Gözlerimi alıyorum avuçlarıma.

Pencerenin dibindeyim, diyorum.

Saat dokuzu on geçiyor.

İnsan ölümü de böyle bekliyor.

İnsan her şeyin sonunda, en çok da bir hiç uğruna yandığına üzülüyor

Yıllar biraz daha sağlam durmayı öğretiyor ama. 

Daha az öfkelenmeyi, fevriliğini kaybettiriyor. 

Her geçen yıl biraz daha normalleştiriyor bir zaman hayret ile izlediğin şeyleri.

Ben kendi kendime öğrendim ölmemeyi. Yutkunmayı, hafifletmeyi ağrımı...Kaynatmayı korkularımı...

Kazanmayı, kaybederek öğrenmiş biri savaşında korkusuzlaşır. 

Kendi yarasının kanını, kendi durdurmayı öğrenmiş birini kolay kolay öldüremezsin. 

Biraz acıtırsın, o da belki...

Bir şey kesiyor içini.

Bir şey yumrukluyor göğsünü durmadan.

Bir şey sıkıyor boğazını ama ağlamıyorsun.

Ağlamıyorsun.

Hissizliğinden değil, alıştığından şiddete.

Hiçbir şey söylemeden, 

Tüm olan biteni çıkarıp gösterebilmeyi çok isterdim. 

Dünya daha iyi bir yer olur muydu bilmiyorum. -Ki sanmam- 

Ama daha iyi hissederdim.

Kimsenin beni anlayamacağını, 

Anlasa bile önemsemeyeceğini çok erken fark ettiğimi, 

Beni bu kadar içime kapayanın bu farkındalık olduğunu yazardım.

Yağmurlu günleri sevmediğimi, 

Yağmurlu günlerin bana çocukluğumun fenalığını hatırlattığını yazardım.

Yüzmeyi bildiği halde, boğulmuş biri gibi hissettim.

Kanat çırpmayı unutan bir kuş gibi işte.

Bir şarkı açtım. 

Böyle zamanlarda, şarkılar sığınaktır. 

Kaçacak deliktir...''Benim gücüm yok...Biraz yardım et de, ağlayayım''dır.

Hiçbir şey söylemeyen sözlere varmak için,

Her şeyin sonuna kadar söylenmesi gerekti.

Şimdi anlıyorum. Evde güvenebileceğim biri varmış.

Sadece ben,

Aynada kendisine yeterince bakamamışım.

Nasıl mı anladım?

Mecbur kalınca.

Mecburiyet öğretir zaten her şeyi insana

Kafasına vura vura

Burada ayı idrak ederek, 

Karanlığı bularak öğrendiğim bir his var

Benim payım bu....

Payım bu benim

Benim payım,

Tavana asacak perdesini yine benden alan bir gökyüzü

Terkedilmiş bir basamaktan aşağı inmek benim payım

Biliyorum. 

Bana tutku verecek herhangi bir şeye, ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum. 

Birisini sevmeye kalkışmak, önemli bir işe girişmek gibi...

Hatta başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an var.

Düşünmeye kalkınca, atlayamıyor insan.

Artık bu sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum.

Benden özür dileyeceksin.

Gözlerinin içinde görüyorum bunu. 

Bana yaptığın her şey için özür dileyeceksin.

Beni dönüştürdüğün bu hal için benden özür dileyeceksin.

Hayatımın orta yerine koydum seni.

Orada duramadığın için, özür dileyeceksin.

Biz bu ilişkiyi bambaşka bir yere taşıyabilirdik.

Buna izin vermediğin için, benden özür dileyeceksin.

Beni sevebilecekken, nefret ettiğin bir adama dönüştürdüğün için benden özür dileyeceksin.

Ben ne yapacağım biliyor musun?

Bütün özürlerini kabul edeceğim.

