Seni bir görüp bir yitirmek seni,

Seni bir görüp bir yitirmek...

Gür bir ormanda, ayrı türden bir ağaç gibi,

Hedefine varmayan bir serseri kurşun,

Ya da bir büyük kavganın dışında kalmak,

Yatağını şaşırmış bir nehir olmak,

Bilmediği denizlere akmak ya da...

Ihlamurlar kokan bir parkın içinde,

Ünlü heykeller ortasında, Ünsüz dolaşmak ya da;

Hiçbiri bu duygusal kederin benzeri değil,

Benzeri değil hiçbiri;

Bir roketten uzaya atılmak,

Kocaman şaşkın adımlarla yürümek,

Adını bilmediğin gezegenlerin üstünde,

Dağların, ovaların, akarsuların üstünde,

Aklı karalı bulutların üstünde,

Egemeni olmak evrenin..

Bir de seni bir görüp bir yitirmenin yalnızlığı.

Seni bir görüp bir yitirmek seni,

Seni bir görüp bir yitirmek,

Benzemiyor bunların hiçbirine;

Bir bulup,

Bir yitirmeye,

Benziyor,

Sadece.

Lal Ded, okyanusta yüzen bir sandal. Okyanus, aşk, üryan. Yollara düşmüş Lal.

Sevgiliye:

“Gök de sensin, yerde sensin!

Mektubunu okurken o Keşmir’li dilberi hatırladım. Kelimelerinde ezeli Nur’un en muhteşem lem’aları. Birden bir vahada buldum kendimi;

Bir çöl akşamı ve gök kubbede gülümseyen yıldızlar. Kelimelerin mektupdan göğe uçtu,

Göğe, yani gönlüme.

Kelimelerin musiki oldu.

Bütün kitaplar yavan,

Bütün şiirler soluk,

Bütün şarkılar ahenksiz.

Zirvelerdesin, büyük ermişlerin, büyük ruhların kanat çırptığı zirvelerde

Ve, kendimden utanıyorum...

Ben toprağım, sen arş. Ben ten’im, sen gönül.

Ben alev’im, sen ışık.

“Ben sen’im” diyorsun. Saçlarımı okşamak istediğin zaman, kendi saçlarını okşa. Lal Ded’i hatırladım, gerçekde Lal Ded sensin, her asırda başka bir adla tecelli etmişsin.

Leyla bir tomurcuk, sen bir muhteşem gül.

Leyla bir mısra, sen bir destansın.

Leyla bir kıvılcım, sen bir şafaksın.

Leyla bir masal, Leyla yaşamayan,

Leyla bir yarım.

Hangi sevgili seninle boy ölçüşebilir? Sen doyulmayan, sen kanılmayan, sen rüya, sen gerçek.

Her kitabımda sen varsın. Hind’i ben yazmış olamam. Bende güzel olan ne varsa, senin ilhamın. Bende büyük olan ne varsa, senin eserin. Sen günahlarınla bensin, ben faziletlerimle sen.

Levislerini takdis ediyorum. Onlar olmasa, insandan çok tanrıya benzerdin ve sana yaklaşamazdım. Teninle kadınsın, sesinle Tanrı.

Istıraplarımı takdis ediyorum. Senin bende sevgiye layık bulacağın tek büyük taraf ıstıraplarım, ıstıraplarım yani sensizlik.

Romeo’yu düşündüm ve güldüm. İmtihandan geçmeyen bir sevgi, bir saman alevi. Artık yirmi beş yıl önceye dönmek istemiyorum.

Senin yanında zaman yok. Dudak dudağayız. Seni kaburgamdan yarattım. Hayır...Gönlümden yarattım, kafamdan yarattım, belki de ben senin kaburganım. Yirmi beş yıl önce yine beraberdik. Ad’ın bilinmeyen’di, özlenen’di.

Sana yolladığım kitaplardan utanıyorum. Sen bütün kitaplardan daha derinsin, sana yazdığım mektuplardan utanıyorum, kendi kendini oku.

Sabahleyin uyandığım zaman ezanı dinliyorum, sonra şarkılar söylüyorum sana.

