Dut ağacını düşünüyorum sık sık

Çocukluğumun komşu duvarında

Dut dut, yaprak yaprak

Sever mi ki beni şimdi de?

Durduğu yerden

Öylece, 

Orada, 

Kımıldamadan evler

Aşırı sevgi üreten Dut ağacını sık sık düşünüyorum

Gözlerimi kapatsam, cenneti düşünürüm

Denizli'yi görürüm,

Bahçeleri, bağları

Elmayı, narı

Kavakları

kavakları

Kapatsam gözlerimi,

Cenneti,

Denizli'yi görürüm

İçinde çocukluğum yalınayak

Kumruları duyarım,

Ağustos böceklerini,

Gözlerinizi kapatsanız,

Cenneti düşünseniz,

Çocukluğumun Denizlisini

Görmediniz ki,

Göremezsiniz...

Yorgunum.

Gidilecek hiçbir yer yok... 

Beklediğim bir sabah da yok... 

Yaşarım sandım. Her şeye ve hayata rağmen... 

Karanlıklara karışırım, sonra nasılsa hep sabah olur. 

Geçip gider sandım her şey. 

Geçip gider yaşadıklarım, 

Öldüklerim... 

İyiliklerim...Ve o en çok da kendimi acıtan kötülüklerim. 

Hepsi geride kalır, 

Ve ben her sabah yeniden doğarım. 

Oysa şimdi ne kadar da iyi anlıyorum. 

Geçmişin uçurumlarına ittiğimiz o anlar hiç kaybolmuyormuş. 

Hep bir gölge gibi takipteymiş arkamızda. 

Anlardık. 

Ne zaman içimize inmeye kalksak, 

İçimizde,

Bizim dışımızda, 

Bizden ayrı, 

Bizden uzak, bir sürü yabancı konuk...

Anlardık. 

Ne zaman içimize insek,

İçimizde kime sarılsak dost diye, 

O karanlık gecelerden daha uzak, 

O karanlık gecelerden daha yabancı bize.

Ben roman yazsam, hayatı kervan yüküyle taşırdım yanımda.

Öykü yazsam, belki bir kırık testi yeterdi yolculuğumda bana.

Ama şiir yazınca , cam bir kadehte sunmak gerekiyor hayatı başkalarına

Bir otobüs yolculuğu gibiydi hayat.

Sağ tarafta manzarayı izlerken, sol tarafı kaçırırsın.

Unuttuklarını hatırlamak isterken, hatırlamak istemediklerin gelir aklına.

Eğer ruhun adalıysa,

Çardak gibi tutuşursun tek bir kıvılcımla.

Ve ömrünün her gününde kendine sığınır,

Kendinden kaçarsın.

Yüreğime gömülü camdan bir güldür özlem.

Işığı görünce başı dönen,

Öylesine incinmiş bir güldür ki,

Yapraklarını içine katlayarak gizlenir güneşten.

Sahip olduğunuz tek şey bir çekiçse, her şeyi bir çivi olarak görmeye başlarsınız. 

Kış uykusundan yeni uyanmış bir sürüngen kadar, saldırgandı çünkü hayat.

Nihayetinde güneşli havalardaki yürüyüşün değil; rüzgarla ettiğin mücadeledir başarını belirleyecek olan. Işığın altındaki parıldaman değil; içindeki ve dışındaki karanlığı idare edişindir. Nasıl koştuğun değil; defalarca düştükten sonra ayağa kalkma şeklindir başarını belirleyecek olan. Zaferlerin değil; mağlubiyetlerinin karşısındaki tavrındır.

Güçlü hissettiklerinde yaptıkların değil; kırgın ve düşkün olduğun zamanlarda yaptıklarındır. 

Yürüme kabiliyetin değil, umutsuz, ve ayağa kalkamaz haldeyken bile, içinde bulduğun emekleme isteğidir. Kazandığın zamanki tavrın değildir başarını belirleyecek olan. Kaybolmuş ve kaybetmiş hissettiğin zamanlardaki kimliğindir.

