Senden korkuyorum Küçük Adam. Eskiden böyle değildi. Böylesine korkmazdım önceleri. Milyonlarca Küçük Adam arasına karışmış bir Küçük Adamdım ben de çünkü. Sonra doğa bilimci ve bir tıp doktoru oldum.

Senin ne kadar ağır bir hasta olduğunu ve hastalıklı halinle, ne kadar tehlikeli olduğunu öğrendim. Günün her saatinde, dışsal bir baskı söz konusu olmaksızın, günün her saatinde bu hastalığın seni ezdiğini biliyorum.

Özünde canlı ve sağlıklı olsaydın, seni ezen şeyleri çoktan yenerdin.

Seni ezenler, geçmişte nasıl toplumun üst katmanlarından geldiyse, şimdi de senin öz saflarından gelmekte. Onlar, senden bile küçüktür, Küçük ADam.

Çünkü senin perişanlığını deneylerle öğrenmek, sonra da bu bilgiyi seni daha iyi, daha çok ezmek için kullanmak, bir hayli küçüklük gerektirir.

Gerçekten büyük bir adamı algılayacak duyu organı yok sende...Büyük bir adamın nasıl olduğu, nasıl acı çektiği, ne özlemler duyduğu, öfkeden nasıl kudurduğu ve senin için yaptığı savaş, sana yabancı.

Bu dünyada seni ezmek ya da sömürmek yetisinden yoksun, senin özgür olmanı gerçekten isteyen kadınların ve erkeklerin yaşadığını da anlayamazsın. Bu kadın ve erkeklerden hoşlanmazsın. Onlar sana yabancıdır. Onlar yalınsız, ve dolaysız insanlardır.

Sana göre taktik neyse, onlara göre ''hakikat'' odur. İçinin görüldüğünü sezer, bir tehlikenin geldiğini anlarsın.

Sen onlara ancak şöyle sahip çıkarsın Küçük Adam. Öteki Küçük Adamlar, bu büyük adamların gerçekten büyük olduğunu sana söylediği zaman.

Büyük adamdan korkarsın. Onun yaşama yakınlığından, yaşama karşı duyduğu sevgiden korkarsın sen.

Sen kendi derinliğinden korkuyorsun, ölesiye korkuyorsun. Bu yüzden onu hissetmiyorsun ve görmüyorsun. Evet, evet, Küçük Adam...İçinde derinlik var senin, ama sen bunu bilmiyorsun.

Özgürlü­ğün kanıtı sandığın saygısız bir dil kullanıyorsun.

Ama özgürlükle saygısızlığı birbirine karıştırmak, her zaman kölece bir anlayışın belirtisidir.

Doğru düşünmek için, sana düzinelerce ceset yetmiyor mu ?

Milyonlarca cesetle yüz yüze gelince mi insanlığın ancak uyanıyor ?

Biliyorum Küçük Adam...Ne zaman işine gelmeyen bir gerçeği duysan, hemen ona deli damgası yapıştırıyorsun. Bir şeyi ne denli az anlarsan, o denli çok saygı gösteriyor, onun karşısında boyun eğiyorsun.

Senin boş, geveze topluluklarında bulunmaktansa, düşünceleriyle baş başa kalmayı yeğlediği için, ona asosyal diyorsun.

Öylesine dar görüşlüsün ki, Küçük Adam...Sen kahvaltıdan, öğle yemeğine olan uzaklıktan ötesini göremiyorsun.

Sen bir korkaksın! Kasendeki hoşafın tanelerini ayıklayıp yemeye varsın ama güllerin dikenlerinden sakınıyorsun.

Göz göre göre kendi mezarını kendin kazdın.

Bugün attığın her adım, senin yarınki yaşamındır.

Şöyle bir kendine bak, Küçük adam.

Kurtuluşunun tek yolu, tek umudun budur; kendine bak !

Bütün mektupları unut Frida....Sonsuza uzanan bir aşkın özeti say.

