Bir kaç kısa gün...Aynaya bakmaya pek cesaretim yok. Saçlarımın ağarmış olmasından korkuyorum.... Ve bu kalp, ah, bu o kadar ihtiyar ki. Geceleri, gözümü yummadan geçiriyorum. Uykuyu artık aramıyorum bile. Nasıl olsa bulamam. İçimde ümit uyuyalı gözüme uyku girmiyor. Artık ıstıraplar bile hep yoruldular. Bana işkence etmekten yoruldular. Halbuki göğsümün içinde ıstırapların hançerlerini taşımak, cesetlerini taşımaktan daha kolaydır. İçimde hayat yok,. İçimde ruh yok. Kaygılarım onları uzaklara kaçırdı. Denizin en az yeri bir köpüğü başlatıyor. Büyüyen bir ürpertiyim sanki. Kayıp gidiyorum üstünde sabahın. Eğilip bir taş alıyorum yerden. Fırlatıyorum denize. Ufacık bir gülüş geçiyor suyun üzerinden. Bir çocuğun gülüşü gibi. Böyledir memleketimin yoksul halkı. Bir onlarda rastladım bu cömertliğe. 

Balık dedin mi, oynamaz gözleri hiçbirinin,

Tertemiz bir resim gibi bakarlar insana 

Günlerce bakarlar,

Bıraksan, yıllarca bakarlar belki 

Gözlerin gibi senin...

Ve bu yüzden düşünmedim şimdiye kadar bir balığın ölebileceğini.

Hızar sesleri geliyor yakından,

Güneşin döndüğünü görüyorum 

Çınar yapraklarının arasında yeşille sarı birlikte dönüyor 

Denize düşüyorlar kırıla kırıla 

Bir örtü oluyor düşündüğüm her şey

Yıllar var ki, unuttuğumu sanırdım bu örtüyü ben....

Sevgiyi bilmezdin de ondan

Sevişmeyi bilirdin yalnızca...

Birtakım sözler de bilirdin...

Niye saklamalı? En ustalıklı sözlerdi onlar. Ben sana kızamam...Kırılırım, belki küserim ama kızamam...Sen, sevgimin yeşerdiği o yersin. Sen, kalbimin en çirkin yerlerindeki o küçücük umutsun. Ben, yıllar sonra çıkıp gelsen, sana hep açık olacak evinim. Senin ihtimalin bile güzel. Sorarsın belki, anlatamam. Gülüşüne yazdıklarımı sorma bana...Söylesem şiir, yakmasam kitap olurdu. Bir masala inanmadığımı bilecek yaştayım. Merak etme. Gözlerim, kapında sana yağan iki buluttu. 

Sen yokken, 

Ve ben ille de sen diye canımdan geçerken,

Ayaklarının dibinde olmak vardı.

Omzuna konmaya çalışan mavi kuşu kovuyorum her seferinde. Sonra kafamı çeviriyorum aynaya karşı. Bir sevinç akıyor. Görmüyorsun.

Sen duymuyorsun için için kopan çığlıkları. Sen, uyuyorsun gecenin en güzel saatinde. Ben oturmuş bunu yazıyorum. Dokunmaya kıyabileceğim kadar olsaydın, Böyle bir ateş yanar mıydı içimde? Dokunmuyorum, sen yanma diye. Sen anlatıyorsun, ben dinliyorum. Sen susuyorsun, ben nefesini okşuyorum. Sen öylesine bir heves sanıyorsun. Ben sadece ağlıyorum. Zamana bırakıyorum seni. Ve içimde seninle ilgili olan her şeyi.

Sana bırakıyorum cesareti, yürekliliği, aşkların en güzelini.

Sana yakışan ne varsa, sana bırakıyorum.

Onca şiiri ben yazmadım. Ben okumadım onca kitabı.

Yeni bir ben doğuruyor sanki birileri.

Bıraksalar, sileceğim benden evvel yazılmış, çizilmiş ne varsa.

Ben çekeceğim tüm filmleri.

Sana yaraşır güzellikte ne varsa, ben inşa edeceğim.

Dünyayı, senin gönlün uyar şekle sokup, sunucam sana.

Tortusu bile kalmayacak umutsuzluğun,

Mutsuzluğun yüreğinde.

Her çalışında kapın, 

Gelen ayrı bir sevinç olacak senden habersiz.

