''Sahip olduğun mutluluğun kıymetini, iş işten geçince anlayacaksın.''

Ben nerenin yanlışıyım?

Hangi sokağın çıkmazı?

Ağaramayan gün gibi gecenin körüne tutsak,

İçlerden uzak bir sızı, evlerden ırak bir kasvet

Tanrım iki yanımda üç boyutlu duvarlar var

Rica etsem, yıksan onları...Bak, hareket edemiyorum

İttifakla ihtilaf vesilesiyim 

Neredeysem,

Ve kiminleysem, neredeyse vazgeçecek gibiyim 

Söylüyorum bak

Sen bilirsin

Kime biraz fazla yaklaşsam, delirdiğini görür gibiyim

Mitolojilerden hikaye bakıyorum kendime, trajediler beğeniyorum

Histerik kahkahalar atıyorum şelalelerle

Biliyorsun değil mi Tanrım? 

Çok iyi biliyorsun

İkimizde biliyoruz birbirimizi, kandırmayalım

İyi sonuçlar çıkartmanın ustasıyım ben

İlk o zaman duydum cennet denen yerin varlığını

O gün bugündür, 

Ne zaman gözlerim yaşarsa, kulağımı uzatırım biri bir şeyler fısıldasın diye

Çekip gitmek istediğim onlarca gecenin hepsinde, 

Eğilir kulağıma uzaktaki bir melek

''Bekle'' der bana, 

Duyarım, ''geçecek hepsi, bekle''

Usul usul beklerim, bilirim, geçecek hepsi

Geçecek elbet hepsi, 

Geçecek geçmesine de,

Bir de uykum gelse...

Önceleri şey sanırdım, 

Her şey, kendiyle müsemma

Ağarmaz derdim saçlarım, 

Kesilmez hiç soluğum

Ortada bir sürü şey vardır aslında, ama söyleyecek hiçbir şey yoktur. 

Hiçbir zaman söyleyecek fazla sözüm yoktur. Onun için susarım. 

Durmaksızın düşünmeler, 

Uykusuz geçen geceler, içilen şaraplar, 

Sırf şirin gözükmek için teşebbüs edilen yalanlar, 

Bazen kıskançlık, 

Bazen deli eden bir sarılma isteği...Nasıl da berrak. Su gibi. İnsanı haykıramayacak hale getiren şu boşluk...

Tek bir sözle üzülmeler,

Tek bir sözle sevinmeler, 

Tek bir sözle ne yapacağını bilememeler, ve ve özlem ve sarılma isteği...İlle de o sarılma isteği. Nasıl anlatılır bu? Sana sarılmak istiyorum. Bütün dünyaya, anlayışın kollarıyla sarılmak gibi, imkansız arzulara kapılmak istiyorum. Sarılmak, ayakları yerden kesmek, nefesi nefese vurmaktır.

Gönlü fethetmek, sağ yana da bir kalp koymaktır.

Sarılmak,

Yarayı sarmak, hasreti orta yerinden kırmaktır.

Yazınca olmuyor işte, söyleyince de eksik. 

Bazen insan bin küsür kilometre uzaktayken bile, o kadar çok sarmak ister ki, sonunda sarılır. Korkunç güçlü bir sarılmadır bu üstelik. Gerçek bir sarılma olmaz belki ama, nedir ki zaten gerçek? Gözlerini yeterince sıkı kapatıp içindeki tüm boşlukları onunla doldurabilirsen eğer, pekala mümkündür sarılabilmek. Bu sarılmayı sözlerle anlatamazsın...En fazla sana sarılmak istiyorum dersin, o da gülümser. Sen de gülümsersin. Söz, amacına ulaşamamıştır belki. Ama bilirsin, o kadar kuvvetli yummuşsundur ki gözlerini, o kadar yürekten istemişsindir ki sarılmayı...O anlar. Cevap vermez belki ama, anlar. Çünkü bilir o da...Ortada bir sürü şey vardır aslında...Ve kelimelerin hisler karşısında hiçbir hükmü yoktur...

Düşüncelerin ürperti havasında dolaştığı bu yaşlarda, insan bir şey istiyor. Tek bir şey. Bir sıcaklık. O gölgeye gelecek tek bir ışık istiyor. Bir başka yüz, bir başka sahil kasabası, masum gözlere dalıp gitmek...

