Burada, çocukça korkularım tarafından bastırılmış halde bulunmaktan çok yoruldum

Öyle bir zaman gelir ki, tek bir çağrıya önem veririz

Dünya tek olmak üzere bir araya geldiğinde,

İnsanlar ölür

Ve yaşama bir el uzatmanın tam zamanıdır o an

Herşeyin üstünde olan bir armağandır bu

Her geçen gün, birisi, ya da bir yer değişim yapacak diye rol yapmakla devam edemeyiz

Artık birşeyleri feda etmeye başlayalım 

Hadi

Şimdi yaptığımız bir seçim var

Kendi hayatlarımızı kendimiz kurtarıyoruz

Günü daha güzelleştiren biziz

Sen de onlara insanlara kalbini yolla ki, birilerinin ilgilendiğini bilebilsinler

Hayatları belki daha güçlü 

Ve özgür olacak

Yükselmek için, bulutlara ve yıldızlara erişmek için, köklerimizi en dibe daldırmalıyız

İyileşmek için, kötülüğü tanımalıyız

Yükselmeyi idrak edebilmek için, düşmeyi çok iyi anlamalıyız.

İnişli çıkışlı bu hayatta, bazen hiç umut görünmez

Ama hiç çıkış yolu olmadığına inanırsan, asıl o zaman kaybederiz

''Kaderini sev '' demek, olanı olduğu gibi kabul et, başına ne gelirse kabullen ve hiçbir şeye sesini çıkarma anlamına mı gelir? 

Ya kaderimizde başımıza gelenleri araştırmak, 

Nedenleri öğrenmek, 

Ve onları değiştirmek yazılıysa? 

Kader zorunlu bir kabullenişin ötesinde, aslında zorunlu bir mücadele, 

Ayağa kalkma ve direnmenin aslında ta kendisiyse? 

Boyun eğmenin üzerinde, başımızı gökyüzüne kaldırıp tadına bakmak 

Ve ne olduğunu anlamaksa yağmurun? 

Vurulmuş zincirleri kabullenmekten çok, 

O zincirleri kıracak bir makas yapmaksa varoluş amacımız? 

Denizde boğulmaktan çok, denize karışıp ona dönüşmekse yazgımız?

Bu ağacı ellerimle sallamak isteseydim, gücüm yetmezdi. 

Ama gözümüzle göremediğimiz rüzgar, ona istediği gibi eziyet ediyor. İstediği yönde eğip büküyor. Tıpkı o rüzgarın ettiği gibi, görünmez ellerdir bize de en kötü eziyeti edenler...Bizi eğip bükenler.

İnsanlar, iyilikler ve kötülüklerini kendileri verdiler kendilerine. 

Onları almadılar, bulmadılar da, gökten de inmedi hiçbiri.

Kirli bir akıntıyı, saflığını bozmadan içine alabilmesi için, 

İnsan, bir deniz olmalıdır.

Sende olmayanı, başkasına veremezsin.

Vermediğin bir şeyi, kimseden de bekleyemezsin.

Kötü de olsa konuşalım bunu çünkü susmak daha kötüdür. 

Çünkü suskunlukla geçiştirilen her hakikat zehirlenir. 

Parçalanacak ne varsa, hakikatlere çarpıp parçalansın! Daha inşa edilecek çok şey var. 

Kaderini sev!

Çünkü aslında hayatın bu!

Baba,

Öylesine konuşmak için arıyorsun hep. Halimi hatrımı soruyorsun; derken, sessizlik, koca bir ömür gibi uzuyor aramızda. 

Sana en çok şunu demek isterdim:

Seni bu hayat böyle yaptı, anlıyorum. Ayakta kalmak çok zordu senin için. Bana karşı sevgi dolu olmayı beceremedin diye suçlamıyorum seni. 

Sen kendinden kaçıyorsun.

Aynada kendini görünce,

Gözlerini, kendi gözlerinden kaçırıyorsun. 

Avucunun içinde tuttuğun kahvenin sıcaklığı, ellerini ısıtmaya yetmiyordu. Gözlerin, göğün ötesindeki evrenin en ıssız yerlerinde bir şeyler arıyordu.

Sen benden çok daha dolu dolu ve sorunlu bir yaşam geçirmiş olsan da, benim şimdi yaşadıklarımla hiç karşılaşmadın.

