Elimde fener

Karşımda fener:

Karanlığa karşı savaşa gidiyorum.

Yorgunluk beşikleri gelip gitmelerin çekişmesinden duraksamışlar

Ve derinliklerden bir güneş küllenmiş

 Evrenleri aydınlatıyor.

Yıldırımın asi haykırışı

Ve üzüm ağacının suskun acısı

Ufak koruğun uzun sarmalın sonunda filizlendiği an

Bütün haykırışım acılardan kaçmaktı.

Çünkü ben,

En korkunç gecelerde güneşi umutsuz dualarımla istemiştim.

Güneşlerden geldin,

Seherlerden.

İpeklerden ve

Aynalardandın sen.

Tanrının ve ateşin olmadığı boşlukta

Bakışını ve güvenini istemiştim.

İki ölüm arasında,

İki yalnızlığın boşluğunda,

Ciddi bir akış.

İşte senin bakışın ve güvenin böyledir

Senin sevincin acımasız ve ulu boş ellerimde nefesin şarkı ve yeşillik

Kalkıyorum!

Elimde fener,

Gönlümde fener,

Ruhumun pasını saydamlaştırıyorum

Senin aynanın karşısına ayna koyuyorum

Senden sonsuzluk yaratayım diye.

''...Bunları bilince, bunları hissederek yaşayınca kimseye kızamıyor insan. Öfke dönüp dolaşıp geliyor, yine içte patlıyor...İçimde patlıyor...

Çünkü kime kızıp, kimi lanetlesem en sonunda onu içimde buluyorum...Suçladığım herkeste biraz ben varım. Kimi yargılasam, elimde kanı var. Kime bağlansam, onda haksızlık ettiğim ömrüm, susuz bıraktığım Tanrı’m var.

Kime koşup sarılsam, onda kolları bağlı erdemim var...

Başkalarını yargıladıkça kendini tutsak eden, 

Başkalarını küçümsedikçe küçülen sevgim var...Oysa ne yapsam o yurtsuz gecem, susuz bıraktığım aşkım beni hiç unutmaz...Sorar hesabını...

İtildiğim ve sığındığım yüzümden tek bir yanıt çıkar. Tek bir ses...

O ses der ki: ''Bütün gece yargıladıkların aslında sensin

Ne olur sus ve öfkelenme der, bu ses bana...Boyun eğ bu sese. Bir kez olsun kendi sesinin önünde eğil der. Bir kez olsun kulak ver ona...Kulak ver ona! Onun neleri yitirdiğini, neleri sonsuza dek kaybettiğini bir kez olsun onun ağzından duy. Yüzünden akan kanı bir kez olsun öp...Sadece gözyaşı değil onlar...Dokun onlara! Dokun kendi kanına. Yitirdiğin, ve özlemini çektiğin her şeyi kendi kanında bulacaksın. Orada bütün yargıladıkların var. Orada reddettiğin bütün ömrün var...Bu hayattan tiksinip lanetlediğin ne varsa, hepsi kanında saklı...

Seni terk edip ihmal edenler, seni bir türlü anlamak istemeyenler, 

Seni yargılayıp dışarıda bırakanlar orada...

Ne olur bir kez olsun onca insana dağıttığın kendini geriye çağır...

Ne olur bir kez olsun anla, ömründen daha uzağa gidemezsin...Onca yıl susuz bıraktığın Tanrı’ndan daha uzağa gidemezsin.

Ne olur anla, onca yıl kimsesiz bıraktığın yüzünden daha uzağa gidemezsin...

Ne olur bir kez olsun anla, yarını yok sayarak hiçbir yere gidemezsin...

Yaşamak ne ki? Yaşamak yüzünü onca yemine rağmen ortada bırakmak değil mi?

Yaşamak her gittiğin yerde bıraktığın yüzleri kanayarak özlemek değil mi?

Yaşamak, içindeki o sonsuz ve tesellisiz acının tesellisini bu hayatta aramak değil mi?

Ne zaman beni bana hissettiren birine sarılsam, çok uzaktan, çok eski bir duygu bana rağmen, bana inat, yanımdan geçip giderdi.

Kimi sevsem, hiç olmadığı kadar yalnızlaşırdı.

Kimi sevsem, bütün o yanlış hayatım gizlendiği yerden çıkıp gelirdi.

Kimi anlamaya çalışsam, hayatımın boşluğu çarpardı yüzüme.

Kime elimi uzatsam, o unutulmuş ömrümle karşılaşırdım...

