Saçlarına dolanan ay ışığıyla aydınlatıyorum yatağımı

İtaatkar masallar yazıyorum bizim için

İçinde kötü karakterlerin asla barınamadığı

Çünkü kalbimin,

Kavuşmadan önceki olası aksaklıklara yok hiç tahammülü

Lanetlendim, farkındayım

Olsun...Şimdi pişmanlık zamanı değil. Parmaklarımda kaderi yaratma gücü geziniyor. Birer birer tasarlayıp öreceğim geleceğimizi.

Dedim ya,

Kavuşmadan önceki olası aksaklıklara kalbimin yok hiç tahammülü. Bak...

Bir masal yazıyorum bizim için

Başı da, sonu da hep aynı

Bütün yolların sana çıktığı,

Yenilmekten zevk aldığım tek oyun sensin

Her oyunum sensin galiba

Kim daha temiz? 

Üstü başı parlayan mı? 

Yalan konuşmayıp, yüreği ışıldayan mı?

Kim dost? 

Yara bandı yapıştıran mı, 

Yaralarını öğrenmeye çalışan mı?

Hangisi gerçek? 

Ölüm mü, Yaşam mı?

Hayatla güzel bir tanışmaydı benim için. O kadar değiştirdin ki beni. Şimdi sen olmayınca neye benzeyeceğimi kestiremiyorum. İlk olaraki senden önce nasıl biriydim diye düşünüp, kendimi hatırlamaya çalışacağım. Benim için söylediklerinden yola çıkarak, şu anki halimle karşılaştıracağım. Aradaki eksikleri tamamlayıp, Fazlalıkları atıp, yeni bir ben yolunda ilerleyeceğim. Bir filme geç kalacağım sonra. Ama bu beni hiç telaşlandırmayacak. Bir bekleyenim olmadığı için, acelem de olmayacak. Yalnız olmanın anlam bulduğu eksiklerim olacak mesela. Seninle yürüdüğümüz yolları, sensiz yürümek gibi. Kalabalık bir otobüste, sessizce ağlamak gibi...Belki biri geçecek yanımdan dudağında bir ıslıkla. Sana benzetip ağlayacağım. Şimdi hiçbir şey yapmadan, gece 01.30'a kadar kara kara düşünüyorum. Sadece bakıyorum ve o anda seni görüyorum. Bazen rüya değil, seni zihnimde canlandırıyorum. Yüzün saçlarının altında gizlenmiş, sola doğru ayırıyorum yüzün ortaya çıkıyor. Ellerimi alnında dolaştırıyorum. Şakaklarında...Ve şimdi ellerimin arasında yüzünü tutuyorum. Gördün mü? Değiştiremediğin huylarım da var işte. Hep seni düşünmek gibi...Hep seni merak etmek gibi...İşlerin yolunda mı, annen iyi mi, hiç aklına geliyor muyum gibi şeyleri işte...Sağdan soldan seni getiren haberler bekleyeceğim sonra. O kırıntılarla idare edeceğim. Zaman geçecek...Çok hızlı geçecek. Zaman geçerken, süpürecek kapımdan sende kalanları. Kırık dökük birkaç hatıra bırakacak işte. Biri gelip girecek hayatıma en sonunda. Kendisini gerçekten sevip sevmediğimi soracak. Ve ben, hayatımdaki insana yalan söylemek zorunda kalacağım.  Ve bunun tek sebebi sen olacaksın. Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim? 

Ben senden vazgeçmeyi hiç düşünmedim ki. Çekildim köşeme. Sadece bekledim. Sevmek, beklemeyi de gerektiriyordu. Ben hem bekledim, hem sevdim. Kendimle vazgeçmemek için mücadele ettim. Çünkü buna değer dedim. Seni kazanmak için, kendimi kaybettim. Oysa papatyayı gülüşünde, kahveyi gözlerinde sevmiştim. Kendi tenimden daha çok seviyorum seni. 