Öperek…

''...Kutuplarda ayı avcıları, buzların içine jilet kadar keskin bir baltayı yerleştirir, keskin tarafın üzerine biraz kan sürerlermiş. Bunu bilmeyen ayı, gelip kanı yalarken kendi dili kesilirmiş. Ama kanın tadından dilinin acısını fark edemez, kendi kanını yalamaya başlarmış. Damarlarındaki kan tükenince olduğu yere yığılırmış. Avcıda gelip derisini yüzermiş. Anladım ki, dilim yıllardır kesikmiş benim... Böyle giderse yere yığılmam ve birilerinin gelip derimi yüzmesi yakındır...''

Yenilgi, yenilgim, yalnızlığım ve kimsesizliğim.

Binlerce yengiden de, bana değerli olan sen!

Dünyadaki tüm parlak başarılardan, sensin yüreğime yakın olanı!

Yenilgi, yenilgim, başkaldırım

Ve de benim kendimle tanışmam.

Sayendedir ki, hala ben, ayağı yere basan

Ve solmuş defneler peşinde koşmayan biri olduğumun bilincindeyim;

Ve sende yalnızlığımı buldum

Ve de herkesten uzak,

Ve de gururlu olmayı...

Yenilgi, yenilgim, benim parlak kılıcım

Ve de kalkanım.

Gözlerinde okudum tahtı arayanın, kendi kendisinin kuluna dönüştüğünü.

Ve, bir kimsenin derinliklerindeki esasını anlayabilmemiz için,

Onun gücünü söndürmemiz gerektiğini.

Ve ancak böylesine olgunlaştıktan sonradır ki,

Bir meyvenin tadına varılabildiğini.

Yenilgi, yenilgim,

Benim sözünü sakınmaz yol arkadaşım

Şarkımı, bağrışmalarımı, sessizliklerimi hep duyacaksın

Ve senden baska hiçkimse bana söz etmeyecek,

Kanat çırpınmalarından ve deniz kabarmalarından

Ve de geceleri yanan dağlardan.

Ve sen, tek başına ruhumun sarp ve kayalık yollarından tırmanacaksın.

Yenilgi, yenilgim, benim ölmez cesaretim

Sen ve ben fırtınada birlikte güleceğiz;

Ve biz ikimiz, derin mezarlar kazacağız içimizde ölmekte olanlara;

Ve tutunacağı tüm gücümüzle, güneşin karşısında;

Ve de tehlikeli olacağız.

Birini, pencere kenarına çiçek koyacak kadar sevmek lazım.

His boşluğu ve iç burkulması denen bir şey varmış, sevince anladım.

Hayat, o evde yerin yok diyor. Yerini bil.

Evdeki ve sokaktaki tüm savaşları kaybettiğim yerdeyim.

Hala güzel olduğunu bilmeden, güzel duranı seviyorum.

Ellerini takip ediyorum, hala.

Elin ısısıyla kalbin ısısı birbirine ne yakınmış.

Kalp sıkışıyor, el buz.

Yüzümü yağmura uzatsam geçecek diyorum, geçmiyor.

Ev buz.

Anlamaktan yoruldum, sarılmaktan.

Sen o evde, sarılmaktan korkanların en uzağında dur, olur mu?

Öyle birine aşık ol ki her şeyi unut. Dans etmeyi hatırla.

Birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar sev.

Çok sev, çok küs, çok barış.

Ellerini takip et sonra.

Ellerinde ne gördüğümü bulursan sonunda, gülümse.

Güzel gülene aşık ol.

Aşık olursan bir gün benim kadar, yüzünü yağmura uzat.

Geçti, geçti desin biri.

Hiç geçmesin.

Artık senin de bir şiirin var.

Geçti. Geçti.

Başlarken,

Saçsız dağların, engebeli örtüsünü geçip, arkasındaki o yeşil vadiye varırsınız. Bir dostun bir dost için düşünebildiklerini düşünürsünüz o an, o vadide.

Ve günlerin nasıl akıp gittiğini görürsünüz. O vadideki o akarsuda.

Belki bilim adamı gözüyle. Belki normal, sade bir vatandaş gözüyle. Belki de bir dağ adamı gözüyle seyredersiniz. O tertemiz görünümü. Ve arkasından da dersiniz ki:”Mükemmel.”

