Gittikçe sana benziyorum baba

Kimseleri beğenmez oldum

Aynaya pek bakamıyorum

Ama sevdiğim şeylerden söz ettikleri zaman,

Suratımı senin gibi buruşturduğumu hissediyorum

Belki de senden çok şiddetli bir biçimde içerliyorum herkese

İstiyorum ki, artık herkes öğrensin hiçbir şeyi beğenmediğimi

Tenha tenha peşindeyim hayatın

Hava puslu

Soğuk

Kış gelmek üzere

Oysaki kalp kışa girmeye hazır değil

Ne zaman yok yere üzsem,

Hiç zaman yitirmeden,

Göğüs kafesimden yükselen Kanat sesleri arasında

Özür diliyorum senden

Kendimi senden kalan boşluğa bırakmadan önce,

Şöyle bir bakıyorum dünyaya

Biraz cesaretim olsaydı,

Ya da en küçük bir umudum

Her şeyi bırakır ona koşardım

Bunu yazıyorum çünkü,

Sizin benim yaptığım hatayı yapmanızı istemiyorum

Aşka dair en ufak bir umudunuz varsa,

Hiç bir şeye aldırmayın

Ve sevdiğinizin peşini bırakmayın

Unutmayın

Aşk insanın karşısına bir kere çıkıyor

Kalbinden silinmeden önce tenim

Beni gökyüzüne bağla

Çünkü bir uçtan bir uca

Sendin kanatlarım benim

Düşündüm anlatmanın güçlüğünü

Milyon kere milyon yıldıza bakmanın, insanın içine çaktığı hiçlik duygusunu...

Yaptığın şeyin beni senden koparacağını biliyordun

Ve beni riske attın

Her şeyi affetsem,

Beni kaybetmeyi göze alışını affedemem

Bir kent ölüyorsa

Sokaklarında öpüşen aşıklar giderek azalıyor diyedir

Bahçelerine konan kuşlar yoksa,

Çökmüştür bir kent

Ve bir kadın hiç var olmamıştır kanatları yoksa...

Korkuyu Beklerken VI- Oğuz Atay/ Siyah Beyaz Tabletler- ⁠⁠Nurullah Genç/Yüzünden Yollar Çıkardım- Akgün Akova

Eğer olay yerini terk edersen, ilk şüpheli sen olursun. Ben öyle yaptım. Olay yerini ilk ben terk ettim. Evimi, arkadaşlarımı, eşyalarımı, yaşatılan tüm pisliği arkamda bırakmak istedim.

Sonra ne oldu biliyor musunuz? Tüm o insanlar asıl katil hala olay yerinde olduğu için beni kaçak ilan ettiler.

Ben ruh devrini yaşarken, bütün Dünya varlığımı da terk etmek zorunda kalmıştım. Sıfırdan başlamak diye buna denirdi.

Kelimeler, albayım, bazı anlamlara gelmiyor. Bu incelikler yüzünden ölüyorum zaten.

Öğrenmenin yaşı yok derler ya, keşke olsa. Keşke daha çocuk yaşta her şeyi öğrensek de, öyle yaşasak bu dünyada. O zaman bu kadar hata olmazdı. Sırf bir şeyleri öğreneceğiz diye, birbirimizin canını yakmazdık. Bu kadar acı, bu kadar dehşet şart mıydı?

İşte albayım. Aklımın içini örümcek ağları sardı. Belirli noktalara biriken eşya, odanın çıplaklığını daha çok ortaya çıkardı.

Kaybediyordum. Düzensizlik ve duruma hakim olamamak yüzünden kaybediyordum.

En kötüsü, hayır demeyi öğrenemedim. Yemeğe kal, dediler: kaldım. Oysa, kalınmaz. Onlar biraz ısrar ederler; sen biraz nazlanırsın. Sonunda kalkıp gidilir.

Her söylenileni ciddiye almak yok mu,

Şu sözünün eri olmak yok mu, bitirdi, yıktı beni.

Tanrım, diye düşündüm ilk defa. İlk defa, Tanrım dedim; bıraksınlar beni artık...

Yıldızlar düşerken bir gece, Tanrıya yalvardım gizlice ''Tanrım! İnanarak dinlememizi güçleştiriyorlar. İnsan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık. Gerçekle düş birbirine karışıyor. Yalanın nerede bittiğini anlayamıyoruz. Tutunacak bir dalımız kalmıyor. Tutunamıyoruz.”

