Anılar tamamen unutulmadan önce, son bir kez hatırlatırmış kendini

Küçük bir kuşun ürpermesine benzetilebilirmiş her şey

Öyle küçük şeyler değilmiş ama

Bütün bir boşluğu, bir süre boyunca doldurabilecek kocaman şeyler

Yanaklarından odaya yayılan yaşam senden

İnsanı çıldırtıp yok edebilecek bir mutluluk ihtimali

Kendini durup dururken ürperten,

Hiç olmayacak zamanlarda, her zaman olan şeyler...

Yani, o uzaya çıkılacak cidden...

O uzaklar inkar edilecek...

Yani son bir kez sönmesi gibi göğüs boşluğunun

Unutulmadan önce, son bir kez, küçük bir kuşun ölüşüne şahit olmak gibi 

Hatırlatacaklar kendilerini

Ölmek nasıl bir ansa, yaşamak da bir an. Gözlerini kapar, ve bütün gereksiz korkuların çözülüp gitmesine izin verirsin.  Sonra korkudan muaf olan bu yeni varoluşa sorular sorarsın.

Ben kimim?

Şüpheler olmadan yaşayabilseydim eğer, neler yapardım?

Acıdan korkmadan sevebilseydim?

Yarın o tadı nasıl özleyeceğimi düşünmeden, bugünün tadını çıkarabilseydim?

Zamanın geçişinden korkmamış olsaydım?

Ne yapardım?

Kimleri umursardım? Neler için savaşırdım? Hangi yollarda yürürdüm? Nelerden haz alırdım? İçimdeki hangi gizemleri çözerdim? Kısacası...Nasıl yaşardım?

Bazen öyle şeyler oluyor ki...nasıl söylesem...İnsan kapılıp gidiyor

Kapılıp gittiğini anlasan bile, değişmiyor

Olup gidenin bir parçası gibisin

Nefes alamamak elinde değilse, hani, nefes aldığını fark ettiğin zaman bile nasıl onu önleyemiyorsan, öyle

Ne düşündüğümü düşünüyorum

Aklımdan ne geçiyor da, başka bir şey geçmiyor aklımdan?

Kapıyı açmak istiyorsun, kapı yok

Denizde boğulmak istiyorsun, deniz kurumuş

Uyursam, geçecekti

Büyürsem, unutacaktım.

Oysa onlar yanılıyorlardı

Bunu herkes biliyordu

Geçerse uyurdun

Unutursan büyürdün

Kesinlikle kaçınılması gereken ve ölümcül olabilecek tek olasılık, birisinin resmin arkasını görmesiydi

Resmin arkasında gördüğü şeyin anlamını tek o biliyordu 

Dünyadaki başka hiç kimse bilemezdi 

''Dünya güzel.''

Dünya güzel ne demek?

Dünyanın nesi güzel?

İnsanların yüzde kaçı için dünya güzel?

İnsanların kocaman çoğunluğu "Dünya güzel mi, değil mi?"

Bunun eğer nasıl yapılacağını biliyorsan, herkesi kandırabilirsin 

Yalnız, benim omuzlarımın bunca ağır bir yükü kaldıracak kadar geniş olmadığını 

vurgulamam gerek

Geldiğimden beri yazmak istedim. Olmadı. Sana da uğrayamadım dönerken. Kusura bakma...Biçimsiz bir kaçış oldu dönüşüm. Boşluk kendine çevirdi beni. Belki de hiçlik bu. Çıldırıyorum. Artık bundan eminim. O zor zamanlarda bir kere daha katlanamayacağımızı hissediyorum. Ve bu sefer iyileşemeyeceğim. 

İnsanın hainliği, yaralarını kabullenmediği için. Yaraları sevmek lazım. Karanlığı da...Karanlık iyidir, kir tutar.

Acıysa, insanı tok.

