittikçe artan karanlık içinden yazıları o kadar fena seçiyordu ki, hemen hiçbir şey aklımda kalmadı, diyebilirim. Yalnız, bilmem neden mektubun birkaç defa tekrar ettiğim şu son satırlarını, hâlâ şimdi bile gözümün önünde buluyorum:

"Gönlüm boştu. Sevmeye ihtiyacım vardı. Sizi uzun ince vücudunuzla, menekşe gözlerinizle karşımda görünce her şeyin rengi değişti." Ne arsız gönlüm var benim? Etrafımdaki insanları ne kadar çabuk seviyorum. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; Ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar. Her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.

İnsan sevmek felaketine uğradı mı esir gibi bir şey oluyor. Sevmek denen şeyin rolü bu kadar insanı yakıp titretecek bir şey olursa kendisi, kim bilir, neydi?

Bu duvarlar yetmiyor bizi ayırmaya bilesin...

Sen hiç ölümün gölgesinde özgürlüğü yaşadın mı?

Kavgayı, bir yaprağın üzerine yazmak isterdim

Öfkeyi, bir bulutun üzerine yazmak isterdim

Nefreti, karların üzerine yazmak isterdim.

...Ve dostluğu

Ve sevgiyi, yeni doğmuş tüm bebeklerin yüreğine yazmak isterdim.

Eskiden bilmezdim yalnızlığı,

Yalnızlığın içinde şimdi, yalnız,

Yalnız mıyım?

Kimdir…Sardunyayı, yasemini

Gül fidanlarını kıran,

İncir kuşlarını,

…Adımlarını durdurmak için yüreğimi fırlatıyorum,

Susuzluğunu dindirmek için, kan saçıyorum;

Bir bir geziyorum ölümleri gecenin bakışları arasında

Sabah göğe yelken açıyorum, gündüzler tanımıyor beni nasılsa.

Aynalarda yürüyorum bazen,

Martılarla düşüyorum denize; dudaklarımı siliyor acılar

Soluk alışımı duyamıyorum

Sokak lambaları gibi geç yanıyorum

Gölgeler yürümüyor artık kıvrılan yollarda

Kaç kuytuda paslanıyor yalnızlık?

Üşüyorum.

Hayat bize mutlu olma şansı vermedi,

Aslında ne güzel şeydir insanın insana yanması…

Her şeye rağmen yaşayacağız. Yarın bizim çünkü... Biz öleceğiz ama çocuklarımız bırakacağımız mirası taşıyacaklar yüreklerinde... Ve onların yürekleri, bizim altında ezildiğimiz korkuları taşımayacak........

Ben, kimden korkarım?

Sevgili benimle beraber olunca, artık korkum kalır mı? Zülfikar benim yanımda olunca, bir iğneden korkulur mu?

Nasıl olur da susuz kalırım? O ırmak, beni arıyor! Gönlüm gamlanır mı? Gamımı dağıtan gam ortağım benimle beraber!

Nasıl olur da ağzım acılaşır? Acılık çekerim? Ben, şekerler ve helvalar arasındayım! Kış, bana ulaşabilir mi? Ben, ilkbaharımla beraberim.

Eğer ben gökyüzü ile savaşa girsem, onu kırsam döksem, özür dilemeye hacet yok! Çünkü, o güzel yüzlü benimle beraber, benim yanımda... Ben, lütuflar ve nimetler içindeyim; lütfun, rahmetin mesti olmuşum; bahtın, devletin kucağındayım! O kucaklayışı güzel olan dost, benimle beraber!

Ey kavgacı, gürültücü dil! Ben, söze doydum; sus artık! Yoksa, benimle sohbet etme!

Herkes, aşk ateşine kendini atamaz!

Gördün mü, kış mevsimi ne diyor? Sen, harman gibi odun yığ! Kış soğuk geçmese de, ikisinin de, kışın da, odunun da soğukluğu, vebali bana, benim üstüme olsun!

Soğuk artınca, şiddetlenince ateşe odun at; odunu esirgeme! Odun mu daha değerlidir, yoksa beden mi?

Gönlünde ateşi saklayan odun, yokluk suretidir; ateş ise, Allah’ın aşkıdır! Ey can! Aşka ulaşmak için suretleri, şekilleri yak, yandır!

Suretleri, şekilleri yakmadıkça, canın üşür, donar, buz kesilir;

Ateşe benzeyen aşkın içine gir, kendini temizle; ateş içinde gümüş gibi gönlünü hoş tut, güzelleş!