Kendimi daha fazla ne kadar tüketebilirdim? 

Kime sarılsam verip de tutamadığım sözler çıkardı karşıma.

İnsan her sabah doğan güneşten utanır...İnsan er ya da geç gelen mevsimlerden utanır...

İnsan onca yıl susuz bıraktığı Tanrı’sından utanır...

İnsan bunca işarete, bunca özleme rağmen bir türlü gidemediği yerden utanır...

İnsan yalan bir hayattan onca yıl bir kurtuluş beklediğine utanır...''

Seni ayın altında unuttular, 

Günlerin eksik bıraktığını ay tamamlıyor şimdi

Uzak sessizliğin ki anı kadar siyah

Sözleriyle hicran kuyusuna kapattı beni:

Ay nice batsa da,

Meğer insanlar kadar karanlıkta bırakmazmış kimseyi! 

Sen bütün Geceyi topladın üstüne 

Ve bir bir söndü Masumluğun küçük fenerleri, 

Yıldızlar Bir kez aydınlatır çünkü gövdeyi, 

Bir kez gölge düşmesin anıya, 

Birbirimizden önce Onlar terk eder bizi: 

Yıldızlarla dolu olabilir mi seninle beraber bakmadığımız gökyüzü? 

Ah eski kamer?

Nerede o aşk gibi içime doğduğun geceler?

Yeni ay fena çıktı aramıza, 

Gömülen şu gövdelere bak, 

Dil karanlık 

Söylemese de sular da aydınlanır 

Ruhlarımız buluşurdu ya gövdenin sahilinde,

Gürültünün yolunda gittiğini fısıldar gibi

Şimdi ruhların eksikliğini de gövde tamamlar

Dünyanın bütün bulutları günah çıkardı

Saat unuttu kendini akşam olurken

Anıdan yoksun

Ağacı sessiz

Denize doğru- Unuttu kendini akşam olurken

Kanat çırpmalardan yoksun

Yüzü kımıltısız

Denize doğru- Akşam olurken

Sevgiden yoksun

Ağzı kararlı

Denize doğru

Ve ben içinde, kendime çektim durgunluğu

Ne zaman gerçekten bizim oldu yaşam?

Ne zaman kendimiz gibi olduk?

Kötü tanınıyoruz, 

Bir çiziğiz aynada

Dehşet tanımlar bizi

Böyle başlar bir mahvin hikâyesi, 

Gözlerin saf olması gerekir duygunun 

Kirli olana dokunmamak gerekir 

Kötü olana bakmamak...Ve dinlememek 

Davranışlar saf kalmalı, derdi 

Tanrısal yaşam, saflığa dayalı

Gözler içerden perdeli 

Düşünceler de öyle..

İyilik yapmak yeterli değil 

Özenli ve akıllıca davranılmalı, derdi

Hakaretlerin unutulması gerekir

Haksızlıkların affedilmesi ,

Bir aşırılık biçimidir ölçüsüz arzu

Kötü yürek, geçimsizlik ve nifak yaratır, derdi 

Emin olduğunda cezasız kalacağından, korkmaksızın kötülük yapabilir insan

Sözsüz konuşan sessizlik, bir şeyler söylüyor mu? 

Duyuluyor mu bir çığlık?

Yeni bir şey olmuyor mu zaman geçtikçe?

Bilinmeyen denizde geçen her gün, sürüklüyor ardından sonu gelmez yarınları

Çoğalıyor duyular kendiliğinden

Öğle sonrası

Hiçbir şey gelmiyor

Hiçbir şey gitmiyor

Korlar üstünde bir dans bu yaşam

Bir kibrit çaktın, kör etti seni alevi

Bulamadın karanlıkta aradığın şeyi

Yanıp biterken kibrit parmaklarının arasında,

Acıdan unuttun aradığın şeyi

Herkes kendince seviyor baharı

Kimi ufuklarda yaşamı karşılıyor

Kimi bakışlarda yeni başlayan aşkları

Yasa bürünen mayıs sabahları

Kimler onarıyor şimdi dallarda dağılan kuşsuz yuvalarını?

Yapraklar üstünde yanan gözyaşları tutulan yasın gizli sözleri

Yine tan vaktinde anneler mi ağlıyor?

Ben bu baharlara bahar diyemem,

Dersem şivan düşer bahçelere

Nerde yaşamın o fidan coşkuları?

Kim kimden alınıyor bu topraklarda?

