Yüreğinde yerini değiştirdiğin bir sevgiyle,

Bahçelerinde evlerin dinlendiği o yerdesin

Bütün günahlarını biraraya toplayarak,

Uzakların neden sinsi birer bıçak gibi

Durduğundan söz etmektesindir

Sen şimdi, camların ardında buğulanan gözlerinle

Yağmura sarılacak kadar hüzünlüsündür

Rüzgara alışık kavak ağaçları gibi sessiz

Yüreğimin acemi elleri arasında, Ufalanan ekmek gibisindir

Bil ki, bunlar bozkırca sezgilerden değildir

Birazdan başına üşüşür yıldızlar

Gecede ömrünü yarılayan kelebeklerin

kırılmalarını duyarsın

Eğer ağlayacaksan, dilinin altına

bir ağaç parçası yerleştir

Güleceksen, dudaklarını örtecek büyüklükte

bir bulut bulunsun yanında

Yerini yadırgayan bir ay dolanıyor gecede

Karanlık desen, ölçülü salmış susmalarını

Hadi,  ince ayarlanmış bir gülümseme seç dudaklarına

Çekip çevir şu karanlığı gözlerinle,

Kaldır başını,

Bak gökyüzüne,

Gökyüzü dedikleri maviliğe...

Mavilikte gizlenmiş bulut izlerine...

Say ki, bu bir rüyaydı

Say ki, ben konuştum sen dinledin

Beni merak etme

Uzun ölümlerimi yarıladım, bitmek üzere

Geldiğimden beri yazmak istedim. Olmadı. Sana da uğrayamadım dönerken. Kusura bakma...Biçimsiz bir kaçış oldu dönüşüm. Boşluk kendine çevirdi beni. Belki de hiçlik bu. Çıldırıyorum. Artık bundan eminim. 

O zor zamanlarda bir kere daha katlanamayacağımızı hissediyorum. Ve bu sefer iyileşemeyeceğim. 

İnsanın hainliği, yaralarını kabullenmediği için. 

Yaraları sevmek lazım. 

Karanlığı da...Karanlık iyidir, kir tutar

Acıysa, insanı tok. Gece kadar insanı seven yok. Bazıları iyi ki var. Kimileri neyse ki yok...Ama sen niye yoksun? Sana bir sır vereceğim. Sesler duyuyor, konsantre olamıyorum. Dolayısıyla, yapılacak en iyi şeyi yapacağım.  Evi bul diye pencereleri kapatmıyorum.  

Ne zaman ki içimde bir rüzgar esip, çiçeklerimi götürse, 

Bu da geçer dediğim şeylerin masum olmadığını anladım. 

Dökülmesi gereken binlerce kelime varken, sessizliğe sarılmak,

Olup biteni bir türlü aklımın almaması,

Her vakit kapı dışında kalmak,

Ne zor adım attığım yolların, aslında aynı çıkmazda son bulması...Neden dizlerim güçlü, kuvvetliyken tutunmazsam düşecek gibiyim? Avazım çıktığı kadar bağırmak istediğim tepeler nerede benim? Uğruna yalın ayak koştuğum köşe başındaki dondurmacı geldi aklıma. Neden her defasında çocukluğumu hatırlatan düşler çıkıyor karşıma?

Hayatımın hiçbir bölümünde, kimsenin beni sırtında taşımasını beklemedim. Gökyüzünü avuçlarıma bırakmasını da istemedim. Kimseden dağları ayaklarıma sermesini de...Değer verdiğim,

Ve derin anlamlar yüklediğim hiç kimseyi, imkansız beklentiler uğruna zorlamadım asla. Basit şeyler için kırıldığım her hikayenin sonunda, ''Ben sana ne yaptım?'' savunması vardı. Fakat biri için hiçbir şey yapmamanın, ona kötülük yapmaktan bir farkı olmadığını da anlayamadılar. Oysa sıradan birilerinin, kötülükle değil, kendisi için özel olan kişilerin umursamazlığıyla incinir insan. Ve siyahtan daha karanlık bir renkle tanışır o an. Hiçlik rengi...