Ateş, Allah’ın emriyşe, gönlü uyanık kişilere lale olur, gül olur, çiçek olur, reyhan olur, söğüt, süsen olur!

O kişi efsun bilir. Ateşe efsun okuyunca, o ateşin yakıcılığı kalmaz; ateş ateşliğini kaybeder, parlak bir ay olur! Demiri bile eritip, iğne gibi incelten ateşi yatıştıran efsuna aferin!

Bana, acıdın da; “Nasılsın?” diye sordun; sen yüzüme bak da, nasıl olduğumu anla! Biz yokken, bize; “iyi misin?” dedin; artık şu kınamaları bırak!

Gülerek; “Günlerin hoş geçsin!” dedin; sen olmadıkça hiç kimsenin günü hoş geçmez! Bunları bırak da, başka bir hikayeye başla!

Bana diyor ki: “Niçin üzüleyim, niçin avare bir gönle sahip olayım? Ben ne hastayım, ne de gamlıyım, bana gam, keder kolayca yaklaşamaz.”

Ey beni öldüren! Beni diriltmek, yeniden hayata kavuşturmak için yanıma gel. Zaten her tarafımı sen sarmışsın, sen kaplamışsın. Üstünlük, lütfetmekle olur. Bana yardım et!

Ey taş yürekli sevgili; canı, değerli incilerle dolu bir deniz haline getir! Ey sevgilinin karanlık geceye benzeyen siyah saçları; gece yarısında bir seher vakti ortaya koy!

Su kuşlarının da, karada uçan kuşların da kanatları, balçığa saplandı kaldı! Ey devlet kuşu; aşk kanatlarını aç ve onlara doğru uç!

Önce, bizi adam et, aşka layık bir kişi haline getir! Sonra, bize şarap sun; kadehi durmadan döndür!

Ey can; bizden, bizim hizmetimizden ne çıkar? Mademki binayı sen kurdun, onu yine kendin tamamla!

Duayı bize tatlılaştır; dua, ağzımıza süt gibi, bal gibi tatlı gelsin! “Amin!” diyene de lutfet, Sen hakikatlerin canısın...

Biz her şeye,

Esirgeyen ve bağışlayan,

Çokça esirgeyen ve çokça bağışlayan,

Hep esirgeyen ve hep bağışlayan rabbin adıyla başlayan adamlarız anna.

Büyücülerin, haramilerin, korsanların bankacıların elinden kurtulmamız da bundan.

Karanlık, rutubetli, çok bağırışlı,

Çok nefessiz, çok sabahsız, çok aşksız, çok çiçeksiz, çok neşesiz, çok kitapsız

Bir fabrikada hayatta kaldık sırf bu yüzden

Piyasaların hınçla dolu iniş çıkışlarına kalbimiz dayanıyor bir şekilde.

Kalbimiz derken,

İlk gençliğimiz, sakalımız,

Bir kasetin iki yüzüne de ard arda kaydedip dinlediğimiz şarkımız diyorum aslında

İşte böyle yaşıyoruz

Ve yaşamak da sana dair uzayıp giden bir özleme dönüşüyor

İnsaf et anna!

Gidelim buradan

Senin masumiyetini,

Bilgelik zamanlarından kalma sırları,

Dünyanın bütün sabahlarını yanımıza alıp da gidelim.

Haritaya bakmadan gidelim.

Ölelim diyecektim, az kalsın.

Ölmeyelim, hiç ölmeyelim Anna.

Sarılalım...Diyecektim az kalsın.

İçimden böyle şeyler de geçiyor işte.

Sarılalım, dudakların…

Tamam sustum.

Gitmek istemezsen bir şiir miktarı kadar otursak diyorum.

Şiir kalsın istersen, sadece otursak.

Oturmasan da olur benimle,

Sadece ellerimi tut...

Ellerimi tutma dilersen, sadece yüzüme bak.

Yüzüme bak ama Anna, yüzüme bak.

Gözlerime bak, gözlerimin içine bak.

Gözlerim biraz karanlık

İçinde cenkler, ayinler, kapıları yumruklayışlar, turgutlar, edipler, sezailer,

Siyahlar, beyazlar, uykusuzluklar, bitmeyen başağrıları, bildirilerin öfkesi,

Duvarlara uzun dalmışlıklar var.