Olmaz olan ne varsa, olacak işte.

Çünkü sen varsın bu kahrolası düzende.

Adının geçtiği yerlerde bir sevinç,

Bir güzellik kaplıyor her yeri.

Anlatmaya kalksam, güleceksin belki.

Belki, minik bir tebessüm olacak tüm bunlar....

O güzel yüzünde.

Çok kalabalık. İğne atsan yere düşmez. Zaten atmaya da değmez. O kadar kalabalık ki, yavan benzetmelerle anlatılamayacak kadar yoğun bir insan yığını. Ve yalnızım...Benim yalnızlığım, insanlarla dolu.

Dayanılmaz bir şey var. Göğsümde oturan öküz, yerini hiç yadırgamıyor. Gören de ev sahibi sanır. Sonra yavaş yavaş aymaya başlıyorum. Dayanılmaz olan aslında yaşam değilmiş, insanlarmış.

Suskun sanıyorlar beni...Anlaşılmadığım ve anlamadığım bir dünyada, kelimelere küsüm sadece.

Yalnız sanıyorlar beni, değilim. Kimsenin kalabalığı olmadım. Ve kimseyi de kalabalık edemem bundan sonra dünyamda. Bu da benim tercihim.

Güvensiz sanıyorlar beni, değilim. Sadece kendi içimde, kendime göre bir dengem var. Ve bir daha kırılırsam, toparlanamama endişesi taşıyor yüreğim.

Bu yüzden sadece kendime güveniyorum. 

Anlaşılmakta zorlandığım bir dünyada, anlaşılmayı zaten beklemiyorum.

Kavga çıkmasın diye sustuğum zamanlar,

Kimse kırılmasın diye yuttuğum konular,

Ve kaybetmemek için alttan aldığım insanlar oldu.

Şimdi anlıyorum ki, bazı kavgalar çıkmalı,

Bazı kalpler kırılmalı,

Ve bazı insanlar kaybedilmeliymiş.

Sürekli gönül yapmaya çalışınca, kıymetin olmuyormuş.

İnsan yenilmeden, yeniliklere koşamıyormuş. Bir savaşsa eğer hayat, her yenilgi, yeniliktir o zaman.

Eksik yönlerini görürsün. Zayıf yönlerini görüp, orayı güçlendirirsin.

Yorulmaktan korkma. Biliyorum...Çok yoruldun. Yorgunluğun saç tellerinden akıyor. Anlatma hüznünü...

Öyle bir devirdeyiz ki, artık anlatınca çoğalan şeyler arasında sadece mutluluk yok.

Kalbinde saklı kalsın. 

Onların kalpleri de, seninki gibi sanıyorsun. 

Herkes o kadar yumuşak, 

O kadar şefkat dolu olamaz oysa. 

Oldukları gibi görmüyorsun insanları. Olabilecekleri gibi görüyorsun.

Kendinden veriyor, veriyorsun. 

Onlar her şeyini çekip alıncaya,

Ve için bomboş kalıncaya dek.

Ben kimseyi kandırmadım...İnsanların kendilerini kandırmalarına izin verdim sadece.

Kimse gerçekte kim olduğumu, ne olduğumu öğrenmeye zahmet göstermedi. Benim için bir karakter yarattılar. Onlara karşı çıkacak gücüm yoktu. Belli ki olmadığım birini seviyorlardı.

Ölenler ölümü bilmez....Ölüm kalanlar içindir.

Yine de ben, bir yerlerde kesinlikle papatya kalpli insanların var olduğuna inanıyorum.

Öyle olmasa, papatyalar bu kadar güzel kokuyor olmazdı. 

Papatyaların bu kadar güzel kokuyor olmasının bir nedeni olmalıydı. O da, papatya kokan duygulardı.

Belki de başka insanlarda, 

Belki başka duygularda,

Belki de başka aşklarda, ama mutlaka bir yerlerde papatya kalpli insanlar vardı. Ve hiç şüphesiz en güzel seven, mutlaka ama mutlaka papatya kalpli insanlardı.

