''Sevgili 20 yaşım,

Mayısın sekizinde Ankara'ya giden mavi trene bineceksin. Yapayalnız. Hiç destekçin yok. Boyalara, fırçalara, kağıtlara dokunan sihirli ellerine kıymet verecekler. Kimsenin seni tanımadığı devasa salonda, yabancı ellerin alkışlarıyla, en arkadan sahneye doğru hızla koşacaksın. Mesafe uzun, düşmekten çekineceksin.

Ne olursa olsun.  Konu malzeme değil burada. Mesele, kendi içine bakmaya cesaretinin olması. 

En cesurlar, en çok korkanlardır, öğreneceksin.

Bugünkü Ahmet Ümit ayakta durabiliyorsa, güçlükler karşısında sağlıyorsa, zorluklara rağmen üretmeyi sürdürüyorsa, bu biraz da 20 yaşındaki Ahmet Ümit'in sayesindedir.

Hayatı yaşanmaya layık kılan, ve sabahları yataktan dinç kalkmamızı sağlayan başlıca duygu, merak duygusudur.

Neşeli ve fütursuz, bazen hezeyanlı, çoğu kez inatçı, kararlı ve bazen herkes için yorucu ve rahatsız edici olacaksın. Sen de kusurlusun....Kusurlu olma diyemem.

Anı yaşa, diyemem. Gelecekten kaygı duyacaksın. Gelecek kaygıdır, geçmiş acı. Acı da, kaygı da düşündürtür insanı. Düşünmek yazdırıyor, deneyimleyeceksin.

Çok defa hayal kırıklığına uğratacaklar seni. Dikkatli ol, diyemem. Çünkü o afallama anlarında büyük dersler alma şansını yitirmeni istemem. Veya tam tersi...Gözlerini yaşartacak kadar erdemlerle tanışma fırsatını.

Yani uzun lafın kısası aziz dostum, tek gerçeğim, sevgili yalnızlığım, demem o ki canımın içi: Yaşayan herkesinki kadar eşsiz, ve henüz bitmemiş bir “hikâye-i hâl”dir seninki de. Yaşayacaksın...Hem de unutup, belki yine bildiğin gibi.

Yani yaşamak öyle okuyup anlayabileceğin bir şey değil, çok çalışsan da yüz alamazsın.

Ne kadar iyi ve makul olmaya çalışırsan çalış...Senden hoşlanmayanlar ve sana saygı göstermeyenler olacak. Bu yüzden kendini paralama.''

Dünya farkında, sen değilsin

Kim var karşımda? 

Bu sen değilsin

Nasıl göründüğünü söyle bana

Hep aynı mısın?

Gel bana sor 

Duydun mu hiç kaybolan hayalleri?

Gördün mü yanındaki insanın artık gelmeyeceğini?

Hissettin mi?

Yıkılan yuvaların, 

Sonu gelmez yolların,

Yaşanmamış yılların hatrını bana sor…

İçimin göğüne ağsam diyorum

Yoruldum kelime hamallığından

Derler ki, zaman her şeyi iyi edermiş

Zamanla her şey unutulur, gidermiş,

Bir de bana sor...

O gözyaşları,

Kahkahalar, bugün hala canımı yakar

Mutluluğu bilirsin

Mutsuzluğu bana sor...

Sen gel geceleri bir de bana sor

Çok zor 

Bir de başladığı gibi yaklaşıyor son

Rüyalarını bir kenara koy

Uyandığında çünkü, hiç dönüşü yok

Çekilen acılar dayanılmaz olunca, duyulmaz artık hiçbir çığlık

Çığlıklar da yaz yağmuru gibi yağar

Batırır beni akşamın seli

Döner dururum, bir rüzgar yeri

Tanıyamıyorum artık ben beni

Kaçtıklarımı bana sor

Gelmemeyi sen anlat 

Gidememeyi bana sor...

Bana sor artık

Beni kurtarma....Konuştur

Beni yaz geceleri patlayan sağanaklara bağışla

Güzü sevdalılara sor

Ama bana kalırsa,

Bir çocuğun yaz teri gibidir

Kurur geçer gider....

Kendimi yediğim yılları da bana sor, var mı hevesim?

Sen gel geceleri bir de bana sor

Özlemek, inan yaşamaktan daha zor

''Ey Tanrı, hangi günahım için beni öldürdün?

Ölmemek elimizde değil ki bizim:

İyi yaşamamak beni tek korkutan.''

Zaman çok şey öğretiyor insana.

