Beni öldürme

Sadece kaçmama yardım et

Herkesten kaçacak bir yere ihtiyacım var

Yüzümü kapatabileceğim yere

Kafam parazitlerle dolu

Kara delikler, görmemi engelliyor

Bana kötü bir şey olmak üzere

Ne olduğunu bilmiyorum

Ama geldiğini hissediyorum

Yağmur yağıyor, dünya karanlık 

Seni beklerken çöller, dağlar eridi bu karanlıkta

Tanrı biliyor ve ben de biliyorum

Her bulut olup uçuşumda

Endişeli ruhların üzerinden,

Unutuyorum bütün bildiklerimi,

Birbirine karışıyor hislerim.

Uçmak,

Düşmek,

Acının en derininden hayal etmek...

Kaybetmek...

Aramak,

Hissetmek Sevmenin büyük tutkusunu 

Denemek

Ve kaçmak...

Ay'a uçur beni

Ve yıldızların arasında oynamama izin ver

İzin ver de göreyim Jüpiter ve Mars'ta nasıl bahar

Denizi, kim tüketebilir ki denizi?

İzin ver okyanusun olayım, yüzeyim.

Yaşam bu mu?

Öyleyse, bir kez daha istiyorum.

Diğer bir deyişle, elimi tut

Diğer bir deyişle, öp beni

Kalbimi şarkıyla doldur

Ve bırak sonsuza kadar söyleyeyim onu

Tembel bir okyanusun kıyıyı kucaklaması gibi

Sıkı tut beni

Bir çiçeğin meltemle eğilmesi gibi,

Benimle eğil

Yalnız senin bildiğin gibi, heyecanlandır beni

İzin ver, öpeyim kalbinden

Bekletme beni

Seni yavaşlatmam için bana bir fırsat ver

Sana gülümsediğimde hikayemizin başlamasına izin ver

Belki bugün yapılacak en güzel şeydir- Gücümün yettiği kadar koşabilmek

Diğer bir deyişle, lütfen doğruyu söyle

Diğer bir deyişle, seni seviyorum.

En iyisi ağaçlar...

Ağaçlar, anılardan uzun yaşar...

Git, orada en yaşlı kestanenin altına otur 

Yağmura, şimşeğe

Bana dokunmadan,

Her şeyi unut

Sadece beni düşün...

Ucubeler- Surf Curse/ Hep Akrabayız-Nessi Gomes/ Isabel- II Divo/ Beni Ay’a Uçur- Frank Sinatra/ Salla- Pussycat Dolls

Ey her candaki gizli hazinem, her harap gönüldeki inci tanem, her kanatsız kuştaki gizli kanadım,

Ey sevgilim,

Aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim. 

Aşk değil midir yağmuru yağdıran?

Suyu buluta, 

Bulutu suya dönüştüren?

Aşkla toprağı kavuşturan,

Tüm tohumların içine zerk olan?

Kimdir ki bu toprağa ümit tohumu ekmiştir de, onun ba­har keremi bire yüz bağışlamamıştır ona?

Nasıl ki ben size sevdalıysam, su da toprağa sevdalıdır. 

Güneşin yakıcılığına aldırmaz, aşkla dönüşüne aldırmaz. Buharlaşıp gökyüzüne çıksa da tekrar bilir döneceği vakti. Sabırla bekler. 

Eser rüzgar, çakar şimşek, ağlar bulut, su kavuşur yine aşkına.

Güzelliğinin bağında boyu, servi çınarımdır benim

Ona karşı akar gözyaşı pınarımdır benim

Aşkımla gül biter onda laleler

Gönlümün gül bahçesinde bir bahardır benim. 

Bülbül onu över durur

O, dil öğretti bülbüle

Gül, onun yü­zünden elbisesini yırtar...

Çünkü yanağını o yalımlattı gülün.

Süsen onun lütfundan dil buldu, onu övmeye başladı

Selvi hürriyeti ondan elde etti, çünkü boyu posu O bağışladı ona.

Bütün alemin kulu kölesi kesildiği Padişahı, ona hizmet için kapısında kemer kuşanırsa, 

Revadır

Onun güzelliğinin çev­resinde pergel gibi başı yerde döner durursa, 

Revadır

Geceye kılıç vuran Padişah,

Onun varlığı karşısında güneş,

Dirliği uğrunda kalkanını yerlere atarsa,

Revadır

Gökyüzü, kapısına secde ederse, yeridir 

Ay, geceyi rehin alır da aleme ışık verirse, değer

Dudakları, şekerin narhını düşürürse de değer 

Yüzü, terü­- taze gülü kınarsa da değer

Şikayetçi değilim, 

Alem, gönlünün yeridir

Bu dünya bir viraneye benzer, Sense definesin... 