Balık, koskoca okyanusun derinliklerini avcunun içi gibi bilse de, bir lokma uğruna atılan olataya can feda. Bırak...Benim de avcumun içi gibi bildiğim o koca kalbinde bir hata yapma hakkım olsun. Şimdi sen yoksun, ağlıyoruz arkadaşlarımla...Ağlıyoruz arkadaşlarım bulutlarla. Yağmur yağıyor mu bilmiyorum ama, biz ağlıyoruz. Bu balık, nefes alıp verdiği suyun altında boğuluyor. Bu kelebek, ölümü dört gözle bekliyor.

O balık nerede boğuluyor biliyor musun? Önümdeki beyaz sayfalara haykıramayıp, yutkunduğum, içime ağlayıp, içimde biriktirdiğim denizin içinde boğuluyor. Bu kelebek intihara kalkışıyor. 

Bırak...Bir hata yapma hakkım olsun. 

Tahammül Edememe Sanatı- Black Sky/ Puslu Kıtalar Atlası- İhsan Oktay Anar/ İki Söz- Kahraman Tazeoğlu/ Piraye'ye Mektup- Nazım Hikmet Ran

''Gerçeğin düşmanı yalanlar değil, inançlardır demesi!''

Öyle yıllar geçirmişim ki,

Kiminde hatırlayamadığım koca boşluklar var

Zihnimizin, tramvaları sildiğini söylüyor terapistim

Ancak böyle devam edebiliyormuşuz

O halde, başıma gelen her şey, nasıl kazındı böyle?

Zihnim unutsa da, bedenim hatırlıyor

Yaşadıklarımı bir kumaş gibi üstüne dikiyor

Kazanda su kaynasa, sanki ben pişiyorum

Bir kuş, bir kuşu öldürse, 

Ben can çekişiyorum

Ama nefes alıyorum hala

Ağaçları suluyorum durmadan

Işığın ve rüzgarın peşinde, uzun yürüyüşlere çıkıyorum

Yerimi çocuklara veriyorum

Parklarda ve otobüslerde, çocukları, büyüklerden daha çok seviyorum

Eğiliyorum toprak

Eğiliyorum sular

Bir kıyısız zamana kanat vuruyor üzerimden uçan bütün kuşlar

Kimseleri kıskanmıyorum artık

Kimselere gücenmiyorum

Yeni bir gülümseme edindim kendime

Tenime yakışan...

Güneşle birlikte çıkıp yataklardan, 

Ay ışığıyla dönüyorum evlere

Azalan ömrümü böyle uzatıyorum :)

Gözleyebileceğim bir yol bile yok şimdi

Gidip, gelmemen değil işte mesele

Geleceğin yolu bilsem,

Çıkar ben gelirim sana

Hiçbir şey bilmiyorum

Hiçbir şey hissetmiyorum

Ara sıra gözlerim doluyor,

Hepsi bu kadar...

Düşünmeyi bilen insanın, görmek, için bakmaya ihtiyacı yok...

Eskiden hak etmediğim durumlarla karşılaşınca, kendimi açıklamaya çabalardım. Dert ederdim. Aman derdim aman yanlış anlaşılmayayım diye. Tane tane anlatırdım. Bak, bu yüzden söyledim. Aslında şunu demek istedim diye. Sonra....Vazgeçtim.

Bu yüzden, niyetimden şüphe duyan kimseyi hayatımda istemiyorum artık.

Ben, duvar diplerini giyineceğim

Kimseye, kapısından yakın olmayacağım

Ağzımı kuyulara vereceğim

Beni kim beklemiyorsa, ona gideceğim

Otların ıssız mevsimini seveceğim

Bir yağmur hükmü gibi olacağım

Mutluluğu, pişmanlığı bir bileceğim

Sitemlerinizden eksileceğim

Kum sahiplerine suları göstereceğim

Kimin uzağı varsa, ''Kalbi var.'' diyeceğim

Kirpilerin sevgisini soracağım size

Kılavuzum yalnızlık olacak

Ömrümü hiçbir yakınlıkla örtmeyeceğim

Babamı bende yaşatmayacağım

Güven duygunuzdan tiksineceğim

Ben artık dumanlarla yaşamak değil, o dumanları dağıtmak istiyordum...

Çünkü duyuları arındırmak için, aç kalmak gerekir.

Çünkü gözümün gördüğü, göğsümün bildiğiyle bir değil.