Gün geliyor, 

Yanlış insanlara kıymet verdiğini öğreniyorsun.

Gün geliyor,

Bazı şeylere boşu boşuna üzüldüğünü...

Zamanla, herkese değer verilmeyeceğini,

Ve bazı şeylere üzülmemen gerektiğini öğreniyorsun.

Bir bakıyorsun ki, seni acıtan onca yara çoktan kapanmış...

Çünkü alışmayı ve kabullenmeyi öğrendiğinde,

Kendine değer vermeye başlıyorsun.

Kendine değer verince, 

İyileşmeye ruhundan başlıyorsun.

Seni bir gün, en yakının ele verirse eğer,

Öğren susmasını,

Ve ağlamamasını.

Bir kavanozun içinde, mavi bir gül yetiştir, her gün daha çok yaşayan

Bir masalın ağzını kapat

Ve yat...

Bir sır daha var, çözdüklerimizden başka!

Bir ışık daha var, bu ışıklardan başka.

Hiçbir yaptığınla yetinme

Geç öteye

Bir şey daha var bütün yaptıklarından başka

Geçmiş günü beyhude yere yâd etme,

Bir gelmemiş an için feryat etme 

Geçmiş, gelecek, masal bunlar hep...

Eğlenmene bak...Ömrünü berbat etme.

Ömrümüzden bir gün daha geldi, geçti

Derede akan su, ovada esen yel gibi

İki gün var ki dünyada, bence ha var-ha yok: 

Daha gelmemiş gün 1, 

Geçmiş gün 2.

Olan olmuş, vahlanma boşuna

Dünyayı kara zindan etme başına.

Bil ki, derman aradıkça artar derdin

Yaşamana bak

Elinden tek gelen bu:

Olacakları danışan var mı sana?

Yaşamanın sırlarını bilseydin,

Ölümün sırlarını da çözerdin

Yaşamanı akla uydurman gerek,

Ama bilmezsin akla uygun olan nedir

Bereket eli çabuktur ''zaman ustanın''

Başına vura vura sana da öğretir.

Bu uçsuz bucaksız dünya içinde, bil ki,

Mutlu yaşamak iki türlü insana vergi:

Biri, iyinin kötünün aslını bilir

Öteki ne dünyayı bilir, ne kendini.

Mutluluğu aradığın sürece,

Mutlu olacak kadar olgun değilsindir,

Ve ulaşacak kadar her istediğine.

Kayıplara yakındığın sürece,

Ve hedeflerin varsa durmadan yöneldiğin,

Bilemezsin huzur nedir diye.

Vazgeçersen şayet her arzudan,

Ne hedef, ne de istek tanıyıp

Mutluluğu artık adıyla anmıyorsan,

O zaman olup bitenlerin akışına

Dayanamaz yüreğin ve ruhun erişir huzura..

Ne bilginler geldi, neler buldular!

Mumlar gibi dünyaya ışık saldılar

Hangisi yarıp geçti bu karanlığı?

Birer masal söyleyip uyuyakaldılar.

Bir kara parçasında, biraz para için, birbirini karalayan insanlar var.

Var olmak için, her yolu mübah sayan insanlar var.

İnsan, bir çukura gireceğini nasıl unutuyor?

Mecazdır aslında şu dünya dediğin gönül

Bin bir dilekle dövünmene yer yok senin gönül

Bırak kadere kendini ...

Dönmez,

Yazmaz işte sil baştan kalemin gönül

Eğer gözün değilse kör, 

Mezara ağlaya gör

Bu fitne fesatla geçen ömrü bir hesaplaya gör

Ve toprak altını gör...Şah da vezir de birlikte uyur

Elimden tut,

Yoksa düşeceğim

Yoksa, bir bir yıldızlar düşecek

Eğer şairsem, beni tanırsan

Yağmurdan korktuğumu bilirsen,

Gözlerim aklına gelirse,

Elimden tut, yoksa düşeceğim

Yağmur beni  götürecek yoksa beni

Geceleri bir çarpıntı duyarsan,

Telâş telâş yağmurdan kaçıyorum

Sarayburnu'ndan geçiyorum,

Akşamsa,

Eylül'se,

ıslanmışsam,

Beni görsen belki anlayamazsın

İçlenir, gizli gizli ağlarsın

Eğer ben yalnızsam, yanılmışsam

Elimden tut, yoksa düşeceğim

Yağmur beni götürecek yoksa beni

''Biliyorum, kavgada bile söylenmez bu söz, ama söyleyeceğim:

Seni seviyorum.''