Yalnızlık Bir Uçurumdur- Franz Kafka/ Artık Kimsenin Hiç Kimsesi Olmayacağım- Uğur Gökbulut/ Her Kalbe Bahar Gelir- Ezgin Kılıç/ Süt ve Bal- Rupi Kaur/ Yine De Sevdik- Miraç Çağrı Aktaş

Sarılmalı koşarak

Uyur uyanık çıkmalıyım sabahları evden

Ama kokusunu tadarak,

Ama doymayarak öpmelere.

Uyutmasa da kızmayıp....

Beni gecelerde uyutmamalı,

Bir çocuğum olmalı 

İlk kelimesi “anne” olsun, fark etmez,

İlk annesine doğru yürüsün...

Gülmeli masum masum,

Burnumu, yanaklarımı çizmeli bazen,

“Bizim haylaz yaptı” demek için soranlara.

Yolumu gözleyip çikolata beklemeli,

Koşmalı evin içinde 

Kucağımda uyuyakalmalı...

Bir çocuğum olmalı

“Baba” demeli tatlı tatlı,

Koklayıp öpmeliyim doymadan,

Ağladığında dayanmamalı içim...

Okşayıp saçlarını teselli etmeliyim.

Uyuyakalmalı her akşam aynı masalla

Ve uyuyakalıp, yanında sabah olmalı

Bir çocuğum olmalı 

İlk gün ben götürmeliyim okula

Sonra alışır, kendi gider nasıl olsa.

Her akşam bilmediğim sorular sormalı

Öğrenmeli yanlışı, doğruyu...

Öğrenmeli çirkini, güzeli...

Yakışmalı evlat olmaya 

Ve ben, yakışırım zaten babalığa...

Hep neşeyle dolmalı

Bir çocuğum olmalı 

Dizimde uyumalı bazen, masum bakmalı gözlerime...

Zaman daralıyor... 

İyi şeyleri yapmak için acele etmeli

Kendi ömrümüzü ve sevdiklerimizin ömrünü güzelleştirmek için yarışmalı

Bir fidan dikmeli...Kuruyan bir ağaca su vermeli. Ânın evlatları olmalı...İnsanlara tebessüm etmeli...Güzellik ve iyiliği dile getirmeli...Olmuyorsa susmalı.

İnsanı ayakta tutan umut hep diri olmalı.

