''...Seni tanımasam da, biliyorum...

Yanında olmasını istediğin bazı insanlar uzağında, ama umursamıyorsun.

Bu yüzden, bundan sonra ne olursa olsun mutlu olma kararı aldın...

Seni tanımasam da, biliyorum.

O, hayalini kurduğun mutluluk, nasılsa bir gün gerçekleşecek, ve kendini o hayali yaşarken bulucaksın.

Hem sen, yaşaya yaşaya öğrenmedin mi?

Üzüle üzüle üstesinden gelmedin mi çoğu şeyin?

Savaşa savaşa güçlü olmadın mı?

Canın yana yana geçmedi mi çoğu şey? Sonra gülerek hatırlamadın mı?

Bir mucize olsun. Ve geçen zamanın geri gelmediğini, zamanları yitirirken anlayın.

Bir mucize olsun, kırılan hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlayın.

Bir mucize olsun...Ağzınızdan çıkan her sözün, ağıza geri giremeyeceğini öğrenin. 

Ve vakti geçince söylenecek sözün kıymeti olmadığını...

Bir mucize olsun. Biraz susun ve dinleyin.

Bir mucize olsun. İyimser olun.

Bir mucize olsun, barışın.''

Korkuyu Beklerken (V)- Oğuz Atay/ Oyuncak- Çağrı Sinci/ Kafa Dergisi Sayı 99/ Kimsenin Olmadığı Yerde- Murat Ali Ersan/ Eve Döner İnsan Hep- Ali Bayam/ Yere Yakın Yıldızlara Uzak- Emine Tavuz/ Senin İçin- Arda Erel

O bana suda bir şey aramakta yardım etti.

Yaşamımdaki saklanmış şey bulundu.

Bir inci kolye dizdim

Kadın olmanın anlamını düşündüm.

Onun için elinde çam dalı tutan bir gelin olmak isterdim.

Yok...Aşk değil, 

Uyuşmak, 

Anlaşmak,

Bütün o şeyler değil.

Yok

Yok aşk değil, aşk hiç değil.

Onun bir sözcüğüyle,

Yaşamımda yer alan her şeyi çöpe atmak isterdim.

Gelgelim, aşk değil bu, aşk hiç değil.

Bir şey arayan bir kadının aradığı şeyle,

Karşılaştığında kendine iskambillerden kurduğu bir hayatın yıkılması gibi bir şey bu.

Doppler etkisi.

Ona yaklaşarak kayboldum.

Yaşamımdaki Y-faktörü yok oldu.

Yok aşk değil bu, aşk hiç değil.

Beta ışınına dönüşmek belki ama, aşk değil.

Hep böyle kaybederek mi galip oluyor o?

Hep böyle umarsızca kendini silerek?

Hiçbir şey beklemediği için mi benden, ben her şeyimi vermek istiyorum ona?

Yoksa benden daha çok üzülmesi mi eski yaralarıma?

Ama kaldı mı böyle kişiler şimdi?

Ben mi yapıyorum kafamda yanılsama?

Tende kalan bir parıltı belki

Aradığım şeyi bulduğumda karşıma çıkan eter

Hep o aradığım gizemli pürlük...

Nasıl tanımam onu karşıma çıkarıldığında?

Nasıl asetonlamam beynimi?

Nasıl çam yeşili bir eter gözlerini hep ayak uçlarına dikip durduğunda?

Belki başka bir şey.

Gizli tutulması gereken bir şey,...

Ama nasıl, nasıl tanımam onu karşıma çıkarıldığında?

Enerjiye bağlanınca raslantılar, derin bir anlam kazanıyor

Yazmalarının dokuz sezgisinden ikincisi söylüyor bunu.

Yok yok aşk değil bu, aşk hiç değil.

Saf olana duyulan çılgın bir tutku bu,

Kuğu sürülerine duyduğum özlem

Yüreğime eldiven gibi geçen bir şey.

Eskiden önemsediğim ne varsa,

Şiirim, 

Dostlarım,

Hatta gururum

Hepsi iskambil kağıtları gibi yıkılıyor

Ve belki de ben ilk kez aşık oluyorum...

