Bu uydu çağında çaresizliği gördüm, sinekler konarken insan yüzlerine.

Hastane kapılarında ağıtlar duydum, gözü yaşlı kadınlar vururken dizlerine.

Soğuk kış günleri karla kaplı yollarda, gördüm bata çıka yürüyenleri.

İple dikilmiş yırtık lastik ayaklarında, yaka bağır açık bir ceketti giydikleri.

Ve akşamla birlikte gelirdi adama alkol;

İç dostum derdi beni, 

İç,

Ve yok ol.

Silerdi içimdeki utanç duygusunu.

Acının dudakları varsın benimle solsun...

Kapım açık...Nasıl olursa olsun.

Bende vardı,

Ama ben yıllar yılı, bende olanı hep sizde de aradım.

Biraz ürkek, 

Biraz suçlu, kaygılı yüreğinizi sezdirmeden yokladım.

Dem çekse bir güvercin karşı çatıda, sizdekini arardım- bırakıp bendekini.

Böyle böyle gördüm işte sonunda bir yılanın deri değiştirmesini.

İnsanın talihsiz oyunudur bu

Yıkımı yine kendi elinden olur.

Engelleyemez paylaşmak duygusunu

Gün gelir, yorulur, 

Kendini de unutur.

Sen ey kendine bölünen! Gel, beni dinle

Beni söylediklerimde arama

Ben, söyleyemediklerimde gizliyim

O göremediğin koskoca derya, gönlümdür

Gördüğün sahil ise, dilim

Bir gözün ağlarken, varsın gülsün diğeri.

İnsan büyüyüp geliştikçe aldığı yaralar daha derinleşir

Dirilten yağmurlar olduğu gibi çürüten yağmurlar da vardır

Gözyaşlarında utanma

Onlar katı kalplerimizi yumuşatan, topraktaki tozun üzerine yağan yağmura benzerler

Bırak...

Hasrete, 

Açlığa, 

Yokluğa dokun;

Seni öldürmeye gelen, sende hayat bulsun.

Bakalım o zaman neye benzeyecek kokun...

Başımda siyah şapka, 

Elimde çiçek;

Bekliyordum ikide bir saatime bakarak.

Çıplak bir ağaçta, sanki tek yaprak.

Bir mavilik yayıldı etrafa gözlerinden

Yalnızlığım çaresiz bir köşeye büzüldü.

Neden diyorum kendi kendime hep,

Dışını böyle süsleyerek içindeki boşluğu gizliyorsun?

Üstelik param da varken,

Ve tokken karnım,

Acaba nedir duymama sebep?

Gülmek eğlenmek isterken canım,

Neden, 

Neden diyorum ama;

Bir kadın geliyor aklıma

Ve ben bilmiyorum o kadının kim olduğunu.

Demek ki, benim içimde bir ben daha var

Hem ben olan, 

Hem siz, 

Hem onlar.

Gölgeyi gerçek, 

Gerçeği gölge yerine koyan insan, kendini aldatmaktan başka bir şey yapmıyor.

Alıştır kendini 

Her şey biter

 Ve gömülür;

"Ve nice yazlardan sonra, kuğu da ölür."

''...Bu masalı sana daha küçükken anlatmıştım. Minik bir masaldı. Seninle büyüdü. Bir gün senin de çocuklar için yazacağını hayal ediyorum. 

Sana bu kitabı henüz sökmeye başlamadığın bir zamanda, ve şimdiki istekleri gerçekleşmiş bir zamanda görebilsem...Gözümde değil sadece, canımda tütüyorsun...

Bak, güzel kızım.

Dünyayı tanımaya devam ediyoruz. Bugün sıcak ve soğuğu öğreneceğiz. Her şeyin fazlası zarar tabi...Ama soğuk havadan korkma...Soğuk yüreklerden kork. 

Hayatın boyunca karşına binlerce insan çıkacak belki. Sen sadece yüreklerine bakacaksın. Kimininki sıcak, kimininki soğuk olacak. Soğumuş yüreklerin kaybedecek bir şeyi olmaz kızım....Çünkü duygular kaynatır kalbi...