Çünkü karakter, kıyıların mamülü değildir. Karakter, dalgaların arasından doğar. Hani şu yıkıp geçen dalgaların. ''Bir daha düşmek için bir daha ayağa kalkmanın ne anlamı var?'' diyen dalgaların. ''Okyanusları geçmek senin için çok iddialı. Hiç şansın yok.'' diyen dalgaların. Ama gördüğün gibi...Kahraman ödülleriyle değil, yaralarıyla anılıyor.

Şizofren Aşka Mektup (II)- Cezmi Ersöz/ Salkımsöğütlerin Gölgesinde- Melisa Gürpınar/ Africa, 2015, Yasmin Mogahed

Bir ayağım cennette, 

Durup bakıyorum karşı kıyıya.

Dünyada koca gün sona ermek üzere,

Ama ne garip ektiğimiz şu tarlalar,

Sevginin ve nefretin tohumlarıyla.

Sevdikleriyle sınanır insan. Yaşarken. Ve biriktirdikleriyle dağlanacak. Ölünce...

Ben içimdeki karayı silme telaşındayım...

Zamanın emeğine rahat vermiyor zaman,

Saplara sessizce dolanan o süs otları; bunlar bizim işte.

Kötülükle iyilik yan yana- Hasadını toplayacağımız hayır ve günah tarlalarında.

Çiçek açıyor bilinmeyen cennette.

Acının, iyiliğin tomurcukları yalnız bu karanlık tarlalarda açıyor.

Cennet nasıl bilebilir umudu ve inancı?

 Acıma ve sevgiyi? Gömülü kalmışsa hep

Cennette hiç bu garip mutluluklar yağmaz şu bulutlu göklerden.

Kaç deniz geçmek zorundayız?

Kaç kitabı bırakmak zorundayız arkamızda?

Kaç ulusa benzemek zorundayız bir kabile olmadan önce?

İnsanlar, uçmayan kuşlardır

İkiliğiz biz, 

Gökyüzü-yeryüzü, 

Yeryüzü-gökyüzü.

Sınır içinde bir sınır kuşatır bizi.

Kimin umurunda yaşlanmak? 

Yaşlılık nedir ki?

Dünyayı taşıyor omuzların

Ve bir çocuğun elinden daha hafif dünya.

Yolculuk nedir?

Sadece yol mudur?

Şehir ve ülke görmek midir?

Deniz görmek,

Orman görmek midir?

Yolculuk,

Biraz görünüşünü değiştirmek,

Biraz katı fikirlerini değiştirmek,

Kendisine yapışmış tüm kötü deriyi, yol ortasında terk etmektir

Yolculuk, 

Gezdiğin zaman üstüne yapışan o kirli gömleği atmaktır

Karanlık havayı, aydınlığa çevirmektir

Hayatsa senin bedenindir, herhangi bir yanılsama değil.

Güneş kanımızda dolaştığı için yaşar ve hareket ederiz.

Geceyi ve onun nizamını kendimizde bulduğumuz için uyuruz. 

Gece, bizde konuştuğu için rüya görürüz.

Geniş ve ıssız gece! Sana bir anne yüzüne bakar gibi bakıyorum. 

Yıldızlar, hayatın mucizesi fışkırsın diye parçalanmasına razı olduğun rüyan,

Aydınlık ise, yaratıcı düşüncendir.

Kimse göründüğü kadar dayanıklı değildir.

Sadece görünmeyen yangınlar,

Duyulmayan fırtınalar,

Gizlice çürüyen ruhlar vardır.

Uykusuz gece geçirenler yorgun kalkacak. 

Uzun uyuyanlar da yorgun kalkacak. 

Kimi mutlu, 

Kimi acılı, 

Kimi sevgi ile geçirdiği gecenin sabahında uyanacak. Kimi öfke ile. 

Kimi kendine güne nasıl başlayacağını soracak. Kimi bir intiharı düşünecek. Kimi özlem duyduğu bir kenti. Özlem duyduğu bir insanı...

Nedir günler?

Nedir aylar?