''...Seni sevmek, hayatın tam göbeğine oturup, ölümü beklemek gibi.

Seni sevmek, papatyaların hangi mevsim olursa olsun açmak için bahane üretmesi bir nevi...

Seni sevmek ciddi mesele can içim. Güzel sevemez seni kimse benim gibi...

Hem acıyacağını, hem kanayacağını bile bile seni sevmek, risktir.

Ama ben, hayatım boyunca bu riski alabilirim. Canımı acıtır, ben yine sana gelirim. 

Ben senin sesini duyunca, göğsümden bir güvercin sürüsü havalanıyor. 

Ben seni koklayınca, ağzımdan dalgalar fışkırıyor, oksijen güzelleşiyor.

Ben seni düşününce, küçükken kaybettiğim oyuncaklarımı, önümde buluyorum.

Ben seni hayal edince, salıncakta sallanma sırası bana geliyor.

Ben senden güzel bir şeyler duyunca, bir ağzımdan on bin çeşit kelebek çıkıyor.

Ben senin güldüğünü görünce, biri getirip, önüme taze çay koyuyor.

Ben senin ellerini tutunca, ülkede milli bayram ilan ediliyor. Bayrak asıyorum göğsüme.

Ben seni....

Ben seni sevince, bana ne oluyor bilmiyorum. 

Melekler üzerimize konfeti döküyor. Acayip bir hal alıyorum işte.

Hissettiklerimin şarkısı, sadece senin sesin. 

Ve ben bu şarkıyı, yalnızca senin sesinden dinlerim.

Seni sevmek istiyorum. Her santimini hatta, senin sevmediğin yanlarını bile bulup sevmek.

Endişelerini bilmek istiyorum. 

Ve korkularını...Sana asıl acının hatırlamamak olduğunu, asıl öldürmenin unutmak olduğunu öğretmek istiyorum.

Ayak parmak uçlarından başlayıp, saç uçlarına kadar seni sevmek istiyorum. 

Güzel bir yerde oturup, yüzünün her ayrıntısına bakarak, seninle kahve içmek, 

Gülünce kayboluyor mu gözlerin mesela, ya da ağlayınca bile güzel misin? 

Hayata bakış açını ve yapabildiğin yemekleri bilmek istiyorum.

Sevdiğin filmleri ve sevmediğin şeyleri, eksiklerini ve fazlalıklarını. Seni bilmek istiyorum...

Senden başkasına gönül verirsem, hayıf bana, günah bana, vah bana.

Bir gülsün. Senden başkasını derersem, hayıf bana, günah bana, vah bana.

Ve kendimi sende aramak...Uyurken ne tarafa dönersin? Veya çok dağınık mısın ? 

Seni sevmek istiyorum. Bu uzun bir yolculuktan sonra eve dönmeyi özlemek gibi.

Eve dönmek istiyorum...Yani sana....''

Yakın, Ben Seninle- Özdemir Asaf/ Milena'ya Mektuplar-Franz Kafka/ Sen On Yedi Yaşımsın- Miraç Çağrı Aktaş/ Ben Seni Düşününce- Özcan Bülbül/ Ben Bu Denizde Boğulurum Dedi Balık- Rolan Aybey- Hayıf Bana Yazık Bana Vah Bana- Yunus Emre/ Gökyüzü Herkesindir- Zülfü Livaneli/ Madem Sensin O- Birhan Eroğlu

''...24 Eylül 1945

En güzel deniz : 

                        Henüz gidilmemiş olanıdır. 

En güzel çocuk : 

                        Henüz büyümedi. 

En güzel günlerimiz : 

                        Henüz yaşamadıklarımız. 

Ve sana söylemek istediğim en güzel söz : 

                        Henüz söylememiş olduğum sözdür... 

  25 Eylül 1945

Saat 21. 

Meydan yerinde kampana vurdu, 

Nerdeyse koğuşların kapıları kapanır. 

Bu sefer hapislik uzun sürdü biraz : 

                                                8 yıl... 

