Geceleyin nasıl tanırız bir akarsuyu

Ay yoksa, 

Atlılar çoktan gitmişse,

Bir boşluk bırakmışsa bakışların yönü,

Kalma düşüncesi yer değiştirmişse olanla,

Karanlığın hırpaladığı eğiminde batının toprak yeni bir ölüme hazırlanmışsa?

Elbette çok söz söylenebilir

Nesneler, su birikintileri ve beklentiler üstüne

Tek tek sayılmış hayvanları üstüne gecenin

Kaç kez gidildiği halde, nasılsa unutulmuş adı üstüne bir sokağın

Bir manavın meyveleri düzenlerkenki dikkati üstüne

Haksızlığı bölgesinde kurulmuş mutluluk üstüne.

Boşuna bekleriz şafağın çözülmüş kırağısını,

Başından belli bir yenilgiyi sürdüren saydamlığı,

Yazla tartışan ipekböceğini, yaprağın direnişini,

Kelebeğin “burdayım, hayır ordayım” diyen uçuşunu,

Kararsızlığını bir kıyının, 

Kayaların aşağısındaki, evlerimizin üstündeki göğün, çekip giden soluğunu

Çocukları, bizi geleceğe taşıyan alevleri

Günbatımlarında çitler boyunca yürüyen tanrıyı.

Çünkü ardımızda yanıtlanmamış bir soru kalmıştır:

Geceleyin nasıl tanırız bir akarsuyu?

Bu yağmur, bu yağmur, bu kıldan ince,

Nefesten yumuşak, yağan bu yağmur.

Bu yağmur, bu yağmur, bir gün dinince,

Aynalar yüzümü tanımaz olur.

Bu yağmur, kanımı boğan bir iplik,

Tenimde acısız yatan bir bıçak.

Bu yağmur, yerde taş ve bende kemik,

Dayandıkça çisil çisil yağacak.

Bu yağmur, delilik vehminden üstün,

Karanlık, kovulmaz düşüncelerden.

Cinlerin beynimde yaptığı düğün,

Sulardan, seslerden ve gecelerden...

''Eğer hala kızıyorsan,

Kendin ile olan kavgan bitmemiş demektir...

Eğer hala kırılıyorsan,

gönül evinin tuğlaları pekişmemiş demektir..

Eğer hala kınıyorsan,

Af makamına ulaşmamış,

Düşüncelerin yeterince berraklaşmamış demektir...

Eğer hala karşılıksız, koşulsuzca sevmiyor

Ve sevginde ayrım yapıyorsan,

Hala akıl ve mantığını kullanıyorsan,

İçindeki sevginin yoğunlaşmasına engel oluyorsun demektir...

Eğer hala, ''ben'' demekten vazgeçmiyorsan,

Dizginlerin hala nefsinin elinde...

Ve sen bu esarete boyun eğiyorsun demektir...

Eğer hala müsibetlere yana yana üzülüyorsan,

Gerçeği bilmiyorsun demektir...

Ve eğer hala ''şikâyet'' ediyorsan,

HAKİKATİ GÖREMİYORSUN demektir!...

Çünkü yılan, kafese konsa bile, güvercine dönüşmez.

Eğer bir heykeli seviyorsan, bir aynayı başlat.

Arkadaşların hayran kalır sana...

Eğer bir aynayı seviyorsan, bir heykeli başlat.

Yeni arkadaşların için yer açılsın.

Gerçek ışık, insanın içinden doğan ışıktır. 

Bedenin gizlerini insanlara bildiren, 

İnsanı hayatta mutlu kılan, ruh adıyla adlandırılan ışıktır.

Unutma ki,

Gülünç olmak, hafifletmez çaresizliği.

Yalnız insanlar hissederler bunu

Çekici dudaklara sahip olmak için, nazik sözler söyle.

Sevgi dolu bir görünüm elde etmek için, insanların iyi tarafını ara.

Güzel bir duruş sahibi olmak için, asla yalnız olmadığını bilerek yürü. 

Çünkü seni seven, 

Ve seven, sana eşlik eder.

Unutma

Eğer yardıma ihtiyacın olursa, iki kolunun ucunda bulursun. 

Yaşlandığında, iki elin olduğunu keşfedeceksin. Biri, kendine yardım etmek için, 

İkincisi, başkalarına yardım etmek için.

Bir kadının güzelliği giydiği kıyafetlerde, 

Yüzünde ya da saçlarını düzeltme şekli değildir. 