Zaman eziliyor. Ve kararsız bir mevsim giriyor aramıza.

Aşk nedir ki? Belki bir dudak tiryakiliği.

Bulutsuz bir göğe içimizi çizmek belki.

Küçük bir el, ipek dalgası ya da kaygılı bir ses çözüp çözüp bağlıyor küskün yanlarımızı.

Hayatın tarihi de böyle bir şey Frida. Temiz yüzlü bir çocuktan doğuyoruz. Sonra bütün defterleri denize atıyoruz.

Ağzımızda soğuttuğumuz sözleri unut, Frida. Onlar ki, zamana açılan koridorda bir çınlama sesi. Geçmişin aklını karıştırıyoruz. Ve hiç ummadığımız yerden kırılıyor kalbimiz.

Gece ve keder...iki kere ter…

Senin bu ellerin diyorum...

Açık bir bahçe kapısı,

Ve tuvalden kelâma uzun bir yol haritası.

Bir dolu şenlikse eğer dünya, senin ellerin yerli yerinde Frida.

Bütün mektupları unut, Frida. Bazı gerçekler vardır, bıçağın ucu kadar sıcak.

Gitmek istediğimiz yerler vardır, gömülmek istediğimiz şarkılar. Oysa dürüst bir hayat için yaşlanıyor herkes. Ve anılar, adresi silinmiş evlerde saklanıyor.

Belki unutmayı beceremiyoruz Frida. Aklımızda hep eski sözlerin yükü. Neye dokunsak, orası çamurlu gece. Nereye baksak, oradan bir rüzgâr geliyor yüzümüze....Çürümek de böyle bir şey Frida. Eşyalar yalnızlaşır. Kapanır kapılar. Ve tavan batar tenimize.

Cıvıl cıvıl günlerin rüyası giriyor uykumuza. Saçlarınla konuşuyoruz, biraz gül kokuyor. Ama daha çok kül, durmadan…

Senin bu ellerin diyorum, apansız bir yaz iklimi ve odadan odaya iyi geceler müziği. Hayatın hüznü bir vedaysa eğer, senin ellerin derman yerine Frida.

O masallara inanırmış

Sen ona prenseslerin babalarını anlat

Müziğin insan ruhundaki en derin,

En saklı yaraları bile iyi edeceğine inanırmış

Aşka inanırmış,

Şiirlerde ve gençlikte olur aşk

Kalp bir kastır, yıllarla yorulur.

Ona, stresin bastırılmış duygular olduğunu anlat

Anlat ona, bir cümle kurmadan olanları

Sevgimi anlat ona, hasretimi, onu asla unutmayacağımı.

Daima içimde yaşattığımı ve yaşatacağımı...

Şimdiyi yaşamanın ''gelecek'' olduğunu bilmiyorsun

Ezber aynalarda, kendin sandığın kanatlarını eksilten koza,

Kapadığın yollardan bir geçit bekliyorsun...

Hep en iyi ''bugün'' diyorum

Hep öyle diyorum, hep

Hep öyle...

Yıldız çekirdekleri,

Ekinler,

Uzak boylamları sarsan rüzgar uzakta

Uzakta ta

Mermer sarayları dolduran katı ışık,

Bir atın dolu dizgin sağrısı,

Şu köprülerin eski deniz tuzu,

Boynumdan birden ağzınla yayılıp yaşamamı tazeleyen bu ateş....

Senin padişah karanlığına sızıyorum bu ateşle

Ne iyi

Eskiden kendini unutturan bir duygu, yavaş yavaş sarmaşıklar gibi dolanıyor

Bana sonra o uzak resimleri anlat

Göl kıyılarında kavruk bozkırlara yağmur yağmasını

Seni birden sıcaklığından ayırmak,

Sıcaklığında tanımak birden seni...

Balkonlu geceler olur değil mi?

Islıklar olur değil mi?