Yaşamak : ümitli bir iştir, sevgilim, 

Yaşamak : 

                  Seni sevmek gibi ciddi bir iştir... ''

''...Bir gün, hiçbir şeye aldırmamaya başladım. Bir de baktım, bütün sorunlarım yok olup gitmişler. O gün gerçeğin büyük sırrını öğrendim. Kasım ayında öğrendim bu sırrı...Kasım'ın tam üçünde. Ve o günden beri hiç aklımdan çıkarmadım.

Denize düştüğümde yılana sarılmamak için öğrendim yüzmeyi.

Ben zekanın, tek başına hiç bir anlam taşımadığını öğrendim.

Beni tamamıyla ifade edebilecek kelimeler bulmuştum.

Küçük bir çocuğun bile anlayabileceği cümleler kurmuştum.

Her şeyi tane tane,

Usulüne uygun,

Ve tüm samimiyetimle konuşmuştum.

Anlaşılmamak gibi bir durum söz konusu olamazdı.

Lakin insanların ön yargıları vardı,

Öğrendim ki, sadece anlatmak bu duvarları mümkün değil yıkamazdı.

Gerçek dünyada, hatalar kabul edilip değerlendirilirse, 

Ve gelecekte daha iyi kararlar vermek için, araç olarak kullanılırsa, 

Hataların, paha biçilemez olduklarını öğrendim. 

Biraz korku sağlıklıdır. Ancak hata yapma korkusu içinde yaşamamalıyız.

Her başarısızlıktan bir ders aradığımızda, hatalar yararlıdır.''

Çiçekler henüz yaprak dökmedi

Kuşlar yine denizin üstünde uçuyor

Birkaç yaprak daha düştü ağaçtan

Duyuyor musun?

Yoksa kalbin unuttu mu o şarkıyı?

Sen biliyor musun?

Yokluğundaki şu korkunç yalnızlığı, bir sabah dönersin diye ben,

Açık bıraktım kalbimin kapılarını

Ben, kabuk bağlayıp da gitmeyesin diye,

Kanatıp durdum seni düşlerimde

Belki de yanlıştı doğrularım

Aşkını sorguladım

Yollar kapalıydı, zorlamadım

Bazılarına hayat belki biraz küsmüş

Sorular, sorunlar maalesef bize düşmüş

Ben kalbime güvendim

Kendine yakışanı bulacak diye,

An geldi eridim, 

Tükendim yazdığı kaderi bozacak diye

Sayılı gün çabuk geçer, geçerdi nasıl olsa

Çabuk dönerim demiştin üstüne basa basa

Aylar geçti...Senden bir haber alamadım

Unut dedin kalbime, 

Olmadı 

Unutamadım

Bitti denilince bitmez

 Ve

Git denilince, gidilmez

Bilinir

Yarın sessizce döner misin?

Sen yara da olsan, kal

Hep böyle kal, ne olur

Hep böyle kal benim içimde

Bir adım atıp düşsem içindeki uçuruma...

Süzülsem gözlerindeki bulutlarda.

Rüyalara daldım senin için

Hatıralar topladım bir sürü

Kapılar, odalar açtım yavaşça

Sana bir inandım, 

Neler geldi başıma....

Seni bana soruyor tanıdığım her insan

Ne oldu da bitti, gitti diyorlar

Ben de buralardan giderim eğer sen yoksan

Ne arar, ne hatırlarım öyle olsun istiyorsan

Buralardan giderim eğer sen yoksan

Yaş hala tutuşmuyor

Kederim hasret olmuyor

Zaman demir almıyor

Benim hikayem bu kadarmış gibi geliyor

Ben bu kadarını hayal edebildim çünkü 

Gerisi yok ki

Ben seni yarı yolda bırakmadım ki...

Yol bitti

Her şeyin değil ama, pek çok şeyin gerçekliği, senin kendini neye inandırdığınla ilgiliydi

Önce başka­sı sandım. Sonra, tanıdığım birine benzettim, derken- Benmişim...Tanıdım kendimi.

Mükemmel bir uyum içinde, bir uyumsuz olarak devam  ediyorum hayatıma

Bir zeytin ağacını köklemek var ya,

Sökmek var ya,

Kazma vurmak var ya beş yüz yıllık meşeye,

Acısını duymak var ya kopmanın,

Ağlaması işte

Ağlaması öyle zor

Acısı öyle zor

Dur Ruth, aşkın karanlık yüzünde dur, öylece.