KafkaOkur - Sayı 39 (Mayıs 2019)/ Yanlışlıktan Değil Yalnızlıktan- Nilgün Bodur/ Bulantı- Jean-Paul Sartre/ Nuh Tepesi

''...Gidiyosan diyorum... 

Yani illa eksiltecek, 

İlla yarım bırakacaksan beni

Saçlarımdan bi tel çeker gibi değil, 

Başımı gövdemden ayırır gibi git.

Tüm ihtimallerimi yak. 

Beni bi yudum umuda muhtaç bırak.

Şimdi gidiyosan, 

Ayrılıyorsak, 

Beni cehenneme kadar bırak...''

Sanmak… Ne harikulade bir şey. Bir şeyin olma veya olmama olasılığını aynı anda benimseyip,  olabileceğine daha çok inanmak ne tılsımlı bir düşünüş. 

Sandığın her neyse, onu gerçekleştiriyorsun. Bahçede dolanan kadın yerine, daha hakiki bir sanrı istiyorsan, bir cesaret, bana dön yüzünü. 

Kafanın içindeki boğuk mırıltının sahibini gör artık. Eve vuran güneş ışınlarının arasında kalan alacalı gölgeler içinde bul beni. Korkudan matlaşmış gözlerime bak. Sanmış olduğun her şeyi bir bir anlatayım sana.

Aradığın şey kitaplarda değil. Okuyarak bileceksin ama ancak severek anlayacaksın. Kır kalemin ucunu. Bundan sonraki yolculuğumuz aşk yolculuğu... Aşkı kalem yazmaz ki kitaplarda bulasın.

Bizi iyi beslemediler. Sonra da yağlı yemekler verdiler. Beynim yağ bağlamış olacak. Büyük ve güzel şeylerin dışarı çıkmasına izin vermiyor. Korkuyoruz. Düşünmekten ve sevmekten korkuyoruz. İnsan olmaktan korkuyoruz. İnsan yerine bir yığın kuklalar yaratıyoruz.

Geç kalıyoruz. Yaşamaya, hissetmeye ve aşka...

Dur, üzülme...Ben seni hayal edemeyeceğin derinliklere ve yüksekliklere taşırım.

Senin yüreğin henüz yarasızdı. Yüzün bulut görmemiş bir göldü. Halka halka sıcaklık yayılıyordu sesinden. Gün ışığı ile gözlerin arasında bir ayrım yoktu. 

Kaşların kaş değil, gökkuşağı idi.

İçimde birbirine karşı savaşan yönlerin birbirine dargın olduğunu söyleyerek, geçiştirelim bunu da.

Şu anda artık ne kadar yaşayacağımı bilmenin rahatlatıcı bir düşünce olduğunu, ve kabuslardan, gelecekten korkmadığımı söyleyebilirim. 

Dünyada bir tane kahraman bulunmalı.

Tek başına yaşayanlara cesaret vermek için.

"İnsanlarla birlikte bulunma.'' dediler. Yalnız kalma dediler. Üzülme dediler. Sevinme dediler. Fakat hiç belli olmuyor. Aslan gibi adamlar devrilip gidiyor da, biz, kör topal idare ediyoruz işte. Zahmete alıştık. onsuz yapamıyoruz.

Sen bize güzel bir masal anlatırsan, dedim ona, ben de senin sayende dünyaya belki yeni bir şeyler söylerim.

Küçük sevinçler, büyük atılışlara yardım eder.

On dört.

Seni tanımadan önce, ağaçların çiçek açtığı ve yaprak döktüğü mevsimleri hep kaçırırdım.

Sevmek mi? Sevilmek mi? diye sorma bana.

İkisi de yalnız başına mutsuz eder.

İkisi de ayrı ayrı bildiğin keder.

Çok duydum bu soruyu. neden sorulur, onu da anlamam pek. Sevmek güzeldir, sevilmek de güzel.

Ayrı ayrı olunca, pek tadı olmaz.

O yüzden en güzeli severken sevilmek.

Sevilirken sevebilmek.

