Bir ağaç bütün görkemi ile yaşam bağışlıyor 

Ve bir yaprak 

Sararmış Ömrünün son demlerini yaşayan 

Ve son bir gayretle can damarına bağlanmış 

Bir tek rüzgar 

Tek bir esinti artık düşmanıdır sarı yaprağın 

Can damarından onu ayıracak bir tek bir esinti yeter yitmek için 

Ve sonra,

Son bağlantısı kopar 

Yere düşer 

Önce gözü ağacına, 

Can damarına takılır 

Bir özlem belirir yüreğinde sarı yaprağın 

Yere düşerken son bir defa 

Son bir defa baharın güzelliğini 

Ve yeşillikler içinde tabiata bağışladığı o güzelliği yaşar yeniden 

Ve toprak yeni yurdu 

Bir gariplik bir yalnızlık 

Can damarı ağacın dibinde bir sarı yapraktır 

Hüzünle bakar ağaca yaşam ağacına 

Toprak kucaklar sarı yaprağı 

Toprak ana katar kendine sarı yaprağı 

Şimdi toprağa karışmış 

Toprak olmuştur sarı yaprak 

Ve yaşam ağacının köklerini görür 

Ona can bağışlayan sevgili ağacının kökleri 

Sevinçle bakar köklerine 

Toprağın bir parçasıdır sarı yaprak artık 

Ve can ağacına besin olmaktadır 

Köklerine yaşam ağacının yaşam verendir şimdi 

Geldiği, kendisine can veren ağacına yaşam bağışlayandır sarı yaprak 

Şimdi yeşil yapraklara 

Yaşama yeniden merhaba diyen yeni canlara 

Yeni yeşilliklere yaşam verendir sarı yaprak 

Bilir, bunu görür 

Ve tekrar yaşam ağacına karışır 

Ama bu sefer can veren olarak 

Anlar sarı yaprak 

Anlar bu dairenin anlamını yaşamın amacını görür 

Yeşil yaprakken bahar sevincini de sever o zaman 

Sararmış bir yaprak olarak toprağa ağır ağır düşüşün hüznünü de 

Ve can aldığı ağaca Can vermenin sevincini yaşar 

Şimdi bilir O her şey kendisinden doğar 

Ve canından bir parça olur her şey 

Bir dönüşümdür bu bilir 

Gelişmedir her şey anlar 

Sever hüznü de sevinci de 

İkisi de kendisidir çünkü görür.. anlar ve bilir 

Bir yaprakken ulu ağacın bir dalında 

Şimdi her parçasındadır artık yaşam ağacının....

Ne için durmalıyım? Ne için?

Ne için durmalıyım?

Ne için durmalıyım?

Ve ateş böceği... AH

Ne için durmalıyım?

Ben ağaçların soyundanım

Yel değirmenlerinin çürümesi doğaldır,

Cücelerin ülkesinde

Böceğin etle sarılı boşlukta, yararsız dolaşımı ve

Beni çiçeklerin kanlı soyu yaşamaya sorumlu kılmış

Derin gökten mi geldin, uçurumdan mı çıktın Ey güzellik?

O kutsal, cehennemlik gözlerin Hem iyilik hem de suç dolduruyor kadehe,

Belki bu yüzden çarpıcı bir şarap gibisin.

Kokular taşıyan fırtınalı bir havasın;

Gözlerinde güneşin batışı, doğuşu var,

Öpücüklerin tıpkı süzgeç, ve ibrik ağzın, Yiğidi alçaklaştırır, çocuğu yiğit kılar.

Uçurumdan mı çıktın, yıldızlardan mı indin?

Hem yıkım, hem kıvanç saçıyorsun bütün gün,

Yöneten sensin,

Ve sensin, tek söz etmeyen de.

Alay ettiğin ölüler üstünde yürüyorsun;

Daha az mı çekici Korku?

Ve Cinayet, sevdiğin süslerin arasında, Mağrur göbeğinde, sevdalı dans etmiyor mu?