Senin yokluğun olmaz değil mi?

Seni bulduğum Tanrıdandır, ona şükür...

Hep en iyi ''bugündü'' diyorum

Hep öyle diyorum,

Hep öyle...

Hep...

Beni şimdi değil,

Seneler sonra hatırla,

Biri vardı de

Çok sevmişti de,

Benim iyiliğimi kendi iyiliğinden çok düşünmüştü de

Beni sevmek değil, güvenmekti

Ve bu onun için, sevmekten daha önemliydi

Değerini bilemedim de...

Dışı umurunda olmaz, içimle ilgilendirdi de

Beni senelere sonra hatırla ki,

Her şeyin geç olduğunu fark ettiğinde,

Bir şeyleri mümkünken yapamamanın pişmanlığını söyle

Bak bakalım bugün kaç ağacı daha es geçeceksin dokunmadan, hissetmeden...Bak, hangi çiçeğin üzerine basıp geçeceksin. Söyle, ne kadar umursamaz davranabileceksin? Görmeden, sarılmadan. Anlat, nasıl dayandığını, nasıl yaşadığını anlat...

Anlat onlara

Tenime yabancılaştım

Etime

Kollarıma,

Bacaklarıma yabancılaştım.

Saçlarım o eski güzelliğini çoktan yitirdi

Şimdi yalnız.... bilmem neden

Zaman zaman yüzüme vuran bir utancı perdeliyor sadece.

Oysa önceleri,

Oysa eskiden,

Salınca tarakları tel tel,

Düşler ülkesinden,

Sevgiler ülkesinden,

Yağmur serinliğinde, incecik

Yumuşacık bir el

Bulutlardan yüreğime kayardı.

Gözlerim kaçamak bakışlarda,

Kirpiklerim kırık,

Boynum bir çocuğun pembe ağzında ürperdikçe uzardı.

Dudaklarım dersen,

Dudaklarım, öptüğüm aynalarda kaldı.

Giysiler alırım

Nerelerde,ne zaman giyeceksem,

Bir eski alışkanlık işte...

İlk gençlikten kalma....

Bu insan başları sıra sıra,

Bu kalabalık,

Camlardaki bu sürekli karanlık,

Bana bakkal dükkanlarını anımsatır hep.

İçerde boy boy konserve kutuları,

Yağ paketleri,

Sıralı bakkal dükkânlarını.

Kararsız bir müşteri,

Etiketi görememiş,

Korkarak alacağı malın ederinden girer içeri.

Kimi gün bir yaşlı yaşına güvenerek,

Hoyrat davranışlarda rahat,

Kimi gün, bir çocuk, ürkek mi ürkek

Terlerini silerek düşer üstüme.

Yıldım demenin de bir anlamı yok

Bu karanlık yatak odalarından,

Yıldım demenin de bir anlamı yok.

Gün ışığı, bir gün olsun geniş odalarda, çalmadı kapımı.

Ay süzülmüş,

Yataklarda sıcacık,

Yumuşacık öpüşlerle, düşlere gebe uykulara varmadım hiç.

Bir gün olsun, pembe uykularımdan,

Mavi bir erkek öperek kaldırmadı beni.

Yıllar yılı bir acıyı,

Sırtımda, karnımda büyüttüm durdum.

Akşam...Desem ve sussam

Yetmez mi?

Ya da yorgun bir gövdeyi

Cam kırıklarında uyutsam,

Akşamı anlatmaz mı?

Uykular benim zehirli sularımdır.

Sularım dipsiz, denizim kıyısız,

En yorgun gecelerim bile uykusuz

Uykular benim en rezil korkularımdır.

Gülmek mi?

Gülerim, güldüğüm çok olmuştur.

Gülüşüm, hoyrat taşlarda, incecik kırılan cam

Kendi kıyılarını döven su sesi

Bir ağacın ilkyaz eşiğinde yaprak dökmesi...