Gece kadar insanı seven yok

Bazıları iyi ki var. Kimileri neyse ki yok...Ama sen niye yoksun? Sana bir sır vereceğim. Sesler duyuyor, konsantre olamıyorum. Dolayısıyla, yapılacak en iyi şeyi yapacağım. Evi bul diye pencereleri kapatmıyorum.  Ne zaman ki içimde bir rüzgar esip, çiçeklerimi götürse, bu da geçer dediğim şeylerin masum olmadığını anladım. Dökülmesi gereken binlerce kelime varken, sessizliğe sarılmak,

Olup biteni bir türlü aklımın almaması,

Her vakit kapı dışında kalmak,

Ne zor adım attığım yolların, aslında aynı çıkmazda son bulması...Neden dizlerim güçlü, kuvvetliyken tutunmazsam düşecek gibiyim? Avazım çıktığı kadar bağırmak istediğim tepeler nerede benim? Uğruna yalın ayak koştuğum köşe başındaki dondurmacı geldi aklıma. Neden her defasında çocukluğumu hatırlatan düşler çıkıyor karşıma? Hayatımın hiçbir bölümünde, kimsenin beni sırtında taşımasını beklemedim. Gökyüzünü avuçlarıma bırakmasını da istemedim. Kimseden dağları ayaklarıma sermesini de... Değer verdiğim ve derin anlamlar yüklediğim hiç kimseyi, imkansız beklentiler uğruna zorlamadım asla. Basit şeyler için kırıldığım her hikayenin sonunda, ''Ben sana ne yaptım?'' savunması vardı. Fakat biri için hiçbir şey yapmamanın, ona kötülük yapmaktan bir farkı olmadığını da anlayamadılar. Oysa sıradan birilerinin, kötülükle değil, kendisi için özel olan kişilerin umursamazlığıyla incinir insan. Ve siyahtan daha karanlık bir renkle tanışır o an. Hiçlik rengi...Bildiğim bir renk daha var. 

Gördüğüm en güzel yeşil gözlerden daha güzel kahverengi gözlerin var...Daha önce, birini pencere kenarına çiçek koyacak kadar çok sevmiştim. Dünyada bir yer bana ev olmak için ayrılmış da ben gelmiş orayı bulmuşum gibi...Burası sihirli bir evrendi. Bambaşka hayatlar yaşayıp, aynı şarkıların aynı cümlelerinde kendimizi buluyorduk. Ben sana hiç sarılmadım. Kokunu içime çekmeden, ellerini tutmadan seviyordum seni… Öyle, uzaktan uzağa…Şu an, hayatında ne olduğunu bilmediğim bir şey oluyordu. Ve ben, senden binlerce kilometre öteden, sadece oturuyor ve haber bekliyordum. Benim yerim buydu. Benim yerim senden kilometrelerce ötedeydi...Kurduğum her bir cümle, yazdığım her bir satır, kalbinde hissettiğin her sızı, sana uzattığım elimdir.

Seni mektup yazacak kadar çok seviyorum.

Sen de yaz. Perdeleri kapalı evinden çıkmayacak olsan da yaz.

Bu konuda ısrarcıyım...Gece oldu mu, fena ısrarcıyım. 

Ben geceyi ikiye bölerim hep. 

İnsanlar cama çıktıklarında izleyecekleri iki seçenek vardır. Ya geceyi, yani karanlığı izleyeceklerdir, ya da Ay'ı, yani aydınlığı izleyeceklerdir.Gece denen şey ikiye ayrılır. Biri gecedir..Evet. Ama diğeri Ay'dır. Biri karanlık, biri aydınlık.

Bu yüzden madem aşık olmuşum, ben geceyi ikimize paylaştırmayı isterdim. 

Karanlığı sevmeyen birine aşık olabileceğimi sanmıyorum. Karanlık, aydınlıktan çok daha güzel...Sırf o karanlığı sevsin diye, aydınlığı almaya razı olurdum. Duvarına bir ay resmi çizerim. Sonra aklıma gelen ilk şarkı sözünü yazardım."Ay benim, gece senin...'' Sonra ışıkları kapatıp çıkardım.