En iyi yıllarım uçup gitti.

Seninle cebelleşeceğim diye, bütün güzel huylarım değişti.

Sert, kaba, ürkek bir insan oldum.

Genç, sağlıklı, gururlu, hayat dolu bir kadını,

Boşluk içinde, can sıkıntısı ve korku içinde eriyip gitmesini görmek, hiç mi içini sızlatmadı?

Daha başka ne söyleyeyim?

Dediklerimden bir şey anlaşıldı mı, ondan bile emin değilim.

Yaşadığım şeyleri yazarak, en büyük yanlışı kendime yaptım.

Unutulması gereken her şeyi, tarihe not aldım.

Bu günlükler, sence de fazlasıyla ceza değil mi?

Her zaman yargıcı olduğunu iddia ettiğin bu davada, 

Sen de en azından büyük ölçüde, aynı derecede zayıf,

Ve körleşmiş bir tarafsın.

Ve benim yaptığım tek şey, 

Senin omuzunda ağlayamadığım için, yazılarımın omzunda ağlamaktı.

İkimizin de ihtiyaçları epey farklıydı. 

Beni cezbeden bir şey, sende ilginin i'sini oluşturmazdı.

Veya aksi olurdu...Senin için masumiyet olan, bende suçluluktu.

Veya aksi...Senin için önemli olmayan şey, tabutuma çakılan son çivi olabilirdi

Benim için sadece bir baba olarak fazlasıyla güçlüydün.

Beni yerle bir eden şey, senin kılına bile dokunmaz. 

Sana masum görünen şey, bende suçluluk duygusu uyandırır. 

Ya da tam tersi...

Seni hiç ilgilendirmeyen şey, benim üstüme son toprağı atabilir.

Ama beni kontrol eden hiçlik duygusu büyük oranda sana dayanıyor.

Empati kursan da, 

Anlayışlı olsan da,

Kendini onun yerine defalarca koysam da, aklıma yatmıyor.

Çünkü ben onun yerinde olsam, tüm zor şartlara rağmen, böyle yapmazdım.

Kendime şöyle diyordum: "Abartıyorsun...Gençlerin hep yaptıkları gibi ufak tefek şeyleri fazlasıyla büyük istisnalarmış gibi duyumsuyorsun."

Ancak daha sonra dünya hakkında bilgim arttıkça bu avuntuyu neredeyse yitirdim Baba.

Ve anladım ki, birçok insan, sesini dışa duyuramadığı için, kendi içine ağlarmış.

Sevdiklerini üzmemek için güler,

Ruhları ölse bile,

Onlar için yaşarmış.

Babaya Mektup- Franz Kafka/ Kış Uykusu/ Süt ve Bal- Rupi Kaur

İçinde ölüm yok

Nefret yok

Öldürmek yok

Tanrılar içinde,

Hasretler içinde yalpalayıp duruyorsun

Mızmızlanma artık

Çek elini kendinden

Martılara bak

Güllere, öteki kuşlara 

Kertenkelelere

Uygarlıkları yok

Çünkü zamanları yok nefrete

Ölmeye 

Baktım ki,

Gördüm ki, her şeyin en iyisi gönül.

Sen su değilsin,

Toprak değilsin, 

Başka bir şeysin sen..

Balçık dünyadan dışarıdasın

Yolculuktasın sen.

Kalp bir arktır, 

Can o arka akan bengisu

Fakat sen, senliğinde kaldıkça ikisinden de haberin yoktur...

Bırak da rahat bir nefes alsın gövden

Martılar gibi

Güller gibi

Kertenkeleler gibi

Onlar dükkânlarını açsın

Onlar arabalarına binip gezmelere gitsin

Onlar korksun ölümden

Sen yalnızca gülümse

Onlar başka,

Sen başka

Değil mi ki gidilecek bir yer yok,

Gelecekler

Onlardan sana ne?

Sen yalnızca martılara bak

Kırlara karış

Rüzgârı dinle

Toprağı sev

Başka ne var ki içinde?

Sevmekten başka

Öpmekten başka

Dokunmaktan başka

Görsen bunu...