Bir dua ki ömüre,

Ömüre bir güneş doğmalı

Bir çocuğum olmalı

Benim kaderim bu. Öylece karşına oturup seyrediyorum yüzünden geçen zamanları...Küçük bir çocuk olan yüzün, annesinin kalbinin kapılarında kalmış...İlk, gençlik oluyor yüzüm. Öyle eksik, öyle yarım kalmış büyümelerden durgun...Sevdayla ışıyan, çaresiz aşkların şiirlerinde mısra mısra yaşlanan yüzüm...Hava güneşliydi, ama ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur yine de...İki büklüm olmuştuk. Kimdin sen? Annem miydin, sevgilim mi? O an tanıştığım biri miydin? Yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum. Bildiğim, hava güneşliydi, iki büklüm olmuştuk. Yüzünde anlamlı bir korku, ve çok sevdiğim bir koku vardı...Çünkü bize vurdukça, gerçek kokumuz çıkıyordu ortaya. Ve bu koku, bizi birbirimize daha çok bağlıyordu...Hava güneşliydi, ılık bir kan gibi yağıyordu yağmur. Ve amansızca vuruyorlardı bize. Bense bu anı çok uzun yıllar öncesinden hatırlar gibiydim. Zaten ben bu ülkede ne yaşadıysam, onu uzun yıllar öncesinden hissetmiş gibi yaşardım. Ne yaşadıysam, çok uzak yerlerden görür gibi yaşardım. Bana benzemeyenlere, yakında buralardan gideceğimi kanıtlamakla geçmişti ömrüm...Çiçeklerin dudaklarındaki sıcak rüya, korkularımızı dolduruyordu...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada. Kötülükler bile terk ederken bir kalbi, geride buruk bir üşüme bırakıyordu. Zulüm bile saf değildi. Bize vuranlar yitirdikleri masala vuruyorlardı aslında...Hiç bilmedikleri sırlara, hissetmekten korktukları sevgilerine...İnsan ancak, kendi cesedine bu kadar acımasız olurdu... Ve biz, onların hiç yaşamadıkları masallarda, hiç bilmedikleri sırlarıyla. Ve hissetmekten korktukları sevgileriyle birlikte ölmüş cesetleriydik aslında...Çünkü saf hiçbir şey yoktu bu dünyada...Bir ara yüzüne baktım. Acıya dayanamayacak gibiydin, aşk gibiydin...Saf bir güzellik gibiydin. Olmayacak bir şeydin. Sonra geçti, gülmeye başladın, bana mutluluklar, sonsuz mutluluklar diledin. Sonra  gözlerimden öptün. ''Şükür...'' dedin. Bu hayat bizim değil şükür. Bizim değil bu dünya...Bizim değil bu sınırları kayıp cesetlerle dolu ülke...Bize vuranlara hiçbir borcumuz yoktu artık. Çünkü ancak, zulüm altındakiler barışabilirdi cesetleriyle. Kimdin sen? Annem mi, sevgilim mi? O an tanıştığım biri mi, yoksa hepsi birden mi, bilmiyordum...Sen geliyorsun, içimin dağınıklığı toplanıyor. Baş köşede beş yüz yıldır var gibisin. Ellerim seni biliyor. Yüzüm sana tapınak. Sen varsın, evim, ömrüm sen kokuyor. Bütün kötüler şehri terk ediyor. Ve hiçbir kötülük barınmıyor yurdumda. Sen geliyorsun, mahallemde çocuklar top koşturuyor. En güzel şarkıları dinliyorum seninle konuşurken. Beş yüz yıldır seni seviyormuş kalbim. İçimdeki eşyalar yer değiştiriyor. Sen geliyorsun, her şeyi unutuyor aklım. Aklım, güzelliğini almıyor. Senin adın ağzımdan çıkarken, dünyanın en güzel kirpikleri yan yana diziliyor. Sanki, denize bakar gibi, gülümseyişin takılıyor kalbime. Sen geliyorsun, ben kalamıyorum kendimde. Yüzümü avuçlarına aldığımda, ellerin, annem oluyor. Bu nasıl bir kusursuzluk? Bir gün yanında olmamı istediğin, ama bunun imkansız olduğu bir zaman gelirse, gözlerini sıkıca kapat. Ve elini yüreğine götür. Ben senin gözkapaklarının ardındaki karanlıkta, kalbinin çarpıntısında olacağım. Ne zaman bir vapura binsen, saçlarının arasından geçen rüzgar değil, parmaklarım olacak. Okuduğun kitabın bir satırında ya da dinlediğin bir şarkının müziğinde nefes almaya devam edeceğim. Yağmurlu bir günde, omzunu öpen yağmur damlası olabilirim. Belki de koklamak için uzandığın bir çiçeğin yaprağında havalanan kelebek olacağım. Sen ne kadar hissetmek istersen, ben o kadar var olmaya devam edeceğim. Yüreğinin perdelerini kapalı tutma. Aydınlığın içeri girmesine izin ver.  Gülmek sana yakışıyor...Yüzünü asma. Büyük zorluklara göğüs germiş insanların hakkıdır mutluluk. Anlatmaya değer günlerin, içinden geldiği gibi yaşadığın bir hayatın olsun. Gözlerini kapatıp, benimle konuşmak istediğin zamanlar için, güzel anılar biriktir. Nerede olsa tanırım hüznü...Bana mutluluktan bahset...

Yeni bir gün doğuyordu.

Milyonlarca defa doğmasına rağmen hiç eskimeyen bir şeydi sabah. Her defasında yeniydi. 

Her defasında taze, 

Her defasında kuşlarla geliyor, 

Her defasında beliren aydınlıktan yeni bir şeyler ummamızı sağlıyordu...

Bostan dolabının yanındaki, suları bana kahverengi gözüken, o küçük ve eskimiş havuzdaki solgun ve kederli nilüferlere bakardım çocukken. Babam onların kökleri olmadığını anlatmıştı bana. Neden bu çiçekleri hep bir şeylere benzetmek için kullandıklarını ancak büyüyünce anladım. 

Yalnızca bu çiçekler, hep bir yerlere gidecekmiş gibi azade ve özgür oluyorlar, ama küçük bir havuzun içinde bir yere gitmeden yaşıyorlardı. Hayat da böyle bir şeydi benim için. Hep bir yerlere gidecekmiş gibi duran, yalnız ve bir yere gitmeyen bir çiçek. 