Bildiğim bir renk daha var. Gördüğüm en güzel yeşil gözlerden daha güzel kahverengi gözlerin var...Daha önce, birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar çok sevmiştim. Dünyada bir yer bana ev olmak için ayrılmış da ben gelmiş orayı bulmuşum gibi...Burası sihirli bir evrendi. Bambaşka hayatlar yaşayıp, aynı şarkıların aynı cümlelerinde kendimizi buluyorduk. Ben sana hiç sarılmadım. Kokunu içime çekmeden, ellerini tutmadan seviyordum seni…Öyle, uzaktan uzağa…Şu an, hayatında ne olduğunu bilmediğim bir şey oluyordu. Ve ben, senden binlerce kilometre öteden, sadece oturuyor ve haber bekliyordum. Benim yerim buydu. Benim yerim senden kilometrelerce ötedeydi... 

Kurduğum her bir cümle, yazdığım her bir satır, kalbinde hissettiğin her sızı, sana uzattığım elimdir.

Seni mektup yazacak kadar çok seviyorum.

Sen de yaz. Perdeleri kapalı evinden çıkmayacak olsan da yaz.

Bu konuda ısrarcıyım...Gece oldu mu, fena ısrarcıyım. 

Ben geceyi ikiye bölerim hep. 

İnsanlar cama çıktıklarında izleyecekleri iki seçenek vardır. Ya geceyi, yani karanlığı izleyeceklerdir, ya da Ay'ı, yani aydınlığı izleyeceklerdir.Gece denen şey ikiye ayrılır. Biri gecedir..Evet. Ama diğeri Ay'dır. Biri karanlık, biri aydınlık.

Bu yüzden madem aşık olmuşum, ben geceyi ikimize paylaştırmayı isterdim. 

Karanlığı sevmeyen birine aşık olabileceğimi sanmıyorum. Karanlık, aydınlıktan çok daha güzel...Sırf o karanlığı sevsin diye, aydınlığı almaya razı olurdum. Duvarına bir ay resmi çizerim. Sonra aklıma gelen ilk şarkı sözünü yazardım."Ay benim, gece senin...'' Sonra ışıkları kapatıp çıkardım.

Hadi yaz sen de...

Çünkü birini mektup yazacak kadar seviyorsan, yaşıyorsun!

Ne mutlu sana...

Ey Tanrım, 

Ey Venüs,

Ey Merkür, hırsızların koruyucusu

Son günlerimde, nolursun, bir küçük tütüncü dükkânı ver bana,

Küçük, parlak kutularım olsun tertemiz raflara dizilmiş

Yumuşak, kokulu tütünlerim de

Bir terazi ver bana, çok yağlı olmasın,

İki çift lâf etmeye, saçlarını düzeltmeye ya da.

Ey Tanrım, ey Venüs, ey Merkür, hırsızların koruyucusu,

Bir küçük tütüncü dükkânını ödünç ver bana,

Ya da hangi mesleğe yazarsan yaz

Yeniden doğmak isterim bir çiçek biçiminde,

Yeniden ağaç olmak, çayır olmak,

Balık ve karaca olmak, kuş ve kelebek.

Özlem verir bana bütün biçimler

Son acıların özlemini verir,

İnsan acılarının özlemini verir,

Titreyerek gerilmiş yay,

Özlemin çılgın yumruğu ey,

Ey hayat  bir gün olur da Birleştirmeye kalkışırsan kutuplarını

Yeniden beni 

Uzun uzun sürersin ölümden doğuma,

Acı dolu yollarına yaratmanın,

Yaratmanın eşsiz yollarına.

Sen kollarıma asla gelmemiş,

Sen yitirilmiş olan daha başından,

Senin hangi şarkılar gider hoşuna hiç öğrenemedim.

Vazgeçtim ben-seni gelecek anın kabaran dalgaları içinde tanımaya çabalamaktan.

İçimdeki tüm uçsuz bucaksız imgeler,

Çok uzaktaki derinliğine hissedilen peyzaj,

Şehirler, kuleler, köprüler ve patikaların tahmin edemedik dönemeçleri

Ve şu bir vakitler nabzı tanrıların hayatıyla atan kudretli topraklar 

Tümü, beni her zaman atlatan seni, anlamlandırmak için içimden yükselirler.