İşte insanda bir dost için, bu ruh haliyle düşünüp, adına tümcesine, o dostun varlığına ruh katıp, ona sade gözle bakabildiği oranda güzel bir dost kazanmış olur. İşte bu duygularla…

ESKİ BİR DOST’A”:

Eski Bir Dosta

Dostlar…

Arkadaşlığımız kahkaha ile gülümse arasındaki yoldu.

Ben anlattım, o dinledi. Tartışmadan eser yoktu.

Evlerinin yolu yokuştu.

Kül tablası boş dahi olsa izmarit doluydu.

Tanıdıkça, tanımak ister insan bu dostu.

Kafamız uyuşunca arkadaş tütün gibidir.

Kendisi emek işçisidir ekmek kavgasında.

Ne olduğu belli olmayan bu düzende,

Gündüz kereste biçer,

Gece ilimde gününü gün eder,

Sekizden onikiye Harmonik dizi gibidir ruh âleminde

Kitaptan mana, onda dost kazanmaktır.

Nedeni açıktır, kitaba yazmaktadır.

Beyninin derinliklerindeki hayal dünyası,

İrdelemez onu dünya kargaşası.

Sistematik, yaşam dünyası bellidir.

Uzakla yakın arasında kıyaslama yapar

Benliğini bulduğu halde, benliğini arar.

Kendisinde değil de zerreye bakar.

Bilmez ki, güzellik gönlünde yatar.

Ama bilinmesi lazımdır

Onunda kuralı vardır hayatta.

Git dedin mi, dönemezsin bir daha.

Yanlışa meydan, doğru düşünmemektir.

Düşünmeyi etkileyen faktörlerde vardır, o da yanılgıdır.

Benim son tümcem sevgiye hasrettir.

Geçmişte hata yapılsa da gerçek gerçektir.

Bu dosta ömür boyu mutluluklar dilenmelidir.

Bir zamanlar biri vardı. Avuçlarının içinde denizler, hani susayınca içersin avuç avuç. Onun dünyanı yaratan ellerinden içersin. Ve susuzluğun hiç dinmez. Seni tuzuyla yakıp kavurana kadar içersin içersin, için yangın, dışın deniz. Sonra bu yangın alır başını gider, büyür büyür. Seni de yakar çocukluğunu da yakar, her şeyi yakar, herkesi yakar. Bütün bir atlas yanar. Artık haritasızım. Artık bir tek pusulam var bu yangından denizlerde. Hıncım...Hiçbir şey kalıcı değildir sonsuza dek. Doğmanın zamanı var, Ölmenin zamanı, Konuşmanın zamanı var, Susmanın zamanı…Düşen bir kar gibi terim… Kışın yağmurları, yaşları bitti Karlar eridi,kara günler gitti. Seveni, sevileni ayıran günler bitti. Işıksız,karanlık günler...Ve zaman hatırladı. Acılar unutulmalı, Buzlar çözülmeli, Tomurcuklar dirilmeli. Örtüler altındaki o güzel, yeşil ve çiçekler, çiçeklerle bahar gelmeli. Nice geçilmemiş yollardan geçti, Güvercin pınarının çevresinde dolaştı. Taşların arasından açan menekşe, Gözlerden yarı saklı, Yıldız gibi parlak, yalnız bir yıldız gibi göklerde parıldayan.

Savruldum yatağa… Bir süre önce gelip geçen aşıkların söylediğini söyleriz biz sadece. Bu şiirin bitmesini istemiyorum, Bu güz gününün bitmesini istemiyorum. Ama hoşça kal çabuk gelir.  Yüreğim, buğdayların arasında çırpınan kör bir serçe. Ve kuşlar da kaderle uçar. Kuş ölür, sen uçuşu hatırla.

Hey gidi çocukluk saatleri,

Sadece geçmiş, gitmişten fazlası varken figürlerin ardında

Ve gelecek yokken önümüzde,

Büyüyorduk elbet

Ve bir an önce büyük olmak için sıkıştırırdık kendimizi kimi zaman,

Büyümüş olmaktan başka şeyi olmayanlar hatırına biraz da...

Ve kalıcı olanla eğlenirdik yine de kendi başına yürüyüşümüzde

Ve orada dururduk,

Dünya ile oyuncak arasındaki fasılada;

Kim gösterebilir çocuğu olduğu gibi?