Bir önemi yok bunların

Mezarda olan için, 

Zaman, anlamını kaybeder.

Yalnızsın ve benimlesin. Beni çıldırtan çok az yalnız kalmak. Çok az yalnızım ama daima seninleyim. Ölmeyelim, Santa Mariam. Bu sabah senden koptuğumu sanıyordum. Kurtuldu ya diyordum, çocuklarına döner. Ve ben çamurdan koparıp vazosuna koyduğum bu muhteşem zambağın hatırasını minnetle yadederim.  Mektubun yeniden büyüledi beni. Bu zambağın saksısı, kalbim. Bu zambak bütün ihtişamı ile ancak benim göğsümde açabilir. Yeniden rüyamın, hummamın içindeyim.  Evet...Ben de delirmekten korkuyorum. Yaşayamamaktan korkuyorum. Kilometrelerce uzakta aynı ıstırabı yaşıyoruz. Ben içmiyorum da. Sensiz içmek, sensiz gülmek, sensiz huzur bana ihanet gibi geliyor. Eğer her mektubun böyle alevle yazılacaksa ben nasıl dayanacağım? Yine şuh bir bahar sabahı. Ekim sonunu Mesih bekler gibi bekliyorum. Mektupların, alev alev. Kalbini kâğıda işleyebiliyorsun. Benim, bütün kadınları kendinde toplayan kadınım. Bütün kitaplar yavan, bütün şiirler soluk, bütün şarkılar ahenksiz. Ben ten’im, sen gönül. Ben alev’im, sen ışık. “Ben sen’im” diyorsun. Saçlarımı okşamak istediğin zaman, kendi saçlarını okşa. Leyla bir tomurcuk, sen bir muhteşem gül. Leyla bir mısra, sen bir destansın. Leyla bir kıvılcım, sen bir şafaksın. Leyla bir tecessüs, Leyla bir masal, Leyla yaşamayan, Leyla bir yarım. Hangi sevgili seninle boy ölçüşebilir? Lamiam benim. 

Sen doyulmayan, 

Sen kanılmayan, 

Sen rüya, 

Sen gerçek. Romeo’yu düşündüm ve güldüm. İmtihandan geçmeyen bir sevgi. Bir saman alevi. Artık yirmi beş yıl önceye dönmek istemiyorum. Senin yanında zaman yok.  Yirmi beş yıl önce, yine beraberdik. Ad’ın bilinmeyendi, özlenendi. Yirmi beş yıl önce yine beraberdik. Geceleri rüyalarımı süslüyordun, gözyaşlarımda sen vardın. Her kadında seni arıyordum. Yirmi beş yıl önce adım hasretti. Sonra ümit oldu. Seni bulmadığım için, seni bulamadığım için gözlerim kapandı. Seni düşünerek intihar etmedim. Yirmi beş yıldan beri senin için yaşıyorum. Her kitabımda sen varsın. Bende güzel olan ne varsa, senin ilhamın. Bende büyük olan ne varsa, senin eserin. Mektuplarınız gecikince kendimi metruk bir kayık gibi dalgalara bırakmıştım. Hastayım. Yani öksürüyorum ve ateşim var. Elin alnımda dolaşsa nasıl da iyileşirdim! Sevilen hastalanmaz. Seven hastalanmaz. Ama sevilen ihmal edilmez. Mektubun bir büyü gibi bulutları dağıttı. Yarı yarıya iyileştim. Sensiz sıhhat neye yarar? Neden dinç olacakmışım? Dünyanın bütün nimetleri seninle güzel. Schopenhauer’i bekliyorum. İstediğim, sana kendimi bütünümle verebilmek, bütünümle faydalı olmak sana. İstiyorum ki şahane bir tomurcuğa benzeyen kabiliyetlerin, aşkımın sıcak ikliminde bütün şiiri, bütün lüsunu, bütün ıtırıyla açılabilsin. Benim has bahçem...Sam yelleri esen çöllerden geçtim. Dudaklarım susuzluktan çatlamıştı. Boğuluyordum. Ya cinnet, ya ölüm, veya sen vardın. Sen çıktın karşıma. Sen ki, benim için yaratılmıştın. Sen ki sevmemiştin, sevilmemiştin. Sen ki uykuda dolaşan bir hayaldin. Tanımıyordun kendini. Ve hâlâ, zaman zaman düşman bir dünyanın kırık aynasına kayıyor gözlerin. Sen orada değilsin...Gönlüme, gözlerime, mektuplarıma bak. Belki sevdiğin için büyüksün. Sevdiğin için...Ve sevdiğin kadar, yani sonsuz. Şubatın ilk günleri zalim bir buhran içindeydim. Sonra sisler dağıldı, tekrar buldum seni. Mektupların tutunduğum birer dal... Seni bir daha görmek ve ölmek istiyorum. Güzel olan bu. Seni kaybetmek, hayalimde boğulmak değil. Bu sermesti, sadakatimin mükafatı. Yalnız sende eriyişimin, yalnız seni düşünmemin mükafatı.