Definede seni aradıysam incinme bana!

Aşk aşk derim, erimek isterim. İki değil, bir olmaktır derdim.

Kimdir bana gülümseyen yeşillik balkonundan?

Demek, gecelerden sonra, nihayet gün doğuyor

Bugün ne?

Saat gecenin bir buçuğu…

Bugün günlerden ne?

Gözlerinden uyku akan bir taksinin içindeyim

Geçip gidiyorum bütün hayatımı da, seni de

Bir gülüşündür,

Döndürdü gençliğimi yollardan

Yanan şu alnım, elinin gölgesiyle soğuyor 

Başkent en pahalı örümceğini biriktiriyor,

Biliyorum sen kaldın...Bir de hayatım kaldı geride

Eğlencenin ilerlediğini,

Bir karnaval tadıyla ilerlediğini,

Bir adamın bir öykü anlattığını, 

Bir türkü söylediğini,

Bir kadının saat onda masadan kalkıp gittiğini,

Ve sonunda içinde yirmi çocuk taşıyan bir minibüs gibi çarpıştığımızı.

Senin başın dönüyor, benim bir ayağım basmıyor

Nasıl oluyor?

Bütün bunlar nasıl oluyor?

Güzelsin ya

Ne olursan ol, girdin hikayeme

Çok değil, evi barkı terk edip sana uyduğum

Ancak, sen tazelikte gül yaraşır pencereme

Uykusuz gecelerimde kokusunu duyduğum

Biliyorum tek bir güvercin bile onaylamayacak bunu...

Tek bir sokak, tek bir tezgah, tek bir saniye.

Eksikliğe mi alışmışım, 

Mutsuzluğa mı yoksa?

Her şeyin ilk kez tam olmasını istiyorum

Neden kişi bir çiçek koparır gibi kaldırıyor da kadehini,

Sonra kırgınlıkla vuruyor masaya elinde?

Biliyor musun,

Ben seni görür görmez, kırk yıl sonraki halimizi düşledim

Kar beyaz saçlarımız vardı, ihtiyarlamıştık

Elim yanağımda seni izlerdim hep

Doymak bilmeyen bir hayranlığım var sana

Dudaklarından dökülen kelimeleri takip ediyorum

Kelimeler dans ediyor kulaklarımda

Her kullandığın harf, nota gibi işliyor hücrelerime

Gökyüzünü hapsediyor saçların

Rüzgar, kasten sana esiyor

O kadar kalabalığın içinde bir sen vardın sanki

Sonsuz zamanda kaybolan, bir parça adamdım sende

Ben bağırıyordum her birine, seni duyabilmek için

Ellerimi gömüyordum çiçek kokan tenine

Sen hissetmiyordun belki...Ama dokunuyordum

Bir kuşun hevesi vardı içimde

Her ilkbahar, gelmeye çalıştığım sıcak yerdin

Bir balığın hırsı vardı kalbimde...

Her yıl gelmeye çalıştığım suydun sen

Bir papatyanın hevesi vardı içimde...

Fal olmadan sevilebileceğime inanıyordum

Her şeye rağmen hayrandım sana

Yeter ki ''bekliyor olacağımı'' bil

Günler ayları, ayların yılları eskittiği vakitlere denk geldiğimizi gördüğün an, metanetli olmanı isteyeceğim

Ki o zaman, özlemlerin muştulara karıştığı günleri beraber yaşayacağız

Kör bir bıçağın üzerinde

Şu yazılıydı:

''İçimizdeki ve üstümüzdeki anlatılamaz olana...''

Bir şey değişmedi.

Anlaşılacak bir şey yok.

Sadece bedenimi kesen suyun uzaklığına bırakabilirim kendimi.

Anlamak için gitmeyi.

Bir şey değişmedi.

Güneşin erittiği şarkı söylendi burada

Ölümün tükettiği şarkı.

Dağlara yürümekle anladığım dikenlerin dili söyledi bana

Gitmeliyim, Gitmiş tüm kavimler gibi.

Dinledim şarkısını dikenlerin

Acıtmak için yaratıldıklarını bilmiyorlar.

Bıraktıkları gölge kadar olduğunu hayatın,

Küçük, sıradan.

Taşlarla konuşuyorlar,

Gece, ay ışığıyla.

Böceklerle dostluğu onların,

Toprağın katı yatağıyla

Öldüm ben,

Varlığın uykusunda uyuyarak,

Ve bakındım,

Her yer kurak,

Her yer kurak,

Kim daha eskiydi?