Kim yıldızlar arasına koyup da onu, uzaklığın ölçüsünü verir eline?

Kim imal eder çocuk -ölümünü?

Ölümü...

Ölümün tümünü, yaşamdan önce bile, nazikçe kapsamak ve öfke duymamak

tarif edilemez.

Akar orada okul, uzun korku ve zaman

Ey zaman! Ey yalnızlık! Ey günün zorlu geçidi!

Dışarıdayız şimdi:

Ey muhteşem zaman! Ey geçen zaman!

Ey mutlak yalnızlık!

Bütün bunlarla seyredilir uzaklar....

Erkekler, kadınlar, erkekler, erkekler, kadınlar

Ve çocuklar ki, başkadırlar... Ve çeşitlidirler

Ve anıdaki ev ve arada sırada bir köpek,

Korku yerini sessizce güvene terk eder

Ey anlamsız keder! Ey rüya! Ey şafak!

Ey dipsiz ırmak!

Yumuşak ve tatlı renk atan bir bahçede,

Yakalamanın kör ve azgın acelesiyle, Bazan büyüklere hafifçe çarpılır

Fakat mecburuz düşünmeye

Bütün taşlar gibi vekarlı,

Hapiste söylenen bütün türküler gibi kederli,

Bütün yük hayvanları gibi battal, ağır

Ve aç çocukların dargın yüzlerine benzeyen elleriniz...

Arılar gibi hünerli, hafif,

Tabiat gibi cesur

Ve dost yumuşaklıklarını haşin derilerinin altında gizleyen elleriniz.

Bu dünya öküzün boynuzlarında değil,

Bu dünya, ellerinizin üstünde duruyor.

İnsanlar, ah benim insanlarım!

Yalanla besliyorlar sizi.

Halbuki açsınız...Ve beyaz bir sofrada, bir kere bile yemek yemeden doyasıya,

Göçüp gideceksiniz bu her dalı yemiş dolu dünyadan.

İnsanlarım, ah benim insanlarım!

Yani bütün insanların yüzde yetmişinden çoğu,

Elleriniz gibi ihtiyar ve dalgınsınız,

Elleriniz gibi meraklı, hayran ve gençsiniz.

İnsanlarım,

Antenler yalan söylüyorsa

Yalan söylüyorsa rotatifler,

Kitaplar yalan söylüyorsa,

Dua yalan söylüyorsa,

Ninni yalan söylüyorsa,

Rüya yalan söylüyorsa,

Meyhanede keman çalan yalan söylüyorsa,

Yalan söylüyorsa umutsuz günlerin gecelerinde ay ışığı,

Ses yalan söylüyorsa,

Söz yalan söylüyorsa,

Ellerinizden başka her şey, herkes yalan söylüyorsa,

Elleriniz balçık gibi itaatli,

Elleriniz karanlık gibi kör,

Elleriniz çoban köpekleri gibi aptal olsun,

Elleriniz isyan etmesin diyedir...

Ve zaten bu kadar az misafir olduğumuz,

Bu ölümlü, bu yaşanası dünyada,

Bu bezirgan saltanatı, bu zulüm bitmesin diyedir.

                                                                                     “Şüphesiz Ademoğlunun kalbi, serçe kuşu gibidir, günde yedi defa döner, çevrilir durur.”

Kuş olup uçsam,

Martılar uçuyor etrafımda,

Sanki beni karşılıyorlar,

Artık gül diyorlar

Nereye dönsem, deniz orada

Serçeler ve nergisler üzerine yemin ederim,

Uyanırdım gelincikler üşüdüğünde

Kar yağarken, serçeleri seyrettim

Serçelerin neden göç etmediğini anlar mı birileri?

Birden, serçelerle indi yağmur

Çocuklar geldi birden aklıma

Sabırsızlanıyorlar büyümek için

Ama gelmeyin, burası derin!