Bilene ağıt gibi oturur burda bir kadının gamsız gülmesi

Gülerim, güldüğüm çok olmuştur.

Evlerde sabahlar nasıldı

Unuttum

Evlerde akşamlar nasıldı?

Bir küçücük kumru kuşu büyüttüm göğsümün gizlisinde

Yumuşaklık adına

Sevgi adına

Konduğu tüm dalları, aykırı bir rüzgâr aldı.

Evimden uzak evler üstüne,

Gerçeğini şimdi bile bilmediğim ne olmadık düşler kurdum...

İnce içlenmelerle,

Her akşam, Dalgın baktığım camlardan,

Bir gizli mutluluk sızardı ışık yerine…

Çocukluğum olmadı benim

Gençliğim olmadı.

Garipsi huylar edindim nicedir

Artık iyice tükenen bir ölü umuttan mıdır,

Gittikçe yoğunlaşan bu yaşlı bu yılgın yalnızlıktan mı?

Yoksa eşiklerden sızan,

Şu rezil ölüm kokusundan mı?

Söndürüp her gece ışıklarımı

-Yalancı bir aydınlığı siler gibi-

İncecik bir mum yakıyorum.

Ömrüme benzetip,

Sonra alevini

Ömrüme benzetip,

İnceden inceye eriyen mumu,

Bakıyorum…

Kırıp camları bağırsam,

Bağırsam diyorum avaz avaz

Bir ölüm düşlüyorum ey insanlar!

Eriyip bitiyor mum

Bitiyor birden bütün düşlerim

Acımasız gerçeğime çırılçıplak dönüyorum.

İnsan düşüncesinden hızlı araç yoktur, diyen Öğretmenim…

Garipsi huylar edindim nicedir

Herkesin gerçeği kendine biricik

Bir beni söyletip de, böyle kısacık

Bu yağma yürek, bu talan sevgi

Bu ucuz ten pazarını yazdığını sanan çocuk.

Herkesin gerçeği kendine acı...

Herkesin acısı kendine biricik...

Kendimden özür dilerim...

Kırmamak için kırıldığım için.

Bir dakika düşünmemi hak etmeyen şeyleri aylarca düşündüğüm için

Güçlü olmak uğruna, güçsüzlüğü yaşamayı unuttuğum için

Değişmeyecek insanları değiştirmeye çalışıp, kendimi yorduğum için.

Bittiğini kabullenmediğim şeyleri tekrar başlatmaya çalıştığım için.

Kötü insanları, inatla iyi sanmaya devam ettiğim için.

Kendime sözümdür:

Bir daha içime sinmeyen,

Değersiz hissettirildiğim hiçbir yerde durmayacağım

Ne kadar kötülük görürsem göreyim,

İçinden tertemiz çıkıp,

İyiliği,

Sevgiyi

Ve inceliği savunacağım

Bir daha yüzüme kapanan hiçbir kapının arasına elimi koymayacağım

Genelev Mektupları- Şükrü Erbaş

Hayat işte...Evde hayal kuruyor, sonra sokağa çıkıyor ve hepsini tek tek gömüyorsun bir yerlere. Ha­yatın aklındakiyle alakası yok. Eve dönmek istiyorum artık. Kendime dönmek.

İnsan aya da gitse, bazı şeyleri farkında olmadan götürüyor yanında. Sen o yana bakmazken bavuluna gizlice sızıyor bir şeyler.

İnsan kırılır, sevgi körelir. Zaman her şeyi affetmeye yetmez bazen. Çok sevdiği için, her şeyi sineye çekemez insan. Kötü hününde destek görmedikten, omzunu yaslayamadıktan sonra sevgi de biter. Sevgi emek...Emek olmazsa hiç.

Daha mı az yalnızdım bu sayede, yoksa daha mı çok, tam bilemiyordum. Gecesine göre değişi­yordu hislerim. O esnada çalan şarkıya göre de...

