Uzağa gidiyordun, önündeki kırmızılıkların çok uzağına

Kapılarını parmak izlerinden sıyırdın, yaktın

Ne bir ses istiyordun peşinden gelen ırmaklardan

Ne yüzünü sürdüğün, avuçlarını açtığın sarhoş merhametler

İçeri girdiğini sandığın tüm odalar, 

Aslında farkında olmadan yaktığın sokaklardı

Uzağa gittiğini sanıyordun, önündeki kırmızılıkların çok uzağına

Gecikmiş bir yolcunun telaşını yüzünden silebilir miydin?

Zamanı, renklerinden ayıramadın

Demir sürgülerle örülmüş hastalıklı bir çağı sen seçmedin elbet

Yakana iliştirdiğin yabani çocukluğu, uyaksız korkuları...

Dışında kalamadın huzursuz kulübenin

Çıkmadın, çık(a)madın

Anlamını zorlamadın hiçbir kelimenin

Seni yok eden varlığın değil,

Yokluğunu düşündüğün, gergeflere asılı zavallılığındı

Seviştin kimselere veremediğin telaşlı ve titreyen yanınla

Düzensiz bir terk edişti kasvetli yüzlere bıraktığın simgeler

Uzağa gidiyordun

Peşinden sürüklediğin çocuk yanının çok uzağına

Kendini yineleyen yaşamların imgesi gibi tehditkâr,

Ve anaforlardan medet umarcasına

Bir yangında kayboldu usul gözlerin...

Çiseleyen her yağmur, seni beraberinde sürükler sandın

Boşluğun genzini yakan tadı aşktı ve sen bunu unutmadın

Yaşadın,

Yaşadığın her geri dönüş yüzünü kesen bir rüzgar gibi...

Acıttı dudaklarını, sesini, bedenini

Bahar senin evine hiç gelmedi.

Uzak sendin

Ve yakın olmayı hiç bilmedin

Karakalem tablolardan artırdığın tonları erdem saydığından beri

Sabah bilgiç yanını sürüklüyor uzak coğrafyalardan

Kime baksan, kendi suretini yaratıyorsun

Aden bahçelerinden

Killi yontuların menşeinden...

Belki, ruhun kekremsi bedenlerin tanınmaz resmini arıyor

Uzak sendin, 

Sen, yakını tanımayan....

Gizem deyip, başlıyorum adına

Cılız bir güneş, soldu solacak

Bir haziran sonu ki, yağmur bekleniyor

Akıyor insanlar kendi dünyalarında

Ve herkes anlatabilir bir ağrıyı

Ben söylesem bu yaz akşamını,

Biri bir sevda titreşiminden söz etse,

Düşün ki saçlarını savuruyordu rüzgâr,

Gözleri gülüyor ama karanlık kirpikleri.

Hadi konuşalım o umarsız ağrıdan

Boğuk bir ses,

benim olmayan, asla...

Gözlerim kısılıyor

ve bulantı aniden

Şuramda bir ağrı, şurama kadar

Yanıyor gözlerim, bir duman gözlerimden.

Konuşulsun yağmurun dolandığı o günden

Cılız da olsa güneşti o

İnsanlar... İnsanlar hep yanlarımızda

Akıyor kalabalık dalgın bakışlarımda

Düşün ki, saçlarını savuruyordu rüzgâr

Ben, gizem diyordum her şeyin adına.

İki can yürüsün birbirinden habersiz

İki can, iki yürek, tek kalp ağrısı bir de

Biri desin ki, saçlarında haziran

Kirpiğinde mavilik, kirpiğinde gökyüzü

İki can ve akıyor insanlar dünyalarında

Biri desin ki, sözlerin ne yararı var_

Biri desin ki, bırak başlasın sevda

Bir haziran akşamı yetmiş dokuz yılında

Elini uzat ve ayrıl, yer sarsılıyor

Elini uzat ve ayrıl, dolanıyor bulutlar

Elini uzat ve ayrıl, günlerden salı

Elbet hızla akıp gidiyordu hayat

Kaç zamandır görmediğim ışıltılı bir yüz

Belki de coşkulu bir haber vardı akşama...