Sevgilim kuşlara bakacak düşmekten korkmasa

Bir rüzgâr esecek etimde, sonsuz

Bense bir ağaçtan çıkıp geleceğim böyle yeşil

Böyle baştan aşağı yeşil

Baştan aşağı kin ve kuşku

Sevgilim anımsa diyecek

Ellerimi, 

zor ve ağır ellerimi

Esrik bir yaprak olacak titrerken,

Titrerken, duyacağım çıplaklığın sesini

Duyacağım ve yarılacak tohumun sancısı

Sevgilim yağacak üstüme

Öylece yağacak,

Hazır dağılmaya, yok oluşa

Toprağın gizi bizi içine alacak

Geride hep bir ıslaklık

Bir martı usulca düşecek

Göğün dalından

Saçlarımı erken rüzgarlarla dağıttım

Alnımdaki lekeler eylül ıslıklarından

Yüzüm, kör bir aydınlıkta nedensiz şimdi

Yani nedensizim, yani yolum uzun, gün kısa

Eşikte terlik unutulmuş

Zaman içinde.

Bir ev evler içinde,

Bir ev avlu içinde,

Unutulmuş evler içinde,

Unutulmuş kaç yüz,

Kaç ses zaman içinde.

İç içe üç yol,

Üç su unutulmuş bir dal orman içinde.

Alıştım, artık çiçeklerle deniyorum kendimi

Son kimliğim de aşınmıştı geceye karışmaktan

Gülüşümün adını bulamayacaklar, biliyorum

Çocukluğum yaşlanmayacak uğultularda

Eskiyen günlerde bir ilenç var, bunu da biliyorum

Resimler yırtılırdı bakışlarımdan, yine de üşümezdim

Yine de uzanırdım sabahın buğusuna

Unuturdum göğsümü delen ışıkları

Seni artık yaz sularında aramıyorum

Burada geceler yoksul, çocuklar suskun

Ve binlerce söz ölüsü ellerimde

Ben de susuyorum, sustum artık

Sustum ve yüzüm kanamıyor hiç bir güle

''Kitapsız, 

Çiçeksiz, 

Hayvansız, 

Vicdansız, 

Doğrusuz insandan uzak dur.

Umudu öldürüp, 

Nefreti toprağa dikmek isteyenlerden uzak dur.

Mutlu olmanı, 

Sorgulamanı, 

Düşünebilmeni, kendilerine yapılmış bir tehdit olarak görenlerden uzak dur.

Kendilerine duydukları yabancılık yüzünden, karşısındakini kötü bilenlerden uzak dur.

Nefreti evinin kapısına koyan, 

Artık her dışarı çıktığında avucunda nefret taşıyanlardan uzak dur.

İnsan hayatına olan saygısızlığı bir övünç madalyası gibi, gurur mekanizması gibi görenlerden uzak dur.

Kelimeleri özenle seçmeyen, 

Her sözcüğü toz olandan uzak dur.

Sesinin tonu, kalbinin tonundan çok olanlardan uzak dur.''

Kapkaranlıktı.

Karanlıktan başka bir şey hissedemiyordum.

Acıyı, anlaşmazlığı gördüm

Ve bizi karanlıkta ayıran nice isyanı.

Tanrım, bizi neden terk ettin?

Tanrı olmadığımızı biliyorduysan,

Zayıf olduğumuzu biliyorduysan?

Tanrım, son ver artık bu işkenceye! 

Gücümün kalmadığını görmüyor musun?

Tanrı sağır mıydı ki kendisine yalvarıldığını işitmiyordu?

Ne olduğunu bilmesem de,

Boş bırakmıyor beni,

Hiç yalnız bırakmıyor- bu taşıdığım şey

Şu dış dünyaya bak Tanrım, 

Tanrım, dışardaki şu dünyaya bak

Benim dışımda, 

Yüzümün ötesinde 

Ve ona gerçekten dokunmamın tek yolu, onu nihayet ben olacak yere koymam, 

Kanımda olması 

Ve günde bin çarpı, on bin kez içimi turlaması

Onu sımsıkı tutacağım, asla kaçmasın diye 

Bir gün dünyaya sımsıkı tutunacağım. 

Şimdi, sadece bir parmağım üstünde....Bu bir başlangıç

Söylemem gerek ama

Şu gökteki ayla, şu konyak akıl bırakmıyor başta

Gözlerimi yumdum, 

Ellerimi yüzüme kapadım

Bir gece yarattım kendime, 

Bu gecenin karanlığında, bir rüyada gibi, sorumsuz, kendi duamı okudum. 