Lâl Ded’i hatırladım, gerçekte Lâl Ded sensin, her asırda başka bir adla tecelli etmişsin.

''...Ben bir şeyler öğrendim.

Ve dedim ki kendime: "Ah be oğlum! Çok da yanlış anladığın şeyler varmış senin bu dünyada. Çok boş şeylere kırılmışsın. Ve çok sahte kalpleri kazanmaya çalışmışsın."

Öyle yaralar açtım ki içimde, inlemenin her çeşidini öğrendim.

İnsan, neden sevinçler değil de, acılar alıp, geçmişten karşılık bulur kendine? 

Ve neden insan, ne kadar acı geçerse geçsin, çocukluğunu okşar durur yaşlandıkça? 

Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki, ışık insanın içinde yanmıyorsa, yüzüne vurmuyor.

Dünya zevklerinin ve dünya malının insana hayır getirmeyeceğini daha çocukken öğrendim. Hanidir bilmiyordum, bunu ancak şimdi yaşadım. 

Ve şimdi biliyorum. 

Belleğimle değil, gözlerimle, yüreğimle, midemle biliyordum böyle olduğunu. 

Ne mutlu bana ki, biliyorum artık!

Öncesinde bakmıyordum. 

Baksam da görmüyordum ama, 

Öğrendim ki, görmenin de bin bir derecesi varmış.

Bir gün, hayat hikayemi yeni bir arkadaşımla paylaşırken ayıldım. 

Hikayemin, hayatımı ifade eden sözcüklerle dolu olmadığını fark ettim. 

Hikayem, yelkenlerimle rüzgârı yakalamaya çalışırken arkamda sürüklediğim ağır bir çapaydı.

Anladım ki,

Büyük isteklerin ilk karşılığı, büyük heyecanlarmış.

Kalbim çok şey öğrendi

Ve yaşadı. 

Ve bu sayede bilgeliği, 

Deliliği, 

Akıllılığı öğrendim. 

Ama anladım ki, bu da zor bir iş...

Çünkü bilgeliğin olduğu yerde fazlaca üzüntü var.

Anladım ki, her şey ikilikler içinde. 

Ölüm ve yaşam. 

Keder ve neşe.

Ama öğrendim ki, ölüm gelip almadıysa insanı, uzaklar yakınlaşabiliyor.

Öyle ki ben esasen uçmayı,

İki kelime arasında tutunmaktan öğrendim.''

Bütün çizgiler soluyor  ''şey ile şeysiz'' arasında

Biz deniz çizsem, bulutun hatrı kalıyor

Çıkmayın desem de, koşuyor ayaklarım

Ne kadar düşündüm desem de boş

Biz çizgi deniz, 

Bir akıl kaçkın

Bir deniz yuttu bir dalga

Ne zamandır üşüyor yağmurun altındaki çocuk şapkası?

Nereye varır sessizliğin kollarında akıp giden bir paçavra?

Dünyaya bir kadın eli değse

Şöyle ağır bir halı gibi çırpılsa

Tozlar havalansa...

Kaybeder bazı şeyler ansızın önemini...