Bir zaman sonra her şey unutulsa da,

Kardeşim,

yüreğim koca bir diş gibi sızlıyordu

Biri diyordu ki,

bırak, başlasın sevda

Ötekinin kirpiğinde acımasız karanlık...

Gizem deyip geçiyordum bunların adına

Bir türlü başlamıyordu yağmur

Her şeyi, her şeyi kuşatıyordu sevda.

Ben bilirim...

Benim ellerim toplar hüzünleri bir yerlerde

Bir yerlerde, her yerlerde

Suya bakan ceylanın gözlerindeki  çiçek açmış uçukları patlatır  uçuk dolu gözlerim

Açtıkça dökülen yapraklarını,

Bir gülün, o gülün, güllerin

Derlerim, toparlarım hüznümde

Birleştiririm acıları,

Besleyerek bu özsuyla incecik gövdemin

Çürüyen dallarını işte

Yeni bir aşkla başlatırım kendimi

Kendini kargışlayan yanlış atımlı bir avcı, pişmanlığıyla büyütürken bir kuşu

Dallarımı hüzünleyen bir kuşu

Aşka ve merhamete sığmayan,

Acıya ve dallarıma sığmayan, yaralı bir kuşu büyütürken içinde

Ben nasıl büyütebilirim aşkımı?

Yaralı bir vücut yanı başımdayken,

Durmadan çoğalan bir kanın akışı, kanadı kırık bir kuşun yüreğine boşalırken

Yalnızlığa ve dallarıma başkaldırmak...

Kırmızı bir gülü büyütürken, ben nasıl büyütebilirim aşkımı?

Hüznüm ki, hüzünlerin çiçek açmış biçimidir

Bunun yeni farkına vardım...

Yeni farkına vardım tekliğimi çoğaltan,

Beni ürkek bir ceylan gibi sularından kaçırtan,

Yalnızlığıma ve dallarıma başkaldıran  kırmızı bir gülün varlığını

Öfkeyle çoğalan bir tekliğim ben

Hüzünlerin ve acıların vücudumda toplandığı

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam...

İlkokulun silgi kokan, tebeşir lekeli yıllarında

Ankara'da karbonmonoksit sonbaharlar yaşanırdı o zaman

özlemeye başladım herkesi...

Ve bu hasret öyle uzun sürdü ki, adam gibi hasretleri özlemeye başladım sonra..

Kırmızı boyalarla umut ikliminde harfler yazılıyordu pütürlü duvarlara ve

Türk Dil Kurumu'na inat bir Türkçeyle...

Ağbilerimizden öğrendik, S harfinden orak çekiç figürleri türetmeyi..

Ankara'ya usul usul karbonmonoksit yağıyordu.

Ve kapalı mekanlarda sevişmeyi öneriyordu haber bültenleri.

Oysa Ankara'da hiç sevişmedim ben.

Disiplin kurulunda tartışılan aşkım olmadı benim..

Ankara'ya usul usul kurşun yağıyordu..

Ve belli bir saatten sonra sokağa çıkmamayı öneriyordu haber bültenleri.

Oysa hiç kurşun yaram olmadı benim,

Ve hiç bir mahkeme tutanağında geçmedi adım,

Çatışmaların ortasında sevimli bir çocuk yüzüydüm sadece,

Sana şiirler biriktiriyordum fen bilgisi defterimde, ama sen yoktun

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum,

Okul servisi seni hep zamansız, amansızca bir lojman griliğine götürüyordu

Ben, senin benimle Tunalı Hilmi Caddesi'ne gelebilme ihtimalini seviyordum.

Ben, senin beni sevebilme ihtimalini seviyordum.

Yaz sıcağı toprağa çekiyor da tenimin çatlamaya hazır gevrekliğini

Sonra otobüs oluyordum, kırık yarık yolların çare bilmez sürgünü

Ne yana baksam dağ ve deniz sanıyordum

Otobüs oluyordum bir süre

Yanımızdan geçen kara trenlerle yarışıyordum,

yanağım, otobüs camının garantisinde

Otobüs oluyordum...

Bir ülkeden, bir iç ülkeye

Çocukluğuma yaklaştıkça, büyüyordum.

Zap suyunun sesini başına koyuyordum,

Korkuyordum

Sonra iniyordum otobüsten

Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun, ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk,

ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.