Hayatımda bana karşı iyi niyetli, bana değerli dersler öğre­ten insanlar olduğu gibi, dünyamın toz pembe olmadığını bildi­ren kötü niyetli insanlar da oldu. Şimdiye kadar pek çok hata yaptım. Ve şüphesiz ölmeden önce birçok hata daha yapacağım. Acıyı gördüğümde, beceriksizliğimin öfkeye yol açtığını anladığımda, sorumluluğumu kabul edip, önce kendimi affetmeyi, sonra da düşüncesizliğimin zarar verdiği herkesten özür dilemeyi öğrendim. Geçmişi ya­şanmamış kılamayacağıma göre ve pişmanlıktan başka elimde Tanrı'ya sunabileceğim bir şey olmadığı için, içten özürlerimin kabul edilmiş olmasını umuyorum...''

Eğer, yeniden başlayabilseydim yaşamaya,  

İkincisinde, daha çok hata yapardım.  

Kusursuz olmaya çalışmaz, sırtüstü yatardım.  

Neşeli olurdum-ilkinde olmadığım kadar,

Çok az şeyi ciddiyetle yapardım.  

Temizlik sorun bile olmazdı asla...

Daha çok riske girerdim.  

Seyahat ederdim daha fazla.  

Daha çok güneş doğuşu izler,  

Daha çok dağa tırmanır, 

Daha çok nehirde yüzerdim.  

Görmediğim bir çok yere giderdim.  

Dondurma yerdim doyasıya 

Ve daha az bezelye...

Gerçek sorunlarım olurdu hayali olanların yerine.  

Yaşamın her anını gerçek, verimli kılan insanlardandım ben.  

Yeniden başlayabilseydim eğer, yalnız mutlu anlarım olurdu.  

Farkında mısınız bilmem. 

Yaşam budur zaten.  

Anlar, sadece anlar. 

Hiçbir yere yanında termometre, su, şemsiye ve paraşüt almadan,  

Gitmeyen insanlardandım ben.  

Yeniden başlayabilseydim eğer, hiçbir şey taşımazdım.  

Eğer yeniden başlayabilseydim,  

İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.  

Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.  

Bu dünyada doğru dürüst bir şeyler yapabilmek için hâlâ cesaret ve inancım olsaydı, ne yapardım biliyor musun?

Bilinmeyen yollar keşfeder, 

Güneşin tadına varır,  

Çocuklarla oynardım bir şansım olsaydı eğer...

Hayat senin özgür yanın 

Bu dünyada bırakmak istediğin izler,

Aşmak istediğin engeller, 

Kırmaya niyet ettiğin rekorlar, 

Olmak istediğin kişi, 

Öğrenmek ve öğretmek istediklerin… 

Kısacası senden çalınan her şey… 

İşte hayallerini kurban vermekle, bütün bunları da kurban vermiş olacaksın.

Sonra da diyeceksin ki, “Bana fırsat verilseydi yapardım!” 

Sana o fırsatı ben veriyorum. Yazıyorum buraya; “Fırsat” Saçma mı geldi? Ne bekliyordunuz ki? Nasıl bir fırsat verilmesini istiyordunuz? Kim verecek size o fırsatı? Hiç kimse!

Benim bu fırsatı verdiğime bile sevinmeniz lazım. Çünkü senden başka kimse vermeyecek.

Çok mu istemişti insan uçmayı ?

Şimdi değil de ne zaman ?

Hiç bir şeye ihtiyaç duymadan uçmak ya da süzülmek ...Anlık da olsun özgürleşebilmek için. Sonrasında çakılacak betonun sertliğini hissedecek olmasına rağmen rüzgarın okşayışını hissetmek....

Bugünü etkileyen, geçmiş hayatında yaptıkların değildir.

Asıl bugün yaptıkların, geçmişte yapılanları telafi eder 

Ve mantıken de, geleceği değiştirir.

O halde bugün bir şeyler yaparak geleceği değiştirmeliydim…

Geleceği,

Geleneği,

Gelmeyeni…

Ama illaki değiştirmeliyim bir şeyleri.

Bir günü bir gününe denk olan ziyândaysa,

Denk olmamaya gayret ediyorum

Bilenle bilmeyen bir değilse,

Bir olmamaya gayret ediyorum 

Şimdi değil de ne zaman?