Bir kadının güzelliği, gözlerinde görülür. Çünkü kalbindeki açık kapı, sevginin kaynağıdır.

Bir kadının güzelliği makyajında değildir. 

Bir kadının içindeki gerçek güzelliği, kendi ruhuna yansır. 

Sevgi veren şefkat, ifade ettiği tutku.

Bir kadının güzelliği, yıllar geçtikçe büyür.

Kim olduğumuzu bilmediğimiz için, neye ihtiyacımız olduğuna da doğru karar veremiyoruz.

Bazen susmak gerekir, duymak için.

Bazen uzaklaşmak gerekir, yakınlaşmak için. 

Bazen hatırlamak gerekir, hatırlanmak için...Bazen, ağlamak gerekir açılmak için. Bazen anmak, gerekir anılmak için.

Hayat, kimseye yolun sonunu görme garantisi sunmaz ki. Yaşamayı serüvene dönüştüren şey de budur zaten...

Unutma ki, hikayesi olanlar yaşar sadece....Kusursuz olanlar değil.''

Evlenmiş Miydi?/Şems-i Tebrizi'den Nasihatler/ Tanrım, O Kadar Güzelsin Ki Yağmur Başladı-Richard Brautigan/ Çünkü Seni Seven- Audrey Hepburn

Yağmur gecenin karanlığını gökten söküp atarken,

Rüzgar vurup bulutlarına,

Beyaz şimşekler çakarken,

Uykusundan uyanmış çocuklar, korkmuşlar ağlarlarken

İçlerinden biri: 

''Neden? Tanrı çok mu üzgün ki?'' derken

Göç yollarında kuşlar kaybolmuş ölürlerken,

Bir deniz kıyısında bir adam hala onu sayıklarken,

Sustu içimdeki

Kalbim burada kalırken,

Ellerim sessiz, soğuk, 

Ve suskun öyle dururken,

Yalnızlık, gittiğin yoldan bana geri gelirken

Gözlerimden yaş yerine, sessiz harfler damlarken

Yağmur, çamurlu bir elbise dikiyor bu şehre

Biliyorum...Her yeni gün, hayat yeniler kendini..

Biliyorum...Kırılan dallar, uzanır bir gün gökyüzüne..

Biliyorum....

Her gecenin umududur yıldızlar

Bir kalp sarılınca, dağılır karanlıklar...

Ama bir acı var içimde

Bir yara- hiç geçmeyen...

Pencereler önünde ölü kuşlar- hiç ötmeyen..

Bir şarkı var dilimde- sözleri hiç bitmeyen..

Öyle bir yağmur ki, yıllarca hiç dinmeyen...

Şimdi nereden, nasıl başlayacağımı düşündüm. 

Bütün savaş alanlarında aynı sesi duyarsın. Çanakkale çığlık çığlığadır sonsuz gecelerde. 

Savaş orada da devam eder. Bir yandan kurşun sesleri duyulur hâlâ...Öte yandan çığlıklar. Kimse isteyerek ölmez. Bile bile ölüme gidenlerin orada kalma hakkı vardır. Kıyamet kopana kadar...Arada kalanların çığlıklarıdır duyduklarım. Kimseye zararları olmaz.

İşte sana büyük bir sır verdim. Bu büyük sırrın yanında birçok sırlar da verdim. İster paylaşırsın, ister paylaşmazsın...İsterim ki paylaş. İnsan paylaşmakla çoğalır. Paylaşmakla büyür. 

GALLEMİT dedim sana. Eğer bir kitap olacaksa konuşmalarımız, adını GALLEMİT ver. Anlamını sorma. Uzaklara, çok uzaklara gideceksin. Kimseler bilmeyecek nereye gittiğini. Dönüp geleceksin yurduna sonra...Ama yurdun kalmamış olabilir. Kalması için bütün arada kalanlar ve ayakta olanlar saf tutacak. Sen git. Biz başarırız, ayakta kalırız. 

O savaşı biz vereceğiz, sen yollarına git. Durma sakın. Endişe etme, Mürted, Çanakkale, Malazgirt hep ayağa kalkacak. Büyük kan dökülecek. Bu bedeldir. Bedel ödenecek yine. Vakitler oraya gidiyor...Biz bunları düşünürüz, paylaşırız yükü. 

Gitmesi gerekenler yola düşmezse eğer savaşlar kaybedilir, hayatlar yitirilir. Benim de yollara düşmem gerek. Malazgirt'e kadar gidip, kış gelmeden geri dönmeliyim. Eğer gidemezsem, kaybolacağım günlerce...