Çöldeki bir pelikan gibiyim

Ve damda, tek başına kalmış bir serçe gibiyim

Dökülmüş su gibiyim

Ve ölüp gitmişler gibiyim

Karın kapattığı yollarda,

Bir tek pencere görünmüyor ufukta…

Yoruldum,

Yollarda, yağmurdaki bir serçe kadar yalnız olmaktan yoruldum

Ama ağaç, anlatabilir kendini yağmura

üşümek günündeyim,

meğer ben hep trenler çizmişim ömrüme

üşümek günündeyim,

adını başkasından öğrenen birisiyim

Kuşlar kaçmıyor benden

Kuşlar boşluk boşluk uçtukça,

Bir şey hızla duruyor

Toprak çatlar,

Her adımda çözülür bir karanlık

Gökyüzü bıçak bıçak şimşeklenir,

Görkemli bir yürüyüş başlar içimde

Dön bana ve dinle, kuşlar uçuşuyor içimde

Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım...

Kağıttan kumbara yaptım,

Biliyorum, kağıtlar da ağaçtan

Cadde kenarları, ağaçların öksürük krizleri, egzozlar

cılız ağaçlar, eski Türk filmleri, ince hastalıklar…

Çok ağaç yok buralarda, ağaçların dallarında çaputlar

Dua ederken soyduğum elma kabukları tek parça

Dualar da birikir kağıt kumbaralarda

Güzel elma soyarım, bir de kağıt kumbara yaparım

Benim adım, insanların hizasına yazılmıştır

Keşke yağmuru çağıracak kadar güzel olsaydım

Ölüm ve acılar çatsaydı beni

Düşüncem yapma çiçekler kadar gösterişli ve parlak,

Sözlerim ihanete varacak doğrulukta olsaydı...

Anmaya gücüm yetseydi de konuşsaydım,

deseydim,

“bakın yaklaşıyor,

“bakın, yaklaşıyor yaklaşmakta olan

bakın yaklaşıyor…”

Çoçukların üşüdükleri anlaşılıyor bütün yaşadıklarımdan

Gövdem, kuduz yarasalarla birazcık yatışıyor.

Benim gövdem, yıllar boyu sevmekle tarazlandı

Öyle bir çalımlarla, gecenin çitlerinden atlardım

Bir güneş sayardım kendimi denizin karşısında

Çünkü çam kokularına sürtünüp ağırlaşan ruhların, inanmazdım dosyalara sığacağına

Gittikçe ışıldardım dükkanlar kararırken,

Hüznün o beyaz etrafına batardım....

Benim adım bilinen bütün cevapların üstüne mühürlenmiş

Bende kül, bende kanat, bende gizem

Ve içinden, bir baş ağrısı gibi çınlamaktansa,

gövdem açık bir hedef kılındı yaşama.

Ve bu yüzden,

Yakışıksız oluyor insanları hummalı baharlar olarak tanımlamak

Ve bu yüzden,

Göğsümde dakikalar ince parmaklar halinde geziniyor

Konvoylar geçiyor meşelikler arasından

Bir yaprak kapatıyorum hayatımın nemli taraflarına

Ölümden anlayan ciddi bir yaprak unutulacak diyorum, iyice unutulsun

Neden büyük ırmaklardan bile heyecanlıydı karlı bir gece vakti bir dostu uyandırmak?

Dikkatimi dağıttığında kuşlar, ben ona uyarım

Yürümek isterim, yol bitmesin

Çünkü merhametli, kokumu biliyor

Yıldız çekiyor bana gelip geçen buluttan

Bu gidişle göğü okumakla geçecek kış...

Ben ona bulutlar alacağım,

O bana dualar gönderecek

Yaşamak bu diyeceğiz

Çünkü o beni dinlemeyi seviyor, hiç bıkmaz

Hastalanmayayım ister, kar örttüğünde üşüyen yerlerimi

Güleceğiz keder gibi sözcüklere

Büyümek bu kadar ağrılı ve eskiyken,

Taşacağız ayaklarımızı sarkıtarak kendimizden

Sevineceğiz sınıfsız bir çağ düşlerken,

İçimizde bir titreme var gibi...

Eskiden ben uyurgezerdim, kitaplarımı uyutur, gözlerinden öperdim

Eskiden gökyüzüne bakınca, bulutları masal kahramanlarına benzetirdim

Hayat bilgisi kitaplarında bulut isimleri, coğrafya kitaplarında bitki örtüleri

Bu yüzden belki hiçbirini öğrenemedim...

Eskiden ben uyurgezerdim, korkulu rüyaların koluna girer,

çiçekleri sulamaya giderdim.…

Sana diyeceklerim çok birikti Tanrım…