''Ben sana fısıltıyla söylenmiş bir sözüm.''

Dünya beşten büyükmüş, ben herkesten küçükmüşüm

Çok ağlıyormuşum...Çocuk muymuşum, ayak numaram otuz sekizmiş 

Yaşım neredeyse otuza gelmişmiş

İş bulmuşum, seni kaybetmişim, 

Seni çok aramışım, sabahlara kadar aramışım, 

Akşamlara kadar aramışım, 

Mesajlar yazmışım, silmişim....Burnumu çeke çeke, dudaklarım titreye titreye hep buralara, 

Bir yerlere yaza yaza çok özlemişim 

Sen beni sev için...Sevmemişsin

Yine özlerim...Dert değil ama her şey sen beni sev diyeymiş

Olmak istediğim her şeyi olmam, yaşamak istediğim bütün hayatları yaşamam mümkün değil

İstediğim bütün yetenekleri geliştirmem mümkün değil

İstememin nedeni ne peki?

Hayatımda, olası bütün zihinsel ve fiziksel deneyimlerin her bir rengini, 

Tonunu, 

Ve her çeşidini yaşamak istiyorum

Ben bir ağacın ömrünü, bir çiçeğin cesaretini istiyorum.

Keşke düşsem diyorum.

Düşsem toparlanırım

Düşsem yerim belli olur hiç değilse

Yerimi yurdum bilir, öyle kalkarım ayağa.

Gittiğim bütün şehirler, bana geçmeyeceğini öğretti 

Ama ne zaman geçmeyeceğini hiçbir zaman öğretmedi

Bundan böyle, yolu yok derdim sinirlenince hani. 

Bundan böyle, yolu bu olsa? 

Bütün yolların hatta bana çıksa nihayeti? 

Belin bükülse, 

Başını eğsen,

 'Çok pişmanım.'' demesen, ama çok pişman olsan gerçekten. 

Elini kolunu, taşın altına, 

Gövdeni başını taşın altına. 

Bütün yükü desen, 

Ben taşırım mesela?

Ben seni unutmak istemiyorum.

Ben seni unutmak istemiyorum.

Sen esirliğim ve hürriyetimsin...

Çıplak bir yaz gecesi gibi yanan etimsin, 

Sen memleketimsin...

Sen ela gözlerinde yeşil hareler, 

Sen büyük, güzel ve muzaffer 

Ve ulaşıldıkça ulaşılmaz olan hasretimsin...

Hepsi içimdeydi ya, hiçbiri benim değildi gerçekte...

Bir dakika bazen çok uzun bir zamandır

Dehşete düşecek kadar

Mutluluktan âlemi dolaşacak kadar...

Bu mutluluk, bir duygu şekli değildir. 

Mutluluk; bir mucize, büyük ülküdür.

Her zaman umut var

Belki sende yok, belki burada yok ama bir yerde, birilerinde var.

Bu büyük bir cümledir....Bu çok büyük.

Seni seviyorum. 

Sana söyleyecek bundan daha sana ve bana ait sözüm yoktur…

''Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: 

Ya bir insan yolculuğa çıkar, ya da bir şehre yabancı gelir.'' 

Yoruldum

Beni taşır mısın?

Biraz kendimsiz yürüyeceğim

Sana kelimeler bırakacağım

Kapının altında

Şarkı söyleyen ayın altında

Ayaklarının geçtiği yerlerin yakınına

Ve bir an için yalnız olduğunda,

Saatler geçtikçe,

Sana bildireceğim-sormaya ihtiyacım olduğunu

Yalnız olmadan önce,

Dinlenmenin nasıl hissettirdiğini

Şarkılar söylemek geliyor içimden

Kafeste ne kadar kuş varsa, göğe doğru bırakmak istiyorum

Nerede ağlayan birini görsem, omzuna dokunup ''geçecek'' demek istiyorum

Savaşları durdurmak, ezileni kaldırmak istiyorum

Kırılanı düzeltmek, insanları iyileştirmek istiyorum

Çünkü ben sadece senin yanındayken dünyayı kurtaracakmış gibi hissediyorum

Neden ağladığımı bilmiyorum, diyorsun

Çünkü bir şeyler değişiyor senin de içinde

Kendini ikna etmiyor düştüğün boşluk

Bildiklerin başkalaşıyor gözlerinin önünde

Yabancılığı öğreniyorsun...