Kim dünyada olmanın bir gölgeyle bir olduğunu bilir?

Zaman hızla geçiyor sanıyordum.

Tarih bırakmıyor zamanı.

Biriktirdiği doğrudur suyun, hayatı

Büyüttüğü.

Anladım, aramalıyım gökyüzünün fıskiyesini

Gülleri ve gökkuşağını bulmak için

Yakılıp yıkılmış köyler bulmalıyım

Ağlamaya hazır yeni doğmuş çocuklar,

Hoyrat savaşın ölüleri arasında acıdan yapılmış çiçekler

Saf, beyaz çiçekler

Çoğalan çiçekler,

Boynu bükük çiçekler,

Dağ sularıyla açan yabanıl çiçekler

Kurşun yanığı çiçekler

Gözyaşlarından yas uçuran çiçekler aramalıyım ay ışığında

Gölgelerin giysileri içinde

Okyanusta bir kayık olduğumu biliyorum

Kayığın gökyüzüne değen sesi olduğumu...

Aramalıyım bulurum nasılsa

Uyruğu ipek ve maden olan yeryüzünde

Tuzu ve tohumu

Buğdayı ve meyan şerbetini çarşılarda

Anladım bu dünyada var olduğumu

Yapraktaki ağacı, sudaki balığı

Kuştaki gökyüzünü, 

Bir fide götürmeliyim bu yüzden

Hiç susmayan rüzgârın çanını dere yataklarından

Gökyüzünün çimenini- gece çocuklarına

Anladım ki, arınmalıyım bu yaz

Düşlerimde bile olsa, toplamak için paramparça olmuş köklerimi toprağın altında

Anladım ki, arınmalıyım bu yaz

Bulmak için güneş taşını denizin derinlerinde,

Deniz ve gök kırılmış bir ışıkta birleştiğinde

Anladım gökyüzünün çayırına bakarak, gezegene ve ıssız yıldızlara,

Kaldırımlara, istasyonlara, su yollarına,

Bir gölgede, bir bahçede gül ışığına

Ay ışığında soluklanan geceye, 

Samanyoluna bakarak anladım çocukları

Peki şimdi ben neredeyim sonsuzluk denizinde?

Yıldızlar nerede, 

Güneş nerede?

Ama işte biliyorum ki

Gölgeyi giyindim, kara yakılar süründüm

Sana geldim cırcırböceği...

Sana geldim döşeğimden doğrulup, gökyüzünün sonsuz fıskiyesi, al beni de koynuna

Uçurumlarına, gök kıyılarına,

Durgun bir ırmaktım önceleri

Akasyalardan, 

İğdelerden geldim

Nasılsa bulurum seni...

Çiçekli şiirler yazmama kızıyorsunuz bayım 

Bilmiyorsunuz. 

Darmadağın gövdemi, çiçekli perdelerin arkasında saklıyorum. 

Karanlıkta oturuyorum. Işıkları yakmıyorum. 

Yıllardır kendini bulutlarda saklayan illegal bir yağmurum. 

Bir yağsam pahalıya malolacağım. 

Bir süredir plastik vazolar gibi, hiç kırılmıyorum 

Fakat korkuyorum. 

Gün akşam oldu diyorum 

Ekmek kırıntıları atıyorum kuşlara 

Cam kırıkları yiyorlar  Rüyamda; 

Anlatmak istiyorum, dinlemiyorsunuz. 

Ben her filmi hatırlarım 

Sinemaların hiç bitmeyen gecesine sığındığım çok oldu. 

'Sofie'nin tercihini' seyrederken çok ağlamıştım. 

Hayır, sanırım sabahı bekleyemem 

Bilmiyorum. 

İnsanlar rüyalarımı acilen anlatmalı.

İşte, az önce bir karabatak daldı suya 

Bir süredir de kayıp 

Dünyayı yutmuş olarak çıksa da ortaya 

Ölüm çok iri bir sözcük değil bayım. 

Büyük gemiler de yok artık bayım,

Büyük yelkenler de,

Büyük kağıtlar yakmak istiyor canım...

Ölüm çok iri bir sözcük değil bayım. 

Bir gül, bir güle derdi ki görse 

Yalan söylüyorum 

Güller bu sıra hiç konuşmuyor bayım.

Akşam yemeği yiyorum biraz aydınlık pencerede.

Oda kararmış, gökyüzü görünüyor. 

Dışarı çıkınca geniş kırlığa götürür dingin yollar az sonra.