Sen, sevgili, 

Daima hasretle seyrettiğim bahçelersin sen. 

Bir kır evinde açık bir pencere,

Ve sen daha yeni atmışsın adımını dışarı, 

Dalgın,

Düşünceli karşılamak için beni.

Rastgele geçtiğim sokaklar, sen onlarda az önce yürümüş ve gözden kaybolmuşsun.

Ve bazen, bir dükkanda, 

Aynalar hala sersemlemiş olurlardı senin orada bulunmuş olmandan, 

Kim bilir? belki de aynı kuş yankılanıyordu içimizden 

İkimizin de ayrı ayrı, dün akşam.

Beyaz ipekler giyinen biri,

Uyanamadığının farkına varıyor;

Uyanmış gerçeklikten ve kafası karışmış çünkü.

Ürkmüş kaçıyor bu yüzden düşlere ve duruyor bahçelerde,

Bir başına kara bahçelerde.

Şenlik uzakta.

Işık belli belirsiz.

Gece soğuk ve sokuluyor çepeçevre yanına.

Ve soruyor kendisine doğru yönelen bir kadına.

‘’Sen gece misin? ’’

Gülüyor o.

Ve adam utanıyor beyaz elbiselerinden o an.

Ve uzaklarda yapayalnız kollarında olmak istiyor onun.

Eksiksiz kollarında.

Kar başlıyor yeniden,

Çölde kum, kumda bir at, hafızada leyla.

Çatısı yok evlerin.

Nar bahçelerinde kuğuyu bekliyorum.

Fısıldasam sesimi duyacak.

Güneşe bak diyor Leyla, 

Orada karanlık yok, yanmak var.

Soluğumu öpen karınca, yataklara devriliyor

Öpsem, uyanacak leyla

Salıncağın ipi kopuyor

Yontuyorum kendimi, benzemek için Leyla'ya...

Leyla ölüyor

Ay orada 

Ah orada, 

Orada gözlerinde duruyor bir tavşan.

Leyla uzaklara bakmaktan perişan

Kalbimin öte yarısı

Ceviz yaprakları arasında bir rüzgar

Uzak, çok uzaklara bakmakla nişanlı.

''Yetenek, disiplin ve sıkı çalışma olmadan garajda güzel görünen, hiçbir yere gitmeyen ve eskiyen bir Porsche’dir.''

''Sevgili 20 yaşım,

Bu mektubu sana asla göndermeyeceğim. Ama şu an anlıyorum ki, bu satırları okumaya ihtiyacı olan zaten sen değilsin...Benim. Seni hatırlamaya gerek duyduğum, yaşamın bazen katlanılması zor olan koşturmacasında, yolumu kaybetmekten korktuğum zamanlarda, bu mektubu elime alacağım. Sakin bir köşeye çekileceğim, ve yolculuğunu- yani yolculuğumuzu- bir kez daha zihnimde canlandıracağım. Nerede ve nasıl başladığımı, bugüne kadar aldığım yolu, ve o yolun her adımını hatırlayacağım. Yatağımın başucuna astığım o fotoğrafları, ve sonrasında şahit olmaya devam ettiğim sayısız acıyı kendim yaşamış gibi tüm zerrelerimde hissedeceğim. Belki arada bir yirmi üç sene önce yaptığım gibi başkalarının görmeyeceği anlarda usulca gözyaşı dökeceğim. O yılları yeniden yaşayabilseydim, seni gene çok hızlı bir yarış arabası kullanır gibi kullanır mıydım, 20 yaşım?

Bazı sorular insanın içini kemirir, yaralar, öfkelendirir. Unuttum mu sanıyorsun? Unutmadım. Kimi ayrıntılar hafızamın derinliklerinde kaldı belki ama nerden nereye geldiğimi hep hatırlamayı bildim. Aradan kırk yıl geçtiği halde...On üç yaşında filan çıtalı uçurtmaların peşinde koşarken, kırmızılı-mavili gıpgıcır misketler cep yırtığından kayıp, teker teker düşmüştü ya hani, bir bakmıştın azıcık kalmış - hep üzüldün o misketlere- . Şimdi 20 yaşında yeni heveslerin peşinde koşarken yine, yani sen yine öyle hiç farkında değilken, -söylemedi deme- teker teker eksilecek yılların...Unutma. Henüz pek kullanılmamış, hatta gıpgıcırken... 