Bu topraksa, tohumu biz

Her bahar boy verip yeşermişiz

Şu çiçeklerse, gözlerimiz

Gizli gizli açılıp sevinmişiz

Siz bu sevinmeyi yaşayabilir misiniz?

Geleceği besleyen emeğin sabrını

Bir suyun akışında bulabilir misiniz?

Ve karanlığın ihanetine karşı

Tetikte nöbetçi, bütün sabahları

Ölürcesine sevebilir misiniz?

Siz bu sevdayı öldürebilir misiniz?

Şu serviyle süsen neden dillere destan? 

Neden hep onlara benzetilir hür insan? 

Birinin on dili var, boşboğazlık etmez, 

Ötekinin yüz eli var el açmaz, 

Ondan! 

Benim halimden haber sorarsan, 

Bir çift sözüm var sana yürekten

Sevginle gireceğim toprağa, 

Sevginle çıkacağım topraktan. 

Nerde yüreği tertemiz uyanık insan? 

Nerde güzel düşünceler ardında koşan? 

Herkes kendi kafasının kölesi: 

Hangi Tanrının kulu, 

Nerde o kahraman? 

Kim için bu yerler, gökler? Bizim için. 

Biz görüş cevheriyiz akıl gözünün

Evren çepeçevre bir yüzük gibiyse,

İnsan, taşında bir nakış o yüzüğün. 

Yüce varlık bize bir beden verince, 

Sevmesini öğretti her şeyden önce

Sonra şu delik deşik yüreğimize, inciler saklandı binlerce. 

Dünya üç beş bilgisizin elinde

Onlarca bilgi kendilerinde. 

Üzülme!

Eşek eşeği beğenir: 

Hayır var sana kötü demelerinde. 

Ey can!

Sana aklı niçin vermiş veren? 

Kendini bil, yolunu bul, yitip gitmeden. 

Baykuş gibi ne gezersin viranelikte?

Yerin akdoğan gibi sultanın emrindeyken? 

Sırlarına eren gönül nerde? 

Sözlerinin tekini duyan kulak nerde? 

Gece gündüz serilirsin karşımıza: 

Yüzünü bir kez gören mutlu göz nerde? 

Gerçek eren içinde kir tutmayandır

Varlığını korkusuzca hiçe sayandır; 

Bu topraklar üstünde en temiz kişi ,

Sağlığında toprak kesilmiş olandır. 

Dinle dinsizliğin arası bir tek soluk,

Düşle gerçeğin arası bir tek soluk...

Aldığın her soluğun değerini bil....

Bütün yaşamak macerası bir tek soluk. 

Okyanusu dinliyordum

Kumun içinde bir yüz gördüm

Bir rüya gördüm, 7 yaşındayken

Yolumun üstündeki ağaca tırmanıyordum

Cennetten bir parça gördüm

Bekliyordu, sabırsızca

Ve ben uzaklara koşuyordum

Bir gün dünyadan kaçıp gidebilecek miydim?

Kimse bilmiyor

Bir resim yapıyordum

Senin resmindi

Ve bir anlığına burada olduğunu düşündüm

Üstelik, bu doğru değildi

Ve tüm bu süre boyunca kendime yalan söylüyordum

İçime üzüntülerimi gömüyordum

İşler ne zaman ters gitmeye başladı?