Göğe bakıyor ve yiyorum 

Kim bilir, şimdi kaç kadın yemek yiyordur

gövdem dingin;

sersemleştiriyor gövdemi iş ve her kadın.

Dışarıda akşam yemeğinden sonra, yıldızlar gelip

Geniş ovanın toprağına dokunacaklar. 

Yıldızlar canlı, değersiz ama bu bir başına yediğim kirazlar.

Göğü görüyorum.

Biliyorum ama paslı çatıların arasında parıldayan ışıkları 

Ve altında yapılan gürültüleri. 

Her şeyden ayrı duyan gövdem, Koca bir yudumla bitkilerin ve ırmakların

Tadını alıyor 

Biraz sessizlik yetiyor, her varlık kendi gerçek

yerinde duruyor, gövdemin duruşu gibi.

Sessizliğin uğultusunu dağıtmaksızın,  duygularımın önünde her varlık yalıtılmış.

Damarlardan geçen kanımı bildiğim gibi, her varlığı karanlıkta bilebilirim.

Tüm varlıkların akşam yemeği, koca bir suyun otların arasında aktığı yerdir ova.

Kımıltısız yaşıyor her bitki ve her taş.

Bu ova üzerinde yaşayan her varlığın damarlarını,

Beni besleyen besinleri dinliyorum.

Deniz yok olursa diyor bir çocuk

Balık kaybolursa

Ne derim benden sonraki çocuklara?

Ey çocuk

Nasıl varır okyanuslara?

Adı karanfil, suçu rengidir

Özgürlük dilinde bir imge

Tutsaklık dilinde bir söylencedir

Karanlıkta bir el koparır dalından

Artık ölüme varmış bir işkencedir

Orman yok olursa diyor bir çocuk

Ağaç kaybolursa,

Ne derim benden sonraki çocuklara?

Ey çocuk

Nasıl meyvelenir sana ve diğer çocuklara?

Adı narçiçeği, suçu patlamak

Birdenbire güneşe haykırmak

Ve güneş diliyle kıpkızıl çoğalmak

Aç gözlerini, o çığlıkları çocuk

Kayıp annenin gözlerine bak

O gözler karanfil kıvrımında nar çokluğu

Sevda denizlerinde oğul ve kız yokluğudur

Her biri, bir depremdir yüreklerde

Her biri, açlık içinde zulüm tokluğudur

Sen ki bir badem dalısın baharda...

Yüzünde solgun bir yeşil akşamı

Dalıyor gözlerin bir çağın artıklarına

Kazılardan yeni çıkmış gibisin

Bakışlarında düş fosilleri

Güneşli bir yeşili özler gibisin

İnsanlar kaybedilirken ey çocuk,

İnsanlık adına Nasıl başlar bu yeşil ve mavi yolculuk?

Hangi gemi kalkar bu ülke limanlarından?

Hangi mavilikler karşılar seni?

Al kalemi eline ey çocuk

Yeşilin ve mavinin şiirini yeniden yaz...

Bir kanat sesidir,

Ay düşmüş ormanlarda, 

Yankısı yıldızları çağırır

Yalayıp geçer dorukları

Islık gibi duyulur ufkun ardından

Bir kanat sesidir

Taşır kuzey ovalarının serinliğini,

Yağmurlarını Karadeniz'in,

Safran buğdaylarını İç Anadolu'nun,

Bakar maviye çalan gözleriyle Ege'nin

Gülümser yüklü beyazlığıyla Akdeniz'in

Gecede kanat sesleri var,

Akan kuşların çığlıklarıdır,

Kar ıssızlığında kışlar bırakarak,

Düzler yokuşlar bırakarak,

Gecede kanat sesleri var

Geçiyorlar terkedilmiş köyleri

Yıkılmış kentleri, yok olmuş uygarlıkları

Dualar gibi gizem dolu, karışıyor bulutlara

Nasılsa birden katılıyorum onlara

Yükseliyorum bir damla su gibi

Toprağımın kokusunu taşıyarak

Irmaklarımın coşkusunu taşıyarak

Elsiz, ayaksız

Kolsuz, kanatsız uçmaya çalışarak

denizler koynunda derin, soluksuz bir uykuda

dönüp duruyorum işte kanat sesleri arasında

Buradan ötesi gidilmez bir yolun, 

Varılmaz bir durağıdır ki

Aktığım mı, yürüdüğüm mü, uçtuğum mu?

Buradan ötesi gidilmez bir yolun varılmaz durağı da olsa,

Yamaçlara bir selâm gibi varmak

Bir Akdeniz rüzgârı gibi onları okşamak

Şu uygarlık bağından göçüp giden bir yavru kuş olayım ben...