Almak isteyenler bedel ödemek zorunda, toprak bedelsiz olmaz. Bunu söylüyorum. Kimin daha fazla ödeyecek bedeli varsa, toprak onundur. Vatan toprağına kimse bizden fazla bedel ödemez.

Tabutuma ilk çiviyi kim çakar?

Doğrusu bunu merak etmiyorum da

İlk kim merak eder ayakkabı numaramı?

Üstelik dünyaya yürümelerden kurtulduğum sırada

       Ayakkabı numaram kalacak, biliyorum

       Ayaklarım değil de

İlk kim anar adımı yas günlerinden?

Çıktıktan hemen sonra?

Ve de lanetle

Üçten fazla düşmanım olmadı benim

Uğraştım, indiremedim sayıyı bire

       Düştüğüm kalacak, bunu da biliyorum

       Yürüdüklerim değil de

Bu ülkede her şeyi kim inşa ediyor?

Düşünmüş yıllarca böyle

Bakmış ki bir uğultu

''Bu da yaşamak!'' demiş

Bilmem...Siz duydunuz mu?

Ses mi, çiçek mi desem;

Işık mı, renk mi desem;

Sanki geçtiğim yolda bir şey unuttum.

Ben pırıl pırıl bir gemiydim eskiden

İnanırdım saadetli yolculuklara

Adalar var zannederdim güneşli, 

Mavi, dertsiz

Bütün hızımla koşardım dalgalara

O zaman beni görseydiniz....

Ben her şeyin, bir bir yok olmasına o kadar alıştım ki

Korkunç bir umutsuzluk içindeyim. Anlatılmaz bir acı dolanıyor içimde sanki. Ve tuhaf bir 

şekilde, değişiyorum.

Kaldı ki ben, içimde gezinmekten yoruldum

Güçlüyüm belki de bunun için

Unutmak, unutulmak....Kim bilir?

Her bakımdan daha iyidir.

Soruyorum kendime

Sıkıntıgillerden biri olarak:

Bu dünya kaç boğumlu?

Ama belli ki, sonundayız her şeyin

En sonunda...

Ama şunu da yazayım ki, kederlenme: 

Dünya ağrısını kabullenmenin kendince özgürleştirici bir tarafı var. 

Artık ondan kurtulacağın günü beklemiyorsun. Hayatın parçası olarak, onu da kucaklıyorsun.

Bundan sonrası ise ben de bilmiyorum.

Eğer öğrenme fırsatım olursa yazarım sana.

Ama şimdi,

Şimdi aç gözlerini. Yoksa çok geç olacak.

''Sevgili 20 Yaşım,

30 Eylül 1960’ta doğmuşum ben. 1980 yılında 20 yaşındaydım. Hayaller vardı. Umut vardı. Yazıya adanmış bir hayatın nasıl geçeceği düşüncesi yoktu. Tutkuyla bağlanmak vardı. İlk kez okunan yazarlar, romanlar, şiirler vardı. İlk kez izlenen filmler. Bir tür çocukluktu 20 yaş. Ama aslında çok daha yaşlı biri gibiydim. Çünkü o yaşa gelinceye kadar büyük tehlikelerle karşılaşmış, vurulmuş, polisler tarafından dövülmüş, öldü diye bırakılmış, çok sevdiğim arkadaşlarımı toprağı vermenin acısını yaşamıştım.

Geçer sanacaksın...Kibirlisin ya, geçmeyecek. Acılarımız geçmez çocuk. Onların bizde bıraktıklarıyla yaşamayı öğreniriz sadece. 

Sen de öğreneceksin. Hissedilen acı da olsa, uyuşmaktan iyidir...''

''...Sevgili 20 yaşım, 

Sana ziyan verenleri bırak. Verdikleri acıyla kalsınlar geride. Sen olmayana, gerçekleşmeyene inat, yeni hayâllerin, güzelliklerin, sahip olduğun ve olacağın sevgilerin, üretkenliklerin peşine düş, devam et yoluna. Ne çok insan geçecek hayatından, bir bilsen. Ne çok hata yapacaksın. Ne çok hata seni inşa edecek. Ne çok hata hayatı sana daha iyi gösterecek. Benim için doğru olanlar, başkaları için yanlıştı bazen...Şunu da unutma: Şayet bir ilişkinin neden yürümediği veya aksadığıyla ilgili, diğer kişi adına kendine özürler yaratıyorsan, bil ki; o ilişki, o kişi için çoktan bitmiştir de sen ikinizin adına sürüklenmeye çalışıyorsundur. En dibe vurduğunda yukarıya çıkmaktan başka gidecek bir yer kalmamıştır, senin, benim gibi inatçılar için. Dibe yayılıp da boğulmayı bekleyenlerden olamayız biz.''

