Sana bir uygarlığı getirdim

Anlamadın

Yavuz kahramanları,

Şiirin burçlarını,
Ayak ucuna koydum gecenin saçlarını
Sana hükümdarlığı getirdim

Anlamadın

Sevda suya karışır, sızar kan dağlarına
Irmaklar bilmediğin kadar hülyalı akar
Her vadi, bir yanıyla senin yüzüne bakar

Seni bir yıldız gibi koyacağım göklere

Bir kuş gibi çırpınan kalbimin kafesine
Feryadı kayaları parçalayan sesine
Ömür boyu yabancı kalır mısın?

Sen henüz bir zindanın küflü duvarlarına çarpmadın
Sen henüz diken diken saplamadın göğsüne
Sen henüz dokunmadın yalnızlığa kan gibi
Acıyı kaynatmadın içinde volkan gibi...
Karalar bağlamadın
O kalp sende oldukça, ağlayamazsın

Bu şiirde iki göz var
Biri senin; biri onun
Senin o karanlık, küf kokulu matem gözlerini terk ediyorum
Biliyorum

Saçlarının sarısı gözlerinin yeşiline karışmış
Biliyorum

Sana benzemek için, melikeler birbiriyle yarışmış
Fosforlu ve derin bakışlarına çağlar boyu nice destanlar yazılmış
Oysa ben görülmedik bir lale yaprağına gökleri kıskandıran bir destan yazıyorum
Gözlerin değişip kaplasın karanlığı bütün ufukları sarsın gözlerin
Gene de hep bende kalsın gözlerin
Kapama gözlerini...Karanlıktan korkarım
Atlılar kaybeder yolunu

Posta güvercinleri geri dönmez ülkeme
Yaslı dereler gibi mutsuzluğa akarım
Kapama gözlerini

Karanlıktan korkarım

angi rüzgara verdiysem aşkımı beni alıp yangınlara götürdü

Beklediğim bütün yelkenlilerden ateş düştü içime
Yüreğimden fışkıran bir “ah” mıdır gözlerin?
Beni benden koparan “eyvah” mıdır gözlerin?
Bu gözler,

O aydınlık o güzel gözler değil
Yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin
Ses midir, aynalarda çarpan kulaklarıma akşam mıdır, gece midir, sabah mıdır gözlerin?
Ruhumu baştan başa acılarla dokuyan
Beynimi kurşunlayan silah mıdır?

Mavi midir, yeşil mi, siyah mıdır gözlerin yoksa yalancı mıdır, günah mıdır gözlerin?
Diyorlar ki ağla
Ağla ki dumanı dağılsın yolların
Ağlamayı denizlere bıraktım

Ben şiir yazmasam, kim tanır gözlerini?
Gözlerine bakmasam, doğar mı güneş?
Gözlerin boşluğa akan bir ırmak değil
Gözlerin sadece ölmek, yaşamak değil
Gözlerin, tükeniş doruklarında bulunmayanları aramak değil

Ve böyle hep kargıyla delinmedir bu
Üşüşen arılar gözün üstüne
Üşengenlik
Ve böyle hep çıplak böğürdür

Ve böyle hep diri diri gömülendir bu

Ve böyle hep yıkılmış tapınak,

Irmağa karşı savaşan kirpik gibi güçsüz kol

Ve böyle hep geri dönen gece...

Boş ve gözetleyen uzay

Ve böyle hep eskimiş kolan
Ve böyle hep diri diri gömülmüş kişi

Ve böyle hep çöken balkon
Anımsayan yüreğin dibindeki çimdiklenmiş sinir
Beyni kırbaçlayan kuş
Varlığın ortasına atıldığı sel

Ve böyle hep fırtınada karşılaşma bu
Ve böyle hep kıyısıdır ay tutulmasının
Ve böyle hep gözenekler korkuluğunun gerisi
Ve çekilen, geri çekilen ufuk...