Fakat sözcükleri  istek içinde söylenmedi bu duanın 

Çünkü ben Tanrı’yla değil, sevdiğim tanıdığım birisiyle konuşmaktan hoşlanıyordum! 

Çünkü benim çok yükseğimdeydi Tanrı.

Ben doğduğumda, karanlıkta yaşayan çarpık bir şeytan:

''Hadi!'' dedi, ''Sakar ol hayatta.''

Bir bakıma biz dostuz,

Hem saklısız gizlisiz,

Hem de herkesten gizli

Işığı hiç yakmasa, belki de karanlıkta dolaşan bir siluetten korkacaktım. 

Yatak odasında, yer yatağının yanı başında duran akrobat lambayı kullanabilir, kafasını yere eğer, yakardım. Yeterdi.

Er geç gözünü açar, beni orada geyik gibi bekler halde görürdü. 

Bazı gece yarıları uyanır, beni, kendisini seyrederken bulurdu. 

Yüzümü okşar, 

Burnumu oynatır 

Ya da göğsüme sokulur, yine uyurdu. 

İçim büyür, içimde dolunay olur,

Önünden ince bir bulut geçer, 

Bedenim manzaraya dar gelir, 

Burun direğim sızlardı. 

Saray uyur, şehir uyur, martılar uyumazdı. Bir de karşı apartmanın arka pencerelerinden biri. O ışık bana iyi gelirdi. Nedenini bilmezdim.

Sağanak yağmurlar gibi ağlamak istiyorum.

Umarım bu gece, Tanrı, gökyüzünü çalıştırmaz...

Sana yazıyorum. Az önce mahkum edildim. Bu mektubun bile senin eline geçip geçmeyeceğini bilmiyorum. Bir gün, her yer güvenli olacak, dünya isterse.

Gözlerini kapattı. Onun, uykuya dalmadan önce düşüneceği son insan olmaması için ne kadar zaman geçmesi gerektiğini merak ediyordu. Canı acıyordu. Ama bir yerleri kırılmamış gibiydi.

Arkasını döndü. Göğsündeki acı ağırlaşıp keskinleştiğinden, gökyüzüne daha fazla bakamayacaktı. Bu, insanlığın üç yüzyıldır gördüğü ilk günbatımıydı.

Kuşların ötüşü ardında, heyecan dolu bir sessizlik bırakarak kesildi. Müzik dinginliğin içine sızmış, havayı melodiyle dolduruyordu sanki. 

Tanrılar vardı, dinler vardı ama bencillik her şeyden güçlüydü.

Gerçekler onun bir parçasını da beraberinde götürmüş gibi çöküp sindi. Hangisi daha önemliydi? Elveda demek mi? Yoksa mutlak ölüme doğru götürülmesinin vereceği acıdan kurtulmak mı? 

Karanlığın içinde gülümsedi. Hayatı tehlikede olabilirdi ama en azından uğruna savaşabileceği bir hayattı bu. 

Aile, uğruna savaştığın insanlardır. Aile, onlarsız yaşayamayacağın insanlardır.

Asla iyileşmeyeceğini bildiği bir yaradan, acının dolup taşmasını görmekten korkuyordu. Ama lider olmak demek, doğru bildiğini yapmak demekti. Seni sevmemelerine neden olsa bile. Bu babasının asla aklından çıkmasına izin vermediği bir dersti.

Uğraşmaktan vazgeçmenin zamanı değildi. Şimdi, yaptığı hataları kabullenip yola devam etmenin, onlardan bir şeyler öğrenmenin zamanıydı.

Dışarıda kötü adamlar var. Ve kötü adamlar, kendilerini hep kahraman sanırlar.

Kendi de kötü müydü?  

''Hatırladığım kadarıyla, zamandan beri, dünya beni bir canavara dönüştürmeye uğraşıyor.'' 

Bir tek üst üste yığılıp, her an devrilerek onu ezecekmiş gibi duran, aptalca, bencilce hatalarının ağırlığını duyabiliyordu...Tutamayacağı sözler verdiğinde neler olduğunu yaşayarak öğrenmişti. 

Kalp acısı böyle bir şeydi. Hiçbir zaman silemezdiniz. Hep beraberinizde taşırdınız. 

''-Clarke, iyi insanlar da hata yapabilir. Ama bizim daha iyisini yapma şansımız var.''