Sen olsan kendimi bu kadar didiklememe kızardın kesin. “Bu kadar düşünme, biraz sürüklen” derdin.

“Bakalım su seni nereye taşıyacak, bir dur, çırpınma artık” derdin.

Hiç şüphesiz hak verirdim sana. Ama durmanın, yani öylece durmanın, kendini suyun üzerine sırtüstü bırakmanın hiç de kolay olmadığını bilirdim.

Denemişliğim,

Ve dibi boylamışlığım çoktu.

Oysa artık bir limana sürüklenmek istiyorum.

Kök salmak istiyorum.

Bir yerde, ya da birinin yanında biraz olsun kalabileceğime inanmak istiyorum.

Kafamın içinde bazı şeylerin akmadan kalabildiği,

Dışarda son sürat değişen manzaraya inat, içeride,

Bazen çok derinde, kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum.

Zamanın gülünç bir detaya dönüştüğü o bahçede, ağaçların bilgeliğine ulaşmak istiyorum.

Kayaların, dağların, denizin ne olsa sarsılmayacak gibi görünen bütünlüğüne kavuşmak.

Yalnızlığın o kadar da yalnız bir şey olmadığı,

Tek başına da olsan, evrendeki her şeyin bir parçası olduğunu hissettiğin,

Bir ağacın gövdesi neyse, benim de tam olarak o olduğumu,

O kadar olduğumu, daha fazlası olmadığımı iyi bildiğim bir bahçe.

O bahçeyle buluşmayı bekliyorum hevesle...

Bu şeyden inip durmak istiyorum.

B noktasını unutmak, A noktasını da unutmak, ve indiğim yerde kendimle buluşmak...Bir

bahçeye kavuşmayı beklemek, Deniz, ne tuhaf şey.

Canımın çok yanacağını bile bile mi atlamıştım ateşin içine yoksa? Huyumdu çünkü. Atlardım.

İnsan otuz olduğu geceyi unutur mu yahu? Hayatının tam ortasında duran o geceyi...

Hemen değil, ama zamanla anlıyordun ki, bir hayattı kaybettiğin. Bir yaşam öyküsü. Onun yanındaki seni de kaybediyordun. Sadece onun anlayacağı şeyleri, onu bir sabah kahvaltıya çağırma ihtimalini...Gidiyordu. Arkasından gidemezdim. Giderdim de, gidemezdim. Kadın olmak sıklıkla frene asılmayı gerektiriyordu çünkü.

Zaten ben hiçbir şeyin gerçeğine varamadım şimdiye kadar.

Bir roman kahramanı mesela. Kitapta bir laf eder. Altı çizilecek cilalı cümlelerden değil ama, kendi halinde bir cümle. Bir tek sen cımbızlarsın onu kitabın kalabalığından. Sırf sana bir şey anlatır o cümle. Başka herkese susar.

Yargılarımı sözlere değil, davranışlara göre ayarlamalıydım. Çiçekler öyle değişkendir ki! Ama ben çiçeğimi gereğince sevmek için, çok küçüktüm o sıralar.

Çocukken taşıdığımız onca albeni, büyüdükçe nereye kayboldu?

Altından saçlarımız ne sebeple soldu?

Yıldızlı kocaman gözlerimiz, ne ara sönüp bu iki umutsuz deliğe dönüştü?

İçimizdeki fırtına, gözlerimizde kopuyor.

Sen ne kadar kaçsan da, ıskalasan da, görmezden de gelsen, kafanı kuma da gömsen, kalbine kilit de vursan, hayatın sana bir diyeceği varsa, sinsi sinsi bekliyor sırasını yıllarca.

Öyle sabırlı. Öyle fil hafızalı, öyle unutmuyor hayat. Sen sabaha kadar unuttum diye sağalt ruhunu. Gömdüm san. Defter kapanmayınca kapanmıyor.