Ki buradan ötesi

Uçulmaz uçurumlar da olsa,

Verip kendimi boşluklara,

Sıradan bir ölümün çok ötelerinde,

Ağmak sonsuza doğru

Gecede kanat sesleri var

Ben ordayım

Ne bitkinim, ne yorgun

Esrimiş esiyorum yıldızlar bahçesinde...

Sahici bir kuşla yer değiştirip, bu dalların üstünden gökyüzüne kanatlanmayı, yukarıdaki ay illerinde kaybolup giderek, bu dünyadaki insanların yüzlerini artık görmemeyi ne kadar istiyordum.

Gecedir...

Alemlerle göçülmüş,

Yangın yıkıntısında şehrin,

Sinsi bir karanlık uyur sanki.

Bedenimde büyüyen,

Benden değil,

Kara taştan bir ur sanki...

Toprak böyle kızıl kan iken,

Gökte görünmek onur sanki...

Ben, galiba balıklar gibi bir göl içinde doğdum. Annemi hatırlamıyor değilim. Babamı, dadımı, neferimiz Hüseyin'i...Beni bir gün sokakta koşturan bodur bir kara köpeği...Bir gün, dolu bir sepetten gizlice üzüm çalarken parmağımı sokan arıyı...Gözüm ağrıdığı vakit, içine damlatılan kırmızı ilacı... Evet, bunlara benzer daha birçok şey aklımdan geçiyor. Fakat bunların hiçbiri ilk hatıra değil. Sevdiğim göl içinde, büyük yapraklar arasında çırılçıplak çabalayışım kadar eski değil. Deniz kadar uçsuz bucaksız bir göl, içinde büyük yapraklar, dört bir tarafında ağaçlar varsa, bu göl, nasıl deniz kadar büyük olur? diyeceksiniz...

Kâmran, ben senden nefret ettiğim için, yabancı memleketlere kaçmıştım. Şimdi nefretim o dereceyi buldu ki, bu uzaklık kâfi gelmiyor. Senin yaşadığın, nefes aldığın dünyadan uzaklara kaçmak istiyorum.

Kâmran, biz asıl bugün birbirimizden ayrılıyoruz. Ben, asıl bugün dul kalıyorum. Bütün olan, geçen şeylere rağmen, sen yine bir parça benimdin, ben bütün ruhumla senin...Sevdanın hiçbiri, bu dul kadın ruh ve vücudunu benim kadar hırpaladığını, yıprattığını zannetmiyorum.

Neyim vardı? Niçin ağlıyordum? Bunu kendim de bilmiyorum. Öyle sanıyorum ki, bu gece dünyanın bütün evlerini birer birer dolaşarak, ne kadar ümitsizlik varsa hepsini toplamış, getirip benim göğsüme doldurmuşlar.

Vallahi yalan söylemiyorum ve sizin kadar ben de şaşıyorum. Fakat bu böyle, ne yapalım? İçimde sönük bir ümit yok değil. Mamafih, huy canın altındadır, derler. Demek insanın, gecelerin imkânsız bir rüyası sandığı şeyler de mümkün olabilirmiş!

Söz verdiğimiz yerde buluştuk

Söz verdiğimiz zamanda değil.

Ben yirmi yıl erken gelip, bekledim

Sen geldin yirmi yıl geç

Ben seni beklemekten yaşlıyım

Sense, beklettiğin için genç

İnsanı en yakın akrabaları kalpsizce vurduktan sonra yabancılar vurmuş ne çıkar?

Bildiğim, birbirimizi hiç görmediğimiz ama adamakıllı hayata karıştığımız bu kırk yılı ben bir mimoza sürgününde geçirdim.

Sanmam ki sen de hep çiçek açmış erik dallarının arasından gökyüzünün mavisini seyre durdun.

Benim kaybettiğimi sen mi buldun, 

Senin sahip olduğunu ben mi yitirdim?

Bilmiyorum...Gitmek hangi acıyı onarır ki?

Senden bir parmak yüksekte aldığım her soluk kalbimi kurutuyor.

Daha o gün anlamıştım. Ben ömrümce seninle sınanacaktım. Yakub’un Yusuf’la, İbrahim’in Ishak’la, Kabil’in Habil’le sınandığı gibi. Çünkü insan daima en sevdiği ile sınanır.

Ne söylesem, ne yapsam, kendime, sana ait bir şey gözüyle bakmaktan kurtulamıyorum.

Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi. İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış. Ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar. Hep birinin, gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış. 

Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!