Senin için sevmek, su içmek gibi rahat bir eylem.

Ben, her an uyanık olmalıyım. Ben uyursam, gidiyorlar.

Allah beni kahretsin...Ve ediyor da.

İnsan kaybolmayı ister mi?

Ben istedim Albayım.

Uzaklara gittim.

Uzaklar sana gelmez, sen uzaklara gidersin

Uzaklar seni ister. 

Bak...uzaklar da aşktan anlar Albayım!

Uzun bir süre kimseye konuşmadım. İçime döndüm. Dünya ile arama uzaklık koydum. Dünya güzeldi, içimde güzel olsun istedim.

Bunun benim suçum olmadığını söylemek istedim, ama vazgeçtim....

Zaten bir anlamı da yoktu bunun. Ne de olsa, insan her zaman biraz suçludur.

Onun için bir şeyler yapmak istedim. Öteki işe aldırdığım yoktu.

İsteseydi seve seve verirdim kendimi ona. 

Bilmiş olsaydım, istediği her şeyi verirdim. 

Ne isterse yapardım. 

Bunu şimdi anlıyorum.

Allah beni kahretsin Albayım...

Yüzünde Bir Yer- Sema Kaygusuz/ Silahlara Veda- Ernest Hemingway

Son sözcükler dökülürken

Ben yine sana yazıyorum.

Merhaba

Belki de bu son mektubumdur,

Bir öncekinde de aynı sözü vermiştim kendime, tutamadım.

Çünkü hala sendeyim ve seni bir türlü unutamadım.

Olsun...Belki bir sonrakinde vazgeçeceğim sana yazmaktan,

Adını yad etmekten,

Her şiirde seni okumaktan.

Her şeye rağmen güzeldir hayat,

Güzeldir nefes almak,

İnsan yok etse de doğayı

Ağaçlar, denizler, kuşlar güzeldir.

Sabah erkenden kuşların sesi güzeldir

Güneşin doğuşu ve batışı,

Ay karanlığında denizi seyretmek,

Rüzgarı hissetmek güzeldir.

Hayır...Sana kendimden bahsetmeyeceğim.

O kadar ileri gitmem ben,

Hukukumuz var seninle, bilirim.

Olacak olan benim ittirmemle olacaksa, zaten olmasın.

Kendimi hatırlattığım sürece var olacaksam, zaten unutulayım.

Ben sana hep doğruları anlattım.

Bence doğadan bahsedelim.

Bizden daha saf ve temiz gökyüzünden bahsedelim

Kendimi avuttuğum maviliğinden daha mavi,

Pınarlardan bahsedeyim...Yüreğinden daha berrak

Daha neleri anlatayım sana ?

Bir de gecelerden bahsedeyim

Yüreğinden daha kara,

Bende bıraktığın izden bahsedeyim.

Eğer bir şey unuttumsa anımsat bana, tersinden okuyayım yaşamımı

Dünyayla benim aramda kalan bütün çığlıkları haykırayım

Sözcükleri eğrilsin, yeniden dokumak için

Yarım kalmasın bu oyun. Hiç kimse kaçamasın kendinden. 

Eğer bir şey yarım kaldıysa, 

Söyle, tamamlayayım

Gecenin ardından gelmemiş bir sabah, 

Evine dönmemiş bir adam, 

Bir delikanlının sevgilisine söyleyeceği son bir aşk sözü...

Dünyada yapacak bir şeyim olduğuna inandır beni. 

Bu taşta, bu çiçekte bir payım bulunduğuna.

Madem ki gökyüzü şimdi böyle engin,

Ve sözcükler böylesine yalındır,

Bir kez daha aç kapıları sonuna kadar... Yeni sorularla sarıp sarmala beni. 

Göğün denizle birleştiği o yerde umarım kalmıştır...

Veya vazgeçeyim yazmaktan

Belki de en iyisi susmak!

En iyi susmak,

Belki daha sonra yazmak....