Dünyanın en kalabalık ordusu iki kişi

En kalabalık kenti de bir kişi

Başladığından beri bitmez onların savaşı

Evden eve, taşınır durur bir kişi

Beni, yandığım o ateşe hayran hayran bakarken görmüşler

Sen uykusuzluk nedir bilir misin?

Gözlerini tavana dikip, düşündüğün oldu mu bütün gece?

Benimle yaşlanır mısın?

Kitap okurum

Çay demlerim

Bir de her sabah için şükrederim

Sonra gözlerine bakarak ''Çok şükür, bugün de gördüm seni. Bugün de güzel geçecek demek ki.'' derim

Gökyüzüm olsan, 

Seni dağ gibi sevsem

Aşıkla için bu dünyada ölüm yok

Ölsem de, seni bin yıl sağ gibi sevsem

Beni yokluğunla eğitme

Beni çıldırtma

Beni kahretme

Ben ne olduysam,

Sebep senin güzelliğindi

Nereye vardıysam, seninle birlikteydim

Sana alıştım diyorum

Sensiz içkiler zehir

Anla biraz...

(Sana Kelimeler Bırakacağım- Patrick Watson/ Karanlıktan Sonra- Forrest Avery Carney/ Dünyayı Kurtaran- Murat Ali Ersan/ Çünkü-Murathan Mungan/Rubai Dörtlükler- Ümit Yaşar Oğuzcan)

Çok insan tanıyorum. Hem de pek çok... Ama hiçbiri gerçek dost değil. Ama bu sevgisiz kalmış insanlığın içinde, senin de olduğunu biliyorum. Benim ışığımın, senin karanlığından daha iyi olduğunu kim söyleyebilir?

Korkuyorum. Hayattan veya ölümden veya hiçlikten değil...Hiç var olmamışım gibi, o ışığı harcamış olmaktan korkuyorum.

Beni rahatsız eden şey hissettiklerimi ifade etmek için gerekli olan sözcükleri bulamamak. 

Bir gün birine sarılırsam, batarım diye, aşktan uzak durdum. 

İnsanların üstüne dökülmemek için, dertleşmedim kimseyle. 

İçimden çocukça bir duyuşla, büyüklere küsüm demek geçti..

“Yapabileceği tüm hataları yapıp hiç ders almamak” diye bir şey olmasaydı, ben icat ederdim.

Hayata neden hep bir pencereden baktığımı bir anlasam...

Ben kör doğmuş, ama ışığı görmesine izin verilmiş bir insanım. 

Şimdi anlıyorum ki, üniversiteye gitmenin ve bir eğitim almanın en önemli nedenlerinden biri, tüm hayatımız boyunca doğru olduğuna inandığımız şeylerin doğru olmadığını, ve hiçbir şeyin göründüğü gibi olmadığını öğrenmekmiş.

Öğrenmek tuhaf bir olay...Ne kadar derinlere gidersen, var olduğunu bile bilmediğin şeylerle karşılaşıyorsun.

Bir insan nasıl sevilir hatırlamıyorum

Kendimden başka herkese tahammül ediyorum bazen

Kendimle beraber herkesten nefret etmeme rağmen...

Ve ben işler yolunda değilse, her şey iyiymiş gibi rol yapamam. Öyleymiş gibi davranamam. 

Öyle davranmam, bir diğer çıkmaz sokağa girmem anlamına gelir.

Ve bu bir günah olamaz...

Sen de uzak ülkelerden dönüyorsun

Ve bana bütün söyleyebildiklerin, akşam evinin eşiğine oturmuş,

Serinleyen birinin aklına gelebilecek düşünceler. 

Bu sevgisiz kalmış insanlığın içinde, senin de olduğunu biliyorum

Sen bir sandaldan zorla denize atılan, yüzmeyi yeni öğrenmiş birisin. 

Ve ayağının altındaki o sert tahtayı kaybetmekten korkuyorsun.

Aslında harika olan sensin. 

Benim gözlerime dokunuyor ve benim görmemi sağlıyorsun...