Hadi yaz sen de...

Çünkü birini mektup yazacak kadar seviyorsan, yaşıyorsun!

Ne mutlu sana...

Çocukluğumdan beri başkaları gibi olmadım...

Dünyayı diğerlerinin gördüğü gibi görmedim

Tutkularımı ve kederlerimi, onlarla ortak bir kaynaktan almadım

Yüreğim uyanmadı başkalarının sevinç duyduğu seslerde

Ve sevdiğim her şeyi, yalnız sevdim

Durmadan ölüyorum yaşayabilmek için

Belki de bütün psikanalizi tersine çevirmek gerek

Yaşamın saçmalığı, rüyalarımdan kat kat fazla

Ve zamanın hızı tehlike getiriyor...Bunca ses arasında duyula bir tehlike sireninin sesi, 

Şu herkes için çalan

Kendimi altı toprağa dağıttım

Ve, topladılar beni yeşermeden

Bilmiyorum

Zamanı mıdır bilmiyorum bir Sonbahar gecesi, yetim sabahlamanın?

Kör olmak gibi bir şey değilse insan olmak,

Kelebekler bir haftaya sığdırırlar insanın bir ömürde zor yaptığı şeyleri, neden?

Tüketmek gerek anlamları...Ama üretmek ve tüketmek

Yok etmek, 

Ama var edip, sonra yok etmek...

Güneşi suçluyorum. Söndürmek gerek bu boş yangını

Bana en uzak yerlerdeyim çoğu zaman 

Benim gökyüzüm delinmedi

Delinen: Anlar

Ve zihnimin saydamlığı...

Günün en güzel saatleri akşam altı-yedidir diyordum

Sanırım bu da doğru değil... 

Gerilerden konuşuyorum sık sık

Bazen de öne geçmeyi deniyorum

Ve nereye baksam, yaşamım değil gördüğüm...

Hani herkese rüyasında tanıdık gelen biri vardır

Uyandığında tamamen yabancı olan

Gizi, uyku ile uyanıklık arasında değil

Tanıdık ve yabancı olanda saklanan

Yürüyüp geçsem, içim duracak sanki

Dursam, kederimden öleceğim

Yüzüm unutulmaya ayrılmış şeyler arasındadır

Çünkü ben öyle biriyim ki,

Hangi renge boyasam da, benim olmaz gökyüzü

Yıldızları ve çiçekleri hatrına görürüm geceleri

Görürüm, o kadar...

Aya ve güneşe zaten inanmam

İnanacak kadar adil değiller zira-bir çiçeği paylaşmada

Gözümden şu kadarıyla dünya...

Sevişmelerden dudaklarım artmıştır benim

Gelecek başladı

Hepimiz tehlikedeyiz...

Ve herkes aynı gemide

Ve yanılmıyorsam, yalnız insanların,

Kahvaltı edip ağladıkları pazar sabahları yokmuş o zaman.

Mesela o zamanlar

Mutsuz olduğunda insanlar,

Yok olurmuş bazı dakikalar…

Nasibimi almalıyım, kalmışsa şu sabahtan

Erimeli beynimdeki yağ külçesi

Varlığımı sayılara dökmeliyim...

Acelem yok benim 

Bir gün dünyada dayanılacak tek şeyin sevgi olduğunu öğreteceğim

Ama önce, inandığım saatlerin nereden başlayacağını bilmeliyim

Bütün yaşantıların ortasında, sözcüklerin, düşüncelerin ağırlığını taşıyacağını düşünmek son derece zorlaşmış. Savaş, sözcükleri tüketip bitirdi. Sözcükler iyice zayıfladı. Sözcüklerin ileri tutar bir tarafı kalmadı.  Bazen bir düşten uyanır gibi hayatımdan uyanmayı bekliyorum. Ama inan, sözünü ettiğim ölüm değil  yine...