Bulacağız biz güvercinlerimizi yeniden bir gün,

Ve tutacak güzelliğin elinden sevgi.

Bir gün en küçük şarkı öpücük olacak.

Artık insanların kapılarını kilitlemedikleri bir gün,

Karışmıştır kilit efsanelere

Ve gönül,

Yeterlidir yaşamak için.

Her sözün anlamının sevmek olduğu bir gün

Son söz için söz peşinde koşmayasın diye.

Her sözün ahenginin yaşamak olduğu bir gün,

Ben son şiir için kafiye arama sıkıntısına düşmeyeyim.

Her dudağın bir şarkı olduğu bir gün,

En küçük şarkı öpücük olusun diye.

Senin geldiğin, gitmemek üzere geldiğin bir gün.

O korku vardı hep çıkılan yolda

O korkusuzluk vardı

Suyun su olduğu günden beri akardı

Biri can verip aydınlatır,

Diğeri boğar ve yakardı

Yaşamın her dönüm noktasında

Bir ileri bir de geri

Atılan adımlar gibi, alçalma ve yücelme

Atılan adımlar gibi

Büyüme ve küçülmeydi adı

Biri sevgi olup yapardı,

Diğeri öfke olup yıkardı,

O korku vardı hep çıkılan yolda

O korkusuzluk vardı

Geceler güvensizdi

Gökyüzünde soluklar tükenirken

Ay sevinçsizdi

Bir şey vardı sanki hep yarım kalan

Bir anı ya da bir düş gibi

Kim yakacaktı?

Uğrunda ölünen o büyük ateşi kim,

Daha gün batmadan,

Karartılan günlerin rengini,

Gün doğarken Kim haykıracaktı? 

Kim ağlayacak,

Kim gülecekti tüm güzellikler adına?

Kim sevecek,

Kim dövüşecekti?

Kim takacaktı ölürken, Ölümsüzlüğü gül diye yakasına?

Kışın kar açıp, Çiçek olacaktı?

Yazın güneş açıp,

Kim gelecek olacaktı ufuklarda?

Bir yıldız vardır hani

Bütün yıldızlar içinde der Homeros

Ne kopmuştur,

Ne de boyun eğmiştir,

Bir karanlık önünde Nasıl susulursa

Bin yıllık zamana karşı, okyanus dilinde

Aynen öyle parlamıştır

Tüm gecelerin gökyüzünde

Aynen öyle

Notaların tören tören canlanıp Dile geldiği günden beri

Hiç bir senfoni bulamadı bu sesi

Bulamadı sarayların görkemli sütunlarında

Hiç mi hiç bestelenmeden,

Ve seslendirilmeden yaşandı zindanlarda

Hücreler senfonisiydi adı

Yıldızlar içindeki soylu yıldız

Varsın onlar söndü bilsinler seni

Kentlerin en yumuşak sessizliğinde

Bildiriler düşüyor artık

İnsanların yüreğine yağmur taneleriyle

Gök gürlemeyince yer gülmez

Gök gürlemeyince yer gülmez diye

Hepiniz ışığı bekliyorsunuz

Korkun, korkmayın

Güneş gözlerimde ışıyor

Gitmeyecek bu gece

Ve dünya ona kadar sayacak

Küçük bir çocukken içim çok sıcaktı

Allah yukarda 

Ve toprak sıcaktı

Çok uzaklarda bir deniz güldü,

Dudakları mavi göktendi...

Dünya dönerdi ya

Ben de dönerdim

Annem gülerdi ya 

Ben de gülerdim

Yalnızlık bazen yüzünü pencereden dayardı.

Ben bir elmadan hoşnutum

Bir papatya destesini koklamaktan

Bir aynaya, 

Temiz bir bağlılığa kanaat ederim

Bir balon patlarsa, gülmem ben

Bir felsefe ayı ikiye bölerse eğer, hiç...

Ben kırlangıcın kanat sesini tanırım.