Çünkü sonunda annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..

Soğuk ve şehirlerarası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan...

Ve beslenme çantamda otlu peynir kokusuydu babam

Ben seninle bir gün bir kahvaltı salonunda,

Ben seninle, sadece bilmek zorunda kalanların bildiği bir yol üstü lokantasında,

Ben seninle, Ağrı dağına mistik ve demli bir çay kıvamında bakan,

Doğubeyazıt'ın herhangi bir toprak damında,

Ben seninle herhangi bir insan elinin terli coğrafyasında olma ihtimalini sevdim

Ben senin, beni sevebilme ihtimalini sevdim!

Bir gülün çizdiği boşlukta bakışlarım...

Hız istiyorum, bir bulut aralığında

Sağanak diyorum, gözlerimizde birden

Duraklar, pazar sabahları,

uzak Marmaris'lerden Yaprakları deli bir güneşle, ıslak

Bir günde uçup dönerek güneye, terlemeye

Buğular içinde yol alıyor gül...

O var ya, yıllardır sana yönelmiş:

Geç kalmamış merhaba

Sisten sıyrılan uçak,

Düşün, postacıyı keyiflendiren telgraf

Bunların tadı gibi, gül

Zaten başından beri ellerimizde

Epeydir ezberlemişiz yakuttan hızını,

Duymuşuz buğulu rengini,

Saçlarımızda meşhur sarhoşluğu,

Ona bu hızı, ona rengini veren

Biliyorsun, eylülün en haylaz yeri,

Hisar'ın en güneşli odası,

Yıllara direnebilmiş olmak,

Yazları koca bir güneşle yaşamış, saydam

Güz olunca, sağnaklar emzirmiş onu

Biliyorsun şimdiler daha bir yoğun...

Özlem koyultuyor rengini çünkü

Şimdi iyi bak, yol alıyor sana

İyi bakalım,

n'olur (gülümse)

Daha bir yakuta kessin rengi

Adına gül demişiz bütün zamanlar için

Kadınların sancısı onunla gülümsüyor dünyaya

Onunla alınıyor Her bir salgının önü

İyi bak, iyi bakalım,

Sana yaklaşıyor ki, bir daha tanı

Şimdilik gül diyorum ya ona

Sümbül de olabilir, özgürlük bayrağı da

Begonya, zeytin dalı, İznik çinisi

Bütün zamanların en iyi filmi o

Atletler onun hızıyla rekor yeniliyor

İnsan beyninin kırbaçlarına karşı Bütün isyanları o başlatıyor

Binlerce millik, on altı rüzgârlık ayrılıklar Biraz olsun onunla dayanılır

Asker mektuplarını o taşıyor

Okyanuslar geçtiği için tuzlu

Pasaportsuz ama kendinden emin

Bin savaş meydanıyla rüzgârlı

Deniz onun rengiyle çılgın-mor

Tarlalar ne istediğini hızıyla biliyor

Suların gürleyişini,

ani fırtınaları düşün

Barajların su seviyesi onunla yüksek

Buğday bu hızla bereketli

Uzak ıssız karanlıklarında uydular Onunla saptırıyor biraz da Rotalarını

Ve şaraptan çok, onunla ateşleniyor kan

Çünkü mutlaka hedefine varacak olan,

O.

Gül bu, bin yangın kalıyor geçtiği yerde...

Göllerden uçarken, suları çalkalıyor

Yaklaşıyor dirençle, sevgiyle

Buğular içinde.

Biliyorsun, o en çok senin hakkın

Bırakalım yeniden solusun mevsim

Güneşli çayevlerine bulutlar değsin

Kuzeyden güneye, kumsallardan dağlara O ağartıyor insanlığın yüzünü,

Onunla yatışıyor yabancı şehirlerin gurbeti,

Gördüğü tek yıldız varsa, o.

Yaklaşıyor, hazır ol güle

Yüklenmiş bütün ferahlıkları

Toplamış bütün mavilikleri

Işığı yıldız gözü

Sarıyor aydınlığı yüzünü.

Gül deyip durduğuma bakma, kim bilir, belki...

Evet evet, orda kanat vuruyor çünkü

En çok bu yaraşır, yüzü sonsuza dönük

Asıl adı gökyüzü!