Gözlerim biraz yorgun.

İçinde bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler,

Bekleyişler, bekleyişler, bekleyişler…

Bekleyişler anna.

Hepsini sayamam gerçi, utançlarım da var.

Ama geçecek hepsi,

Geçecek.

Şifalı gözlerin, her şeyi iyi edecek.

Gözlerimin içine bakmaktan korkma anna

Sen adımını attığın andan itibaren, hira dinginliğine dönüşecek ortalık.

“Bir varmış bir yokmuş” derler hani:

Sevginin küçük sandalı, hayat ırmağının akıntısına kafa tutabilir mi?

Elvada diyor çiçekler bana,

Başlarını eğiyorlar aşağı,

Sen hep gülerdin oysa, gülüverirdin

Sen beni hep merak ederdin,

Karınca kumu toplayıp getirmiştin,

Seni sıcacık evimizde bulduğumda, iki kıvılcım buluşmuş gibi olurdu

Kiraz Çiçekleri her yıl yeniden açarlar orada

Genç kızlarının kalbi ürkektir,

Mutlulukları ise, mevsimlik kiraz çiçekleri gibi geçicidir.

Kimse yoksulluğu benim için böyle sevimli kılmadı şimdiye kadar.

Kötü rüyalar görürdüm durmadan

Başarıdır,

Yine gülsen, gülüversen,

Çıksan o karanlık uykudan,

Kurşun aktı kulaklarıma. Belirsizlik güzeldir de, örneğin, kesinlik çirkin. Sessizlik, her zaman iyidir. Düş gücü, iç zenginliği verir insana. Dünyanın usul usul ağaran o puslu sabahları, ve günün turuncu tülleriyle örtünen dingin akşamları bu yüzden etkiler bizi, duygulandırır. Anlık izlenimler, sürekli görünümlerden her zaman daha güçlü, kalıcı ömürlüdür...Alışkanlıklar öldürür güzelliğimizi, bizi değişmek için çirkinleştirir de.

Kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir.

Biz hepimiz dikenli tellerle sarılıyız. Her ilişkide bir parçamız kalır ve bölüne bölüne biteriz de...En büyük hünerimiz kendimize karşı olmak, aykırı yaşamaktır. Acı kaynaklarımızı ellerimizle yaratarak...Kıyılarımız, duygularımızın boyunda; derinliğimiz, aklımızın ölçüsündedir; Ufuklarımızsa sisler içinde...O kıyısız gökyüzü nasıl sığar küçücük gözlerimize? Nasıl gizleriz?

Dünya bir testidir, de, Ömür hanım; Ömür, bir su...Sızar iğne ucu gözeneklerinden zamanın,

Bir içim serinlik, bir yudum mutluluk için.

Sars aklımın cılız ayaklarını, kuşat beni. Değişik şeyler söyle ne olur, yeni bir şeyler söyle!

Yıldım ömrümün kalıplarından. Beni duy ve anla.

Yağmur dindi Ömür hanım. Gökyüzü masmavi gülümsedi yine. Doğa aynı oyununu oynuyor

bizimle. Umudun ucunu gösteriyor usulca, iyimserliğin ışığını süzüyor mavi atlasından. Ne

aldanış! Bulutların rengi mavi-beyaz mıdır, kurşuni-külrengi mi yoksa?

Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür hanım, gözlerimle değil, dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan.

Delilik mi dedin? Kim bilir...Belki de yerde sürünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim

bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir

ki?

Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim.

İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim -içinde senin ve

benim ağırlığım

Beni cam kırıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile...

Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde

İçimde bir çocuk, yalın ayak koşuyor yaşlılığa doğru,

Sahi yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın Ömür hanım?

Hayatımın adım adım çöküşüne, olmaya özendiğim her şeyin ağır ağır sulara gömülüşüne tanıklık ettim gizlice. Diyebilirim ki, gönlüm neyi arzuladıysa ya da bir anımı, en üst kattaki bir saksıdan düşmüş bir taş gibi kapımın önünde bin parçaya ayrılmıştır. Lafı dolandırmadan söylenebilecek ölü gerçeklerdendir bu. Hatta Kader'in oldum olası en büyük eğlencesi, kendine ait şeylere karşı bende sevgi ya da istek uyandırmak olmuştur.