Hep.

Sus. 

Tamamı buydu, de.

Bütün yavanlığıyla süren insanların kuytularında kal.  Orda kal.

Unut Ruth,

Unut sen

Ben sürdürürüm kalan kısmını, hattın bu ucunu

kervanlar ve sahrayla kendime de, sana da ağlarım.

Sen sus Ruth, sen konuşma,

Sen yavan hayata katıl, orda sürdür mutsuzluğunu.

Sahra nasılsa geçeceğin yer değil.

Ah, Ruth, hâlâ sevgili Ruth,

Ortalıkta dönen yalanlarını hissettim, hep.

İsteseydim kolayca ortaya çıkardı.

İstemedim. 

senin kendinden kaçırdığın şeyleri  Ben nasıl ortaya koyardım!

Sen kendini kandırıyordun, Seyircin oldum...

Yalanlarını oynayışını seyrettim Son âna dek.

Kendini ikna ettiysen beni de ikna et istedim.

Ruth, mutsuz meleğim.

Sen inandırmakla, inandırmamak arasındaki O siyah noktada durdun.

Bunun adı işte: zulümdü.

Bu zulümde sen beni bütün uçlarımdan çarmıha gerdin.

Ben bütün uçlarımı kanatarak kopardım kendimi ordan.

Tekrar tekrar,

Tekrar tekrar kanattım Ruth,

Senin istediğinden fazla kanattım kendimi.

Kendimi kendi zulmümde tuttum, orda kaldım.

Onu çektim.

Yapmasa mıydım Ruth?

Bunun cevabı artık anlamsız.

Ben zaten Ruth, bana gelecek olan o zulmü gördüm.

Sendekini, sendekileri.

Bendeki tamamlanmadı henüz.

Son sözü benim söylemem neyi değiştirdi?

Hiçbir şeyi.

Bir çocuğun, senin çocuğunun Ruth, kendini kandırmasından başka neyi ifade eder bu?

Hiçbir şeyi.

Benim son sözü söylemem, bendekileri,

Hâlâ bende kalanları

Sana eksik gelenleri,

Hâlâ söylenecek olanları bitiriyor mu? Hayır.

Senin eksik kalanlarını, bana söyleyeceklerini

Tamamlıyor mu?

Hayır, Ruth...

Eksik kalanlar çoğalıyor aramızda.

Şimdi, bende kalan boşluğu doldurmak üzere, Borçlu değil misin-kendi mutsuzluğunu da?

Benim mutsuzluğumu da...borçlu değil misin bana?

Ama bırak, öyle kalsın.

İnsanın yüreğinden geçmeyen borçlar ödenmezler.

Sen Ruth, sevgilim Ruth,

Hattın öbür ucundaki derin sessizlik!

Sus. İstediğin kadar sus artık. Öyle kal.

Kervanları ben yalnız geçiririm sahradan,

Sen yalan hayatını sula.

Aşksız hayatın kenarında dur.

Sana verilecekleri bekle.

Tamamı buydu, böyle de.

Ama Ruth, ben,

Benim söylediklerime,

Benim çığlıklarıma inanmayanların söylediklerine,

Onların çığlıklarına artık inanmayacağım.

Söz Ruth.

Bana en yakın uzaklık sendin.

Bir tek sen duydun çığlıklarımı

Ruth, 

Ben bu sayfanın adını "önsöz" koyuyorum ya,

Kaygılandığını da görür gibiyim

Kaygılanma sakın,

Tek derdim bu rastlantıya ve sana teşekkür etmek!

Ben, sana hep teşekkür etmeliyim.

Ben şimdi, 

Biraz o tutkunun verdiği acemilikle acemi,

Ama içten ve elyazısına sığmayacak bir yoğunluktayım.

Elyazım iyi ki kötü

Güzel olsa sığınacak mazeret kalmazdı!

Sen çok güzeldin

Özlemiştim çok

Seviniyordum içimde yayılan özlemine.