Çocukluk ne zordu! Karanlık, korkular ve kaygılardan örülmüş yalnız bir karadelik sanki. Sevincini yitirmiş öyle kekre bir dönemden geçiyordum ve öyle dalgındım ki. Gerçi, seviyorum gülmeyi. Ama gülmeye eskisi kadar çok bahane bulamıyorum. Ben biraz kaderci oldum 20 yaşım. Hayat örgümüzün ince ince çok önceden dokunduğuna inanan bir tarafım var artık. Sana durduğum yerden hayat dersi vermek değil amacım. Sana bambaşka öğütler verirsem başka birine dönüşürsün diye korkarım. Ben, seninle dertleşiyorum şimdi...

Yüreğinin doymaz sesini dinle , diyemem. Yürek çok seslidir. Fayda ister. Her ne yaptıysan, kulağını tırmalayacak kadar dikkatini verdiğin, önemsediğin sesi dinlemişsindir. Gerçi, eskisi kadar taptaze filan değilsin ama korktuğun gibi de olmadı. Meğer, insanın bedeni yaşlansa da, gönlü ihtiyarlamıyormuş.  Yenilerim olmasaydı, kazandığım başarıların keyfini bu kadar yürekten yaşayamazdım. Düş kırıklıklarına uğramamış olsaydım, hayallerimizle aramızda duran engelleri keşfedemez, yol haritamı başka insanlarla paylaşmanın ve rüyalarını gerçeğe dönüştürmelerine yardımcı olmanın hazzını tadamazdım. Travmaların, öğrenme merdiveninde basamak olacak maalesef...Yıllar gitgide hızlanacak ve sandığından daha kısa zamanda o dünyada yaşıyor olacaksın. Bazen deli akan suyun yolunu değiştiren kaya olacaksın. Ama bunlar gözünü korkutmasın; 74 yaşına gelince her şeye rağmen iyi bir hayattı benimki diyeceksin.''

Şimdi çağa uydum büsbütün.

Dans eden, koşan, işi tıkırında biri.

Param bankada 

Ben şimdi, bedenime tutturulmuş bu yararsız bacaklarla

Dolaştıkça dünyanın külleri arasında, 

Acı çektikçe,

Ve çektiğim acıyla uzlaşıp hayata dönerek,

Tam yeni bir çağ başlayacakken, olduğum yerde kaldım

Bir yandan hastalık bahçeleri,

Sıkıntı tramvayları,

Gözyaşı mağazaları

Hep birden zenginleştiler

Bir günaydın diyebilselerdi benim günaydınıma,

Günlerin en aydınlığına dönüşürdü gece.

Çok mutlu sayılmam,

Ama her şeyin ne kadar uzakta olduğunu görebiliyorum en azından

Elim kirli....

Kesmem gerek onu.

Yıkamak işe yaramıyor....

Su kokuşmuş.

Sabun kötü.

Köpürmüyor.

Bu el kirli.

Yıllardan beri kirli.

Hiç yaralı bir inek gibi hissettin mi kendini- bir fırınla bir çayır arasındaki?

On yedi yaşındaki hamile bir ev kadınının iki gün önce aldığı yemek kitabına doğru

trans halinde yürür gibi?

Yaraları onu görünmez yapmıştır.

Bilirim neler hissettiğini

Tanrım, beni neden terkettin, Tanrı olmadığımı biliyorduysan?

Zayıf olduğumu biliyorduysan?

Ne olduğunu bilmesem de,

Boş bırakmıyor beni

Hiç yalnız bırakmıyor bu taşıdığım şey.

Durup durup bir sır saklamak kendinden,

Hem bilmek istememek,

Hem de çok merak etmek...

Bulmak, kaybetmektir de.