Hiç hatırlayamıyorum

Bu küçük odada kendimi saklarken fısıldıyorum

Lütfen biri beni kurtarsın

Ay ışığında saklanıyorum

Mucizeler yok

Umutlarım alçakgönüllü

Yaşadığımı hissettim ve şikayet edemem

Ama şimdi beni eve götür

Beni ait olduğum yere götür

Artık dayanamıyorum

Ama yumuşak bir yere düşmek için koşmaya devam ettim

Ve uzaklara koşuyordum

Cesur olmaya çalışıyordum

Sevecen yüzler hayal ediyordum

Zamanında baş edebileceğimden fazlasıydı bu

Kurallara göre oynamak için nedenler arıyorduk

Ama çabucak sadece aptallar için olduğunu fark ettik

Ama her şey iyiymiş gibi devam etmek istemiyorum

Sadece katlanmanın kolay olduğunu düşünmüyorum

Bunu yapamayacağın zamanlar vardır

Ne kadar görmezden gelirsek, daha fazla savaşacağız

Beni gün ışığıyla kapla

Beni güzel zamanlarla yıka

Söyle bana dünyanın başlangıçtan beri döndüğünü

Ve her şeyin iyi olacağını

Artık dayanamıyorum

Sanırım bu çok fazla

Bu uykusuz alacakaranlığın sonunda, bu kabustan sapmış gibiyim

İçimde karanlık bir sır var

Gözlerim açıkken bir mucize gibi geldi

Bir mucize gibi görünüyor

Tıpkı bir mucize gibi, bu birkaç kelime

Ama şimdi beni eve götür

Beni ait olduğum yere götür

Yabancıyım bu sokaklara

Denizini de bilmem buraların

Kendimi anlatsam nereden başlayacağımı bilmem

Kitabın ortasından konuş desen onu da sevmem

Herkes, herkestir benim için

Kendi inandıkları ve yaşayış biçimleri vardır

Yargılamam 

Yadırgadığım şeyler olur ama 

Cümle noktasına kavuşmadan ben haddime kavuşur, susarım.

Böyleyim işte

Susarım çoğu zaman

Konuşsam güzel şeyler çıkar ağzımdan ama 

Susmayı seçerim işte

Böyleyim ben, demeyeceğim yine

Kahveyi severim 

Bir de bazı insanları.

Bütün insanları sevemedim işte

Kötüleri,

Ruhunu kötülükle çevreleyenleri hiç sevmedim

Sevsem, iyilere haksızlık olurdu

Ve ben haksızlığı da kötüler gibi sevmezdim

Bana bir hikaye lazım değil

Ben bir hikayeyim

Ben bir ağlamaklı çocuk kartpostalıyım, üstsüz başsız.

Ben, sebep ve sonuçlarıyla anlatılamayan bir yığın şeyin arasında düş kuran 

Ve zaman,

Herkesi harcayacak kadar hovardayken,

Çeker giderim diyor insan

Silersiniz beni tarihten

Nasılsa bir damla hiçim

Gene olurum...

Sil beni tarihinden.

Unut beni unutabilirsen

Ben, 

Yani ben, 

Her türlü çağırılmanın olan şekli

Daha hiç çağırmadım

Biri olsun “sen!” diye seslenmedi hiç

''Sen!'' diye seslenmedi ki, dönüp arkama bakayım

Ve içimden durgun ve çürük bir suyu düşüreyim

Ceplerimdeki eskimiş kağıt parçalarını atayım

Sonra bir güzel yıkanayım da…

Bir gün gittikçe ufalıyordum

Düş müydü, gerçek miydi, iyi bilemem

Oturmuş bir küvete kuruyup kayboluyordum.

Ben şimdi ne yapsam, 

Ben işte ne yapsam kaç kere yalnız

Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla...

Ben size demedim mi?

Çünkü nasıl anlamalı?

Dünya dönüyor

Hep aynı yerde mi dönüyor?

Hangi yıldız biraz mavi?

Hangisi biraz yeşil?

Hiç paran oldu mu?

Gölgen yok senin, 

Ayak izlerin yok

Neden mi? 

Acılar barınmamış ki sende

Mutluluk yok, 

Mutsuzluk yok.

Dokunsan ağlayacak, 

Konuşsan susmayacaklar bir daha.

Umudu dürt

Umutsuzluğu yatıştır 

Diyeceğim şu ki:

Yok olan bir şeylere de benzerdi o zaman trenler

Oysa o kadar kullanışlı ki şimdi

Hayalsiz yaşıyoruz neredeyse

Ağzımın içi zehir gibiydi

Tuttum bir sigara yaktım

Kravatımı düzelttim

Ayakkabılarımı sildim

Bilmem, çok uzaklarda biri sevindi

Sonra ben sevindim: Acı mı, sevinç mi, ama bilmeden

Belki de ilk olarak vardım ayakta durmanın tadına

Sonrası şu: Ben bir camı, bir perdeyi açmış adam değilim

Bilirim ama çok bilirim kapadığımı.

Doğrusu, 

Elinizden ne gelir ki?

Siz dolgun yaşamaya bakın günleri

Yabancıyım Bu Sokaklara- Ahmet Batman/ Sonrası Kalır 1-2, Umutsuzlar Parkı, Gelmiş Bulundum- Edip Cansever

Sevgili 20 yaşım,

Uzunca bir zamandır konuşup dertleşemedik seninle. 

Oysa yüreklerimizde kıpırdanan, ama dile getiremediğimiz, göstermelik gülümsemelerin ardına sakladığımız öylesine çarpıcı ayrıntılar var ki. 