Gizli duygusu var Zaman'ın

Orada sınırsız bir genlik kazanır anlam

Ardı arkası yoktur çünkü oyun sonunun

Ki, yılgının önünde bir sar'a tutar insanı:

Orada, aralık bir gözden sızan,

İlk, korkulu ışıktır mermerin kof yüzüne düşüp dönüşen.

Bir tek yaralı köpek, dışarıda.

Uğuldayan, pencerede dövdüğü buharlı kasidenin içinde kıvranıyor oda

Devriliyor...

Buhurdan yayılıyor ağır ağır kokunun koyu mührü,

Neşterin gözünde çakıyor sarsıcı şimşek...

"Ses ve soluğum şimdi,

Gün'e ve Gece'ye katkı

Belki nedensiz bir ürpermeyim, kırışık evrenin taş çekirdeğinde

Görkemim belki arınacağım kargaşayı beklerken...

Sayısız pencere, sayısız çığlığın içinde

Gitgide ürken, engerek koridorda balkıyıp duruyorum

İşte çatlayan duvarlarım...

İşte can kolladığım seki, basamak, kanlı düzlük

Sonradan yırtılacağım et, işte.

Burada kül, beyaz bir sarnıcın, duyarlığının orta yerinde-

Hep ve aralıksız...

Burada, zamanın beni sancıya mıhladığı yerdeyim artık

Bir de ben

Ne kadar dışrak görünsem, o kadar içrek gözüm

Kırdığım kilitte, sızdığım bir dilim çatlakta acımasız bir ezgi duydum hep

Gün geldi, oradan oraya savrulan dumanın içinde dural bir kimlik aradım

Oysa kûfî yazısı yazgının hep geleceğe erteledi sesimi:

Bir de orada, Zaman'ın gergin bir boyutu işlediği öte-gövdede,

Hızla aramak kaldı seyrek kantaşını,

Seyirttikçe yaralarım derin, derimden...

Kavaklar ışıldardı

Küskün dağlar gülkurusu,

Yazılar kızıltılı,

Öyle çetin,

Öyle hırçın bir çağdı ki öyle

O sevmek yangın uğultusu

Sevilmemek yangındı

Kavakların arkasında bir evdi

Eşsiz bir çağlayandı

Ayrılmazdı pencereden bütün bir yaz

Aradığı o şehzâde kim bilir kimdi

Hem severdik o çiçeği delicesine

Hem de sevmez görünürdük

Çocukluk işte

Kapışmamız sanki bir başka nedendendi

Yoksulluk dağ başında,

Varsıllıksa subaşında bir devdi

Yuvasız bir atmacaydı sevmek belki de

Döner ha dönerdi de taa yukarlarda

Konamazdı biryerlere,

Amaçsız bir yolculuktu

Bir sürekli kaçmaktı kendi kanatlarından

Gidip gidip dönmekti hep aynı yere

Topu bulutlara tepmekti sevmek,

Çıplak atı deliduman sürmekti yazılarda,

Ağaçların tepesine çıkıp, inmekti sevmek

Kovalarla şarap içip o dinginlikte

Ben miydim topa vuran?

Top çıkardı yıldızlara,

Bütün gözler yıldızlara,

Kız bakardı yıldızlara,

Saçları sular gibi akardı pencereden

Duruyor daha orda,

Gün batarken daha orda,

Kavaklar daha orda,

Duruyor daha orda,

O sevmek daha orda,

Kavgalarım özlemlerim dönmedi

Daha orda

Bulutlar nerde?

Bulutlar nerde?

O kız artık yok orda,

O saçları çağlayanlı,

O gözleri kuşlarlı,

O kız artık yok orda

Yok orda o çocuklar

Yok orda o kavgalar

O kıskançlık yok orda

O gizlemek yok orda

Varsam baksam, o bahçe

Varsam baksam, o akşam

O bahçe de yok orda

O akşam da yok orda

Ya ben nerelerdeyim

Ya ordaki ben nerde?

Çayırda bir menekşe açmıştı

Ah,diye düşündü menekşe,

Gelgelim,ah,ne yazık! Genç kız geldi

Yanlış susuyorsun, - gözlerin ağıt -

maviye bak.