Kafa yoruyorum bunun üzerine...Örneğin keder

Neyi kaybettim de, kederi buldum acaba?

Elinde anahtarla kapıyı açmak istiyorsun

Kapı yok

Denizde boğulmak istiyorsun,

Deniz kurumuş

Minas' a gitmek istiyorsun,

Artık Minas yok

Şimdi n' olacak? 

Kör bir kız âşık oluyor sana. 

Birden gözleri açılıyor. Hayır...Artık âşık değil sana. 

Zenginin biri sarhoşken, dostluk kuruyor seninle. Ayılınca, geri çeviriyor senin zenginliğini. 

Yanılan biziz. Çünkü biz ölümlüler, unutuyoruz her birimizin yapısında ne kadar su,

Ne kadar rüzgâr, 

Ne kadar masumiyet olduğunu.

Nasıl da bel bağlıyoruz o uyduruk masallara. Soluk çiçeklere, yalancı meleklere,  mavi- beyaz, mor göreneklere;, makinalara, telgraf yığınlarına, fabrikalara, lamba fabrikalarına, yasaklara, şafaklara.

Kıyafetlere bürünmüşsün gümüş bir hastalık gibi,

Evin içinde geçitler düzenliyorsun.

Çok mutlusun.

Işıklar kapalı.

Perdeler kapalı.

Yalnızca seni ilgilendiriyor bu.

Bir hayalet gibi, dönüp duruyorum zirvenin en dibinde

Gecenin yarısı bitti sayılır

Gençliğim de öyle: 

Yalnızım.

Küçüktüm, belki de on bir, on iki yaşlarındaydım. Annem kötü bir hastalığa yakalanmıştı. Ameliyat olması gerekiyordu. Ve ben buna hiç hazır değildim. O yaşlarda ameliyatı ve ölümü idrak edemiyorsunuz. İnsan anlayamadığı bir şeyi kabul de edemez. 

Ben de kabul edemedim. 

Çocuktum, içimde sorular birikiyordu. En berbat soru, "Ya annem ölürse?"ydi. Hayat ihtimallerden ibaret. Binlerce ihtimali yaşıyoruz her gün. Ve sanki, amortiden yaşıyoruz bu hayatı. 

Hiç unutmam, o gün arabaya bindirdi babam bizi, hastaneye götürdü. Annem hastane odasının penceresinden bize el salladı. Yanına giremedik. Neden bilmiyorum. Sonra teyzem iki tane uzun çikolata verdi. Birini bana, diğerini kardeşime. "Annen gönderdi." dedi. Kardeşim çikolatayı arabada yedi hemen. Ben yiyemedim. "Ya bu annemden bana ulaşan son şeyse?" diye düşündüm. Ağlamadım, arabada kimse ağlamıyordu.

Eve gittiğimizde bir anda gece oldu, yattık. Döndüm duvara ve dua etmeye başladım ama nasıl dualar ettiğimi hiç unutmam: "Allah'ım, eğer annemi benden alırsan bir daha hiç çikolata yemem. Bu çikolatayı hep saklarım ama bu çikolataya baktıkça sana küserim." dedim. Çocukken Allah'a böyle cümleler savurabiliyorsunuz. Çocuksunuz işte ama dün gibi hatırlıyorum gözlerimin yüzüme fışkırdığını...

Sonra sevmenin kotalı bir şey olduğunu düşündüm. Okuldaki sevdiğim kızdan vazgeçtim o gece. Ben her şeyden çok, annemi sevmeliydim. Ve eğer başkasını seversem, bu, anneme olan sevgimden eksilir diye düşündüm. Çocuk aklı işte. 

O gece sabaha kadar annemi sevdim. Ettiğim duanın haddi hesabı yok. Ettiğim sitemin sözlüklerde yeri yok. Belki de ben, o gece adam oldum. O gece bir kadını sevmeyi öğrendim. Şimdi belki de, sırf annemi o gece öyle ölesiye sevdim diye böyle bir adamım. Belki de o yüzden kimse benim gibi sevemez.

Şimdi annem çok iyi. Ben de çok iyiyim. Şimdilik ailece her şey yolunda. 