Gözlerindeki keder silinip gitse

Yağmurun altında ıslansan

İlk defa kaygı duymadan bir salıncakta sallansan, 

Dünya yeniden hakiki olur

Akşam mı sabah mı bilme

Bunları bilmekten sana ne

İnsanın içinden gelen bir düşünceden dolayı bir anda yüz dünya altüst olur

Hakiki ol

Akşam ol

Gülün tek düşüncesi gül olmak

Kırmızıysa kırmızı 

Tasını tarağını çek gülden...

Hikâyelerini, masallarını çek dünyadan

Uyan aslına

Böyle bak martıya, ağaca, atmacaya, kaplana, güle

İlk defa bak

Bir daha

Bir daha

Ama hepsi ilk olsun

Sen de

Nasıl unutuşa dönüşür insan böyle?

Güzellik ölümle biter mi hiç?

Kırk beş yıldır beni insan eden, yüreğindeki o sabırlı merhamet soğumasın diye,

''Papatyalarla dokunmak'' dizisinde gibi hissediyordum. "Yaklaş, ama dokunma..."

"Biliyorum, yorgunuz. Sanki bir oyun içinde, birbirimizden habersiz iki köle olmaya mecburuz.'' diyordu şarkının sözleri...

Gökyüzünde sönmüş binlerce yıldız var. Ama parlamadıkları için kimse onların varlığından haberdar değil. Ben de onlardan biriydim. Varlığımla yokluğum birdi. Diğerleri gibi parlamıyordum.

Kendisini sevmek için olsun, 

İnsan bir iyilik zamanını arar mı?

Kalp, eşyadan daha çabuk soğuyormuş.

Eyvah ki, bir daha yalnızsın

Bulmak kaybetmektir de,

Kafa yoruyorum bunun üzerine, 

Örneğin keder,

Neyi kaybettim de kederi buldum acaba?

Çok mutlu sayılmam,

Ama her şeyin, ne kadar uzakta olduğunu görebiliyorum enazından...

Çünkü, küçük mutluluklar için, büyük kayıplar verirsin bu hayatta...

Bizler, o güçlüğün yanındaki kolaylığa muhtacız.

Kalbimi çok düşünmüştüm de mesela, kalbimi dinlemeyi düşünmemiştim.

Bir dik duruşun, kaç yenilgi, kaç gözyaşı, kaç kalp ağrısı yaptığını bilemezsiniz.

Yüzyıllardır hiç konuşmadım. 

Hep bekledim.

Karanlıkta bekledim.

Yanlızlıkta bekledim. Yalnızlığımla bekledim.

Ben kaçmadım ki. Kaçmanın taklidini yaptım. Vücudum kaçtı, ve içim orada kaldı. Kaldırımın köşesinde ve onun bastığı yerde. Yahut ben bölündüm, ve parçamın biri ötekinden kaçtı.

Kitaplar okudum, filmler seyrettim, düşünceler geliştirdim. Hayatıma değen sahneler yazdım. 

Bunları canlandırmak istedim. Ümit ettim, düş kurdum.

Gelecek biriktirdim.

Ama yüzyıllardır kimseyle konuşmadım. Hiç konuşmadım. Hiç konuşamadım.

Kimse. KİMSE. KİMSE. 

Herkes, eninde sonunda kendi kendinin kimsesi oluyor. 

Hiç kimse yoktu ki zaten? Nasıl olabilirdi hem?

Bütün çevremi uykunun kundağı sarmışken?

Mesela, karanlıktan sonra birdenbire nasıl aydınlık olur?

Siz hiç görebildiniz mi?

Mesela, 

Varla yok eşit olur mu? 

Mesela, ben şimdi varım. Yarın yok olacağım. 

Benim varlığım ve yokluğum arasında, bu iki durum arasında hiç fark yok mu?

Hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinde koparılan patırtı

Evren ise, sara hastalığına tutulmuş bir geometri...

Ne sandın geometriyi?

Mesela, iç açıları bir karenin,

İç acılarım kadar kesindir değeri...

Kaldı ki ben, içimde gezinmekten yoruldum

Kaldı ki, insanın vücudunu, ruhunu zayıf düşüren en çok kendi yalanları

Kaldı ki hiçbir şey, insanı, hıncın tutuşturduğu ateşten daha hızlı yakıp kül edemez

Kaldı ki, burası dünya...