İnsan gerçekten istediği şeyi elde edemediğinde, onun kadar değerli olmasa da, onun yerini tutabilecek bir şeylerin peşinden koşma isteğine engel olamıyor.

Sevgili hayat, 

Aldıklarınla, 

Ve verdiklerinle tutunmaya çalışıyorum sana... 

Sen, çoğala çoğala başladığım, eksile eksile bitişe gittiğim bir serüvensin.

Dünya dönüyor, evet...

Ama belki de burada, 

Bu dağ başında, dönmemesini bilmek daha doğrudur. 

Bu söylediğimin doğru olup olmadığından hiç emin değilim.

Ama bana öyle geliyor ki, sanki hepimiz, bir başkası için ayrılmış bir yerle doğuyoruz.

Bir parçası kayıp bir bulmaca gibi.

Ben, genellikle, 

Kendi derinliklerimde bile henüz tasarlanmamış eylemlerin, 

Dudaklarımı uzatırken aklıma bile getirmediğim sözcüklerin, 

Tamamına erdirmeyi umursamadığım hayallerin kuyusuyum.

Asıl kar fırtınası, benim içimde yaşanıyordu. 

Dışardaki hiçbir şeydi...

Bir elin buzda, bir elin ateşte. İnsan bazen aynı anda hem yandığını, hem donduğunu hissedebilir. Acılar birbirlerine ne kadar zıt olurlarsa olsunlar, bir insanın ruhunun içinde bir arada olabilirler. İnsan bazen, yanarken donabilir.

Güneş yakmıyorsa sizi, yağmur ıslatmıyorsa, rüzgâr üşütmüyorsa buna yaşamak denir miydi?

Bazen verdiğini göremeyince insan, kırılıyor.

Ardından neden kırgınsın diye soruyorlar.

''Alınacak ne vardı da üzdün kendini? Çok takıyorsun.'' diyerek yineliyorlar utanmadan

İnsan değer verdiği, sevdiği kişilere kırılırmış. Bilmez misiniz?

Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim. Karşımda yalnızca, bir sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var.

Irmağın karşı kıyısı, karşıda bulunduğuna göre, asla bu taraftaki kıyı değil. Çektiğim acıların tek nedeni de bu. Çaresizlikten bir yudum içmediyseniz, umudun ne demek olduğunu bilmezsiniz.

Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ıstırap vermez olduğu limana varmayacak. Her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok. 

Üstünden çok zaman geçti bunların. Ama benim hüznüm hepsinden eski.

Kökleri sağlam bir çınar ağacıdır bekleyen....Ses etmez, sabırdan vazgeçmez. Kendi gölgesinde büyür. Gelen rüzgâra, dökülen yapraklara aldırmadan gökyüzüne bakmaya devam eder.

Yolunu bulan suyun, eriyip donan mumun, basıp geçilen salyangozun, uçmaktan yorulan kuşun, karşıdan gelen yabancının...

Bir hikayesi var her şeyin...

Yaşadığım süre boyunca, hep merhametimin arkasından yürüdüm.

Beklentilerimi arkada bıraktım.

Kimseden bir şey beklemedim. Doğrusu bu sanıyordum çünkü.

Yaşadıklarımı, yaşayamadıklarımı içimde sakladım.

Sustum.

Olsun....dedim insanlık bende kalsın.

Ben en iyisini yaşatayım ki, istemeye yüzüm olsun dedim.

Verdim. Hep verdim. Karşılığını alıp alamadığıma bakmadan...Aslında güçlü olmak değildi istediğim. Ama olmak zorundaydım. Ve bırakıldım.

Kendimi hep erteledim.

Kimsenin beni anlamadığını bildiğim halde, hayatıma girenleri, bana verilmiş bir görev olarak gördüm.

Herkesi mutlu etmek zorundayım sandım.

Benimde mutlu olmam gerektiğini unutmuşum meğer...

Görevim neyse, en iyisini yapmalıydım ki, vicdanım rahat etmeliydi.

Birilerinin de bana karşı görevleri olduğunu hiçe saymışım oysa…

Ne yazık ki, 

Bana verilen rolleri en iyi şekilde oynarken, onların rollerini iyi oynayıp oynamadığına hiç bakmadım.