İnsanlar. Sabırlı, neşeli, temkinli, dertli, aceleci, yorgun…

Kiminle istersen arkadaş ol, ama şu üç kişiden sakın: (1) Aptal. Çünkü faydalı olayım derken sana zarar verir. 

(2) Kararsız. Senin uzun ve sağlam dostluğun nedeniyle kendisine tam güvendiğin anda, seni ortada bırakır.

(3) Ve yalancı, çünkü, senin aklının ucundan bile geçmeyecek bir tarzda, senin aleyhinde bulunacak, sana kıyacaktır. Oysa sen ona en ufak güvensizlik belirtisi göstermezsin.

Serabı görünce matarasındaki suyu yere döken kişi gibi olma. Böylece bomboş ve uçsuz bucaksız çölde başına belâ açarsın. Kimi zaman nefsimizi sarsan ruhtur o. Kimi zaman bir aynadır ki, bize bütün eksikliklerimizi, kusurlarımızı, çirkinliklerimizi haykırır. Ama biz ne yaparız? Kusurlarımızı, eksikliklerimizi düzelteceğimize, kızar, tutar aynayı kırarız. 

İnsanın ne olduğunu ancak edimleri öğretir bize. Hiç zakkum ağacının üzüm verdiği, ya da bal arılarının kovanlarına, acı balözü biriktirdikleri görülmüş müdür?

İnsan yüreği, bir aynadır. Sonsuza dek tutmak isteyeceği görüntüyü arayan taşla yaşıt bir ayna. Elmas sertliğinde...Sırları dökülmüş. Aynı çamurdan biçimlendirilmiş...Dünyanın yüreğiyle…Belki bu yüzden, yürek rengi bir şu resim dünya…

Üzülme...Bir yandan korku,

Bir yandan ümidin varsa, iki kanatlı olursun...

Tek kanatla uçulmaz zaten.

Gönül her solukta, cefasından yeni bir haber almada; 

Gam, korkan gönlü gammaz etmiş gitmiş...

Ay zaten bir başka göktedir...Gökyüzünde yüzen Ay, o Ay'ın bir aksidir ancak.

Senin gönlün yüce diye, karşındaki insanın da seni senin gibi sevmesini bekleme.

Yorulursun...Yıpranırsın...Ağlayış haddi aşarsa, göz görmez olur. O yüce gönüllülük herkeste olmaz...

Şu tenimiz, ruhumuzun bir köşküdür. Orası bir tepe, bir yıkık yer değildir. Ruhumuz bizim biricik dostumuz. O bize hiçbir zaman yabancı olmaz. Gönül yolu, korkunç bir çölden geçer. Yürekli bir er, Rüstem gibi yiğit olmayan bir kişi oraya nasıl varabilir? Oraya varacak kişi, bir pehlivan gibi hasmını yere vuran, bedenini besleyen, kuvvetli, güçlü kişi değildir.

 Oraya varacak kişi, nefsini yenen, kendi benliğini yıkıp alt eden kişidir. Işık, yaradan sızar.

Böyle bir kişinin bedeni mezara girince, mezarın toprağı ile örtülünce, 

O bedenden tohum nasıl baş verir yücelirse, tıpkı onun gibi hak tarafından kabul ediliş ağacı yükselir, boy atar. 

Nurlu Bir gönül ehlinden başka, o nura aşık olan kimdir? 

Aşk mumu, pervanenin gönlünden başka neyi yakar?

''...Sonra oturdum o mutfak masasına. Nasıl bu kadar kendimi kaybettiğimi düşündüm. Tek başımaydım, ama masa çok kalabalıktı...''

Geriye dönerek yanıtlıyoruz birbirimizi

Bir destek aranır,

Bir güç alırcasına

Dönerek ikide bir anılar ülkesine...

Bir ince eğimle siper edip bakışlarımıza,

Saklamaya çalışıyoruz birbirimizden...