Burada bir şeyler hep yarım kalacak...

Sözün bütün kanatlarını kırdım. 

İnsanlar bakıyorlar bana. 

Gözlerinin izi kalıyor yüzümde.

Artık zamanın geçtiğini hissediyorum

Payıma düşen anın, tarihin yapraklarından olduğunu hissediyorum 

Benim saçlarımla, şu üzgün yabancının elleri arasında

Aldatıcı bir mesafe masası olduğunu hissediyorum.

Ömrümden kırk tane yaz, 

Sonbahar, 

Kırk tane ilkbahar geçti.  

Mevsimler biz çok hissedemeden, içimize sirayet etmesini izlemeden, gözleyemeden geçip gitti.

Ruh yaşım, kemik yaşımın önüne geçti böylece. 

Büyümeden yaşlanmak diye bir şey var. Bazen sadece eksik bir dokunuşa bakar.

Ben seninle, dünyanın daha güzel bir yer olduğuna inanmıştım.

Bak, bu asıl bu yaşamaktır!

Aşk, çok kısa cümlelerin içine sığan bir şey.

Aşk, bulunması zor bir Hint kumaşı gibi.

Aşk, kayıp bir kıta gibi.

Aşk, bir halı deseni...Baktıkça başkalaşan.

Aşk, senin gülüşünü hiçbir yerde bulamamak.

Aşk, gecenin köründe nöbetçi eczane aramak gibi.

Aşk, dışarıdan gördüklerin değil.

Hani ıssız bir yoldan geçerken, 

Hani bir korku duyar ya insan,

Hani bir şarkı söyler içinden,

İşte öyle bir şey...

Bırakmamalıyız birbirimizi asla

Aynı bulutlar gibi

Kağıtlar gibi,

Elmayla kabuğu gibi sarılmalıyız birbirimize

Yürürken, aniden durup sarılmalıyız

Ayrıca otururken de...

Hatta birbirimizin sözünü kesip, sarılmalıyız...

Çünkü sana sarılmak,

Dünyanın bana yaptığı bütün kötülüklerin özrü gibi

Sonuna kadar değer...

Kokun üstüme sinene dek,

Senin gibi kokana dek sarıl bana.

Gayet hür biçimde, 

Ölelim sarılmaktan...

Çünkü aşk, fena halde sana benzer. 

Şimdi sana çarpan bu kalp, otomatik kapı değil. Ayakta duran yolcuya çarpmaz.

Sen fena halde aşka benziyorsun, 

Dünyadaki en güzel coğrafya, senin yanın. 

Şimdi bana haritadan bir yer seç deseler, ben yine senin yanını seçerim. Belki de bu bir seçim değil...Tutsaklık. Sende kaybettiğim ruhumun, beni çağırması gibi bir şey.

Biz nasıl, yeni bir zaman yaratacağız?

Biz nasıl, çürümeden arınacağız?

Biz nasıl gözyaşımızla güzelleşeceğiz?

Biz nasıl masalları sevecek,

Kendi şarkımızı söyleyeceğiz?

Ne yaparsam yapayım, mutluluğu bile, ölmek için isteyen birine engel olamayacağımı biliyorum.

İnsan insana nefes de olabilir, nefesini kesen sızı da. 

İnsan, insanın umudu da olabilir, ömür boyu kapanmayan yarası da.

Olsa da, olmasa da inanıyorum ben.

Biri gelecek ve beni düştüğüm bu uçsuz bucaksız uçurumumdan çekip kurtaracak.

Umut olacak bana...Benim sana olduğum gibi.

Sevmeyi öğretecek bana...Benim sana öğrettiğim gibi.

Gelecek...Gelmeli.

Çünkü çok zor. Ve ben yapamıyorum.

Sabah Uykum- Ahmet Batman/ Eve Döner İnsan Hep- Ali Bayam/ Biz Nasıl?- Şükrü Erbaş

Bugün,

Güneşin doğuşunu seyrettim

Yavaş yavaş kızıllığını kaybetti

Karanlığı kaldırdı dünyadan,

Aydınlattı her bir yanı,

Senin benim gönlüme doğuşun,

Gönlümün karanlığını,

Kalbimin acılarını,

Hayatımın mutsuzluğunu,

Gecelerimin yalnızlığını,

Kaldırdığın gibi...