Karşımdakilerin eksiklerini tamamlamaya çalışırken, onların hatalarını görmeye vaktim kalmamış sanki.

Beni üzmelerine bakmadan, karşılığında ne aldığıma, ne hissettiğime aldırış etmeden hep verdim...

Kendimi nasılda unutmuşum...Unutturmuşlar aslında.

Paramparça olmuş kalbime, 

Cayır cayır yanan içime,

Doğruları söylemeye çalışan beynime, 

Mutsuz yüzüme hep sus dedim.

Sen sus…

Kendime haksızlık ettim, kimseye etmediğim kadar.

Herkesi dinledim, kendimi dinlemediğim kadar.

Kimse benim yüzümden mutsuz olmasın diye, 

Hiç bir şeyin sebebi ben olmayayım diye, mutluluk oyunlarımı oynadım...

Yetmedi, yeni oyunlar buldum.

Ama bir gün bir bakmışım ki, paramparça olmuşum.

Tutunacak tek duygu bırakmamışım kendime.

Kendimi teselli edecek tek şey yokmuş hayatımda.

Allak bullak olmuşum...

Kendimi aramaya çıktığımda yorgun, 

Yılgın, 

Bitkin,

Bir köşede saklanıp, ağlayan bir erkek çocuğu olarak buldum.

Ve ona elimi uzattım. Diyebildiğim tek şey: ''Geçti...Bir daha seni kimse üzemeyecek...''

Şimdi senden özür diliyorum.

Seni bu kadar hiçe saydığım için, 

İnsanların seni bu kadar üzmelerine müsade ettiğim için, 

Seni hiç bir zaman dinlemediğim için, 

Üzerine bu kadar sorumluluk yüklediğim için, 

Hakkın olan bütün duyguları sana yaşatmadığım için…

Şimdi tekrar söylüyorum.

İnsanlığından, 

Kalbinden, 

Duygularından, 

Çocukluğundan, 

Hislerinden çok özür diliyorum…

Galiba ben, almadan vermenin Allah’a mahsus olduğunu unutmuşum…

Her geçen saniye bana daha yabancı

Yıktığım, atladığım, 

Söndürdüğüm bir yangın yerindeyim

Ben hariç herkes doğru

Bir ben yanlışım

Bakmışım ufuklara

Sorma nelerden olmuşum

Bir bakmışım, yok olmuşum

Havanın sisliliğinde kaybolmuşum

Herkesten kaçıyorum derken

Gizlice kendimi arıyormuşum

Etrafıma bakıp duruyormuşum

Ama sadece duvarlara

Acı bir izmarit kokusu sinmiş sanki

Yok...Yok 

O izmarit değilmiş,

Kaybettiğim benliğimmiş.

Sahi...Kimim ben?

Bilmiyorum ki

Ben yıllarca, varlığımı yokluğuna adamışım 

Adını bilmişim 

Kendimi unutmuşum. 

Şimdi soruyorsun "Sen kimsin?"

Kimim ben, bilmiyorum ki...

Gün doğumlarında dünyanın sarıya boyanışını üzerime alınmışım ben hep

Sağanak yağmurlarını kendime sanmışım

Susuzluğumu gidermişim saplandığım yerlerde... 

Her gece, benim için karardığını sanmışım ben hep

Kuş olup uçmamışım...Sana hiç varamamışım

Çırpındıkça dibe batmışım...

İnsan mı tuzağı kovalar,

Tuzak mı insanı?

Yürür mü herkes tehlikeye,

Tehlike mi yürür herkese?

Gecenin karanlığına mı koşar insan,

Gece mi koşar insana doğru?

İnsan kendi ayaklarıyla mı girer hapsine,

Hapis mi onun ayaklarına kurulur?

Çırpındıkça daha mı çok hapsolur insan,

Yoksa hapsoldukça mı çırpınır?

Sevgili kalbim,

Neden hala, apartman boşluğunun gün ışığı görmeyen penceresinde kuş sesleri beklersin?

Susmuşum en sonunda, susturmuşlar

Sonra: ''Niye susarsın?'' diye sormuşlar

Bakmışım onlara

Sonra dönüp yine susmuşum...

Kimmişim ben öyleyse? 