Benim hikayem bu kadarmış gibi geliyor....Ben bu kadarını hayal edebildim çünkü. Gerisi yok...Yine de öyle ya da böyle devam ediyor ya hayat, pes etmemeye kararlıydım.

Senin hayatın. Sonuçta sen ne çağırırsan, o gelir.

Şehirden uzakta bir evimiz olsun isterdim.

Bir penceresinden bakınca, uçsuz bucaksız deniz görünmeliydi.

Kapımıza kadar gelmeliydi dalgalar.

Geceleri, denizin uğultusu kulaklarımızdan hiç eksilmemeliydi.

Ansızın, serin bir rüzgar esmeliydi.

İliklerimize kadar üşümeliydik...

Ocakta yanan odunların parıltısında, gözlerinin en açık rengini görmeliydim.

Alevlerin aksi yüzüne vurmalıydı,

Öptükçe yanmalıydı dudaklarım...

Odunların sönmeliydi sonra...Korların kırmızılığında sevmeliydim seni sabaha kadar...

Pencereden giren günün ışığı ilk bizi bulmalıydı.

Uykusuzluğumuzun farkına varmadan, yeni günün ilk saatlerini yudum yudum içmeliydik.

Güneş biraz yükseldiği zaman, uykuların en güzeli...En dayanılmazı.

Ben, bana geleni kabul ediyorum sadece : ) Pencereme konan kuşu karşılar gibi...

İşime geldiği gibi değil,

İçimden geldiği gibi.

Tüm kalabalıklar içinde en güzel sensin.

Tüm sesler içinde, en güzel senin sesin.

Ya büyülü bir şey var sende,

Ya da ben seni sevmeyi fazla kaçırıyorum.

Seni öpsem, gülse bir halk.

Seni öpsem, yoksulluk utansa verdiği acılardan.

Kırılsa her türlü kokunun kanadı.

Seni öpsem,

Silinse alın çizgilerinden gam

Bir sonsuz yağmur yağsa aşkın kardeş bulutlarından

Aynı mutlulukla ıslansa dünya.

Ayrılığa kapanmasa kapılar...

Odalar üzgün durmasa.

Seni öpsem, buğulanmasa gözlerin.

Gülse yaz günleri gibi-insanların gölgeli yüzleri.

Kar yağmasa dar yoluna...

Öyle bir güzelliğin var ki,

İnsanlar çocuklarını severken bile gülümseyemiyor.

Öyle bir güzelliğin var ki,

Önünden geçmediğin bahçeler, çiçeklerini unutuyor.

Sular ışımıyor. Kuşlar konacak dal bulamıyor.

Hiçbir pencereden ay ışığı girmiyor.

Azıcık gölgelensen,

Tanrı dünyamıza bulut bulut hüzünler indiriyor.

Senin gözlerinde, bütün umutlar var.

Senin gözlerinde izleyemediğim bütün yıldızlar var.

Senin gözlerinde okuyamadığım bütün öyküler var.

Senin gözlerinde dinleyemediğim bütün şarkılar var.

Senin gözlerinde, gidilmemiş bütün yollar var.

Senin gözlerinde koca bir hayat var...

Bir yürek tanıdım.

Ay doğumuna yakın sonbaharda gelmiş dünyaya.

Hayatı fırtınalar ortasında bırakmış,

Sakladığı gözyaşı damlasına rastladım.

Seni seviyorum.

Ama isterdim ki, bu senin karnını doyursun,

Yaranı onarsın,

Üstünü örtsün,

Bir cam pencere açsın,

İçine su serpsin,

Sırtını okşasın...

Bunun bu kadar oluşu beni kırıyor.

Sanki bir kış sabretmişsin de, tam çiçek açacakken, dolu vurmuş gibi oluyor.

Eve geliyorsun,

Anahtarı bir yerde unutmuş gibi.

Sofrada bir tabak eksik.

Dışarı çıkıyorsun,

Yürüdüğün yollar ıssız.

Kalabalık yerler ise hep boş gibi...