Anlatılmaz bir duygu...

Kelimeler kifayet etmiyor bu hislerimi anlatmaya,

Sanırım bir söz yeter:

Güneş gibi doğdun gönlüme.

İnceltilmiş bir yüzle konuşuyoruz ölçerek her sözümüzü

Yanlış anlaşılmak kaygısıyla tedirgin,

Ve sürekli tetikte

Aşk da soluklaşmıştı. Artık ne sevgi kalmıştı, ne ülkü...Ne de itici gizli mezhep. Hepsi tutuklanmıştı. Eve kapanmalıydı insan, bir daha hiç çıkmamalıydı, gerçekten çıkmamalıydı.

Ben iç dengemi kaybetmedim. Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım. 

Mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşun kalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım.

Bedenim bir hayli yorgun, ruhum ise emekliye ayrıldı. 

Ben bu hayat için fazla ölüyüm Albayım. Yaşamam için, onun her an var olması gerekliydi. Başka türlü hissetseydim, ölmüştüm şimdi.

Zaten bu büyük alemde kendimizi ayrı ayrı düşünecek olsak, mutlak değerimiz sanki nedir? Eğer birimizin bir kıymeti varsa, o da diğerinin ona verdiği değerdir. Aşk, muhakkak derin bir dostlukla başlar.

Bu kalbin, birini sevmeye ihtiyacı vardı.

Ve sen bunu anlamadın. ''Aptal'', dedim içimden; neden beni beklemedin?

Bir gün beni farkettiğinde, beni fark etmenin artık benim için fark etmeyeceğini fark edeceksin.

Şimdi biz neyiz biliyor musun?

Yıkıntılar arasında, yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadğı bir dünyada, bir şey bulduğunda, neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.

Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi.

Birleşecek kişiler, önce birleşecek güçte olmalıdırlar. Önce bu duruma gelmelidirler. Onlar, yeni düzenler kurmak ve ilerlemek için birleşeceklerdir. Körle kötürümün yoldaşlığı gibi bir iş için değil! Kendi sorunlarını çözemeyen bir kişinin, kusurlarının acısını başkalarına çektirmeye hakkı yok. Kendini çözemeyen kişi, kendi dışında hiçbir sorunu çözemez.

Belki biz, seninle ben, kafamızdaki hürriyetle bir yerlere gidebilirdik...

Ama bazı bünyelere, doğru yoldan ayrılmak dokunur.

Mesela, karanlıktan sonra birdenbire nasıl aydınlık olur Albayım? Siz hiç görebildiniz mi?

Ben hatırlamıyorum Albayım. Allah kahretsin hatırlamıyorum. Beni dalgınlıklar mahvetti Albayım....Bana çok yazık oldu… 

Yalnız kalmaktan korktukça, yalnızlığım artıyor. İçimin yeni heyecanlar için dolduğunu hissetmiyorum. Ben bütün hayatım boyunca korktum. Bilhassa gülünç olmaktan korktum. Fakat, bilmeden yeni yaşantılara hazırlıyorum kendimi. İçimde bir Selim ölürken, kalan, bütün gücüyle yeni bir Selim yaratıyor.

Güneş daha doğmadan beni uyandıran kimdir?

Devrim eğer durmadan koşuyorsa devrimdir.

Ne korkunç değil mi Albayım? Evet, her şeyi zaman bu duruma getirdi. Aslında zamandan korkuyordum. Günlerin birbirine benzemesini bu yüzden istiyordum. Bu nedenle yaşamıyordum, değişiklik istemiyordum. 

Ben neden böyleyim albayım?

Hep geçer diyorlar ya, sence geçer mi ?

-''Geçer elbet.'' 

Bazısı teğet geçer.

Bazısı deler geçer

Bazısı deşer geçer

Bazısı parçalar geçer 

Ama mutlaka geçer...

Bir sabah tanıdık bir şehre giderken, 

Sıcak ve dost şeyler düşünür insan

Tanıdık bir yatak bekler sizi

Bir çocuk yüzü gülümser anılardan

Bir sabah, tanıdık bir şehre giderken,

Hüzünlü, tuhaf şeyler düşünür insan

Sadece o şehrin değil,

Kendisinin de değiştiği duygusundan

Sıkılmış bir limondan, son birkaç damlayı çıkarmaya çalışır gibi, 

Uzanan birkaç kişi- soğuk güz güneşinin altında

Kötü bir şarkı,

Ve artık, yaklaşan güzün, ilk serin solukları havada

Kendimi yalnız hissetmeliyim böyle bir yerde, değil mi?