Çünkü önemli olan baktığın şey değil, baktığın şeyin sende neler uyandırdığı.

Hayat, yaşadıklarımızdan çok, hayal ettiklerimiz değil mi zaten?

Canım benim....Sen bilmiyorsun şimdi. Ne yorucudur seni anlatmaya çalışmak...

Sinsi bir düşman gibi ilerler, hissettirmeden anlaşılma çabası.

Sonra yıkar, geçer.

İnsan, kendine herkesten beter.

Anlatmaya çalışırken, anlamazsın.

Yıkımları onarmak için delirmiş gibi anlatırken, farkına varamazsın içindeki yıkımın.

Anlattıkça, anlaşılamamamın tahribatı.

Sonra bir bakmışsın, kendine kalmışsın.

Enkazlar altında herkes yalnızdır.

Ayakta kalanlar hep yanlıştır.

Güzellik burada...Bakmaktan zevk aldığınız şey değil, size kimin bakmasını istediğinizle ilgili. Güzellik, baktığınız şeyin varlığı tarafından tanınmak ve ona dahil edilmek umudu.

Sen.

Biraz eksilmiş, biraz üzgün. Biraz fazla.

Bir noktadan sonra, insanları da erteler. 

Anlamayı ertelemez bir tek...Bir kere anlamıştır artık anlatmanın boşunalığını.

Ertelemez artık.

Anlar hep. Ve hep acı çeker.

Bazı kitaplar ikinci kez okunmak için yazılır. 

Bazı filmler ikinci kez izlenmek için çekilir. Bazı insanlar ise bir kez bile tanınmayı hak etmez.

Hayat önüne konulmuş bir piyanodur. 

Sen doğduğun andan beri, senin onu çalmanı, ve kendi müziğini oluşturmanı bekler durur. 

Bilim dindiriyor diyorlar artık acıları.

''Kaç yara bandı eskitebilir?'' diye merak ediyor herkes.

İnsanların rakamlarla arası çok iyi.

Ama kaç yara açtığını,

Ne kadar kanattığını hesaplayamıyor kimse.

Görmenin en kolay yolu, gözlerini kapamak.

Yazdığında değil, gözlerini kapattığında gördüğün. 

Asıl derdin onunladır

Canım benim...Farkında değilsiniz. 

Delik deşik olmuş kalbiniz. 

Kendiniz, Kendinizin, dokunulmuş, ve terk edilmiş defterisiniz.

Geçtiğimiz yolları arıyor gözüm yine,

Sanırım şehir uzakta kalıyor

Ellerimi uzatsam, tutmak isterim günü,

Ama güneş her gece tepemde doğuyor

Ben alıştım zaten

Sanma ödüm kopuyor

Ve böyle gittikçe, duygum senden kopuyor

Ben mısra peşinde

Her mevsimle barışık

Mısralarım basit manalı

Bilsinler yazan âşık

Her sabah uyandığında

Beni farzet yanında

Böylece kolaylaşır her şey birden

Bakarsın gelirim aniden

Kimin omuzları var ağlamak için?

Kimin bakışları var onaylamak için?

Sesini ver

İsterim nefesini

Altımda toprak gibi, sarmala köklerimi

Al yüzümden kederi

Gözlerinin üstündeki yağmur asla seni kör etmek için yağmadı

Kayıp üstüne kurulu bir dünyayı ele geçirdi

Ve ateş, bu dizeleri yazdı

Ben dünyaya doğru yürümekle meşhurum.

Koşmam gerek,

Yetişmem gerek yazgıma.

Çık gel bir kez daha 

Beni bozguna uğrat

Başkasının sözleriyle

Nasıl beni atarsın kalbinden?

Başkasının gözleriyle,

Nasıl bana bakarsın gerçekten?

Bulutları seviyordum, 

Hürriyeti seviyordum

Yaşamayı seviyordum

Yine gitsen de, gel kalbime bu gece

Aydınlat gökyüzünü kendi dilinde

Düşünme sen bu hesapsız düzeni

Kaldır engelleri

Bu geceyi kurtar bari 

Ve yürürlükten kalkmış bir sözü tekrarlıyorum:

Her şey olur.

Olmuyor, biliyorum.