Seni güdümleyen bir kadınla birlikte olmadığın takdirde, öyle bir kadınla yaşamanın ne olduğunu da anlayamıyorsun.

Günün saf ışığı yavaş yavaş ovadan geçecek birazdan.

Dağların ardında eflatun bir perde gibi dalgalanacak.

Sonra ışık hızıyla -evet ışık hızıyla- camın karnından içeri hep öyle kalacakmış gibi yayvan odaya vuracak.

Bir kapı, ötekine gıcırtıyla gerinerek açılacak. Mutfakta çayın sesi demlenmeye başlayacak.

Her şeyi tüm berraklığıyla görebiliyorum...Ama bütün bunların neden olduğunu bilmiyorum.

Ey susmak! Benim özüm sensin.

Susmanın en kıymetsiz lütfu, insandan, korkunun da, ümidin de yok olup gitmesidir. 

İnsan kaderin getirdiklerine karşı susarsa, 

Şikayet etmezse, 

Onda ne korku kalır, ne de ümit.

Beni kederlerle, belalarla yıkmadıkça, harab etmedikçe Allah, 

Bendeki gizli hazineyi hiç bana verir mi?

Beni coşkun bir sele kaptırmadıkça, nasıl olur da beni çeker ihsan denizine götürür?

Ben aynayım! Ben aynayım!

Ben gevezelik eden, söz söyleyip duran kişiyim!

Bir damlayım ki, hem damlayım, hem deniz

Ben sustuğum için, siz benim gönül feryadımı duyamazsınız.

Rüzgarda el sallayıp duran ağaç gibi sallanmaktayım.

Gökyüzünde dönüp dolaşan ay gibi çarh etmedeyim....

Yeryüzünde yaşadığım için çarhım yeryüzü kokuyor...

Yeryüzü rengindeyim

Ben, bir nefeste ateş gibiyim

Öbüründe gümbürdeyen sel...

Sus....Söyleme

Sakın kumları saymaya kalkışma..

Mezara benzeyen bedenine bir bak şimdi...Kaç kişi öldü? Kimbilir o yürekte ve 

Kimbilir kaç kişi diriliyor yeniden...

Vefa suları ile yıka elini, bedenini

Bilesin, cehennem vefasızlarla doludur

Bedene, 

Şekle tapanların gözlerine toprak saç

Aslında o gözler  kerpiç olacak bir toprağa-bir vücuda-hayran olmakta... 

Beden su yatağı, ruh ise akan sudur

Duyularından sıyrıl, 

Ev sahibini gör!

Duyu ile hareket etmek, sadece ahmaklara özgüdür

Manevi okyanusa susayan olduysan,

Mesnevî adasında bir yarık aç...

Öyle yarık aç ki, her nefesinde denizden sahile doğru dönünce, 

Gönlün varsa, gönül kabesini tavaf et

Tanrı kapısına binlerce altın torbası götürsen 

Tanrı, bize bir şey getireceksen ''gönül'' getir  der

Çünkü der: Altın, gümüş, kapımızda hiçbir şey değildir

Bizi istiyorsan, istediğimiz gönüldür bizim.

Sufi, içindeki çocuğun olur ey arkadaş!

Zira dost, kişinin öteki kendisi gibidir.

Gök gürlemesi gibi o da susmuyor bir türlü...Çünkü şu akıl, sana bir perde

Sabret...Yokluğa dal da, şu söyleyip duran dudu kuşunu öldür 

Yükünüzü çekecek bir dost isterseniz, bu çok az bulunur. Eğer yükünü çekeceğiniz birini ararsanız, bütün dünyâ size dosttur.

Bir dost sana kötülük yaparsa ona şöyle de: "Bana yaptığını sana bağışlıyorum. Fakat kendine yaptığını ben nasıl bağışlayayım?''

Gönülsüz kalandan ne diye vefa istersin? 

Gönül gitti mi ardından vefa da gider, cefa da.

Bütün gönül darlığı, bu aleme gönül bağlamaktan gelir

Karayı görmeyen, nerden bilecek ak nedir?

Aynalar türlü türlüdür. Yüzünü görmek isteyen cama bakar, özünü görmek isteyen cana bakar.