Allah bozmasın huzurunuzu...Ve hâlâ elini öpebileceğiniz bir anneniz varsa değerini bilin.

Gökyüzü herkese mavi ama herkes bakamıyor işte o gökyüzüne...Mavi güzel renk. Annemin gözlerindeki kahverengisinde saklı bir kısmı. 

Erkek beyni düşünür, kadın beyni hisseder. Ve hisler düşüncelerin her zaman önündedir.  Kadın, hislerin doğduğu yerdir. Ve erkeği erkek yapandır, büyütendir. 

Hani derler ya; "adam gibi". İşte adamın gibisi olmaz. Ya adamdır, ya değildir. O yüzden bir kadının sevgilisi olması hayatında bir adam olduğu anlamına gelmez. Belki hayatına giren sadece "gibi"dir.

Şimdi ikimizin bir fotoğrafı olmalıydı.

Ama öyle duvara asmalık değil.

Cüzdanda taşımalık da değil.

Telefonda saklamalık hiç değil.

İçimdeki yağmura rağmen yanlızlıkla büyüyordum. İçimdeki yağmura rağmen, yanlızlıkla büyüyordum.

Dönüşü olmayan, gidişine sular dökmek istemediğim bir yokluk...

Çok yalnızım dünyada,

Ama yine de yalnız değilim.

Çok önemsizim dünyada, ama yine de küçük değilim.

Senin önünde karanlık,

Ve akıllı bir nesne gibi kalacak kadar.

Kendi irademdir istediğim

Ve ona eşlik etmek-eyleme giden yollarda, 

Sessiz ve ürkek zamanlarda.....

Yaklaştığında bir şeyler, 

Bilenler arasında olmak 

Ya da yalnız başıma.

Seni hep bütünüyle yansıtabilmektir istediğim...

Ve, kör ya da yaşlı olmamak hiçbir zaman...

Senin o ağır, yalpa vuran suretini taşımayacak kadar...

İstediğim, kendimi geliştirmektir

Eğrilmiş olarak kalmamak hiçbir yerde

Çünkü ancak bir yalana dönüşürüm eğildiğimde

İsteğim, ruhum ve bedenimle, bir orman içinde, 

Su kenarında, su sesleri eşliğinde huzuru aramak....

Tabi ilerde ruhum ve bedenim birlikte olur, 

Ve ormanlarda kuşlar öter, sular kurumazsa...

Karnımı doyurmak için çok bir isteğim yok....Ama kalbimi ve kafamı doyurmak için olabildiğince fazlasını istiyorum.

Ne kadar yürüdüğümü bilmiyorum.

Her şeyi anlıyor, ama karşılık vermek istemiyordum. 

Konuşmak istemi­yordum. Göklere uçmaktan başka isteğim yoktu.

Tanımlamak istiyorum kendimi.

Uzun uzun,

Ve yakından bakılmış bir resim gibi...

Anladığım bir sözcük,

Su içtiğim testi,

Annemin yüzü,

En korkunç fırtınalarda beni taşıyabilmiş bir gemi gibi...

Kıvılcımı kim attı? 

Bu yangın nasıl çıktı?

Ben ateşi gönlümde yakanı arıyorum

İçimdeki yeşeren gülleri yaktı

O güllerin içinde dikeni arıyorum

Eğer sensiz olmuşsa bir günlük esenliğim,

Her gün esrik hayaller, çaresiz içtenliğim

Sensizliğin içinde kayıp olan benliğim belki sendedir diye, hep seni arıyorum

Üç öğün yemeğime katılmış bir zehirsin

Söylemediğim şarkı, 

Yazmadığım şiirsin

Bu sevdayı gönlüme ekeni arıyorum

Bazen bir güneş doğar, beni kavurur gider

Bazen bir rüzgâr eser, beni savurur gider

Bazen bir avcı olur, yürekten vurur gider

Ben ruhumu bedenden sökeni arıyorum

İnanmayın! Birisi anladım derse seni

Hiç kimse anlayamaz 

Söyle, ne yapsın gönül bunları bilmeyeni?

Hasreti benim gibi çekeni arıyorum