Uzun uzun susuyoruz sözün kıyılarında

Hangi kapıyı aralasak, bir uzaklık esiyor

Hiçbir düşünceyi sonuna dek götüremiyoruz

Çocuklukta büyüktüm

Oyunlara girmedim.

O bahçelerde kaldı oynanmamış oyunlar

Bu değil sadece beni derinden üzen

Kirleniyor su insana yaklaştıkça

Bulanıyor gökyüzü, taş atınca bir kuşa

Ve ben, sevinçten bile kendini esirgeyen

Eğer imkan olsaydı,

Bir çivi çakardım yelkovanın düştüğü yere

Dursun diye zaman...

Olacak şey değil ya, oluyor hayatta.

Gün geçiyor, 

Gece doğuyor,

Her yer toz duman...

Bilmezler yalnız yaşamayanlar

Nasıl korku verir sessizlik insana...

İnsan nasıl konuşur kendisiyle,

Nasıl koşar aynalara,

Bir cana hasret,

Bilmezler.

Bir gün sapsarı kesildim

Öyle bir tabiat vardı ki gövdemde

İnsanları görmezdim bile 

Bir hava bulutu gibi geçerlerdi içimden

Gidip dağlara, 

Kafa tutmak gelirdi

İnsan sevmezse, dünya bir yaşama cezasından başka nedir ki? diyemedik..

İnsan bütün acılardan sadece bir sevgi sözüyle döner dünyaya, diyemedik....

Her şey bizden önce olmuşsa, 

Bize olacak bir yer, durum kalmıyor muydu? 

Bize ait tek kişilik bir iskemle, oda yok muydu bu dünyada?

Gidecek yer bulamayınca, 

Dönüp, kendine sığınırmış insan...

Kim korkmamıştır otururken kendi kalbinin perdelerinin önünde?

Bir dua kalıbı içerisinde unutulmuş,

Sessiz, nankör ölümlerle aşama kaydederken

Erken büyümüş çocuklar...

Ömür dediğin kahve telvesi.

Garip, sır dolu şekilleri olan.

Ancak ve ancak, sır saklayan,

Ehil gözlerle okunan.

Kalırsa bir soru kalır benden

Yanıtı var mıdır bilmem?

Denizine, 

Göğüne, 

Toprağına

Uçanına, 

Kaçanına bu dünyanın, kalırsa bir soru kalır benden

Ölüm gelir, gün akşama kavuşurken.

Neyi ararım ben, neyi bulurum?

Taştan taşa, 

Düşten düşe sekerek

Enginleri aşar da, sığda boğulurum.

Kendi cehenneminin ateşidir insan.

Ben ki, 

Nefesli çalgılar sınıfından bir insan

Kalırsa bir soru kalır benden

Yanıtı var mıdır bilmem?

Yazar elim,

Söyler dilim içli bir türkü

Kalırsa bir soru kalır benden...

Yanıldı bu güvercin....

Bu güvercin yanıldı.

Güneyi seçti, kuzeye uçmak için.

Buğdayı su sandı.

Yanıldı bu güvercin.

Yıldızları çiğ tanesi,

Sıcakları kar fırtınası sandı.

Yanıldı bu güvercin.

Karıştırdı eteğini,

Senin yüreğini yuvası sandı.

Yanıldı bu güvercin.

Kıyıda uyudu güvercin. 

Sense bir dalın ucunda...

Ay soluk soluğa

Yıldızlar akla ziyan bir irilikte 

Uzaydan yanmış kibrit kokuları

Koklarsam korkarım

Koklamasam 

Gizli yılan ıslıklarıyla özsuyu zaptediyor 

Henüz, birer iskelet gibi çıplak

Çiçekler uyandı uyanacak

Koparsam korkarım

Koparmasam 

Öyle yoğun bir elektrikle çıtırdar ki saçları 

Kim değse, tutuşacak

Dokunsam korkarım 

Dokunmasam 

Gözleri bir yangın başlangıcıdır

Dudakları kırmızı alarm 

Uğultusu şehre yayılır

Sokak sokak 

Tutulsam korkarım 

Tutulmasam..