''Yaşadıklarımız, öldürdüklerimizdir.''

Yaşamın yalnızca anlaşılamaz,

Bilinemez olmakla kalmayacak,

Yer yer yaşanamaz hale de gelecek

Kendini öyle durumlara sokacaksın ki,

İçinden çıkılamaz bile değil,

Daha,

İçine girilemez bile olacaklar

Yaşamdan ne istediğini bilememekle de kalmayacaksın

Bakacaksın ki, ne olduğunu bilmediğin şeyler istemişsin

İstediğinin ne olduğunu bilmeden de,

Ne olduğunu bilmediğin şeyler yapnışsın

Çelişkili eylemlerinle hem kendini,

Hem de ilişkide olduğun kişileri öyle durumlara sokmuş olacaksın ki,

Sen de, 

Onlar da, ne yapılabileceğini bilemediğiniz durumlarda kalacaksınız

Kendine yeterli olma, 

Bağımsız olma yönünde ise, gelişmen, hep, başka kişilerle kurduğun ilişkilerin içinden geçerek yürüdüğün bir yol olacak

Bağımsızlığın, bağımlılıklardan geçecek.

Anlaşılamaz,

Bilinemez,

Giderek yaşanamaz bir yaşam yaşayacaksın

Bunu üstelik ötekilere de yaşatacaksın

Yaşamın bir bekleme olacak

Ama beklemeden yaşayacaksın...

Yaşam, yaşanılamaz olacak

Senin için de, 

Ötekiler için de...

Yaşamın, geri gidip, 

Kendini eskiden tıkanıp kaldığın bir noktada bulup, 

Hep ileriye itmeye çalışmanın süreci olacak.

Yaşamı düğümlemeden çözemezsin.

Yaşadığını, 

Yaşadığın biçimiyle, yazıya dökemezsin

Dökülür gider.

Yaşamının büyük bir bölümü,

Yaşamına yön verme çabalarınla geçecek

Öyle ki, gün gelecek, 

Bakacaksın,

Yaşamın, yön bulma çabasıyla döne döne, yola hiç çıkamamış

Yaşamın yönünü bulmaya çalışırken,

Yaşamın yolunu bulamayacaksın.

Yaşamın, yön bulmaya çalışırken, 

Yolsuz kalacak,

Yaşamın yönünü bulacağım derken,

Yolunu yitireceksin.

Sonunda yaşamın yönünü bulsan, 

-Bulduğunu sansan- bile, 

Bakacaksın ki,

Yolunu yürüyecek durumda değilsin artık.

Yaşamın, yönsüz yolu olsa bile, yolsuz kalacak,

Yönsüz, 

Ve yolsuz yaşayacaksın.

Yaşamın, hep, 

Yapman gerekenleri yapabileceğin zamanları özlemen olacak.

Yaşamın nedenli yük olduğunu biliyorsun...Bileceksin

Bu yükü omuzlarından atmadığına,

Atamadığına yada atmak istemediğine,

İsteyemediğine göre de, onu taşımalısın...Taşımak zorundasın!

Taşıyacaksın...Ki zaten, işte, taşıyorsun

Yaşamın, düşüşün olacak.

Yaşarken düşeceksin.

Dünyayı yönlendiren düşünceler, güvercin kanatlarıyla gelir

Bu yüzden,

Lütfen bir şeyleri kaçır.

Lütfen bazı şeyleri de atlamış ol.

Herkesin izlediği dizileri değil, kendi özgün seçimlerinin ne olduğuna odaklan.

Herkesin okuduğu kitapları değil, ihtiyacın olana bak.

Kendini geliştirmek istediğin alanlara yoğunlaş.

Çünkü yaşamında,

Genel çizgilerinde,

Üç tür ''şey''le karşılaşacaksın:

1) Gelip geçmiş şeyler.

2) Gelip geçmemiş şeyler.

3) Gelmeyip, geçmiş şeyler.

Ama yaşam, hazır verilemez sana

Sana hazır verilen her "yaşama biçimi", sana aykırıdır

Ölüm, yaşamdan daha belirgindir.