Kendi kendimi alaycı bakışlarla izlerken, ne olursa olsun hayatı seyretmekten de hiç vazgeçmedim. Kimileri, umutsuz yaşanmaz, der; kimine göreyse esas umut varken hayat bomboş kalırmış. Bugün ne umut besleyen, ne de umutları kırılan biri olarak bana göre hayat, benim de dahil olduğum basit bir çerçevedir.

Aslında bölümler ve paragraflar halinde ilerlerim ben, kendime noktalama işaretleri serpiştirir, imgeler çılgınca kapışılırken, çocuklar gibi gazete kağıdından kaftanımla kral olurum. Ya da kelime öbeklerini bestelerken, kupkuru ama düşlerimde hep canlı kalan çiçeklerden deliler gibi taçlar takarım başıma.

Bir roman kahramanı, okunmuş bir hayat olup çıktım. Hissettiğim her şey, sadece ve sadece bütün çabalarıma rağmen yazılmak üzere hissediliyor. Ne düşünürsem, anında kelimelere dökülüyor, o ahenkler de çoktan başka şeye dönüşmüş oluyor. Kendimi durmadan sil baştan kurgulamaktan mahvoldum. Kendimi düşünmekten, düşüncelerim haline geldim. Ömrüm, derin miyim, değil miyim diye düşünmekle geçiyor...

Bir tür iskambil kağıdıyım ben, eski, bilinmedik bir resim, kaybedilmiş bir oyunun biricik izi. Özümden çok, kendimi tarif etmek için, kullandığım art arda yağan imgelerde bulur oldum kendimi...Kendimi öyle çok anlattım ki, sonunda varlığım tükendi. Mürekkep niyetine ruhumu kullandım ben de, hem zaten başka bir işe yaramıyor.

Kendimdeki bene geri dönüyorum, bir hiç olsa bile. Ve gözyaşsız yaşlara benzeyen bir şey, donup kalmış, gözlerimi yakıyor. Var olmamış bir sıkıntıya benzeyen bir şey, kupkuru boğazıma oturuyor. Ama ağlamış olsam, ne uğruna ağlamış olacağımın farkındayım. Düş evreni gölge gibi peşimde...Ve benim uyumaktan başka isteğim yok.

Şimdiden bir hatırasın

Günler izmarit diplerinde biriksin

Ellerimi bıraktım, artık bunu sana yazsın

Bu kırmızı oyalarla saçlarımda

Kırık kalplerle süslü bir sayfaysan

Şimdiden bir hatırasın

Ben rüyâların dokumacısıyım

Rüyâ bekçisiyim ben.

Yavaşça uykunda yürürüm

Ve kalbine görüntüler yerleştiririm.

Yumuşak gece rüzgarları üstünde yolculuk ederim.

Rüyâ Ruhlarının ülkesinde kesintisiz...

Uyurken seni korurum.

Ben Koruyucu Ruhum…

Senin Rüyâlarının Koruyucusu…

Evet, ben rüzgârla dansettim…

Sıçrayıp oynarız rüzgâr ve ben

Günışığının tarlalarında ve yüksek çayırda.

Aslanağzı çiçeğinden ruhları göklere uçurturuz

Ve usulca yeryüzüne döndüklerini gözleriz... (gülümse)

Ben ve benim rüzgârım güçlüyüz.

Bilinmeyen yerlere dans ettik başımız önümüzde,

Rüzgâr ve ben oynarız bir zorba dansı.

Az sonra, rüzgârın arzusu yavaşlayacak

Ve ben dansedeceğim başka bir şarkıya.

Bu dans, dudaklarıma getirir bir sevgilinin öpücüğünü, Yumuşak bir okşama yanaklarıma.

Öğrenirim sevmeyi ve sevilmeyi biz dansederken.

Yumuşak ılık bir meltemdir rüzgâr...Ve şarkı söyler bana.

Fısıltılar...

Onun arkasında fısıltılar,

Tam bir fısıltı üstünde fısıltılar.

Yüksek sesle değil herkesin duyacağı kadar,

Fakat yeteri kadar yüksek, onun duyması için…

“Kalbi taştan”, o duyar

Sözcükler, gözyaşlarının başlamasına sebep olurlar.

Onun kalbi fısıldar, “her zaman değil, bizim kalbimiz taştan.”

Gülümser gizli bir gülümseyiş.

Beraberdi onlar, ayrıldılar.

O gözyaşlarını kurutur...

O, şimdi fısıldar

“Evet, kalbi taştan…

Hiç kırılmayacak tekrar…”