Ama burada yeni bir öykü başlıyor 

Bir insanın yenilenmesinin, 

Yeni bir hayat bulmasının, 

Bir dünyadan, başka bir dünyaya geçmesinin, 

Hiç bilmediği bir gerçekle tanışmasının öyküsü... 

Hava soğuk,

Yağmur yağsın istiyoruz durup dururken

Canlı bir atmosfer geçmişte değil bu, bir bak

Geçmişten ötmez hiçbir kuş

Hiçbir rüzgâr geçmişten esmez.

Boynuma bir atkı sarıp,

On yedi yaşımı düşünüyorum.

Ben, dünyaya doğru yürümekle meşhurum.

Üşümekten korkmuyor artık kalbim

Umudumu kapı kapı dilendirmesin diye,

Aşkı aç öğrenmişim.

Yırtılmış bir pankart gibi duruyorum öylece

Anlatsam, dağlardan büyük dilim

Küfrümü kurutmazdım sesim boğulmasaydı,

Sözümü unuturdum, susuşum olmasaydı

Bu cihanda her şey kırılmış 

Suskunluk dışında hiçbir şeyi kalmış insanın.

Bırakın bu ölüm geçidinde ağlayayım, bir başıma.

Bırakın yalnızlık şarkısını söylesin.

Bir şeyler yazsın.

Caddelere çıksın.

Ben güneşle hesaplaşıp geldim.

Ben coşku, ateş içinde ben

Ben yeryüzünün ilk yaratıldığı ana yakınım

Çiçeklerin her gün nabzını tutan ben...

Bir aşinayım

Her neredeysem, ve nerede olursam

Gökyüzü benimdir.

Pencere, algı, hava, aşk, yeryüzü benimdir...

Yakınların sesi uzaklarımda 

Gün benim, batmayan güneş benimdir

Sabır kırılmayan merdivenimdir

O sonsuz deniz benimdir 

Ve tüm dünyalar da benim kıyılarımdaki kum tanelerinden başka bir şey değildir

Bir acının izini sürdüm durmadan-aydınlık bir gelecek adına

Geçmişte kalanı kitaplardan aldım

Yaşadığımı koydum üstüne

Hayatı bir yoğun acıda kavradım

Seni acılardan uzak tutmak isterdim.

Uyudum, uyandım, hep seni düşündüm

Yalnız seni

Ruhumdaki düğümler fazlasıyla sıkı

Kimsenin onları çözecek kadar ince tırnakları yok

Bense, 

Çoktan vazgeçtim tırnaklarımı uzatmaktan 

Kendimi bilmeyi bıraktım 

Yanıtı olmayan bir soru olarak geldim dünyaya

Bu tepetaklak olmuş dünya, ne zaman biraz olsun düzelecek?

Birini tanımak böylesine güç gerektirirken, 

Tanımamak nasıl bir güç gerektiriyordur kim bilir...

Ağlayamamak da, uyuyamamak gibi bir insani talihsizlik...

Çünkü sevindiğim anda,

Sen üzülürsün

Sonbahar uğultusunu hiç duymamışsın ki

İçinden bir gemi kalkıp gitmemiş hiç

Mesela ailenin değerini biliyor musun?

Ya da annenin yemeklerini seviyor musun?

Baban ardı ardına on beş kere hapşırdı mı hiç?

Bu adam ne diyor böyle diyebilirsin

Aslında yapman gereken, kendine birkaç soru sormak.

Ne demek biliyor musun bir insanı sevmek?

Birden dünyada kötü insan kalmıyor...

Sahip oldukların mı sana yetmiyor, sen mi doymuyorsun ?

Birbirimizi anlamamak için uğraştığımız doğru mu?

Ölüme üzülür müsün?

Ve gerçek olan ne?  Biz neyin peşindeyiz?

Bazen kafa karışır. İçinden çıkamazsın.

Bazen öyle zamanlar yaşanır...