Kendini ağaç sanar bir kadın.

Rüzgâr kucaklayıp örer taze damarlarını

Kaldırır onu göklere- Ellerinin ateşini boğup gün ışığında

Hiç anısı yok kadının

Korkusu, umudu yok

Ayaklarındaki ottan ve gölgelerden öte.

Oysa umutsuz bir yoksulluktan kurtarılmış güzelliğiyle, 

Biraz olsun sevilmesi gerekmez miydi?

Güneş bile, vakitsiz çıkan rüzgarlarla el ele

Bir yıl önceki kendiyle karşılaşsa sokakta

Bir yabancı gibi geçip gider yanından

Selam bile vermez

Başımı çevirip de bakmaz kendine

Saygısızlıktan değil, tanıyamadığından

Öyle umarsız uyusa da bir köşede

İşte bu yüzden...

Sırf bu yüzden işte

Yaşamdan çok, iflasa yakın olduğu için

Onu bu denli yıktıkları için 

Öyle bir değişime mecbur kaldı ki,

İyi mi kötü mü bilmiyor

Sormaya cesaret edemediği bir soru var aklımda

Uçuyor mu,

Düşüyor mu?

İstediğin kadar gücü olsun sözlerden akan

İstediği kadar güvenmesin yarın doğacak güneşe

İsterse, başında beklesin gece boyu yalnızlığın

İsterse, istemesin aşkın koyu rengini gözlerinde

Lakin, ya sözlerinden taşar aşkın buhranları

Ya gözleri kurur bir alevin ateşinde

Çocuklar büyür gider

Başlayan şarkılarla değil

Eskiyen giysiler, tükenen güçlerle büyür gider.

Bir gün inecek gökteki hayalleri

Öteki gün, gözünün rengi değişecek

Daha dün, ağacın dallarında değil miydi yaprakları?

Annesinin yaralı kızıdır o

Zaten bütün kızlar yaralıdır

Beni sorarsanız,

Kış işte.

''Sevgili Bilge...

Sen olduğun gibi yaşamak istiyorsun kafamda. 

Bir varlıkkavram olarak çıkıyorsun karşıma. 

Yaşanırken düşünülmesi ve düşünürken yaşanması gereken bir mesele olmak istiyorsun. 

Bilge'yi senin gibi hissetmemi istiyorsun. Nasıl olur? Yani Albayı da, kendimi onun yerine koyarak mı düşüneceğim? İşte bu nedenle, kurmak istediğim dünya, senin yüzünden yıkılıyor. 

Bütün oyunlar, anlamını kaybediyor...''

Aşk mıydı o?

Olsa tanırdım, bilirdim üstelik. Tamam, belki çok uzun zaman oldu uğramayalı kapıma. Çalmayalı zilimi. Ama aşk olsa tanırdım çoktan...

Peki, aşk değildi diyelim. O vakit neydi bu ateşler? Neydi avare eden beni?

Bir başka diyarda desinler...Kanatırdı dudaklarımı. 

Onu hele bir görmeyeyim, önümde boylu boyunca uzanan bahçeler,

Açılan çiçekler,

Gökten inen o güzelim pamuk bulutlar,

Bir su gibi aktı ömrümden.

Aşk mıydı o?

Değilse, ardında bıraktığı bu binyıllık yorgunluk da nedir?

Bir türlü doyulamayan o koku, o ten

Aşkı her satır arasına,

İsmini her cümlenin başına koymalar...

Gizliydi ya.

Görmesem,

Az öteye gitse sesi,

Duvarlara çarpan gölgem,

Merdivenlerden yuvarlanan kalbim,

Telaşla ocağı açık bırakıp yanan heyecanım,

Dalından kırılan güllerim,

Sorsak, bilirler mi aşkın o olup olmadığını?

Hatırlanır mı ismim, isminden düşünce?

Saçların dağılır mı yine rüzgardan, aşk değilse?

Ben bilirim...