Her gece gönlümün masalını okuyorsun,

Ertesi gün beni bir masal gibi unutuyorsun...

''Bir oyunun içinde olduğunuzu, oyunu kuran müsade ettiğinde öğrenirsiniz. Oyun, oyunu kuran istediği zaman bitmiyorsa, asla gerçek bir oyun değildir.''

Ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum.

Ne tuhaf, vaktim olmazdı

Yalnızlığı bunca bilirken, kendimi hiç yalnız sanmazdım

Çevremde hep birileri vardı

Ben, hep birilerinin yanındaydım

Günler, belirsiz bir gelecek için nerdeyse kendiliğinden hazırlanırdı

Aramızda habersiz gidip gelen gündelik armağanlarla, kendi kendini taşıyan bir ırmağın akıntısındaydı hayat

Bizi kendi sahillerimize ulaştırırdı

Bazı evlerden taşınırdık,

Bazı insanlar girip çıkardı hayatımıza

Bazı mektuplar alırdık

Bazı sözler,

Bazı çiçek selamları

Sonraları, bazı tanıdıklarımızın ölümleriyle de karşılaştık

Babam otuz beş yıldır gelmiyor

Annem otuz beş yıldır ölüme inanmıyor.

Küçük alınganlıklardan, büyük dargınlıklara

Vazgeçişler

Unutuşlar

Kayıplar...

Acaba dünya mı eskiye oranla daha kötü oldu, bense daha iyi; 

Yoksa eskiden kör müydüm? 

Dünyayı mı umursamıyordum ?

Kelebek yükseklerde uçarken kanatlarının kırılacağını bilmiyor muydu?

Bir türlü sonuna gidemiyorduk rüyalarımızın. 

Korkuyorduk. Korkuyordum. 

Hayallerinde bile korkar mı insan? 

Hayallerinde bile kadınlar, insanı azarlar mı? 

Hayallerine bile hükmedemez mi insan? 

Böyle yerleri atlıyordum....Neyse...Bazı ayrıntılara girmiyordum. Oysa, ayrıntılara inilmezse, insan sonuca nasıl ulaşılabilir?

Anlatacaklarım çok

Öyle şeyler gördüm ki, 

Hiçbir göz hak etmezdi böylesini

Yorgunum.

Şu odanın kapısından dışarı adım attığım an, gülümsemek zorunda olmaktan sıkılmış

Sanki bir daha hiçbir şey bana nefes aldırmayı sevdirmeyecek

Sanki bir daha hiç kimse bu yolda yürüsün istemeyeceğim benimle

Sanki bir kez daha yenilmekten korkuyor gibiyim...

Ve sanki, bir defa daha düşersem, bir daha ayağa kalkamayacak kadar güçsüz

Geçen gün gördüm

Acımayı unuttum

Sevinmeyi unuttum

Ben, her şeyi artık unutuyorum...

Yaprağa inanırım ben

Yağmurun yağmasına

Bozkırın avucunda, akan parmak suya

Havaya atılan ateşin yere düşmesine

Bir köpeğin havlamasına...

Adres arayan birinin, gittikçe artan kaygısına

Alın çizgisine...Ben inanırım

Susan babalara

Annelerin yaşama telaşına

Bir çocuğun beklerken, terleyen yüreğine

Yolların tükenmez birer hasret katarı olduğuna...

İnanırım ölümün bir gün bizi de güzelleştireceğine

Yapraktım

Narindim

Yeşildim...

Asumandım, düşüverdim ırmağa

Direndim yıllar yılı dalgaların gücüne...

Ve yuttu sular beni

Çekti derinliğine

Bilmezler ki...Ben her şeye geç kalmış bir adamım

Geç gelmişim dünyaya

Ya da hiç gelmemişim

Sonsuz ve kapkara göğün altında,

Altı üstü küçük bir noktayım

Dolu bir tüfeğim ben

Nerde bir umut görsem, yaslanıyorum

Nerde bir bisiklet görsem, çocukluğumu oturtuyorum üstüne

Her kimi gülerken görsem, hasretlik beni mahveder

Bu aşk denilen şey kolay ağlatır ama, zor güldürür...

Nereye giderim şimdi, sırtımda kamburu bunca günahın?