Ben dokunmayı seviyordum ya

Şimdi

Sen, büyüye dokunmak gibisin bende...

Elbette hep, 

Elbette her zaman!

Bir tek şeyden çok korkarım

Seni göz açıp kapayıncaya dek görüp, ansızın yitirmekten...

Seni bana çok özlet

Uzaklığınla koru beni

Ama sakın unutturma!

Dur Ruth- Birhan Keskin/ Sen Büyüye Dokunmak Gibisin (Birinci Mektup)- Haydar Ergülen

Her gece sen girersin rüyalarıma. Her gece sen...Paramparça olur uykularım

Karanlığın en koyulaştığı yerde, kapının çalındığını duyarım

Açınca soğuk bir rüzgar çarpar yüzüme

Sen yoksun...

Kilitlenir dudaklarım

Gözlerim karanlıklarda boşuna arar seni

Sen yoksun...

Yalnızlığımı kadehlere doldurup,

Tek başıma içmeliyim bu gece

Kırmalıyım kitapları,

Evleri ateşe vermeliyim,

Zaman gitgide uzar

Altmış saniye: Bir dakika

Altmış dakika: Bir saat

Ve sabahın olmasına daha beş saat var

Beklemek bir çeşit ölmektir

Bu bana her gece binlerce ölüm demektir.

Neden ayrılsın ellerimiz her akşam üstü?

Gözlerime acı bir karanlık düşsün,

Bir vapur alsın, götürsün seni?

Sen uzak bir körfezde özlemli, dalgın

Kıyılarına çarpıp, ağladığı yerde dalgaların

Neden ay karşılardan yükseldiği zaman,

Başın omuzlarımda olmasın?

Neden ellerin avuçlarımda değil?

Neden gözlerim aradığı zaman gözlerini bulmasın?

Durup durup, beni bu çaresizlik hançerliyor

Bu yolların bir yerde ayrılması...

Uzayan kilometreler...

O sefil, anlayışsız bakışları insanların

Dünya, o eski dünya değil

Tanrıysa çoktan unuttu bizi...

Şu uçsuz bucaksız evrende,  ne derdimizi dinleyen,

Ne de bir anlayan var sevgimizi....

İki ömür değil,

İki ayrı,

Ve büyük yalnızlıktır yaşadığımız.

Her şey aslında başka renkte.

Altından yer yer sırıtan bir yoksulluk

Yalan üstüne yalan,

Oyun içinde oyun...

Her şey bir yerde anlamsız ve boş

Gerçek olan, şimdi senin yokluğun

Bir ışık yanıyor çok uzaklarda,

Üzerinden bir bulut geçiyor.

Şimdi umutlarım, varılmaz uçurum diplerinde

Karanlık mağaralarda hayallerim.

Derin bir kuyudan su çekercesine,

Zamandan ve mesafelerden seni çekiyor ellerim.

Sen her zaman olduğun gibi, Yine o en güzel, en değerli...

Benimse ellerim sımsıcak,

Dudaklarım nemli,

Özlediğim her şeyimle kopup en yüksek tepelerden,

Bir çığ gibi sana geliyorum.

Sonra, dağlar çöküyor ansızın....

Ağaçlar devriliyor,

Evler yıkılıyor,

Altında kalıyorum...

Kırık bir heykel parçasını arıyor her gece.

Bir şarkı notasını...

Bir tablo renklerini...

Ağaç yapraklarını...

Vazo çiçeklerini...

Ve bir adam,

Her gece yollara düşüp,

Yana yakıla seni arıyor...

Mağrur, gözleri ıslak,

İlk defa ağlıyor bu adam,

''Gel'' diye,

İlk defa yalvarıyor...

Ben gerçekten kötü bir insan değilim. Ne aksi bir adamım, ne uysal, ne namuslu...Ne alçak, ne de onurlu biriyim. Ne kahramanım, ne de bir korkak. İnan sana içimi dökmek istemiyorum.  Eğer boş bulunup bazen bu işi yapıyorsam,  Yine inan ki, tek penceresinde ışık olan bir ev gibi, esrar karanlıklarının ortasındaki bu tek ışık damlası, kalbimin ancak bir köşesini aydınlatır. Eğer yine boş bulunup sana bir selam,  bir söz armağanı gönderiyorsam, bil ki, bu selamın, bu haberin, suya aksini bırakmış bir ağacın hikayesinden hiç farkı yoktur.