Su sineği, gözü kamaşmış, uçuyor sana,

Cızırdayan mum diyor: Kutsayın alevimi!

Sevgiliye aşık, soluk soluğa, mezarını okşayan canlı cenaze gibi.

Ha cennetten gelmişsin, ha cehennemden, boş ver...

Ey güzellik! Korkunç ama kalbi temiz dev,

Sen

Gözünle, gülüşünle, ayağınla bana n'olur Sonsuzun kapılarını şöyle açabilsen?

Şeytanmış, Tanrıymış, Melekmiş ya da Su Perisi

Ey kadife gözlü peri, sen bunlara boş ver,

Ey uyum! Koku, ışık, - ey tek ecem, kuluna Daha az kötü evren, daha hafif yük yeter.

Kötülük çiçekleri adlı kitabından.

"hiçbir şey bilmemek, hiçbir şey öğrenmemek, hiçbir şey duymamak, yalnızca uyumak, uyumak hep, bu gün tek dileğim bu. evet, utanılacak, rezil bir dilek, ama yürekten."

Bakmayın ömrümü kuşatanlara

Yaslı bir baharın şairiyim ben

Issız ovaların nehiriyim ben

Dokunun! Boşlukta bir taş gibiyim

Ayaklara mahkûm bir baş gibiyim

Ölümü yaşadım ölmeden önce,

Bana, sonsuzluğu beklemek düştü

Mazide benim de yüzüm gülmüştü

Uyandım karanlık geri dönünce

Nerde bir kuş varsa, öldürülmüştü

Gel artık, bul beni ey sessiz ölüm!

Adını yazıver dudaklarıma!

Hadi! takılıver ayaklarıma

Yaralı bir deniz gibi hıçkırdığını,

Bir fanus altında sıkışıp kaldığını,

Kalplerimizin üzgün olduğunu, bunaldığını biliyorum

Mehtabı arayan karanlıklarda yağmur yakışmıyorsa,

Güvercin gözlerine yakışmıyorsa yağmur,

Nasıl açabilirim bulutlara derdimi?

Nasıl geçebilirim mayınlı köprülerden sellere karışan ayaklarımla?

Yığılıp kalıyor en güzel umutlarım,

İnfazıma ağıt yakan menziller, En salgın boşluğumu akıtıyor üstüme.

Ben mehtabı arayan bir hayal bekçisiyim,

Ben sevda sokağının yoksul çiçekçisiyim,

Ben kor merdivenlere göklerle tırmanırım,

Kızgın güneş altında yemyeşil ıslanırım.

Ben mehtabı arayan bir hayal bekçisiyim,

Ben korsan bir geminin mahzun kürekçisiyim,

Ben yaklaşan saati beklerim odalarda,

İhtilaller yaparım gözlerine dalar da...

Ben halka bakınca, gümüş tırnaklı kısraklar

Sırça kirpikli gelinler huylanır

Ben halka bakınca terlenirim

yaslanırım tarlaların gölgesine, tozuna

kirlenir gülkurusu mendilim.

Benim rengimle kim yarışabilir?

sancımı kimler altedebilir ben halka bakınca?

Ben ki kazdım, ellerimle boşalttım geceyi

yıldızları,

Hüznü ordan fırlatıp attım,

Dünyanın ırmakları dediğim yer

Aydınlık, gülümserlik ve sevda.

Oysa halkın göz çukurları çamurlanmıştır

Gözlerim...ne güzeldir halka bakınca

Gözlerimde böğürtlendir

Avuçlarımda nar,

Ayaklarını çıplatıp sulardan geçen çocuklar

Sevinçle kıpırdatır yapraklarımı.

Halkım

Bıçaklanmış bir kadın gibidir,

Kaygılar içinde yapayalnız,

Zehirli çiçeklerin uğultusu uzaklaşmaz kulaklarından .

Gözlerim neden güzeldir halka bakınca?

Beni neden küflemez o çökertilmiş anlam?