Engel miydim ben? 

İğne miydim?

Bi bakmışım ki ben, 

Elmalar düşmüş

Tükenmişiz 

Lütfen bu sefer yarım kalmasın

Ben tükensem bile, o tükenmesin

Ve böyle olmasın

Bildiğim gibi kal sen

Her geçen saniye daha da zorlaşmasın

 Uğraşmak anlamsız

Ağlama ne olur...

Ben de biliyorum yettiğini

Bu kadar ölüm, bu kadar acı

Acı, acı, acı 

Saklandığın yerden çıkma artık 

Ne olur...

Her insan ömrü içinde çeşitli roller oynar

Ve yedi perdeye bölünmüştür hayatı:

Birinci perdede, bebektir

Süt ninesinin kollarında, salyalarını akıtarak ağlar

Sonra sızlanan bir okullu

Sırtında çantası, tertemiz sabahlık yüzüyle isteksiz,

Sümüklü böcek gibi, sürünerek okula gider

Ve sonra, aşıktır

Fırın gibi derinden nefes alır

Sevgilisinin kaşlarına türküler dizer

Sonra pars bıyıklı bir askerdir. Ağzında garip küfürler, kendi onuru üzerine titrer. Su kabarcığından farksız şöhreti top ağzında arar

Sonra da herkese adalet dağıtan biri

Saygındır

Bakışları sert,

Sakalı usulünce kesilmiş,

Bilgelikleri, herkesin kullanabileceği örnekleri boldur

Böylece, kendi rolünü oynar

Altıncı perde, burnunda gözlük

Yanında kese, yaşlı biri

Eskimesin diye sakladığı pantolonu, bacaklarına büsbütün bol gelir

Bedeni kurumuş...

Ve son perde

Bu acı ve aynı zamanda coşkulu hikayeyi sonlandıran bölümdür

İkinci bebeklik dönemidir

Tam bir unutulmuşluktur

Gözsüz,

Dişsiz,

Hiçbir şeysiz...

Olanı görüyorlar. Sebebini değil. Tek bir bildiğim var

Bu dünyada çıkmaz sokak yok. 

Sonuna geldiğini düşündüğün her yolda, 

O yolun sonunda bir duvar da görsen, 

Adım attığında yıkılacak o duvar

Yaşadıkların ne kadar kötü olursa olsun,

Sana ne kim ne kadar acımasız davranırsa davransın

Bu dünyada iyi insanların,

Mutlulukların,

Güzelliklerin de olduğunu unutma. Sakın umutsuz olma...Allah kalp kıranları yarattı da, tamir edecek insanları yaratmadı sanma.

Sen ona sığın...Yaşadığın tüm kötülükleri bir araya toplayıp, sana çok güzel bir hediye sunabilecek güç onda...

Hak etmediğin şeyler mi yaşadın?

Öyleyse sıra hak ettiklerini yaşamakta...

Yeterince mutsuz mu oldun?

Sen yeter ki, kendini mutluluğa hazırla...

Suç kolaydır. Başarısızlık da öyle...

Bir yükü sırtlanmamak daha kolaydır

Düşünmemek,

Yapmamak,

Önemsememek daha kolaydır

Bugün yapılması gerekeni yarına ertelemek,

Önümüzdeki yılları, 

Ayları, bugünün ucuz hazlarında boğmak daha kolaydır

Zayıflıklarını,

İnsanları,

Dünyayı ve duygularını kabullendikçe güçleneceksin.

Hafifledikçe, ağırlaşacaksın.

Bir şey yap. Güzel olsun. Çok mu zor? o vakit güzel bir şey söyle. 

Dilin mi dönmüyor? Güzel bir şey gör

Veya, güzel bir şey yaz

Beceremez misin? Öyleyse güzel bir şeye başla...

Ama hep güzel olsun. Çünkü "her insan ölecek yaşta." 

Geç kalmayasın.

Yok öyle umutları yırtıp karanlıkta savrulmak

Unutma...Aynı gökyüzü altında bir direniştir yaşamak

Duyduğun,

Ve olduğun yer yanlışsa,

Yürüyecek halin yoksa, 

Sürün

Adım atacak halin yoksa, 

Koşacak halin yoksa,

Sürün

Ne yap, ne et, ilerle

Olduğun yerde durma

Hiç halin yokken bile durma

Kendinle çatışmayı bırak

Düğümlerini çöz...Ruhunu özgür bırak

Eğer yeterince uğraştığını düşünüyorsan, 

Ve sonuç alamıyorsan, artık yola çıkma zamanı gelmiştir.