Çeneni avuçlarının içine alıp, duvara dalıp kalma! 

Çeneni avuçlarının içine alma! 

Pencereye gel! 

Bak! 

Dinle havaları: 

Havalar seslerin yoludur, 

Havalar seslerle doludur: 

Toprağın, suyun, yıldızların 

Ve bizim seslerimizle... 

Pencereye gel! 

Havaları dinle bir:

Sesimiz yanındadır, 

Sesimiz seninledir...

Görmek,

İşitmek,

Duymak,

Düşünmek,

Ve konuşmak, koşmak alabildiğine 

Başı dolu 

Başı boş 

Koşmak... 

Düşün beni 

Düşün sıcak... 

Düşün kara bir taşa damlayan 

Çırılçıplak bir su sesini... 

İstediğin yemişin 

Rengini, etini, adını düşün... 

Gözdeki tadını düşün 

Kıpkırmızı güneşin,

yemyeşil otun,

Ve koskocaman masmavi bir çiçek gibi açan ay ışığının... 

Düşün 

İnsanoğlunun yüreği, kafası, kolu 

Yedi kat yerin altından çekip çıkarıp 

Öyle ateş gözlü çelik Allahlar yaratmış ki 

Kara toprağı bir yumrukta yere serebilir, 

Yılda bir veren nar bin verebilir. 

Ve dünya öyle büyük, 

Öyle güzel,

Öyle sonsuz ki, deniz kıyıları 

Her gece hepimiz yan yana uzanıp yaldızlı kumlara yıldızlı suların türküsünü dinleyebiliriz... 

Yaşamak ne güzel şey... 

Anlayarak bir usta kitap gibi,

Bir sevda şarkısı gibi duyup,

Bir çocuk gibi şaşarak yaşamak... 

Yaşamak: 

Birer birer 

Ve hep beraber 

İpekli bir kumaş dokur gibi... 

Hep bir ağızdan sevinçli bir destan okur gibi yaşamak..

Yaşamak...

Ne acayip iştir ki

Bugün bu,

Bu inanılmayacak kadar güzel,

Bu anlatılamayacak kadar sevinçli şey,

Böyle zor,

Bu kadar dar

Kargaşa. Anılacak günlerim olmadı mı benim? Ayaklarımın korkusuzca çiçeklendiği, silahıma yapışıp sabahın serinliğini beklediğim, kuzey gemileriyle sağır olduğum günler, sepet örmeyi unuttuğum günler olmadı mı?

Ey geceyi ve kahverengi bir düzeni taşıyan ellerim! Yüzümün uğultusuyla şaşırtın beni...O karanlık ormanı yangına vurun. Çünkü ben de kaçarken ardımda kalanları yakıyorum. Ama iyi biliyorum yıldızları. Ama yıldızların tanrıların da üstünde parladıklarını, anılacak günlerimin gitgide yok olduğunu biliyorum.

Kendi sınırların, seni çarmıha geriyor. Körü kötüne yaptığın seçimler değiştirilemiyor. Bu saatten sonra geri alınamıyor. Fırsatın vardı, kullanmadın. İlk günahın çamuruna batmış, kendi sınırlarında debelenip duruyorsun. Çıkıp bir yürüyüş yapmaya bile karar veremiyorsun.

Bu bir kaçış mı, yoksa bütün gün odana kapanıp kalmak yerine ferahlatıcı bir deva mı, emin olamıyorsun...Hayattan aldığın bütün zevkleri yitiriyorsun. Önüne çıkmaz sokaklar bir bir dizilmiş. Hem kasten, hem çaresizce yaratıcı hayata tutunduğun ipleri kesiyorsun. Gitgide cansız bir makineye dönüşüyorsun. Sevmeye nereden başlayacağını biliyor olsan da, sevemiyorsun. Her düşünce bir şeytan, bir cehennem. Her şeyi yeniden yapma şansın olsaydı, ah ne kadar da farklı yapardın bu kez!