Gizli gizli o kadar dua et, geceleri o kadar ağla, inle ki, 

Sonunda yedi kat göğün kulağına bir sestir, gelsin.

Küle döndüysen, yeniden güle dönmeyi bekle.

Ve geçmişte kaç kere küle döndüğünü değil, kaç kere yeniden küllerin arasından doğrulup yeni bir gül olduğunu hatırla.

Gülmisal Kalfa, daima: "Ayın on beşi karanlıksa, on beşi aydınlıktır" derdi. 

Sonradan, büyük bir şair olduğunu öğrendiğim o insan bana bakarken, benim için, bu aydınlığın başlamak üzere olduğunu  hissediyordum. Bir aydan beri, yavaş yavaş kaybettiğim güzel neşemi tekrar buldum. 

Çünkü benim ağaca çıkmak, kiraz çekirdeği atmaktan çok daha büyük suçlarım vardır. Bir kere zengin değilim…İşittiğime göre, zengin olmayan bir kıza iltifat eden olmazmış. Sonra güzelliğim de yok. Bana sorarsanız bu fukaralıktan daha büyük bir kusur...

''-Ruh güzelliği yanında yüz güzelliğinin ne ehemmiyeti olur?''

''Merak etmeyin...Düşmeye o kadar alışığım ki...Mesela yakın olsak, şakağımda bir yara izi görürdünüz. Bir iz ki, bütün öteki güzellikleri tamamlar...Öyle sanıyorum ki Kudret, yalnız güzel simaları değil güzel toprakları, güzel denizleri de insana gizli gönül azapları versin diye yaratmış.''

Yalnız yüreğimde çocukluğumun fena günlerinden kalmış bir zehir vardı ki, bir türlü geçmiyordu. Hayatın bir felaketten sonra daima bir saadet verdiğini, o güzel atasözünün söylediği gibi, ayın on beşi karanlıksa, on beşinin mutlaka aydınlık olacağını bilmiyor değildim.

''-Öyle ya insan , birdenbire mi adam olur? Saadet bana biraz geç kaldı. İçimde bir çok şeyler yıkılıp harap olmuş. Büyük hislere artık kabiliyetim yok.''

Belki çocukça bir fikirdir felsefe kitaplarında yeri yoktur ama ben saadeti ikiye ayırırım:

Başkalarından alınan saadet, başkalarına verilen saadet. Benim için hakikî saadet, başkalarına verilen saadettir. 

Saçlarım birer birer ağarıncaya kadar, başkalarının çocuklarına, onların saadetlerine kendimi vakfetmek artık beni korkutmuyor. İki sene evvel, bir sonbahar akşamı, gönlümün içinde öldürülen küçüklerin boş yerini başkalarının çocuklarına verdim. 

İnsan sevindirmek ne güzel bir şeydir, demişti. Bazen küçük bir iyilik ölünceye kadar hayır ile yadedilmenize vesile olur.

''-Mamafih, benim için şöyle bir teselli noktası da yok değil. Mağlubum, fakat düşmanla göğüs göğüse çarpıştıktan, son kurşunu attıktan sonra yere serilen bir asker gibi mağlubum. Allah beni de öteki insanlar gibi sevilecek ve utanmadan sevdiğini söyleyebilecek bir insan olarak yaratabilirdi. Nitekim, bu saatte, yine böyle ay ışığında yan yana dolaşan ve sevişen nice insanlar var... Kim bilir neler hissediyorlar? Nasıl mesut oluyorlar? İnsan saadetin bu derecesine nasıl tahammül eder?''

"Ne bileyim, insan kalbi, öyle anlaşılmaz bir şey ki!..''

-''Ben, sade, gökyüzüne bakarak hayret edenler, kainattaki büyüklüğü zihinlerine sığdıramayanlar gibi birbirlerini sevebilenlere hayret ediyordum. Zaten söylemiştim ya... O gece onun gözlerinde başka bir dünyaya baktıktan sonra, etrafımdaki şeylerde bir tat bulmak kabil değil...''

Mamafih, her zaferin herhalde iftihar edilecek bir şey olmadığını anlıyordum. Yeri belli olan ağrılardan, sızılardan şikayet etmeye sebep yok. Mesela, insan ağrıyan bir dişini söküp atıyor... Fakat benimki gibi insanlığın en derin, en karanlık yerlerinden gelen menbaı belirsiz ağrılar için ne yapmalı?