Tam sevinecekken, çıkıverir bir yerden

Tam güneşe kavuşacakken, kara bulutlar kaplar göğü

Yağmur beklerken, 

Çöle döner sulak vadiler

Birazcık gülsen, sen misin gülen?

Yetişir hemen hüzün 

Sonra felaket çıktığı deliğe girer

Bulutlar dağılır

Çöller yeşerir

Yaşamak...Aşağı yukarı böyle bir şeydir

Budur işte dünya

Beklediğin kadar zor

Kavuştuğun kadar anlamlı

Biraz karmaşık ve biraz ümit dolu.

Gerekliyiz birbirimize 

Yalnız karanfiller aşkına değil,

Yalnız, balı aramak için değil

Ellerimiz gerek bize...

Yıkamak için,

Ateş yakmak için...

Mesela,

Bu akşam senin için bir sürü fedakarlık yapabilirim

Şimdi istesen benden, son sigaramı bile veririm

Şimdi mesela son sürat giden bir trene yetişemesek bile, binmeye niyet edebiliriz

Niyet etsem,

Uyandığımda belki seni yanı başımda görebilirim

Biliyorsun ya, 

Bana verdiğin mutluluğu paylaşacak kimsem yok

Susarak yaşamak zorundayım seni

Aşk acı sevmeye benziyor

Yakıyor, biliyorsun...

Ama yine de gidip âşık oluyorsun!

Giderek büyüyorsun 

Ve artık daha fazlasını hak ettiğini biliyorsun.

Tekrar söylüyorum

Öğretmezsen öğrenemem

Tekrar söylüyorum,

Bir son var

Son defanın bile sonu,

Yalvarmanın son seferi,

Sevmenin son seferi,

Rol yapmayı bilmemeyi bilmenin

Söylemenin son seferinin bile bir sonu var

Beni sevmezsen, sevilemem

Seni sevmezsem, sevemem

Seni en güzel ben severim.

Hem de bu korkak kalbime rağmen

Yüzüm İçime Dönük- Şükrü Erbaş/ Aysel Git Başımdan- Atilla İlhan/ Soğuk Kahve- Ahmet Batman/ Yarınlar Güzel Olmak Zorunda- Murat Ali Ersan/ Yankının Kemikleri- Samuel Beckett 

Göğü gördüm

İmkana tutuldum

Düşü sevdim

Hem belirlendim

Derin durdum

Bir pınar gibi, 

Bir yeraltı suyu gibi, 

Bir tipi gibi.

Dostuna yarasını gösterir gibi.

Bir deniz, bir denize taşınacak bu akşam. 

Bir adam, tiftiklenmiş pamuklar gibi çoğalıp duracak. 

Gece, sokaklarına köpükler yürüyecek. 

Yalnızlık birden kalabalık olacak. 

Uzaklık susacak. 

Ben,

Okyanusun miskin kuytusunda,

Kederli bir peri kızını tanıyorum.

Tahta bir ney içerisinden,

Kalbini üflüyor yavaş yavaş

Kederli peri kızı,

Gece bir öpücükle ölüyorken,

Sabah yine başka bir öpüşle dünyaya gelecek.

Ya bu kez görmeliysek?

Ya kuş olup gitmeliysek bir trenle?

Dışarıya çiçek bahçesisin, içerde çiçeklerden mezar yapmışsın kendine.

Dışarıya umut veriyorsun, içeride umutları toprağa veriyorsun.

O kadar haksızlığa uğramışsın ki, hakkın olanı ödül sanıyorsun.

Dışarıya gülümseyip, mutluluk saçıyorsun. İçerde ağlayıp toprağı suluyorsun.

Ölüyorsun,

Ama yaşıyorsun.

Yaşamak belki,

Elinde kovayla bir kadının

Her gün geçip gittiği uzun bir yoldur

Geceyi,

Gündüzü biliyor

Rüzgarı, 

Karı,

Ay ışığına bayılıyor

Ama kötülemiyor karanlığı

Sonunda başka bir yolcuyu bulup,

Manasız bir gülümseme ile ''günaydın'' der.