Dünyanın acımasızca bütün  kapıları bir bir yüzüne kapanışını tek bir şey hissetmeksizin izliyorsun. Bir zamanlar çok iyi bildiğin o sırrı unutmuş gibisin...

İlk defa arkama dönüp baktım. Çok dayanmışım, çabalamışım, alttan almışım. Hiçbir zaman karşılarına geçip, intikam almayacağım. Düştüklerinde iyi olmuş bile demeyeceğim. Benim kelimelerim sesimden çıkıp, başka hiçbir yere çarpmayacak. Keşke bunun anlamını biraz olsun bilseydiniz. Kimsenin isteklerinden değerli değilmişim zaten. Kimsenin istediği gibi birisi değilmişim. Eskiden, iyilik yaptığım insanların bana asla kötülük yapmayacağını düşünürdüm. Kendime yaptığım en büyük kötülük buymuş meğerse.

Düşün, kim üzebilir seni senden başka?

Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?

Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?

Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?

Kim sever seni, sen kendini sevmezsen...

Her şey sende başlar, sende biter.

Hayat devam eder. Hayat her zaman devam eder...Bunu herkes bilir.

Derim kendime ben:

Uslanma hiç,

Hep deli kal

Büyüme sakın

Çocuk kal

Tüken

Toz toz, savrula kal

Ölürken de akan hayata sevdalı kal

Söndü bütün ışıklar

Ya isyandır tuttuğum

Ya nisyan

İstemeyi bilmedim

Boyum büyüdükçe, korktum gölgemden

Nice kapılardan geçtim

İçimden neler geçti, ne kötü düşünceler...

Söz dağıldı

Dünyanın direği çöktü

Dünyayı bir oyun bildim

Gafletin getirdiği kuyu kenarındayım

Ne dermanım kaldı gidecek,

Ne duracak kararım

Bilmem...Neredeyim? 

Başka bir şey mi dünya, şu gördüğümün dışında ?

Nerede saklayacağım henüz ölmemiş bayramlarımı?

Nasıl özgürleştireyim feryat eden kanatlarımı? 

Nasıl mesken edineyim belleğimi? 

İşte belleğim, su üzerinde yüzen enkazdan bir körfez.

Ben, taşların üzerinde, hiçbir şey bilmeden

Seni sevmeden daha, 

Şiir yazmadan, 

Dünyayı görmeden

İnsanın ölümden korkmasını anlamadan daha

Üzümlerden, yıldızlardan, elmalardan, annemden babamdan

Uzaklara, uzaklara, uzaklara bakıyorum.

Ya bir su,

Ya bir duman,

Ya bir rüzgar olmalıydım

Ben, ölüyorum: Görmüyor musunuz?

Deli miyim ben?

Yalnızlığa ne diye söz vereyim?

Yıldızlar ışıl ışıl, 

Güneş sımsıcak, 

Ay güzel yüzlü...

İyi de,

İnsan diyorum

İnsan gökten daha büyük, daha bir ümit

Ama ben yorgunum,

Yemin bile ederim...

Beni ya şımartın ya da kapı dışarı edin, yarı içtenliğe dayanmam zor benim.

Şimdi kalkıp gitsem buradan, 

Duramam, yine 

Ev değiştiren kuşlar,

Yer değiştiren defineler gibiyim mütemadiyen

Güçlü olmak zorunda değilim

Zaten, ben çocukken de böyleydim

Kolay üzülür, kolay gülerdim

Büyüdüğüm zaman, birileri bana güçlü olmam gerektiği konusunda öğütler verdi

Güçlü olursan, seni ağlatamazlar dedi

Oysan insan,

Ağlamadığı zaman da kendisini kötü hissederdi

Yaşıyorum dersem, çıkmaz bana inanan

Ölmeyi arzu etsem, ayıp olur ruhuma