Bütün bir hayatın özeti buydu. Ben de bir yere bağlanmadım ve bir yere gitmedim. Öyle solgun bir nilüfer gibi, bir havuzun içinde yalnız başıma durdum. Köklerimi salamadım. Ne olduğum yere sağlamca yerleştim, ne başka diyarlara kaçabildim...İçinde durduğum havuzla birlikte, kirlenip eskidim. Bana bakanlar, beni seyredenler, beni sevenler oldu. Ama kimse yakasına takmadı beni. Kimse odasına koymadı. Kimse beni sulayıp büyütmek için uğraşmadı. Onlara ihtiyacım olmadığını, havuzda tek başıma yüzebileceğimi düşündüler. 

Ben de yüzdüm...Kederi, yalnızlığı, kirlenmeyi öğrendim. 

Ve hayata benzedim.

Seni karanlıktan kurtaracak şeyin ışık olmadığını öğrendiğinde, 

Sabahların ve sokak lambalarının hiçbir önemi kalmayacak

Gölde hayat olduğunu,

Gökyüzünde yıldızlar olduğunu, 

Ve insan hayatının özünde bulunduğu için, kabilelerin savaştıklarını anlayacaksın.

O zaman hayat bir bayram, bir şenlik olacak

Öyleyse yap. Karar ver

Bu hayat mı yaşamak istediğin?

Bu insan mı sevmek istediğin?

Bu mu en iyi halin?

Daha güçlü olabilir misin?

Daha kibar, daha sevecen?

Karar ver.

Nefes al,

Nefes ver

Ve karar ver.

Acıyan yerlerini öpecek biri varsa hayatında, önemli olmaz düştüğün yerler.

Atıldığın kuyular, 

Aldığın yaralar,

Yalan çıkan, bildiğin tüm doğrular,

İşittiğin tüm kötü sözlerin yeri bile çabuk iyileşir o zaman.

Nasihat etmeden,

Küçümsemeden dinleyen,

Anlatırken bile, geçecekmiş gibi gelen,

Yuva sıcaklığında, bakışlarıyla içini ısıtan

Seni olduğun gibi kabul eden,

Değiştirmeye çalışmayan,

İstediği kalıplara uymasan da, seni sevmekten asla vazgeçmeyen biri varsa eğer,

Korkma incinmekten.

Bırak...Sıyrıklar olsun dizinde

O gelir,

Öper

Ve geçer

Karanlıkta Sabah Kuşları- Ahmet Altan/ Simyacı- Paulo Coelho/ Karar Ver- Meredith Grey/ Öper ve Geçer- Turgut Uyar

Üzülme!

Üzülüyorsan, Biri var ki, cılız varlığını düştüğü çamurdan kaldırmak istiyor. Onun için dokunuyor kalbine. Kıymetini bil ki, üzmeye değer görüyor seni. Hüzünlerin, kalbinin toprağını allak bullak ediyorsa, sen ekilmeye layık bir topraksın demektir. Kaygıların vuruşuyla, tuz buz oluyorsa taş katılığında büyüttüğün güvencelerin, yarılan göğsüne umut fidanları dikiliyor demektir.

Üzülme!

Yüzün yerde geziyorsan, ellerin boynuna sarılı ise, içini ısıtacak haberlerin mürekkebi damlıyor olmalı ömrünün defterine. 

Kar yağıyorsa güvendiğin dağlara, yarının ovalarında rengârenk çiçeklerin olacak demektir. 

Hırçın fırtınalar sarsıyorsa sevinçlerinin zirvesini, 

Rüzgârlar dövüyorsa umudunun yamaçlarını, bir yüce dağsın sen demek ki. Az bekle... Eteğinden serin pınarlar akmaya başlayacak demek ki...

Üzülme!

Üzülüyorsan, şımaramazsın. Kibrin kirli tuzağına düşemezsin. Kendini beğenmişliğin çamuruna dolaşmaz ayakların. Uzak geçersin isyanlı yollardan...Heveslerinin ardı sıra düşüp, nisyan uçurumlarının başına sürüklenmezsin. Seni biri yakınlığına çağırıyor demek ki... Gözden çıkarmamış olmalı seni.

Üzülme!

Üzülüyorsan, bir kutlu teselli kapısının önünde bekletiliyorsun demektir. Gözlerini kaldır vefasız dünyanın eşiğinden. Gönlünün elinden çıkar sebeplerin boş avuntularını. Umudunu kes sahte doymalardan. Yüreğini küstür coşkulardan. Kapı açıldı açılıyor demektir.