Bir bugün mü, başında bunca bela?

Hatırla ,

bulut değildi, umut hiç değil

Biz ki, milattan önce, milattan sonra

acı kara yıllar devşirdik sabırla beyaza dönsün diye devran.

Kimi zaman bir çığlıkla çıktık çığ altından,

bir çığlıkla yıktık surları kimi zaman...

Biz ki nice tuzaklardan, sunaklardan

korlardan, korsanlardan kurtulan

Yanlış susuyorsun - gözlerin ağıt -

maviye bak.

Sesin gökyüzüne akan ulu bir çavlan,

Susma, zamanın durağı yok....

Yok tarihin molası...

Bırak sesin gökyüzüne aksın, yıkasın yıldızları.

Kapama şarkını, şarkını kapama

Durma öyle kendine uzak.

Yanlış susuyorsun - gözlerin ağıt -

maviye bak.

Değer kıyımlarına en soylu yanıt, şarkıyla, güneşe köprü kurmak.

Yaşamak için öldürüyorlar

Sen, öldürdüğün zaman yaşatmalısın.

Canavarca içimde, Bu sahil şehrinin akşamı

Bu iliği saran kemik gibi, beni saran karanlık.

Gözümde kömür düşünceler bundan yana,

Bundan yana, kördüğüm düşüncenin dört yanı

Her yolun sonunda bir çığlık,

Her son dolambaçlı, her dolambaç haydutlu.

Bir yanda, şampanyayla sulanan manolya

Bir yanda susamakta menekşe...

Çamurda yetiştiğinden, Çamurlanacak bu menekşe.

Evrende yerimi aradım ömrüm boyunca

Depremlere karıştı gözlerim

Başkalarının yöresi sıcak,

Başkalarında dört yapraklı yonca,

Benim yazgım, Cümle sevgilerden uzak.

Tut ki, bütün dualar yeşile çalık

Tut ki, duaları duymuyor Tanrı

Zehir, karanlıktan da beter oysa

Canavarca içimde Bu sahil şehrinin akşamı

Bu iliği saran kemik gibi, beni saran karanlık.

Gel! Zamanlar arasından beklediğim şehzade

Al, dağıt karanlığı içimden

Düşüncem ışısın artık...

Kan ter içinde gece

Kan ter içinde her yanım

Her yanım bu gece vurgun içinde

Kurşun yemişim, sürgün yemişim

Bu sana ilk gelişim

Vur emriyle düşmüşüm kapına

Düşmüşüm kucağına, bu yara sıcak anne

Yok elimde bir demet menekşe

Yok elimde sevdiğin gül şekeri

Yok işte sana bir şey

Bilmem ki ne demeli?

Bir tek ağır yaralı özlemim

Ve birtek gözlerine sürdüğün gözlerim

Anne benim, aç kapıyı

İşte geldim, işte bu sana ilk gelişim

Hep senin için gökyüzünde bir evimiz olsun isterdim

Hep senin için bulutları isterdim

Ellerimi açtırıp dua ettirirken,

Hani her gece sorduğumda,

Anne, babam nerde?

Nerde kuşların dilinden anlayan adam?

Ve menekşelerle konuşan adam?

Nerde anne?

Gelecek,

Baban gelecek bir yağmur gibi, yağmurla

Ben uyur, düşümde Senin için bir ev görürdüm gökyüzünde

Sen, babam, ben ve melekler

Ve melekler anne

Anne, melekler

Önce babam, sonra onlar terkettiler gecelerimizi

Kan ter içinde gece

Kan ter içinde her yanım

Her yanım bu gece vurgun içinde

Kurşun yemişim, sürgün yemişim

Bu sana ilk gelişim

Vakit yok artık

İstersen kalayım böylece

Bilmem ki ne demeli

Benim, aç kapıyı

İşte geldim, bu sana son gelişim

Üzülme, kapanıyor diye gözlerim

İşte kapanıyor gözlerim kapının önünde

Öğrettiğin gibi ellerimi kaldırıp gökyüzüne

Ve eğip başımı önüme dua ediyorum

Üzülme anne, vakit doldu

İşte şimdi bir oğlun oldu

Bir oğlun oldu anne

Kan ter içinde gece

Kan ter içinde heryanım