Oturduğun masa iki kişilik

Bir tabak,

Bir sandalye fazla...

Tabaktaki yemek,

İçtiğim su, hepsi zarar gibi..

Öyle bir eksiklik bendeki...Tamamlayanım hep sen gibi.

Bozulan saat onarıldı...Ama artık eski saat değil

Susan çakmak doğruldu. Ama eski çakmak değil

Seni ben kalbime çarptım, kalbim artık eski kalp değil.

Ölürse ten ölür,

Canlar ölesi değil.

Kimseyi suçladığımdan değil, kendimden başka.

Umutsuzluk değil benimki...

Kendi ateşine yürüyen, kömür karanlığı....

Aşka Dair Nesirler- Ümit Yaşar Oğuzcan/ Seni Öpsem, Otların Uğultusunda- Şükrü Erbaş/ Büyük Saat- Turgut Uyar/ Gün Doğmadan- Sezai Karakoç

- Neden güçlü olmak zorundayım?

- Değilsin.

- O zaman neden ağlamamam gerekiyor?

- İnsanlar onları mutsuz etmenden hoşlanmadıkları için böyle söylüyorlar. İstediğin yerde, istediğin kadar ağlayabilirsin.

Neden böyle hissediyorum?

-Çünkü böyle hissettiriliyorsun.

Kim tarafından?

-Sabah uyanıp maruz kaldığın her şey tarafından.

Bütün bu şeyler neden hayatımda?

-Bilmiyorum.

Ben neden buradayım?

-Uzun hikaye.

Nereye gideceğim?

-Bu çok daha uzun bir hikaye.

Peki son soru, cennet var mı?

-Belki ama sandığın şekilde değil.

Ne sandığımı nereden biliyorsun?

-Bilmiyorum.

Canların canı dost, gel,

Etme, dinle beni.

Küsme Feleğe, değmez

Yeme kendini;

Otur gürültüsüz bir köşeye,

Seyret bu hengamede olan biteni.

Kederli olduğunuz zaman, yüreğinize bakın

Göreceksiniz,

Aslında, bir zamanlar neşe kaynağınız olan için ağlamaktasınız.

Bugün katlandığımız acılar, yarınlarımız için defne çelenkleri olacak.

Sen gölgede yetişen bir çiçek gibisin... Narin yel gelip tohumunu güneşe verdiğinde, bütün güzelliğinle yine yaşayacaksın.

Güzellik, ruhunun ona karşı duyduğu çekimdir.

Gördüğün, ama almak istediğin değil,

Kendini ona vermek istediğin şeydir.

Gerçek güzellik, yeryüzünün derinliklerinden gelen,

Çiçeğe rengini ve kokusunu veren hayat gibi, ruhun en gizli yanlarından yayılan ve bedeni

ışıtan bir pırıltıdır.

Her kapalı kapının ardında, yedi mühürle mühürlenmiş bir gizem saklıdır.

Gecenin yolunu izlemeyen kimse, şafak vaktine erişemez.

Hayat yalnızlık okyanusunda,

Taşları umut,

Ağaçları rüya,

Çiçekleri ıssızlık,

Ve dereleri susuzluk olan bir adamdır.

Sizin hayatınız, bütün diğer adalardan ve topraklardan ayrı bir adadır.

Kadersiz misiniz?

Yoksa kader SİZ misiniz?

İşte daha fazla vakit kaybetmeden bunu anlayabilirsek her şey değişebilir

Hedefinize sıkıca ve cesur adımlarla yürüdüğünüz zaman, iyisinizdir.

Ancak oraya yürürken adımlarınızın aksaması kötü olduğunuz anlamına gelmez. Topallayan insanlar bile geriye gitmez.

Suya düşen değil, sudan çıkamayan boğulur

Ne geçmeyen acı,

Ne bitmeyen karanlık,

Ne de ölmeyen insan vardır

Sevinç,

Aydınlık

Ve güzel insanlar

Umulmayan bir anda,

Umulmayan bir yerden çıkar gelirler

Sohbet vardır,

Keskin kılıç gibidir. Bahçede ve tarlada kış gibidir.