Üzülme!

Üzülüyorsan, kaybedeceğin bir şeyler var demek ki... Kaybedeceği bir şeyi olanlar çoktan kazanmışlardır. Eline geçmeyenleri saymakla tüketme nefesini...Elindekileri saymaya başla. Hepsini saysan bile, nefesini saymaya nefesin yetmeyecek demektir. Bak işte, zenginsin.

Üzülme!

Seni bir "İşiten" var. Seni, senin kendini bile sevmenden önce O sevdi seni. Senin kendini bile bilmediğin unutuş kuyularından çekip çıkardı seni. Çektiğin acılara meşgul çalan telefonlar gibi kör ve sağır değil O. Yüreğinin her yangınına O yetişiyor. Ayrılıklarına ve sıkıntılarına, metal soğukluğundaki plazalar gibi umursamaz değil O. 

Yitirdiklerinin hepsini, sana iade edeceğine söz veriyor. Seni herkesten çok anlıyor, seni, senin kendini düşündüğünden çok düşünüyor. Gözyaşlarınla imzalayasın istiyor yakarışlarını. 

Bir ebedî çerçevenin içinde,  gösterişsiz bir kullukla fotoğraflamak istiyor seni. Dağılıp giden ömür kırıntılarının arasından sıcacık bir kardelen ümidi devşiresin istiyor. Keyfinin çatlak kabuklarının arasından, sonsuz teselli pınarları akıtmak istiyor.

Üzülme!

Varlığının tenine çiziktir her hüzün. Varlığından haber verir üzüntün. Hatırlar mısın, bir zamanlar hatırlanmaya değer bir şey bile değildin? 

Hiç umursanmadan çöpe atılabilecek kirli bir su iken sen, yüzüne O baktı. Kimselerin arayıp sormadığı, önemseyip adını bir kenara yazmadığı o günlerde, senin adını ilk O andı. Hatırını bildi. Seni yanına aldı. Hep yanında oldu. Sen, seni unutup da, başını yastığa koyduğunda bile, seni her defasında sabaha çıkardı. Sen Onu defalarca unuttun ama, O seni asla unutmadı.

Üzülme!

O'nun en sevdiği kulu da yalnız kaldı. Taşlandı. Sürüldü. Yaralandı. Aç susuz kaldı. Yuvasına uzaktan gözleri yaşlar içinde baktı. 

Üzülme!

Kaldır yüzünü yerden. 

Omuzlarından sarsıp kendine getirmek istiyor seni Tanrı sana küsmedi ki..." 

Gözlerinin içine içine bak sevdiklerinin. O seni unutup yalnız bırakmadı ki...

Bir soğukluğun içimi bu denli yakması normal mi?

Güldürdüğün günler, ağlattığın gecelerden fazla mı? Yoksa ben mi gizliyorum içimi? 

Ben mi nankörüm, 

Sen mi boşsun bana?

İnsan ölünce, yalnız kendisi ölmüyor

Ne diyorlardı?

Yani benim gözlerimin bunca yıl gördükleri,

Bir gün benimle birlikte yok olup gidecekler, öyle mi?

Eksikliğe mi alışmışız, 

Mutsuzluğa mı yoksa?

Etrafında her şey silindi. 

Koskoca, ıpıssız bir dünyada tek başına kaldı. 

Korkunç bir karanlığa düştü. 

Bıçak gibi keskin, hissedilir bir yalnızlık duydu. Ta iliklerinde duydu.

Kendiyle başa çıkamayanlar, en çok kendine ihtiyacı olanlardır. 

Yalnızlığım, terk edilişlerimden ya da edişlerimden değildi. 

Yalnızlığım, kendime yetemediğim tekil zamanlarımda, çoğul olmanın da hiçbir işe yaramadığını fark edişimdendi. 

Tek kişilik bir yalnızlık, çift kişilik bir yalnızlıktan daha az yer kaplıyordu. 

Tek kişilik bir balkonda oturabiliyor, en azından başka yer olmadığı için yanında olmayanları suçlamaya sebep aramıyordu. 