Ben her gece,

Gözlerim tavanda bir noktaya dikilmiş,

Seni düşünüyorum.

Ve sen o saatlerde,

Benim görmediğim rüyaları görüyorsun.

Bir böcek giriyor kafatasıma...

İyiyim desem de inanıyorsun...

Kötüyüm desem de inanıyorsun...

Susmamı bile hayra yoruyorsun...

O kadar habersizsin ki benden...

Bir şarkı büyütüyorum ömrüme benzeyen

Sabah kadar uçuk, akşam kadar acı...

Rengi dört mevsimin uyumsuz karışımı...Acemi bir şarkı

Umuda ve gerçeğe böyle katlanıyorum...

Ve her gece sen,

Bir cinnet gibi,

Kanıma yürüyorsun...

''...İnsan neyi hak ettiğini düşünürse, onu yaşar. Başarı ve mutluluk derecesi ne olursa olsun, hepimizin yaşadığı bir hayatımız var. Yaşamak istediğimiz hayatımızı gerçekleştirmek için sorulacak bazı sorular var. Aslında esas sorun neyi hak ettiğimiz konusunda net bir fikrimizin olmayışı...İnsanların iyi şeyleri hak etmediklerine dair inançları var. 

Ama kendilerine sorarsan öyle demiyorlar. Tabii ki yi bir hayat istiyoruz, diyorlar. Peki sana da sorayım, sen nasıl bir hayatı hak ettiğini düşünüyorsun?''

Sana vermiş veren sulardan ses

Sana vermiş veren şiirden dil...

Yaratılmışsın ayrı topraktan...

Hamurun, toprağın bizimki değil!

Saçların var ki, başka türlü sarı

Gözlerin var ki, başka türlü yeşil

Ne güzel şey, çocuk yüzün, çil çil!

Bu köpükler, 

Bu dalgalar, 

Bu güneş,

Hepsi birden diyor: 

''Geliş, serpil!''

Nefesin var ki, başka türlü sıcak,

Gözlerin var ki, başka türlü yeşil.

Demek ki, sen değilsin dört yıldızlı bir akşam

Seni öylesine düşledim ki,

Bu canlı bedene sahip olmanın 

Ve benim taptığım sesin çıktığı bu ağzı öpmenin, daha zamanı değil midir?

Seni öylesine düşledim ki, senin gölgeni kucaklaya kucaklaya, 

Göğsümün üstünde kavuşmaya alışmış olan kollarım, belki de senin belini saramayacak

Seni öylesine düşledim ki, zaman, yok artık

Hiç kuşkusuz...

Sen:

Yıldızları tutarsan ellerinle,

Gözlerinde parlarsa ay, gün boyu,

Karanlık gecelere getirirsen güneşi,

Belki kapın çalınır,

İsmini sesler biri…

 Sen:

 Yağmurla yeşertirsen çölleri,

 Savaşları durdurursan bir sözle,

 İçinde hissederek öğrenmişsen sevgiyi,

 Kapıyı yavaşça aç.

 Seslenen, benim belki…

Göz akıllı olmalı

Ne ki görmüş görende?

Enlemeli, boylamalı

Ne ki bulmuş bulanda?

El, duygulu olmalı

Ne ki değmiş değende?

Ellemeli, yoklamalı

Ne ki tutmuş tutanda?

Ya göz?

Elden gidende

Bir el olmalı elde

Ne ki sürmüş sürende?

Öpüşmeli

Ya ten? 

Eden gidende

Bir söz kalmalı sende

Ne ki gitmiş gidende?

Kalan söz, okunmalı

Ya el? 

Elden gidende

Bir göz olmalı gözde

Ne ki görmüş görende?

Bir anı kalmalı sende

Günün günü, geçende

Bak...Anısı yok bende

Gözün değdiği tende, yazılı bir şey olmalı