Her daim karnımda tıkılı duran şafak dünyalar biriktirir halk adına

Uykumun rengi yayılır dünyaya

Uykum çünkü uçarı, çünkü hovarda...

Yaşamak güzeldir

Gözlerim daha güzel

Gözlerim daha güzel halka bakınca

Ve sürülmüş toprağı

Yani insan türünü var kılan hız,

Yani, hatta tarlalarda

Savaşın, sevdanın rengi

Her güzellik bu rengin ardındadır

Yaşamak, bir başına bu rengi geçebilmez

"Ölümden korkup da sonunu sayan

Ölür gider, yar koynuna giremez".

Yaşamak bir an içinde

Şair oldum, baktım her şey yazılmış

Öğrendiklerimin çoğunu, dinlediklerimden

En uzun hep kendime konuştum

Yetersiz iyi niyet, kötüsüne yol açar

Çok bilen çok yanılır, az bilen daha çok

Yaşam, öldüresiye güzel değildir

Yalan ölümden daha çok yitirir yaşamı

Şairler şiirlerinde yaşamaz,

“Yalnız seni sevdim, seni yaşadım”

Çok şey var, olmakla olmamak arasında

Var, oldum,

Öyle anlar oldu ki

İnsan bir sonuç değil bence

Benim bahçem yoksuldu

Parçalar çıkarıyor kocaman romanlardan

Doğa yenilenirken, yinelenir

Sevmek noktalanmaz

Seninle ölmek varken, onunla yanlış yaşamak...

Ben her şeyi bileceğimi bilirdim de, seni unutmasını bileceğimi bilmezdim

Ahmaklığa alınyazısı demek, alınyazısına bir ahmaklık çizgisi çizmektir

Benim gücümdür bunları saran,

Yaklaşmak, yarıyı geçtikten sonra başlar

Gelmesen önemli değil, gelsen önemli olurdu

Yitirmek korkusunu göze almak, sevmeye eşit bir davranıştır

Büyümek, en güçlü düşmesidir insanın doğadan

Kesin konuşmak için bir şeyi az bilmek yeter

Denizlerden geçerim, dosttan geçmem

Anı yazmak ya da anlatmak,

“Bellek, dökülmekte olan bir duvar resmine benzer.” (Stendhal)

İsyandı Tanrıya başkaldırmak da. Öyleyse Ben şimdi neye inanacağım?

Yalnızsam,

Beni yalnız bırakan,

Ve yalnız değilsem, kararsız bir yargıç olan başkalarına mı?

Korkunçtur bana kalırsa

İnsanlar yalnız kaldıkça, konuştukları dil de değişir

Sonunda hiç anlaşamazlar.

Bir zaman parçası içinde, bir durumun değişmez akışında,

Tekdüze kalırlar

Bunun için koşarlar, koşarlar

Nedir bu durumda insanın anlamı?

Beni seviyorsanız dikkat! Köşe başındaki camcıya sorun,

O ne derse doğrudur, dalga geçmeyin adamla

Üstelik beni sevmek, haşlanmış pirinçleri beyazlatır

Sabahlarınız gibidir beni sevmek, horozun renkleri gibidir

Beni sevdiniz mi, yangındır artık parmaklarınız

Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim

Siz yok mu?

Sizin her yeriniz şaşırıp kalmaya istekli

Bir bakın, uyanıp kalkınca çocuk olmalarım var benim

Eylülsem, istemeden kırılıyorsam bazen

Dağınık, renksiz bir mozaik gibiysem,

Üstelik yalnızsam bir de,

''Bu dünyada çekingen olmak çok iyi bir şeydir baylar”

Gözlerim! Hey sokak!

Doymadım size, doymadım,

Bir bahçe mi olsam, gittiğim yerde?

Hiç biri değil, hiç biri belki!

Bir şarap testisi olsam,

Diyorum, böylesi gürültüler şiir için gerekli

Öyle mi değil mi?

Camın arkasında kar yağıyor,

Camın arkasında kar yağıyor,

Sonumu böyle gördükten sonra, Saçların ağardı ey kar!