Değiştiren tüm düşüncelerimi,

Beni durup durup yenileyen,

Duygulu yapan hoyrat ellerimi...Oydu

Oydu doludizgin gidişime ''Dur!'' diyen...

Demişler:

Aşka gönül ile düşersen, yanarsın

Zeka ile düşersen, kavrulursun

Akıl ile düşersen, çıldırırsın

Duygu ile düşersen, gülünç olursun

Aşka düşmezsen, kalabalığa karışır, ezilirsin

Sersem sersem bakıp durma! 

Bir yol seç  demişler

Hal bu ki, 

Hayatta bir yolu var mıdır seçmenin?

Aşktan kaçmanın?

Hem kim demiş kalabalıkların ezdiğini,

Biçare biçtiğini?

Akıl mıdır aklıselim?

Zeka mıdır kalbi ferah?

Duygu mudur komik?

Aşk mıdır gerçek?

Düşmenin, kalkmakla eşdeğer olduğunu öğrenmedi mi bu kalp?

Onaylamadı mı beyin?

Ya seni gördüğümde yanan alevler nedir?

Sen bana bakarken kavrulan ten,

Ezilmenin verdiği rahatlık,

Gönlün koyduğu sitem?

Söyle...Kim karşı durabilir ki bunlara?

Hem, kim bilebilir sersemlikten sarhoş olduğumu?

Böyle midir gençlik?

Hani iki nokta vardı konulan ardına?

Ben tam olduğumdan, yuvarlak da değil midir köşelerim?

Sen şimdi bunlara hiç kafanı yorma...

2 eşittir 1 değil mi sonuçta?

İçimdeki küçük kız, sık sık seni sahipleniyor

Seni sarmalayıp, korumak istiyor

Pes etmek istiyorsun değil mi? Kendini o boşluğun içine bırakmak, ve her şeyden vazgeçip öylece gitmek istiyorsun. 

Mücadele etmekten yoruldun. 

Gücünün tükendiğini düşünüyorsun.

Ve artık ne olacaksa olsun diyorsun değil mi?

Şöyle bir silkelensen,

Üzerindeki toprağı döksen,

Şöyle inanarak son bir gayret göstersen,

Belki de her şeyi düzelteceksin. 

Sakın bana bu mümkün değil deme...Çünkü denemedin. 

Her şey alt üst olmuş gibi duruyor, 

Ve bu seni korkutuyor değil mi? 

Üstelik yeniden başlamak istesen bile, nereden başlayacağını bilemiyorsun.

Bu da senin, kollarını açmana, ve yeniden başlamana engel oluyor değil mi?

Peki ben sana nerden başlayacağını söyleyeyim mi? Tabii ki kendinden başlayacaksın. 

Çünkü sen, sana göre sıfırsın.

Ve her şeyi düzeltebilmek için doğal olarak sıfırdan başlamalısın.

Sana yeni bir sayfa aç demiyorum.

Elindeki defterle kalemi çöpe at diyorum.

Biraz daha bükebileceğini zannettiği her şeyin kırıldığını görür insan.

Mücadele ediyor olmak, bir şeyler için emek harcamak; erdemdir diye öğrettiler bize. Yanlış sayılmaz. Ama eksik. Mücadele, bize zarar vermediği mahiyette güzeldir. Emek, alıcısı olduğunda verilmelidir.

Bugüne kadar insanları yazdın,

Sayfalar atladın da, eline ne geçti?

Bugünden itibaren değiştir kendini...

Bırak...Başkaları senin için yeni sayfalar açsın.

Sen bildiklerini, aklına yazmayı öğren.

Bırak...

Biraz da seni kaybetmeye korkanlar kendine defterler alsın.

Sahiplenmeye çalıştığın herkes, 

Veya her şeyin tutsağına dönüşürsün!

Belki de sahiplenmek değil, vazgeçebilmek özgürlüğü getirirdi

Hep yararı dokunsa bile, 

Kendi başına yanılmak, başkalarının yanlışlarını yinelemekten daha iyidir.

Düşmek önemli değil...

Takılıp düşmekle, sırtını yaslamışken düşmek çok ayrı şeylerdir.