Bağladınız gözlerimi

Sesinin geldiği yerde değilsin

Bir vurup kaçıyorsun kaç yıldır

Kim bilir kaç yüzyıldır sarılmamış kolların

Sisliydi kirpiklerin ve gözlerin yağmurlu

Yorulmuşsun, 

Hakkını almış yılların

Etrafında döne döne, anladım sokakların kaç bucak olduğunu

Çöz mendili...Duvarlara çarpa çarpa yoruldum

Yanımdan biri geçiyor,

Yaralı bir tüy geçiyor yanımdan-eflatun bulata karşı

Bir ırmakta boğuluyor,

Uzaklaşıyor çarşı

Köprüler titriyor

Biz, güllerle dövdük birbirimizi her baharda

Gül fırlattık birbirimize taş yerine

Gülle ıslattık birbirimizi

Gül sularında yıkadık saçlarımızı

Gül sularında yıkandık 

Gül taşıdık okullara, kitaplar arasında

Söyleyemedim dünyaya bir yılan ısırığı gibi geçenleri içimden

Öyle olur olmaz yerde kaybolmaktan korkuyorum

Ne karanlık, ne yalnızlık

Duymadı bir ıslık gibi geçenleri içimden...

Bir beladan bir belaya beni böyle sürmekle, ne sizin güler yüzünüz

Ne kaybolur izim benim...

Bu dipsiz kuyuların duvarlarına çarpa çarpa, nasıl olsa bir gün düşer akıl başa

Bu ayrılık ne biliyor musun? 

İnsanın içini dökmekten vazgeçmesi ayrılık...

İpi kopmuş boncuklar gibi, yollara döktüğü özlerini, birer damla düş kırıklığı olarak toplaması içine...

Ardında dünyalar ışıyan camlar dururken, duvarlara dalıp dalıp gitmesi. 

Türküsünü söyleyecek kimsesi kalmamak ayrılık. 

Ödünç sesle konuşan bir kalabalık içinde, kendi sesiyle silinmek...

Birdenbire büyümesi- gülüşü artık yaprak kıpırdatmayan bir çocuğun...

İnsanın yaşlandıkça, kendi kuyusuna düşmesi. 

Bir kadının yatağına uzanan, kül bağlamış bir gövde.

Ama seni de bulurum bir gün ey parıltı!

İçimdeki kötülüğü döküp saçarak, seni de nasıl olsa...

Gönlüme bir ferman buyurun

Unutturun beni, bana

Beni bana unutturun

Ve yağmur yağıyordu İstanbul’a günlerden bir gün

Mevsim sonbahardı

Katar katardı bulutlar,

Gök, kurşuni bir efkârdı

Dolup dolup boşalan içimizde bir hüzündü, anlatılmaz

Büyüdükçe büyürdü

Uzadıkça uzardı

Günlerden bir gün Yağmur yağıyordu İstanbul’a

Mevsim sonbahardı.

Seninle bir ormandaydık akşam vakti

Unutulmuş bir zamandaydık

Bilmem hatırlıyor musun,

Bin sincap geçti yakınımızdan

Tüyleri pırıl pırıldı yağan yağmurdan

Uzun, kırmızı bir kuyruğu vardı

Çocuklar gibi sevinmiştin görünce

Üzerinde ıssız ve ıslak otların Keyfince oynuyordu

Yağmur yağıyordu istanbul’a

Ve ben İstanbul’u seviyordum

Yaşamayı seviyordum seninle

Seni seviyordum

İstanbul’a yağmur yağıyordu

Kapkara kirpiklerin ıslaktı

Sular sızıyordu saçlarından

Ellerin durmadan üşüyordu

Kederliydin, ağlamaklıydın

Uzak mıydın, yakın mıydın bilmiyorum

Bildiğim yüzünde yanıp yanıp sönen

O belli belirsiz hüzündü

Islaktı kapkara gözlerin

Ve yaprak yapraktı yerler

Ağaçlar ağlıyordu

Ve sen

Ve yer

Ve gök, en güzeldiniz

Anlamıyor musun?