Ne yalnız, ne hüzünlüyüm oysa...

Ölmüş annemi düşündüm.

Güzel babamı,

Arkadaşlarımı düşündüm.

Kah umutlar üşüştü,

Kah sevinçler,

Kah hüzünler üşüştü yüreğime.

İç geçiren bir kadın gibi, inip kalkıyor denizin göğsü

Güneş, bulutları ve toprağı başladı ısıtmaya

Ben terli bir çarşaf gibi bırakıp geride yorgun geceyi,

Hazırlanıyorum yeni bir güne,

Yeni bir yürekle başlamaya

Toroslar, kartondan kesilmişçesine yükseliyor 

Hep bir ağızdan uyanıyor kuşlar

Akdeniz uzanıyor

Üzgün yurdum...

Güzel yurdum...

Bu dupduru sessizlikte, bir sonsuzluk duygusu doluyor içine insanın

Hiçbir şey, görkemli olamaz kocaman bir göğün altında

Yüce bir dağla,

Engin bir denizin birleşmesi kadar...

İnsan, vücudu gibi tanımalı yurdunu

Biz, kara zamanların insanlarıyız...

Biz, 

Bugünkü dünyada yaşayanlar!

İnsanı kaybettik, onu aramalıyız. 

Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum bu acımasız gecede

Yazgı diye bir şey yok

İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü bizi

Çarpıntılarla hırpalanan yüreğimiz, dayanamayıp parçalandı sonunda

Uzak zamanlar yaşandı insanlar bu topraklarda. 

İnsanlar birbirinin kanını içti bu topraklar için

Kimimiz toprak oldu çoktan

Kimimiz yenik düştü kavgada

Kimimiz, bir hayat kuramadık

Güneşli yirmilerden geçtik

Acılı otuzlara vardık

Kederli, bungun günlerim var benim..

Gün olup, geçeceksiniz siz de...

Ama ben herkes için istemekteyim özgürlüğü

Halkım için değil sadece...

Çünkü vatan olmazsa, can da olmaz

İnsan, vücudu gibi tanımalı yurdunu

Göllerini

Irmaklarını

Dağlarını

Denizlerini

İnsan, çocuğu gibi tanımalı halkını

Sevgisini

Korkusunu

Bilgisini

Duygusunu

Ruhunu

Aklını 

Yüreğini

Anladık ki bir kez daha, 

Bizim gücümüz, bu koskocaman dünyada, yalnız olmamaklığımızdır

Anladık ki, kabahatimiz kendimizi unutmaklığımızmış.

Anladık ki,

Yüreklilik belirli bir sillenin rengi

Anladık ki bir kez daha, bunca yol yürümüş olsak da bu dünyada, 

En az, o ilk noktadaki kadar muhtacız Tanrı'ya- Hiç bir şey muhtaç olmayana

Anladık ki bir kez daha,

Zafere giden yolda, hiçbir engel tanımayacaktır-birliğimizden doğan kuvvet

Anlaşılmazdı da aynı zamanda. Neden öfkelendiler bize? 

Niye daha açık konuşmadılar ki bizimle?

Sorun bizim kulaklarımızdaysa, neden kötü işiten kulaklar verdiler ki bize? 

Kulaklarımızda çamur varsa, pekâlâ! Kim koydu çamuru oraya?

Biz ki, boş yere gerilmişiz 

Anladık artık,

Yıldızların amansız çarkına,

Ve boş yere sızlamış kemiklerimiz...