Sendin gökkuşağındaki yedinci renk
Sendin denizdeki uçsuz bucaksız mavilik
Sendin içimdeki ateş, yüreğimdeki sızı
Ve sana karşı koyulmaz hasretlikti gönlümde olan
Masallarda adı geçen güzel sendin
Kafdağındaki zümrütü Anka kuşu gibi

Bana benden yakın, bana benden uzak olan
Akşamları gökyüzümdeki yıldız sendin
Sendin kaderimdeki yalnızlık,
Şiirimdeki kadın sendin

İçtiğim kadehdeki şarap
Gördüğüm rüya sendin
Söylediğim şarkı olan sendin
Sigaramda duman duman
Yüreğime umut olan sendin
Sendin bitmez, tükenmez
Her fırsatta boğazımda düğümlenen sendin

Batan güneş sendin
Kalem tutan ellerim
Kulağımda çınlayan
Yazmaya çalıştığım şiir sendin
Yalnız akşamlarda üstüme çöken
Düşlerken kaybolup gittiğim sendin
Her bir gecede binlerce kere öldüren beni
Yağmur yağarken yüzüme düşen sendin
Aynaya baktığımda gördüğüm
Gören gözlerim sendin
Umudamda sendin, umutsuzluğumda
Yalnızlığımda sendin, yalınsızlığımda sen

Bir gün bir yalnızlığa düştüm yine.

Başımı ellerimin arasına aldım, sessizce ağlamaya başladım,

Önümde yarıya gelmiş bir konyak şişesi 'beni iç' diye fısıldıyordu, 'beni iç'. Sonra yalvarmaya

başladı:

''Ne olur' dedi'

''Ne olur hadi iç beni''

Bir bardak doldurdum, tepeme diktim . Şişe rahatladı, sustu

Hani ellerimiz birbirine değince nasıl oluyorduk? İşte öyle oldum

Hani bakışlarımız buluştuğu zaman, bir başka türlü atması vardı yüreklerimizin

Onu hatırladım

Sonra bir tren hareket etti.

Sabahtı,

Karşı karşıyaydık,

Konuşuyorduk.

Ben sevmek diyordum durmadan.

Gözlerim gözlerine soruyordu: 'seviyor musun?' diye.

Hep evet diyordu gözlerin, ellerin, dudakların hep

evet diyordu.

Oysa ki, bir çok hayır diyen insan vardı

Örneğin: bir çocuk hayır, diyordu, bir kadın, bir adam ve bir başkası, bir başkası hayır diyordu.

Hayır'lar arasında ezilmeğe mahkûmdu evetlerimiz

Tren ilerliyordu.

Gözlerin gözlerime soruyordu ne olacak diye. Sigara üstüne sigara yakıyordum,

kadeh kadeh içki içiyordum, fakat bilmiyordum ben de ne olacağını.

Bizi sürükleyen bir akıntıydı.

Durduramazdık onu, hükmedemezdik ona.

Bir anafora rastlayıp yok oluncaya kadar akıp gidecektik işte.

Peki anafor neredeydi? Uzak mıydı?

Belki çok yakındı, kim bilir?

Biz onu göremeyecektik.

O, gözlerimizi kör ettikten sonra saracaktı bizi buz gibi kollarıyla.

Tren ilerliyordu. Pencereden deniz görünüyordu.

Denize akşam güneşi vurmuştu. Renk renk kayıklar gördük kıyılarda.

Denize taş atan çocuklar gördük. Uzakta bir balıkçı ağlarını topluyordu.

Ve tren ilerliyordu. Kadere yaklaşıyorduk.

Bir alacakaranlık bastı zamanı.

Gözlerim gözlerindeydi.

Ellerini tuttum, titredin.

Acı acı bir düdük öttü.

Bir şeyler koptu içimizden.

Sonra tren durdu, indik, yollarımız ayrı ayrıydı.

Şimdi, o gün verdiğin yalnızlığı yaşıyorum.

En sevdiğim yolculuklar, tren yolculuklarıydı

Eski zamanlardaki gibi...