Dışarda kendin için vermen gereken savaşlar varken, 

İçinde kendi kendine çıkardığın savaşlarda yenilme

Verdiğin sevgi kadar sevgi hissetmeyi,

Gösterdiğin saygı kadar saygı görmeyi,

Önemsediğin kadar önemsenmeyi hak ediyorsun

Tutunmaya değer olan, sana tutunup bırakmayacak olandır 

Nasıl Hoşunuza Giderse-William Shakespeare/ Hayallerin Allah'a Emanet- Nebi Yıldız/ Bir Şey Yap Güzel Olsun- Şems-i Tebrizî/ Hayat İçin 12 Kural: Kaosa Panzehir- Jordan B. Peterson 

''...Kimse yoksa, ben yanındayım.

Kimse seni sevmiyorsa, ben seviyorum.

Kimse için bir anlam taşımıyorsan da, benim için anlamlısın.

Kendini üzme...Senin değerini bilmeyenler utansın.

Senden gidenler, gittikleri yerde, senin gibisini bulamasın.

Tekrar söylüyorum, iyi ki varsın...''

Kendisi kısacık belki ama, saatleri 24'ten fazla bu gece

Herkesin aklına mazideki bir anısı canlanmış olacak ki duyguların yoğun olduğu bir gece!

Memur gibi hissettim kendimi dolaşırken 

Bir intiharın arkasından ne söylenirse, 

O kadar cümle gezindi durdu beynimin içinde

Ne kadar uzun olsa da o kadar kısaydı bu gece

Kendisi, kısacık serinliği bir deniz boyu

Atların sırma yelelerine kelebeklerin konduğu, 

Kaplumbağanın tavşana yer verdiği kopkoyu, yoğun bir gece

Belli ki şimdi bir postane sabahında, bir aşığın mektubu damgalanıyor

Bir asker mektup okuyor

Kıyılarda söyleniyor belki şarkılar

Çalınıyor gitarlar

Bir kadeh daha doluyor

Bir kadeh tek vuruşta bitiyor

Bir kadın, 

Kapıyı vuran bir adam ardından ağlıyor.

Şarkılar kadar uzun, bir damga sesi kadar kısaydı gece

Neyi söylesem, 

Ne yapsam, olamıyordum kahraman

Belli belirsiz saatler arasında pembeleşen bulutlar, 

Söylenmemiş sözler, 

Yazılmamış satırlar...

Bilemedim sözcüklerimi nereye bıraksam, 

Hüznümü neye katsam

Bir yanda hüznüm kadar derin, bir kahraman kadar cesurdu gece

Her şey bir hatırlayıştı belki de...

Sesinin tınısı, 

Teninin yumuşaklığı, 

Sanki bir parsın tüfekle vurulmuş yarası gibi acıyordu canımız her kavuşamayışımızda.

Kendisi bir an gibi, kısaydı akşam

Biliyordum, üşüyecektim nereye varsam

Acı dolu haykırış gibi uzundu gece

Bir andan da kısaydı akşam

Şu denizin uğultusu olmasa,

Unuttuğum pek çok şey olacak

Bir şairin hükmü kadar kısa bir akşam

Bir şiirin yarattığı hüzün kadar uzundu gece

Hangi gerçekliği koysam terazinin bir kefesine, 

Bir diğeri boş ve yarım, 

Fotoğraflar çekiliyor

Herkes mutlu bu gece

Geçiliyor vapurlardan, 

Bir kıyıdan diğerine, 

Terazinin tartamadığı ensizlik üstüne, baksana, bir de densizlik, 

Birde Denizsiz'lik!

Böyle bir günde,

Böyle bir havada, 

Seni düşünmemek mümkün mü?

Güneş henüz yüzünü göstermemiş

Rüzgâr ılık ılık dokunup kaçıyor

Böyle bir mevsimde seni düşünmemek olur mu?

Havanın güzelliği 

Ve manzaranın karşısında...