İnsan korktuğu halde yaşıyor. Bir şeyler yapmak istediği için, korkunun gölgesinde kendini oradan oraya vuruyor. Çok acıklı durumlara düşüyor insan. Hayat o kadar hızlı ilerliyor ki; bir kez geç kaldın mı mutluluğa bir daha hiç yetişemiyorsun. Kelimeleri, daha önce, öyle kötü yerlerde kullanmış oluyoruz ki, kirletir diye korkuyoruz duygularımıza dokunursa. İnsan insana güvenmelidir değil, insan insana güven vermelidir. Ben bir damla huzur için, çok nehirler kuruttum.  Bir kez gülümseyebilmek için, çok yangınlar soğuttum.  Güneşli bir sabah uğruna, çok geceler uyuttum.  Hatta öyle zamanlar oldu ki, adımı bile unuttum... İnsan denize düştüğü için değil, denizden çıkamadığı için boğuluyor.  Kolay inanmaktan yapılmış bir inkârım ben.  Dışarılıklı giysilere kuşkuyla bakarım hep. Gözlerimi dilimin yerine koydum koyalı, insanlara uzak gelmeye başladım. Biliyorum. Herkesin bu kadar kolay anlaşması içimi üşütüyor...''Suya atılan bir taşın en iyi sonucu dibe düşmesi mi, suyun yüzünde yarattığı halkalar mı?'' diyorum, birisi çıkıp da ''Bu,neden attığına, ne zaman attığına, hangi suya attığına, kıyısında seyredene bağlı?'' demiyor. Hiçbir kuşun erişemeyeceği yüksekliklerden geliyorum ben...Henüz hiçbir ırmağın yolunu şaşırmadığı uçurumları biliyorum. Gerçek zannettiğin her şeyin, bir bıçak gibi yüreğini delip geçtiğini biliyorum.  İçimde sessiz sedasız ama arşıâlaya ulaşan bir yakarışla.

Üzüle üzüle mutlu olmayı, 

Güçsüz kala kala güçlü olmayı öğreneceğiz. 

Düşe düşe kalkmayı, 

Öle öle yaşamayı, 

Ağlaya ağlaya gülmeyi ve ayrı kala kala sevmeyi...  Bir gün hepimiz kavuşmayı da öğreneceğiz.  Bir gün hepimiz aramızdaki kilometreleri, santimetreleri aşacağız.  Kime bakıyorsak uzaktan uzağa, bir gün tam karşımızda gözlerinin içine bakacağız. Çünkü mesafeler, aşılmak içindir.

Unutma!

Allah insanları birbirine bağlayacak olan bağlar yaratmış. Bazı insanlar bu bağlar sayesinde birbirini bulmuş. Bazıları ise henüz karşılaşmamış. Eğer sen de bu bağları bulmak istiyorsan, gözlerini bakmaya değil, görmeye alıştır...

Eğer duvarlarını yıkmak, 

Zincirlerini kırmak istiyorsan,

Olumsuz düşünmekten ve bu olumsuzlukların hayatını yönetmesinden vazgeç, izin verme...Unutma, her karamsar düşünce, etrafına örülen duvara bir tuğla daha koyman demektir. Her başaramayacağın hissine kapılman, zincirlerine bir halka daha eklemektir. Unutma! Ağaçlar tüm yapraklarını dökmedikçe, bahar gelmez. Tam umudunu yitirmişken, tam her şey bitti derken, kadere yeniden yazılmaya başlayacaksın. Bana inanıyor musun? Bir sabah senin için de güneş doğacak, yeşereceksin. Kırılan tüm dalların onarılacak, filizleneceksin. Kök salmış tüm acıların kurutulacak, mutluluk dökeceksin. İnan bana... Hayatında oluşan çatlaklardan endişe etme. Orada yeni bir hayat doğuyor olabilir.  Eğer bahara inanmazsan, güneşe güvenmezsen, kurumuş dallarını çiçek açmaya ikna edemezsin. Unutma, bazı sonlar, hayat değiştirir. Gitme vaktin geldiyse, kaldığın her an kendine ziyandır. Geçmiş senin bir kısmındır.  Gelecek ise tamamın. Hayat seni de zorluyor olabilir. Ancak bunun sana bir daha geri dönülemez hatalar yaptırmasına izin vermemelisin. Düştüğünde seni kaldıracak olan tek şey inancın olacaktır. Kurtuluş ise mücadele gücünde. 

Acılarınla başa çıkmak istiyorsan, önce onları tanımalı 

Ve daha sonra sahiplenmelisin...

Tembelliği mücadele ile değiştir.

Umutsuzluğu inanmakla değiştir.

Çıkarcı insanları temiz insanlarla değiştir.