Ama yüreğime yağdın, ne yazık...

Yalnızlığın soğuğundan, bir fidan gibi titriyor gövdem,

Ey donmuş güneş!

Ey şiir! Ruhum, bu kederli uykudan uyandı.

Ondan sonra neye baktıysam,

Baş döndürücü şarabı görürüm,

Tanrım, cehennemin kapılarını benim için aç!

Ne zaman kadar gizleyeceğim yüreğimde cehennem sıcağı arzumu?

Batıda batan güneşi çok gördüm,

Ne yazık...Güneyde soldu benim batamayan güneşim

Ondan sonra ne arıyordum,

Ondan sonra neyi gözetliyorum?

Badem ağacına, çiçeğinden sual olunsa,

“Baharı bekleyin ve bunu saka kuşuna sorun!” diyecektir.

Yağmurdan, kendini anlatması istenecek olsa, “Tohum olun ve bunu toprağa sorun!” diyecektir

Bir kayadan bilgi sorulsa, suskunluğuna dair,

Ve tutup daha derin bir sessizliğe gömülecektir

Şairden de konuşması istenecek olursa, şiiri hakkında, kimi şair saatlerce, belki günlerce konuşacaktır.

Size su çektiği kuyuları, tırmandığı burçları gösterebilir.

Ne mutlu bunu yapabilen şaire!

Ama kimi şair de konuşmayacaktır sizinle.

“Rüzgârı dinleyin! der; Geceyi dinleyin,

Bunları söyler ve susar;

Belki ötesini bilmediği için,

Bunları söyler ve susar,

Ve olabilir ki, yeterince sessiz,

“Sanki dünyada değil, dünyayı paylaşmış gibi yaşıyor onlar”

Ayakkabılarım durduğu yerde eskiyor. Sanki ayaklarımdan habersiz, kilometrelerce yol yürümüş gibi yorgun, bitkin,. Kim bilir pantolonum ve gömleğim benden gizli kaç şehre gitmiş, kaç yağmurda ıslanmış, Kaç lokantada oturmuş, kaç belediye otobüsünde seyahat etmiş, kaç otel odasında dinlenmişti. Kalbim kaç kalbin sınırlarından teğet geçmiş? Elimde olan ne var? Dünya dönüyor işte!

Düşünüp durmamalı öyleyse, işte ben kendimi itiyorum, zorla sürüklüyorum hayata

Gitmeseydi ona anlatırdım hiç kimseye anlatamadıklarımı

Belki o zaman teğet geçerdi düşlerim

Düşlerinden,

Ellerim, ellerinden. Ne mutluluk… Bir şairin ellerinden

Kalbinde günden güne büyüyen bir boşluk duygusu. Anla beni ey yağmur! İçime içime çiseliyorum geceleri

Başkaları uykuda dinlendiriyor acılarını, Bense düşlerden duvarlar örüyorum korkularıma. Çağlardan çağlara ince bir köprü kurulur şimdi dudaklarımda. Bir prenses hayaleti yürür o köprüde. Ve ortaçağın tam ortasında bir kale düşer

Düşer gözlerime, oradan da ellerime

Hayalet askerler çeker güneşin ve ayın bayrağını

Prenses ince ayaklarına bakar, bir de mavi der, durmadan mavi

Gözyaşları derelere doğru akar da akar

Bir balkondan diğerine konan kuşlar gibi

Yakın çağın yakın bir günü

Savaşlar, ihtilaller arasında

Bütün güller soluk soluğa Anlatıyor bir sevda masalının En ince ayrıntılarını:

Kederi, annesinden miras kalmıştır

Sabahları saçlarını yalnızlıkla tarar,

Gözlerinin akı, bulutlara doğru akar

Bardağını tutarken konuşmaz –bir konuşsa içi kan dolacaktır-

Kırıldı kırılacak bir kurumuş dal gibi sallanır da rüzgârda

Orada hep bir çocuktur durur, çocukça kaldırır onu

Bir de baloncu vardır, durdurur zamanı, parçalara böler

Karelere, küplere ve konilere, yamuklara…

Olmadı silindirlere benzetir elleriyle

Ve

Kırmızı balon

Mavi balona anlatır terk edilmiş masalları

Kaldırımlarda ise heykeller yürümektedir artık

Bilinmezliğe, ayrılığa ya da bir sinemanın tam önüne

Filmdeki sonbahar sahnesinden yapraklar düşer artık her yüze

Prenses uykuya dalar…içinde kök salmışken o hiçbir şeyi umursamadan, karanlık bir koridordan başka bir karanlık koridora doğru ilerliyordu sessizce. Yaşamın ölümle iç içe girdiği ve seslerin seslere, renklerin renklere, gerçeklerin hayallere karıştığı noktada, yalnızlık, birbirlerinde tüm bilinen anlamlarını kaybederek, aslında hiç olmayan bir anlamı kazandıklarında o, gerçekliği ve geçerliliği olmayan kimi nesnelerin sergilendiği bir müzedeydi artık. Suyumuz yetmiyor çiçeklere, kanımızı kullanıyoruz. Sıkıntı öyle bir sardı ki dört bir tarafı, yüz kere söylendiğinde anlamını yitiren sözcükler gibi olduk. Resmi yapan ressam, yanlış tuvale çizmiş zamanı ve yüzlerimizi. Yetmeyecek azıklar aldık yanımıza, dönmek üzere giderken…Arkamızda bıraktığımız çocukların yüzüne işledik kederi ve hüznü. Bu en büyük günah olarak anlımızda duruyor…Su seni istiyor, rüzgar beni. Bitti derken, herhangi bir yerde, herhangi bir insanın düşleri bitirir kendini. Doğrulup yerimden, merhaba demeye bile yetmeyecek bir derman över ölüyor içimde. İçimdeki acı bitmiyor. Aramızdaki uzaklık demiştim ya, birbirini gören iki duvarda asılı resimlerin yaşadığıdır benimkisi. Bu öykünün hiç başlangıcı ve sonu olmadı ki. Uykusuzluğa dayanamayan baykuş, unuturmuş gecenin rengini. Kırgın dönüp dolaşmaların labirentinde nar rengi bir susuş olur gece…Ey gece! Koru bizi… biz biliriz gece olunca gündüzün perdelerini kimin çektiğini. Ve de günlerin sarnıcında her şey o kadar berrak değil artık. Ve ırmaklardaki balıkların acılığı deniz özleminden midir bilmem...Bin yıllık ayrılıktır benimkisi. Sıkıntı! İçimdeki! Tavana veya yere bakarak uslanmaz adımızın baş harfleri. Acılara, sıkıntılara tarih atmayanlar, unuturlar miladı…Toprak yorar insanı, inan bana.

İnsan ne taştan, ne tahtadan, ne ottan,

İnsan gülmekten, ağlamaktan,

Korkulardan, kuşkulardan, kuruntulardan; biraz umuttan, biraz tutkudan, bolca rüyadan,

Bir çuval bilgiden, bir atım bilgelikten,

İnsan işte bunlardan, bunlardan yapılmıştır

Ama insan, bu uyurgezer göktaşı, bu yeraltı ırmağı,

Kendini bilmekten yaratılmıştır, aynı zamanda, kendini bilmekten ve kendisi olmaktan

bir tutam adanmadan, bir ölçek düşünmeye ve sevmeye cesaretten

Şu, suda eriyen taştan,

su gibi şeylerin ve tenlerin künhüne sızan ve girdiği kalbin şeklini alan…

Bir de, tanımlanabilen ve tanımlanamayan acıdan...

Ve bütün bunları, bunları bilmenin,

Otuydu, köküydü, çiçeğiydi, varlığın bin bir çeşidi vardır.

lüzucet: Yapışkanlık, yapışkan olma durumu. Yapışıp uzayan şeyin durumu.