''İnsan yalnızlığı hariçte değil, kendi içinde aramalı.''

Konuştu

“Bize sevgiden bahset”

Ve o müthiş sesiyle konuştu,

Sevgi sizi çağırınca, 

Onu takip edin, 

Yolları sarp ve dik olsa da

Ve kanatları açıldığında bırakın kendinizi

Ve sizinle konuştuğunda:

Ona inanın

Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi, sesi tüm hayallerinizi darmadağan etse de...

Çünkü sevgi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer

Büyüttüğü ölçüde, budayabilir de...

En yükseklere uzanıp, güneşle titreşen en hassas dallarınızı okşasa da,

Köklerinize de inecek, 

Ve onları saracaktır, 

Toprağa tutunmaya çalıştıklarında, mısır biçen dişliler gibi sizi kendine çeker, 

Bembeyaz olana kadar öğütür sizi

Esnekleşene kadar yoğurur

Adım atın,

Ve ağlayın 

Ama....tüm gözyaşlarınızla değil

Sevgi hiçbirşey sunmaz

Sadece kendisini...

Hiçbirşey kabul etmez kendinde olandan gayrı...

Ve, yön verebilirsiniz sevginin akışına,

Çünkü sevgi, yolunu kendi çizer, sizi değer bulduğunda...

Sevgi birşey istemez tamamlanmaktan başka...

Erimek ve akmak, 

Geceye şarkılar sunan bir dere misali...

Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip, 

Kendi sevgi anlayışınla yaralanmak,

Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,

Ve bir sevgi gününe daha teşekkürle uzanmak...

Sessizce çekilmek öğle vakti, 

Sevginin vecdini duymak,

Akşamın çöküşüyle eve huzurla dönmek...

Ve uyumak 

Kalbinde ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla...

Orada, denizin kenarında durmuş kızıl bir akşama bakıyordum

Hey dedim kendime 

Nasıl olsa Biraz sonra kapanacak gökyüzü

Ne bırakacak peki bakalım geride, Ayından yıldızından başka bana?

Ben ki günün sonunda yorgun,

Öylece düşerim gecenin koynuna.

Burası biraz karışık belki ama

Bir kenara da bırakacak değilim

Birçok şeyi içinde tutacak olan...

Karşı çıkabilirim pekala

Birkaç söz edebilirim giderken.

Bana sorarsanız eğer, kolay değil

Uzun bir savaşı beklemek kadar ömrü telef edecek ne var başka?

Ne var başka sabırdan bir zırhla sığınacak muhkem bir kaleden?

Ama şurası da bir hakikattir ki,

Hiç bitmeyecek olan şeyin korkulacak tarafı kalmaz elbet.

Sanki kopacak gibi oluyor bir fırtına,

Sanki ne olacaksa tabii seyri açısından elbette

Hesaba katmak gerecekse eğer,

Öyle kolay olmayacak artık

Mehtabı böyle sere serpe

Keyfi şahane ile seyretmek

Değişecekmiş gibi her şey aniden.

Biraz tuhaf kaçacak ama Açıksa söylenmiyor nedense

Her halükarda olması için

İmkansız bir şey değil elbet

Oradan bakınca laciverdi ufka

Gecenin sonunda ortaya çıkan

kıvılcımların da payı olacak çünkü

Ne var bunda diyeceksiniz belki de

Gece olmuşsa eğer,

yokuşa doğru bir karanlık çökmüşse üstümüze aniden

Neden telaş içinde olalım ki?

birazdan Nasıl olsa 

yol gösteren yıldızın şavkıyla Çıkacağız zorlukların içinden 

Öyle bakacağız aya, bakacağız yıldızlara

Gene de diyorum ki böyle olursa eğer,

Ateşi yakmaktan başka çare kalmayacak

Çünkü burası ölüm gibi tutacak içimizi,

Sarmalayacak etrafımızı bir gül ağzıyla,

İçinden merhametler fışkıracak gülün,

Gül ki, kalbimizden çıkıyor dışarı

Muhteşem bir cazibenin ardından