Korkularını cesaret ile değiştir.

Geçmişi gelecek ile geliştir.

Aklınla kalbini değiştir.

Sana söz verdiği hâlde değişmeyen insanlardan kork, çünkü sözüne sadık kalmayan sana hiçbir zaman sadakat da göstermez.

İyiliği çoğalt. 

Ve pusulan hep vicdanın olsun.

Fi tarihinde, Çinli bilgeler ''Nehrin kıyısında sabırla beklersen, tüm düşmanlarının cesetlerinin yüzdüğünü görürsün.'' dermiş. Nehre indiğim anda sabrım taşmış, nehri de taşırmıştı.

Minyatür bir koyun ucundaydım. Kimsecikler yoktu. Kainatta çıt yoktu. Okyanus, bir evliya kabristanı kadar sessizdi. Şubat güneşi, derimi, kemiklerimi kalaylıyordu. Ruhuma yayılan esenlik, gönlümü sarmalayan vecd, içimi kaplayan huşu, gözlerimi koruyan aynalı gözlük ve dizlerime inen bermuda şort ile, kurumaya bırakılmış, kilden bir heykel, ipini koparmış bir kukla gibiydim. 

Adrenalin sarhoşu olmuştum. Midem, tımarhane mutfağında pişmiş akrep zehiri reçeliyle doluydu sanki. 

İkizini idam eden bir cellat gibi, şeytan görmüş bir keçi yavrusu gibi, kıyametten sağ kurtulmuş bir deli gibi ağlıyordum. 

Gönül işleri başkanlığı, yedi ay önce kurulmuştu. Bakanlık Heyeti ise, yirmidört haftadır faaliyet gösteriyordu. Bu kısacık sürede, Bakanlık Heyeti'nden feyz almıştım. Dalyan Efendi ''kaderi duyumsamak''tan söz ediyordu. Kader, hem zaman ve mekana yayılan yoğunluk bölgesinin adıydı. Cennet ile cehennem arasındaydık. 

Haysiyet, namus, vicdan gibi kelimeler tedavülden kalkmamıştı. Komşuluk ölmemişti. Komşular sağdı. Zayıftık, fakat güçsüz değildik.

Yine de kainatın tasarımında kalbimi inciten bir şeyler vardı. Hüzün şeklinde tezahür eden bir alerjiden mustariptim.

Elinde beysbol sopasıyla, golf sahasında tenis oynamaya çalışan biri gibiydim.

Kendimi şöyle bir yokluyorum. Şu anda tam olarak ne hissediyorum? Bilinçaltımın kalorifer kazanı mı patladı?  Vicdanımın zifiri karanlığında, sabahlara kadar sessiz sedasız kazılmış bir çukura mı düştüm? 

Yo, o kadar uzun boylu değil. Şebnem'in izini bulmak için geldim. 

Dünya'da, Cennet'te veya Cehennem'de görebileceğiniz en derin mavi, onun gözlerindedir. Sınıfın ortasında tüten bir menekşe meşalesi.

Bildiğim bir şey varsa:

Beynim, kal­bim, dilim tutukluk yapmıştı. Şebnem'e tutulmuştum. lşim bitikti.

Bildiğim bir şey varsa:

Çok sevmek, sonsuza dek kavuşamamak için en ideal yöntemdi.

Ölümlü dünya şen şakrak dönüyor

Şebnem, seni manyaklar gibi özledim.

Eğer benimle çıkarsan, gördüğüm ilk ejderhayı senin için öldürürüm.

Hasretin, gecenin mimarisi oldu.

Şebnem, sen dünyadaki bütün eczanelerden alınabilecek en şifalı kapsül, en tatlı tablet, en kıvamlı şurupsun.

Bizi ancak, aynı banyoda yıkanmak paklar Şebnem.

Korkma, ben varım. Seni bütün kötü şarkılardan, ülkedeki Amerikan oyunlarından, diş mineni yeterince koruyamayan diş macunlarından, yoldan geçen arabaların üzerine su sıçratmasından, küresel ısınmadan, ekonomik çalkantılardan, açısı değiştiği için doğrudan yüzüne vuran güneşin ultraviyole ışınlardan, taktığın saatin kolunda iz bırakmasından korurum.

Korkma, ben varım.