Düştüğünde, yanında zannettiğin insanların yokluğu daha çok acıtır.

Bazı düşüşler, yanında kimin olup olmadığını görmen için vardır.

İnsan bazen, bir akşamüstü kızıllığında vazgeçer, ansızın. Her şeyden ve herkesten. 

İnsan bazen, sabaha karşılarında en hüzünlü gecelerin, vazgeçer. 

Kendinden bile...

Kendi çukuruna düşmek, başkalarının çukurunda boğulmaktan daha iyidir. 

Yolun tam ortasında ayaklarının dermanı kesilecek, dizlerinin üzerine çökeceksin. Düşmekten korkma, düştükçe daha da güçleneceksin. Sonra herkes kaybolacak. Gölgen bile seni terk edecek. Ama bu yenilgi sayılmaz. 

Yalnızlığı sev. 

Herkes gitse de o seni bırakmaz, bilirsin.

Gör, ayağa kalk, ve devam et.

Simsiyah kalemler verip gökkuşağını çizmeni isteyecekler senden hep. Mutlu olduğun her anın ertesinde, hüzünler kucağını açacak, sarılacaksın. Çiçekli bir yola gitmeyecek hiçbir adımın. Ölmeden önce de ölür insan bazen, bilirsin.

Yaşarken ölmek can yakıcıdır.  Öğreneceksin.

Dünya böyle bir yer.

Herkes, bir gün gidebilmek için gelir. 

Öğrenirsin. 

Çünkü şairin, şiirinde de dediği gibi:

''Eve dönmekten ibarettir hayat.''

''Hani derler ya,

Gördüklerin, duyduklarından fazla değil.

Numarasını ezberlemişsin, unutamıyorsun...Ama bu asla sevmek değil. Sadece hafızan iyi. 

Onlardansın işte. Kaçamayanlardan.

Özgürüm derken, bağımlı kalanlardan. 

Mesele silmek değilmiş, onu öğrendim. 

Ben, çok sen olmuşum. Meğer silinmiyormuş hayaller.

Meğer benim senden başka düşüm yokmuş. 

Anlatamamışım, anlamamışsın. 

Sen fena halde aşka benziyorsun. 

Beni üzdüğün kadar güzelsin... 

Adını adıma kattığın kadar varsın. 

Sanki bir denizin en hırçın dalgasısın. 

Sen benim,

Yazmak istediğim şiir,

Söylemek istediğim söz,

Duymak istediğim ses,

Varmak istediğim şehirsin.

Bilirsin, giyecek bir şey bulamasam, bir siyah kot, bir siyah tişört giyer, yanına gelirim.

Siyah her şeye uyar, ama senin kadar değil.

Kaybettiğim her şeyi sende buluyordum. 

Ama benim sende bulduklarım, ikimize de yetmiyordu.

Her kalp, kendi acısının sesinde boğulurmuş.

Kalbin zamanla alışır deme.

Aşk bir an meselesi...Bana zamandan bahsetme.

Bilirsiniz....

İnsan bir kere aşka yenildiğini düşünmeye başlarsa, bir daha kazanmamak için her şeyi yapar.

Ve ne pahasına olursa olsun, herkesten kaçar.

Birileri, sadece birileri olarak kalmaya devam ederken, 

Ve yazılmış hiçbir şiir sahibine ulaşmayı öğrenememişken, sen dön mesela. 

İki kelimeyi yan yana koyamam belki...Ama o zaman büyürüm. Hem de doğum günüme aylar 

varken...

Bilirsiniz...

Bazen acıyı hissetmezsiniz... 

İşte bu dünyanın en kötü şeylerinden biri. Çünkü bir acıyı hissetmiyorsanız, çok daha büyük bir acının içinde kalmışsınızdır.

İnsan bu hayatta inandığını yaşar derler.

Ben de seni yaşamak için, sana inandım.

Ne balığın yeri akvaryum, 

Ne kuşun yeri kafes...

Herkesin bir vatanı var...Benimki sensin.''

Yaz Bulutları- Ahmet Batman