Boynumda uzakların cümlesiz çanı

Başsız, ayaksız çarşılar

Vitrinlere boyanmış yoksulluk, evlerin kum haritası

Sevgisizlik, gökyüzünü yere indirmişti

Neydi peki ondan istediğim? Çok basit, fakat çok çetrefil bir istek. Gelsin yanıma. Bu şehri, bir de benim oturduğum koltuktan izlesin. Bu şehrin sokaklarını, lambalarını, Pazar günlerini benim yanımda görsün. Evet görsün...Çünkü bazı kokular gözle görülebilir. Beni, evime doğru kusan yolları biraz hissetsin. Sabahları okula giden çocuklarla, işe giden çocukların aynı yaşta olmalarının kahrediciliğini, yaşamak için tek bir sebep bile bulamamasına rağmen, yaşamakta ısrar ettiğini düşünemeyecek kadar umutsuz olan kadınları benim gördüğüm yerden, benim gibi görsün isterdim. İsterdim ama şu anda, bu hayalleri kurduğum gün kadar farkındayım isteklerimin imkansızlığının.

''Neden acımasızsın bana böyle?'' diye bağırıyor bedenim

''Onlar gibi görünmüyorsun çünkü.'' diyorum ben de ona

 Her şey, bir yalnızlık giydirir sırtımıza

Geçip giderken,

Durup dururken ya da...

Bakıp durur,

Söyleyip durur,

Gülüp dururken...

Her şey bir yalnızlık giydirir sırtımıza

Ve giyinmek, yalnızlıktır

Yağmurlar yağmıyor mu inceden ince?

Rüzgarlar esmiyor mu?

Çıkıp karşıma sen geliyorsun,

Saçların ıslanmış oluyor

“Gel” diyorum, duymuyorsun beni bir türlü

Seni böyle hayal meyal yaşamak çok zor

Uzanıp tutsam diyorum incecik ellerinden

Ellerim boşlukta kalıyor.

Bir gün çıkıp gideceksin

Sonra arkandan yine ince bir yağmur yağacak

Cadde cadde, sokak sokak 

Sayıklar gibi dolaşıp seni arayacağım

Beni bir köşe başında ağlıyor bulacaklar.

Saklamak zor olacak...çaresiz kalacağım

Seni sevdiğimi anlayacaklar.

Üstüme yağmurlar yağacak

İnce bir dal gibi birden kopup kırılacağım

Kaldırım taşlarında sıcaklığım kalacak

Kahrolacağım.

Bu şiiri yağmur yağarken yazdım

Seni düşünmeseydim yağmurlu havalarda

Sokaklara çıkmayı göze almazdım...

Melul, mahzun dolaşmazdım akşam karanlığında,

Duraklarda yapayalnız kalmazdım.

Yağmurlar yağmıyor mu inceden ince?

Rüzgarlar esmiyor mu serince?

Bir sigara yakıyorum efkarlanarak,

Çıkıp karşıma sen geliyorsun

Saçların ıslanmış oluyor

“Gel” diyorum, duymuyorsun beni bir türlü

Seni böyle hayal meyal yaşamak çok zor

Uzanıp tutsam diyorum incecik ellerinden

Ellerim boşlukta kalıyor.

''Hayat hiç mavi yerinden vurmadı...

Çünkü ben maviyi beyazı koruyan masumiyet olarak tanırım. Karanlığı görünür kılan bir renktir mavi, öyle bilirim..

Sürükleyendir, bitmeyendir... 

Mavi olarak anlatmalıyım her şeyi...

Görmek istediğinizi değil gördüğünüzü söyleyin bana! Yaşamın ta kendisidir mavi.. Belki de sadece bu yüzden ölmeye değil..

Yaşamaya mahkum edilmiştir..

Canım Oğlum,

Meğer sanaymış yolculuğum. Bugün kendime neden yaşadığımı sordum. Bir anlamı olmalıydı başımdan geçen onca şeyin. 

Bir karşılığım olmalıydı hayatta. 

Bu soruyu sorduğumda kendime, yirmi üç yasındaydım. Ellerim yaslanmamıştı henüz ama soluk soluğa kalmış yorgun bir çocuktum. 

Bildiğim her şeyden, herkesten uzaktaydım...

Yalnızlık, yabancılık, haksızlık, dünya kederleri bir olup yüklenmişlerdi bir gece kalbime. Balkona çıktım. Dördüncü kattaydım. 