Sen sevildiğin için güzelsin bu kadar

Ben sevilmediğimden böyle çirkinim

İstersen hayat verirdim bu karanlıklara

İstersen gökyüzünü bir mendil gibi yırtardım

Denizlerden, göllerden, nehirlerden

Sana görmediğin renkler yaratırdım

Zamanın ötesinde, yeni bir dünya kurardım sana

İnsansız, Tanrısız, kedersiz

Severdin...

Dağ rüzgârlarının serinliğince

Yaşardın

Git diyorsun

Nereye gideyim?

Ümitlerim ne olacak?

Bunca şiirleri kim söyleyecek sana?

Kim anlatacak dünyaya sığmayan güzelliğini?

Ben, heves ettiğim şeylerin kursağımda birikmesinden oluşan hayalkırıklıklarımı bir yorgan gibi üzerime örtmüş olanım. 

Olsun diye çabaladığım her şeyin olmayışını, yutkunarak seyredenim. 

Elimi uzattığım yeşil dalların, kuruduğuna şahit olanım. Ben olmamış olan her şeyim

Demem o ki, ben şimdi sana kalk gel demem. Beklerim hep ama gel demem. Diyemem. Çünkü öyle öğrendim. Şimdi gelsen, sarılsam sana, yapıştırsam başımı göğsüne ağlamaktan ortalığı ayağa kaldırırım. Ama gel demem.

İstanbul’a yağmur yağıyordu.

Bir daha İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa

Hep o günü hatırlayacağım

Bir daha

İstanbul’a ne zaman yağmur yağsa

O küçük sincabı ve seni hatırlayacağım

Ağlayacağım.

Sana şiirler okuyacağım, gitme

Güneşler doğacak yalnızlığımdan

Sana bir ışık getireceğim

Büyük aydınlığımdan

Sana bir dolu umut getireceğim

Küçük ellerine sığmayacak

Sana çiçekler getireceğim

Bozulmuş güz bahçelerinden

Sana bir serinlik getireceğim

Yağmur tanelerinden

Sana avuç avuç yıldız getireceğim, 

Güneşimden başka

Sana engin denizlerin maviliğini getireceğim

Köpük köpük dalga dalga

Sana bir rüzgar getireceğim

Dağlardan, tepelerden

Gitme, sana zamanı getireceğim

Zamanın bittiği yerden

Denizin önünde yalnız adam

Bekler durur akşamı, bekler durur sabahı.

Orda çocuklar oynuyor, 

Ama bu adam isterdi ki, bu adam

Onun da bir çocuğu olsun ve seyretsin onları oynarken.

Bu ıslak kumsalda

Dağlara ve taşlara takılarak sürünür güneş.

Çıkar dışarı adam bulanık güneşte, yürür deniz boyunca. 

Vurup kıyıya artık yatışmayan köpüklere bakmaz bile…

Bu saatte, ılıklığında yatağın,

Uykudadır hâlâ çocuklar.

Geceleyin sonra, dağılıp gidince deniz yıldızlar altındaki koca boşluk dinlenir.

Kızıllaşmış evlerde çocukların

Başları düşer uykudan, bazısı da ağlar.

Beklemekten yorgun adam yıldızlara kaldırır gözlerini, 

Ama onlar duymazlar ki

Kimse dinlemiyor onu...

Küçük Kuzu seni kim yarattı?

Bilir misin seni kim yarattı?

Kim hayat verdi, ırmak kıyılarında

Ve çayırlarda yiyecek sundu sana;

Sana sevinç giysisini kim verdi?

Tüylü parlak yumuşacık giysiyi;

Sana kim verdi bütün vadileri?

Şenlendiren böyle tatlı bir sesi:

Küçük Kuzu, seni kim yarattı?

Bilir misin seni kim yarattı?

Küçük Kuzu söyleyeceğim sana,

Küçük Kuzu, söyleyeceğim sana:

Senin adınla bilinir kendi de,

Çünkü bir Kuzu der o da kendine:

O alçakgönüllü, yumuşak huylu,

O küçücük bir çocuk oldu.

Ben bir çocuğum, kuzusun sen de,

Onun adıyla biliniriz ikimiz de.

Küçük Kuzu Tanrı seni kutsasın.

Küçük Kuzu Tanrı seni kutsasın.