Sohbet vardır,

İlkbahar mevsimi gibidir. Onunla binalar ve sayısız gelirler oluşur.

Hayat avucundaki su gibidir;

Sen tutmaya çalıştıkça,

O akıp gider.

Dünya bu kadar soğuk değildi

Herkes gitmiş ama

Her şey yerli yerinde

Dünya sanki var olmak için değil,

Kaybolmak için bulunduğumuz bir yer

Aldığın yaş, katettiğin yola denk değil

Her şeyi duyguların düzene koyduğu yaşlardayım

Mutsuzluğun da bir yürek türküsü olduğunu, ben de insanlarla birlikte yeniden öğreniyorum

Bir düşü büyüten, onun uzaklığı değil midir biraz da?

Yağmur değişir mi?

Altında ıslanana ve pencereden bakana bağlı belki ama

Mavisi göründüğünden ,utanan gökte yağmurlar değişti.

Her yağmur damlası, bir noktaya düşer

Her yaprak, payına düşen rüzgarı bilir

Her ırmak, kendi yatağında akar...

Ve insan yaşadığı sürece seçenekler içinden bir seçim yapar

Sormayın bana ben bilmiyorum

Ben hiçbir şey bilmiyorum

Ama ben gecelerin uzunluğunu ben bilirim.

Ben bilirim yatakların ısıtamadığı yalnızlığı

Sahi, yalnızlık da olmasa,

N'apardım ben?

Bazen ortalıktan kaybolur,

Bir süre görünmez hiçbir yerde

Sonra gene çıkar ortaya

Aşk gibi.

Tıpkı aşk gibi...

Biliyor musunuz,

Yalnızlık insanın kendi seçimiyse, iyi bir sığınak sayılmalı

Sevmeyi özledim biliyor musunuz?

Kayıtsız şartsız bir gülüşü

Olur olmaz yerde ağzıma bir öpücüğün konmasını

Bir doğruya sevinmekten çok, bir saçmalığa gülümseyebilen hoşgörüyü.

''Nerde kaldın?'' ayazını değil,

''Hoş geldin'' iyiliğini...

En çok ne isterim biliyor musunuz?

Bir roman kahramanı olup,

Kendi hayatımı, bir başkasının kaleminden okumak

Bazen hiçbir şey anlamıyorum

Hayat demek,

Biraz da zamanında anlamadıklarımıza karşı duyduğumuz pişmanlıklar demek değil midir?

İnsan anladığı,

Düşündüğü kadar özgürdür.

Benim gittiğimiz uzaklar değil, içimizdeki sözlerdir...

Mezar taşlarının dili yok, unutma.

Senin bir tek hatırana bütün aşklarımı bağışlayabilirim

Kederli ve memnun türkülerimi

Çiçeklerimle,

Ağaçlarımla, gözyaşlarımla

Sözlerin ve kalbimin el pençe divan durduğu bakışına,

Sen, parmaklarından güneşler emziren çeşme

Şarkıların seni bilmeyen tutsaklıkları,

Bir leylâdan öbürüne yanık sevdaları,

Sonradan yazılmış defterler 

Ve askılarda bırakıp kitapları adın öpülecek 

Sen kadim âşıkların Leylâsı

Sevda sözlerinin öksüz ve yetim hükümdarı

Gel köle kıl kendine

Buyur beni

Gün gelir uçmaz olur turnaları göllerimin

İnsanlar ve defineler çıkarlar toprağın derinlerinden

Ben oralarda sevdana ve terlere bulanmış bir adam

Şimdilerde kimse bilmez aklımdan geçenleri

Yalnız sen yanı başında

Dünyanın ve insanların

Ateşin ve suların

Hesabın karanlığında

Kayır beni