Ölüm, yaşamdan daha kesindir.

Yaşamak, yaşamın nasıl tükendiğini yaşamaktır.

Yaşam yıkımsa,

Yaşamak yıkmaktır.

Ölüm bitmekse,

Yaşam tükenmektir.

Nasıl olsa öleceğimize göre, yaşamalıyız.

Yalnızım

Bir manastır gibi yalnız

Ve günahkar

Sinirlerim gergin

Sinirlerim gergin bekliyorum

Balta gibi

Isırışı gibi baltanın

Ağacın gövdesini ısırmış balta gibi bekliyorum.

Mesele:

Yenilirken, yenmiş gibi durabilmekte

Yenerken de yenilmiş gibi olabilmekte

Kuru tahtaya düşen toprağın, ''son'' diye fısıldadığı güne kadar,

Toprağın, 

Bütün yenilgileri,

Gözyaşlarını 

Sevinç çığlıklarını örteceği güne kadar- Dilsiz sözler söyleyeceğim sana

Bir şeyler anlatacağım bütün kulaklardan gizli,

Herkesin ortasında konuşacağım

Ama senden başka duyan olmayacak...

Bazen bırakmalı. 

Oldurmak için uğraşmak yerine, bırakmalı...Herkesi layığına, inandığı yola.

"Yanındayım" diyenler olacak.

Duy da inanma.

Ölümü yaşadım- ölmeden önce

Bana sonsuzluğu beklemek düştü

Mazide benim de yüzüm gülmüştü

Uyandım

Karanlık geri dönünce, nerde bir kuş varsa, hepsi öldürülmüştü.

Bir şey başlar gibi gözükse de, er geç biter

Seversin, biter

Kazanırsın, biter

Hepsi bitecek 

Tozdu

Rüyaydı

Bitti, bitecek

Farkında olmasan da sonu hiçlik

Hep hiçlik...

Bu dünya hiçbir şeyle övülmeye değmez

İnsan her geçen gün biraz daha yalnızlaşır

Kalabalıklar fayda etmez

Başkaları için yaşamak yormadı mı seni? 

O nasıl mutlu olur, bu nasıl sevinir, onun istediği şey nedir? 

Bunlardan yorulmadın mı? 

Kendine bir kez olsun "ben ne istiyorum?" diye sormadın mı? 

Bu gece senin olsun. 

Bu gece sahnede sen ol. 

Bu gece, hayallerinin gecesi olsun.

En çok kendini affetmelisin. Çünkü bütün bu olanlara sen izin verdin.

Kendime söz veriyorum:

Bir daha kendimi değersiz hissettiren yerde kalmayacağım. 

Kendime söz veriyorum:

Bana sıradan biriymişim gibi davranan kim varsa, hayatımdan atacağım. 

Kendime söz veriyorum:

Kim bana ne kadar değer veriyorsa, bende hak ettiği kadar değer vereceğim. 

Kendime söz veriyorum:

Bana sevdiğini hissettirmeyen hiç kimseye sevgimi göstermeyeceğim.

İki paralel çizgi çekiliyor gökyüzüne

Ve yeryüzüne biri kaba davranınca,

Camlar bile sarsılıyor

Seni sevmeyi öğreneceğim

Daha önceki zamanlarda yaptığım gibi,

Ruhlarımızla 7. göğün 7. katına çıkınca, seni unutacağım...

Daha önce nasıl oluyordu bilmiyorum

Şimdi ceketini bile düşününce kadar uzaklara gidiyorum ki senden

Diyorlar ki ''ikimiz yapamayız''

Arada çok engel var diyorlar

Ama ben biliyorum ki, sen 'gidelim' deyince,

Seni takip etmek için hazır olacağım

İkimiz yan yana gelince çok güçlü oluyoruz

Onların korktuğu sevgimiz değil, gücümüz

Çünkü sevgi baştan çıkarıcı ve tehlikeli bir oyundur

Bir kadınım ben 

Ve insan kadın olunca,  her şeyi unutur yüreğinin içindekinden başka...

Seni çok seveceğimi biliyorum 

Hesapsızca çok seveceğimi, müthiş acı çekeceğimi de biliyorum.

Seni unutarak baktığımda bile, dünyanın her yerlerinden geçiyorsun

Onu sevmeye korkuyorum 

Bunu açıklamak, o kadar büyük cesaret istiyor ki benden 

Daha mı iyi olacak seni unutursam?