Seni çok sık düşündüğümü bilmeni isterim. Ve evet, seni özlüyorum.

Seninle böyle yazışmadım hiç bu kadar uzun uzun. Ama biliyor musun, ben seni sık sık düşünürüm.

O zamanlar ne çok gülerdik. Gülmek için bu kadar bahaneyi nereden bulurduk acaba?

Buruk bir çocukluk yaşamıştım. Ve gençliğimde öfkeliydim. Dünyayı değiştirmek istiyordum. Kitaplar bana çok yardım etti. Ruhumdaki pek çok yarayı,incinmişliği, hep kitaplar, hep kitaplıklar sarıp sarmaladı. Ben hep deli gibi okuyordum. Çünkü hayata dair pek çok soru vardı zihnimde, bir türlü cevaplayamadığım.

Sonunda bir gün, hayatının merkezi olacak kadınla tanıştın. Onunla geçirdiğin ilk birkaç saatten sonra, artık ömrünün sadece sana ait olmayacağını biliyordun.

Herkese güvenme, diyemem. Ama güvenin tam davranacaksın. Çok defa hayal kırıklığına uğratacaklar seni...Dikkatli ol, diyemem. Çünkü o afallama anlarında büyük dersler alma şansını yitirmeni istemem.

Ama Sevgili 20 yaşım,

Başkalarının kurtarıcısı rolünü fazla benimsersen, kendi hayatının celladı olursun. Sen Süpermen değilsin. Robin Hood da değilsin.

Kendini bulmaya çalışıyorsun. Neden yaşadığını, yani yaşamanın bir sebebi olup olmadığını sorguluyorsun. Böyle oluşundan niçin acı çektiğini merak ediyorsun. Çözmen gereken bir bilmece olduğunu ve çözemeyeceğini sanıyorsun.

Kendi kalbine bakamayanın yaşamı bulanık... Kendi yüreğine bakabilme cesareti gösterenler, gönlünü keşfeder. Dışarıya bakan, rüya görür. Hayal dünyasında kaybolur.

İçeriye bakan, uyanır. Kendini keşfeder.

Sen her şeyi doğru yapıyorsun. Tam olarak olması gerektiği gibi. 

Kırgınlığım, yüzüme yansıyor... Ve saçlarım beyazlaşıyor. Geleceği düşünmek, boğuyor beni...

Mutsuzum

Verandaya çıkıyorum 

Ve hissediyorum parmaklarımda gergin cildini gecenin

Kimse takdim etmeyecek beni güneşe

Kimse götürmeyecek beni kırlangıçların şölenine

Uçmayı hayal eden kuş, ölmek üzere...

Günler geçti ve ben artık bilmiyorum

Hangisiyim ben?

O pek mağrur görünen mi

Yoksa ezelden beri mağlup olan mı?

Sonsuz bir huzur istiyorum

Bir yenisini eklemeyeceğim kalbimdeki özleme

Bitimsiz bir huzur istiyorum

Ben solmuş bir gülüm,

Gözlerim keder çölünün kurumuş pınarı,

Güneşin bir busesine hasret

 Bir çiğ damlasına hasret...

İşte bu benim

Ben tutsak bir kuşum

Ve aynada görüyorum ki, 

Ah!

Eski benden kalmamış bir gölge bile.

Nasıl da büyüdü kalbimin yarımlığı

Ve hiçbir yarı, tamamlayamadı bu yarımı.

Geceler boyu ben, o karanlıkta hep gözyaşı döktüm, 

Gözyaşı döktüm geceler boyu ben, 

Şeytanın susup kalmış dudaklarını, usulca öptüm

Bu gökyüzündeki hiçbir yıldız senin kadar parlak değil, 

Hiçbir koşu, senin gibi bir yaşama sevinci kadar koşmuyor 

Hiçbir bulut senin saflığını taşımıyor

Ben çıplağım, çıplağım, çıplak

Sevgi sözleri arasındaki sessizlikler gibi çıplak

Ve bütün yaralarım, aşktandır

Aşktan

İçimdeki çocuğun kalbi yaralı cefâ çekmekten

Okşayın başını vefanın eliyle

Ruhumdaki kederin sebebi, benim.

Bir çare yok buna

Bu şiir...Acıdan başka ne verdi bana?

Ölü bir kuş, uçmayı hatırlamamı öğütledi bana

Uçmayı hatırla

Kuş ölümlüdür.

Ey umudum benim!