Bir de bakmışım ki,

Banka yaslanmış,

Manzaraya dalmış, 

Seni çiziyorum aklımla...

Böyle bir anda seni düşünmemek olur mu?

Her şey olağanüstü iken,

Sensiz olur mu?

Topladım kendimi

Aynada suretimi buldum

Tüm yazdıklarımın aksine, 

Kısa

Kısadan da kısa bir gece

Şairler bu yüzdendir dediler

Böylesine uzun, böylesine kısa bir gece

Hem ayrı,

Hem aşık,

Bu gece, mehtap çıkmaz dediler...

Bir deniz, bir denize taşınacak bu akşam. 

Bir adam, tiftiklenmiş pamuklar gibi çoğalıp duracak

Gece sokaklarına köpükler yürüyecek

Yalnızlık birden kalabalık olacak

Uzaklık susacak.

Buluttan ve topraktan iki avuçla kucaklayacağım seni. 

Ağzın gözlerinden önce ışıyacak...

Gerçek zamanla yüreğin zamanı nasıl karışıyor böyle?

Geride de kalabilirdim 

Uzun uzun, demli bir yas da tutabilirdim.

Tüm kapılarımı pencerelerimi kapatıp,

Kendime bir duvar da örebilirdim.

Hayata “Sen şurada dur, ben burada” diye,

Bir gün ihlal edeceğimi bile bile, sınırlar da çekebilirdim.

Takvim benim,

“Eksilirse eksilsin” de diyebilirdim “Ömrümün yapraklarından''

Hazan değil, 

Hasat değil 

Zaman bahar da diyebilirdim.

O yanılgıya, bir ömrü kurban da verebilirdim

Akan nehir, 

Fırtınalı okyanustu bir yüreğim

Bir ağaç görsem, altında kitap okuyasım gelir benim

Deniz görsem, yüzesim gelir

Selam verene sarılasım gelir

Tenimi sıksam, nehir fışkıracak

Ruhumu başa sarsam, her yanımdan sokağa dökülecek

İçimin denizinde bir kayık yüzüyor

Her kirpiğimden bir kuş uçuyor

Bahar, kalbimden yürüyor dünyaya

Durduğum her an, geç kalıyordum kendime…

Geride de kalabilirdim

Sakin de kalabilirdim elbet

Ben,

Zoru seçtim,

Yolu seçtim,

Yolu sevdim…

Yeni sokaklarda nice yüzler tanıdım

Ben yine bu hayatı istiyorum.

Bütün kitaplarım 

Bütün yolculuklarım,

Tutkularım,

Bütün korkularım,

Daha büyük kaygılarım var benim

İyi ki dönüp arkama bile bakmamışım

Kim ardımdan ne demiş umrumda değil benim

Ben yeni bir yaşama kapılarımı açtım

Biliyorsun çoktan yaşlandı ağaçlar

Dün gördüm

Bir iki beyaz yaprak düşmüştü ulu gövdeden 

Biliyorsun çoktan yaşlandı artık rüzgârlar

Sarıp sarmalamıyor bahçedeki güneşi

Sonra limon ağacını, hurmayı 

Ve kan rengi gülü tanrının, sabırla taşıdığı sulara

İri bir nilüferle bir meleğin aşkı düşmüştü

Toprak da tütmüyor

Ne de yanıt veriyor sarp kayalıklar

Pembe bir rüzgâr esiyor

Kim bilir yollar nasıl yapraklarla örtülür

Kim bilir deniz şimdi nereye gider?

Çınar ağlar mı?

Kirpi nereye yürür?

Söylemeli tanrı...

Günün tükendiği bu saatlerde

Tüm doğa canla başla çalışıyor.

Gece vakti bu yıldızlardan inen

Ne acayip bir korkudur kim bilir?

Kaygılı, bir yandan tir tir titriyor,

Karanlıkta, bilinmeyen bir gücün Gözlerini üstünde hissediyor.

Ne büyük dehşet kendini tanımak!

Kaçışı olmadan, durmadan çalışmak...

Ebediyetin içinde devinen Varlığın merhametine kalmak...

Bu nasıl kara? 

Zor bir bulmaca

Amaçlar ve çözümler gizleniyor

Birileri titrerken aşağıda,

Yukarda birileri düş görüyor.