Yaşamak belki de

Benim, senin unutacağımız bir şey değildir yaşamak

Yaşamak, bir elin bir çiçeği ekerkenki cezbesi,

Yaz mevsiminin ağzındaki yeni olgunlaşan siyah bir incir,

Ateş böceğinin karanlıktaki tecrübesi,

Göçmen kuşların taşıdığı bir yabancılık duygusu belki de...

Bu gökler ben doğarken temizdi, dönüyorum

Yeryüzü esrarlıydı, sessizdi

Dönüyorum

Yüreğimin efsunlu diyarını bırakıp,

Dönüyorum 

Yaşamak bu belki de...

Çocukluk bitiyor öyle mi? 

Çocukluk bitiyor ve içimizdeki farklı çocukların hepsi büyüyor...Ya da hepsi yavaş yavaş bizi bırakıp gidiyor. Bütün o farklı çocuklardan geriye tek bir insan kalıyor.

Teorik olarak mutlu olmaya dair kusursuz bir olasılık var. İnsanın içindeki yok edilemez şeye inanması,

Ve onu aramaya çalışmaması.

Umutlarım korkularımdan fazla benim...Korktuğum her şeyi yener geri gelirim... 

Ekmeğimi bir insan verir. Ama ben aslında Tanrı'dan aldığımı bilirim.

Çalıştığım için, benim olana, başkası göz dikerse üstüne basıp geçerim.

Su gibiyim.

Boğacak kadar güçlü, sevecek kadar derinim.

Önüme çıkanı yoluma katar, devam ederim.

Bazı kadınlar ateşten korkar, bazıları ise ateş olup yakar. 

Bazı kadınlarsa, su olur,

Ve gittiği yolu tertemiz yapar.

Her şey ya da herkes olamayacağımdan, sadece ben olmayı kendime görev bilirim. 

Sahte bir sen olacağıma, dürüst bir ben olmayı tercih ederim. 

Kim benden giderse gitsin, ben kendimi terk etmeyeceğim. 

Hiç bahis oynamam aslında...Ama kendim üzerine her iddiaya girerim. 

Çünkü ben kaybettikleriyle bile her zaman kazandığına inanan; aynı sizin gibiyim.

İnsan ne yerse, o kokar.

Ne okursa, onu konuşur.

Kimi seviyorsa, kalbi o kadardır.

Hiçbir şey ve hiç kimse birbirinin aynı olmadığı için güzel bu dünya. İnsanlar da öyle...

Sevgi bütün bir diyalog evrene karşı.

İnsan en çok başkasını iyileştirirken iyileştirir kendini. 

Başkasına merhamet sunarken, sever kendini. 

Başkasına destek olurken yardım etmiş olur kendine.

Mesafe denilen tanım, sadece zamanla ilgili.

Elbette güneşin tabiati, Ay'ın tabiati gibi değildir. Ay aldığı ışığı da, ısıyı da yansıtır. Ama ortalığı yakıp kavurmaz. Güneş hem ısıtarak hayat verir hem kavurarak yok eder. 

Hem aydınlatır, hem yol gösterir, hem kör eder, hem yoldan çıkarır...

Çevresi kadar güçlü insan...

Kaç el uzattıysan, o dostluklarla sınanırsın karanlığında.

Aile bağın kadar bağlısın hayata.

Sana karşı yapılan her şeye rağmen, duruşundadır tavrın.

Gizlediğin iyilik kadar büyük...

Anne baba sevgisine izin verdiğin kadar küçük.

Tek bir dünya var ''vicdanının'' etrafında dönen.

Tüm karakterindir onun içinden geçen.

Sen Gittin Ya Ben Çok Güzelleştim- Nilgün Bodur/ Kavuşmak Üzere- Umut Güner/ Her Şey Vaktini Bekler (Şems'in Öğrencisi Olmak)- Hakan Mengüç