Soğuk bir kış gecesiydi. Demirleri tuttum. Caddeyi seyrettim ağlayarak. 

Göreceksin, insan nasıl acır kendine böyle anlarda... 129 numaralı otobüs geçiyordu. Ve bir kız köşedeki benzinciden çıkmış, elinde bira şişesi ağlıyordu. Uzundu saçları. 

Kaldırıma oturdu. Elindeki bira şişesini karşısındaki saat kulesine fırlattı. Saat oniki'ye on vardı. Ve belli ki, ikimizinde canı çok yanmaktaydı...

Annem geldi aklıma bir Pazar dönüşü. Elimi avucunun içinde kavrayışı, ve bana doğumumu anlatışı. Yalnızmış sancıları geldiğinde. Çok korkmuş ya başaramazsa diye. Balkona çıkmış, insanları seyretmiş.Başka kadınlar da çekti bu sancıyı diyerek, insanların acılarından güç alarak doğuma girmiş. 

Doğduğumda yaptığı ilk şey, saate bakmak olmuş. Saat öğlen oniki'ye on varmış. İşte böyle demiştim kendi kendime. Buraya kadarmış...

Sonra çilekli pastayı, çaldığım vişneleri, limonlu dondurmayı ne çok sevdiğimi düşündüm. Saçlarımı uzatacaktım. Para biriktirip, yollara çıkacaktım. Ve bir daha hiç yirmi 23 olmayacaktım. 

Büyük kararlardan önce mutlaka bir gece beklemeli. Eğer sabah aynıysa, her şey o zaman düşünmeli, bitirmeyi bir hikayeyi... 

Ertesi gün güneşli bir sabahtı. Çoktan düşmüştü ruhumun ve kederimin ateşi...

O günden sonra neler oldu bir bilsen...Sana anlatacak o kadar çok şeyim var ki. 

Çok korkuyorum...Severmisin acaba beni? İyi bir anne olabilecek miyim? Koruyabilecek miyim seni? Kalbimde ve zihnimde biriktirdiklerimi eksiksiz iletebilecek miyim sana?

Takvimler bir sonbahar çocuğu olacağını söylüyor. Annen de sonbaharda doğmuş bir bebekti. Bu mevsim hüzünlüdür oğlum...Ve çok sever güneşi. 

Şuanda minicik tekmelerinle ''Ben burdayım.'' diyorsun. Gelişine az kaldı. Seni sevinçle beklerken, odanı hazırlıyoruz hevesle. Ama ne yazık ki, odan kadar sessiz ve özenli bir ülkeye gelmiyorsun. İsterdim ki, benim gördüklerime sen şahit olma...Ama onlar sana bile yetişti. Geleceği zamanı kendi seçen biri olarak, güçlü ve benden de önde olacağını biliyorum. Umarım sende seversin karıncaları, köpekleri ve kelebekleri. Ben babasını çok özleyen bir çocuktum. Dilerim sen ayrı kalmazsın seni sevinçle bekleyen babandan....

Anneler ve babalar tanıyacaksın bizden başka. Oğluna söz verdiği bisikleti alamadığında, notalarla oğlunun adını yazan bıyıklı yorgun babaları, 

Ya da kendi giyemediği yirmi üç nisan elbisesini sabaha dek uyumadan kızına diken anneleri, 

Sonra kendinden başkasını düşünmeyenleri, 

Kendi öfkesinde boğulanları, 

Ve yalancıları tanıyacaksın. 

Aşk'ı tanıyacaksın bir gün...

Kalbin kırılacak ve belki kıracaksın birilerini... 

İyi bir tamirci ol oğlum, çabuk onar kırdığın kalpleri. Ve çaresiz kalma kendi kırık kalbine...

Sen şimdi kendi öykünü yazmaya geliyorsun.

Hayat iki seçenek sunuyor: 

Ya payına düşen kederi parlatacaksın,

Ya da ömrünle iyi geçinmeye bakacaksın. 

İkincisini tercih edersin umarım...

Bana öğretildiği gibi oğlum: Öğrendiğin çiçek adlarını unutma.Kelebekleri kitap arasında kurutma. Kin büyütme kalbine...Ve incitme kimseyi...

Dilerim dünyaya geliş nedenini sen çabuk bulursun. 

Yolun açık olsun....Annen.