Kötü mü olur içimde bir umut dursa?

Daha da kötüsü, ya sen beni unuttuysan?

Ya bütün bu yaşadıklarım kuruntuysa?

Bakın bayım, ben hasta bir kadınım. Çünkü çok içlenmiştim.

Çünkü gücüm, gücüme gitmişti. Gül ağacım çünkü...Israrım çünkü yaşamaktaki. Gücüme gitmişti. Çünkü. İllaki yaşayacaktım. İçlenmiştim. İçli bir şey olmuştum. Bağırmaya yakışmamıştım. Ve zaten yeterince bağırmıştım. Salladığında, buzların sesine alışmıştım.

Çok yürümüştüm.

Kalbimin bazı konularda yetersiz kaldığını ve sevgisizlik yüzünden dahi ölebileceğimi bugün öğrendim. Sizden beklentim bir aşk değil. Sadece başımı göğsünüze yaslamalıyım. Ve siz kolunuzla, yüzümü çevrelemelisiniz. Beni saklamalısınız tüm kötülüklerden... 

Aşk diyorum. Olmasa da olur. Ama sevgisizliğe tahammülüm yok bu aralar.

Kalbimin hızlı çarpmasını istemiyorum. Tek derdim, biraz daha sıcak bir kalbe sahip olmak.

Eğer sarıp sarmalarsanız beni, kendimi çok daha iyi hissedebilirim. 

İstersek, başarabiliriz bence. 

Acıları unutmak, sıkıca sarılmak kadar kolaydır. 

Evet...Bu hayat belki de bir kavgadır. Kazanmaksa, kavuşmak kadar kolaydır.

Bana öyle bir gel demelisin, ki mesafeler anlamını yitirmeli

Lui E V Agabando- Lale Müldür/ Tiz- Canfeza/ Pulbiber Mahallesi- Didem Madak

Günaydın sabah sevinci, uykulu gamze, kuyuların rüyası…

Günaydın zamanın tanrısı, 

Yürüdüğüm gökyüzü…

Günaydın bulut türküsü

El çırpan ağaçlar…

Çok karanlık bir cümlede durmuş gibiyiz

Herkesin yanılıp bir yerlere gittiği bir cümlede durmuş gibiyiz

Bütün mektupların durmadan yanlış verildiği sapsarı bir cümlede 

Yalnız kaldıysan,

Kalkıp pencerenden bir bak

Biraz dinlen ve yürü, 

Kabuğuna dön, uyan...

Güneş açmış mı?

Yağmur düşmüş mü?

İnandığın her kavuşma, bir ayrılık 

Toprağa bak, gülümse, müsterih ol ve dayan

Herkes gitmişse

Sakince arkana dön bir bak

Dostun kalmış mı?

Aşkın solmuş mu?

Hayat, bir inkisarın mutlu karanlığıdır

Bir umut!

Bir umut değil mi bizi koruyan?

Bir sonbahar kadar yalnız,

Bir kış kadar savunmasız,

Yeniden bir doğuşa hazırlanıyoruz demektir

İnsan neyi daha çok özleyebilir?

Ve neyi daha çok isteyebilir bundan?

Bilmem ki

Duymuyorum ben acılarımı.

Yitirdim çoktan bütün karşıtlıkları.

Yoğun bir anlamsızlığın içinde,

Renksiz, 

Boyutsuz

Ve göksüz...Zamansız bir evrende,

Tek çıkar yol yaşamaksa 

Yaşıyorum ben de...

Değişmez bir anlamsızlığı böylece. 

Her şey ne kadar beyaz...İçimizde sakladıklarımızın birazı,

Sesimiz, ve bütün düşündüklerimiz, her şey...

Yolcular, 

O soğuk istasyonlar, 

Bizim her günkü tekrarlarımız

Olmayan insanlarız...Üstelik olmamaya tanığız, 

Kararlıyız.

Sanki bir hayat komasından çıktık da,

Görünsün istiyoruz yeniden.

Zorlasak mı acaba bizim olmayan bir mutluluğun yollarını?

Her türlü acılarla, yılmadan, savaşsak mı geleceği kurtarmak için?

Hep aynı çıkmazlara düşmek de var sonunda....

Asla vazgeçme

Kendin için bir yol ara,

Bu yolda iyileş...

Yenilen

Ve dönüş

Ama asla vazgeçme!

Bildiklerin, öğrendiklerinden daha fazla!

Kalkıp pencerenden bir bak