Hani o demir rayların üstünde,

Dumanı tüten dev demir yığınları vardı ya

Görüp geçirmiş, yaşlı, ruhsuz canlılar

İşte onları severdim

Eskiden severdim hep,

Seni de eskiden seviyorum artık

Turnaları bilir misin?

Bir gün gelirsen onlara sor beni

Onlar sana anlatır benim yetim olduğumu

Eskiden ne de güzeldi her şey

Sevginin bile eskisi güzeldi

Annem mesela

Benim annem hala saklar babamın fotoğrafını

O siyah beyaz,

kenarları tırtıklı, hatıra fotoğrafı

Annem siyah beyaz görmez ama,

Babamın mavi gözlerini görür

taranmış sarı saçlarını görür annem

Eskidendi işte

Eskiydi güzel olan her şey

Sen ve ben

Eskiydik ve güzeldik

O yüzden eskiden severim seni ben

Hatırlar mısın Dağları örten karlı günleri?

Sen ve ben, liseli iki aşık

Ellerim soğuktan buz kesmişti

İlkbahar parmakların, eritiyordu buzdan ellerimi

Ucu bucağı gözükmeyen kar tanelerinin arasında, bir yangın yeri gibiydim

Çünkü ben, seni seviyordum

Eskidendi sevdiğim şeyler

Yenilerde ayrılık var hep, hüzün var

Eskiden olsa, kilometrelerce uzağından yanardım

Şimdi Yanıbaşımda, dünyalar kadar uzaksın

Bizi eskiten de yenilerdi

Kızgın dudakların yanağıma değerdi ya hani

Dikilsem ayazın karşısına, dudaklarının izi hala sıcak olurdu

Eskidendik biz, eskiden güzeldik

Hatırladığım en yeni ise

"seni sevmiyorum" demen

Belki de eskiyi, yeni'den daha çok sevmem bundandır

Ben adımı bilmem, yüzümü bilmem...

Kaç yaşındayım bilmem,

Seni bilirim ama kendimi bilmem,

Eskiyi bilirim, yeniyi bilmem

Yaşamayı unuturum,

ama ben seni unutmam

Sen beni yeni'den sevme istemem

Ben seni eski'den severim

Eskilerde severim

Bir kente, bir insana nasıl başlanır?

Takvimlerden düşmekte olan soluk bir pazartesiye?

Mor karanfillere, taş basamaklara...

Yeşil bir su akıyor gecenin içinden,

Saat kaç olursa olsun,

Umutsuz bir ilişki değildir gökyüzü.

Bir güvercin kadar hafif kelimelerle konuşalım isterseniz

Kıyasıya mutluluklar dileyelim birbirimize

Ama sonra herkes döksün kimliklerini ve sıfatlarını ortaya

Çünkü hayatı temizleyeceğiz.

Anlatacaklarım hepinizi ilgilendiriyor:

Hiçbiriniz kaçınamazsınız söyleyeceklerimden,

ben yanan bir bulut parçası olayım, siz de yıldızlar

ışıldatın yeryüzünü. Rüzgarı yıkayalım.

Hızla akıyor yaşamım güneşe doğru.

Duvar yazıları, duvar resimleri, hayatın en çıplak şiiri.

Çırılçıplak bir kentin içinde çırılçıplak yüzler.

Bir bakışta tanırsınız onları:

Toprağından sökülüp atılmış ağaçlar gibi

Sigaradan düşen bir kül gibidir onlar:

Ama bir bıçak kadar keskindir gözleri.

Bir davulun derisi kadar gergin yaşamımız. Ve

karlar altında kalan bir mücevher kadar soğuk belki kalbin.

Rüzgarlara ve acıya hükümlüsün.

Ama biliyorsun.

Acısız ve sevdasız gidilecek bir yol yok.

Saat kaç olursa olsun. Umut vardır.

Dikkat! Hazin bir aşkın başlangıcıdır belki de bugün.

Hazin de olsa bu aşk, karanlık da olsa umut, inan bana

kesindir! Hayatı yıkayacağız.

Yürüyorum.

Dudaklarımda lacivert bir tango.

Akşam mı oluyor?

Ben mi yüzüyorum hüzünler denizinde?

Gece ılık. Ve kalbim kanıyor galiba.

Küçük bir çocuğun oyuncak torbasına doldurulmuş evler.

Kocaman camlı pencereleri merakla bakıyorlar bana.

Bulutları kesen bir terziyim ben.

- Peki ama, yıldızların nerede?

Bir ton yıldızla geleceğim sana yine,

Takacağım yıldızları bir bir saçlarına.

Mavi bir mektup yazmak istiyorum memleketime.

Mavi bir şiir... Tarçın koksun her kelimesi.

İmbat rüzgarları uçursun a'ları, a'sız bir şiir olsun.

Ama tuzlu serseriliğim benim, eksik olmasın.

Varsın her şey sonraya kalsın

Sonraya, en sonraya

Sözgelimi 2641 mil.

Bir papatya ne kadar uzağı görebilirse

O kadar yakın kalplerimiz birbirine

Ölü bir denizi bile bir tartışmaya çevirdik,

Kayaları taş devrine göre ölçtük, biçtik

Kalemlerimizi kesilmiş çiçek sapları gibi attık

Kapıları açarken birbirimize ağladık.

(Ne kadar da çok severmişiz birbirimizi

Sahi, ne kadar da çok severmişiz)

Yıllarca, yüzyıllarca öpüştük

Sigaralar tuttuk, içkilerin en iyisini sunduk

İstersen bu gece burada kal, dedik

Sağlığımızı sorduk, bir sürü ilaç adları saydık

Sık sık görüşelim, olmaz mı?

dedik

İyi bildiğimiz ne varsa yaptık, ayrıldık

Ortada

Her zamanki gibi bir karanfil kaldı

''...Sen ki, benim için yaratılmıştın.

Sen ki, sevmemiştin, sevilmemiştin.

Sen ki, uykuda dolaşan bir hayaldin...''

Dönüş yolunda karşılaştıkları çiçeği çok beğendiler

Ve güzelliği için, onu toprağından mahrum ettiler

Çiçeğe sormadılar

Gitmek istiyor musun demediler

Onlar her zaman kendilerini düşündü, kendileri için yaşadı

Senin o çiçek olmana izin veremezdim

Dalından koparılıp köhne bir evde solmanı bekleyemezdim

Zamanı durdururdum gerekirse sen bir gün fazla gül diye

Çünkü sana zaman borcum vardı benim

Sen bilmezdin

Her önüme çıktığında,

Olduğu yerde durmaya alışmış bir duvar gibi kalıyordum

Hiçbir şey hissetmiyordum,

Hiçbir şey düşünmüyordum

Aşkı tanımlaması gerekenler ressam olmalı bence...Yazar değil

Kelimeleri seni çizmeye yetmez yazarların

Öyle her ressam da çizemez seni...Acı çekmeli önce

Bedelsiz mutluluğa ulaşmamalı hiçbir varlık

Senin resmini birkaç dakikada çizmemeli

Bitirip öylece gidebileceğini sanmamalı hiçbir ressam

Senin resmin de en az senin kadar narin olmalı

Fırçayı nazikçe kullanmalı seni çizecek ressam

Pamuk gibi sesi olan birini çizmek için,

En az onun kadar hassas olmak gerekir

Güzel olan her şey bir gün sona erer

Resmin de sona erecek

Şanslı günündeki bir yazar, alacak o tabloyu

Evinin en güzel köşesine asacak

Mutluluğu öylece asabileceğini sanacak

Onun çekeceği acıyı sadece kendi ruhu hissedecek

Seni gördükten sonra, yazıları beğenilmeyecek

Seni anlatmaya utanacak

Başkaları istemesin diye, anlatmayacak seni kimseye

İçinde kanayacak ölecek yazarın ilhamı

Mezarı resmin olacak

Ölecek...