O kadar çok hata yaptım ki bu hayatta,

O kadar çok yanlış yollara girdim,

Ve o kadar yanlış kararlar verdim ki,

Şimdi hepsini düşününce, belki de kusurlu olan ben değildim

Bu dünyada her şey birbiriyle ahenk içinde derler ya,

Belli ki, ben bulamadım yerimi

Bu yüzden o kadar çok öfkelendim

Yorgunluğumu anlatamıyorum kimseye . Yakınmalarımda ince bir alay görüyorlar. Bu inceliği bana yakıştıranlar tabi cahil insanlar. Ötekilerle artık görüşmüyorum. Darıldım onlara. Onlar bu dargınlığımın farkında değil tabi. Kapıdan çıkıp gidince hemen unutuluyorum. Bir de benimle uğraşacak vakitleri yok. Çünkü uğraşmaya değmiyorum. Ben de darıldım onlara işte.

Hayalimdeki günleri bile böyle küçük hesaplarla geçirdim işte albayım.

Eski yaralar, albaylarım, üç yüz üçten kalma. Bana vurdular albaylarım, bana vuruluyordu. Merak etme oğlum sen düzelirsin, öyle deniliyordu. Yarım kalmış generallerim; sen elbet bir yolunu bulursun diyorlardı.

Arkadaşlarım, gerçekten arkadaşım mıydı? Değildi galiba. Ben onları başkalarına anlatırken ''arkadaşım'' diye söz ediyordum. (Onların beni başkalarına anlattığını hiç sanmıyordum.)

Sonunda , bana olanlar olduktan sonra, aralarında konuşacaklar. Yıllar önce biz bu durumu anlamıştık, diyecekler. Kitap okumasından belliydi, misafirlerin yanına çıkmamasından anlamıştık.

Sevgili Bilge,

Yazmak, anlatmak, birbirini seven iki insan olarak konuşmak kaçınılmaz olsaydı. Sana, durup dururken yazmak zorunda kalmasaydım...Bütün meselelerden kaçtığım gibi, uzaklaşmasaydım senden de.

Yatağın içinde büzülmüş bu satırları yazarken, nasıl kahramanca bir dayanma gösterdiğimi fark etmiyorlar. Kimse, karşısındakinin parçalanışını görmek istemiyor.

Sevgili Bilge,

Hayatım, hayatımın romanıdır.

Bir zaman pek sefil olmuşum. İlk senelerde bir çöl çocuğu gibi büyümüşüm. Beni bohça gibi sırtına bağlarlar, kızgın güneşin altında dolaştırırlar, hurma ağaçlarının tepesine çıkartırlarmış.

İstanbul'un hali başkadır. Orada kimse, kimsenin farkında değildir. Ayaklara dolanmamak şartıyla bir duvar kenarına upuzun yatarak ölmeye kalksanız kimse, ''Ne yapıyorsunuz'' diye sormaz.

Bilsen senin gibi ben de ne kadar çok değiştim. Hiç o eski hafif çocuk değilim. Artık insanların ve eşyanın kaplama yaldızı beni aldatmıyor.

Sahici bir kuşa dönüşüp, bu dalların üstünden gökyüzüne kanatlanmayı, yukarıdaki ay ellerinde kaybolup giderek bu dünyadaki insanların yüzlerini artık görmemeyi ne kadar istiyordum.

Ne yaşadım ben? Ve yaşamaktayım. Evet, sonunda bir döngüyü kırdım. Fakat başka döngülerin eşiğindeyim şimdi. Onlara, diğerlerine ne anlatabilirim gerçekten? Belki yarımlığımı, eksikliğimi anlatabilirim. Karanlığımı ve Gölge benliklerimi anlatırım belki. Belki tüm varlığımla içinde olduğum, hissettiğim rüyalarımı anlatırım. Kendime, hayata yabancılığımı da anlatsam, fazla mı olur?

Çirkin bir kalbin içine uyanık bir ruh koymak niçin? Beğenilmediğini, her yerde, her şeyde ihmal edildiğini daha çabuk fark etsin diye mi?

Çirkinin ağzındaki güzel söz, acizin ağzındaki haklı söz kadar faydasız bir şeydi.

Kemik kırığı mı daha çok acı verir, onur kırığı mı?

Her şey yalan burda Kamran

Her şey yapmacık

Ne diyordu şair:

İnsan, insanı ya tamamlayamadı

Ya tam anlayamadı

Böyle bir çağın insanı olmak imtihan olarak hepimize yeter

Onlara yalan söylemiştim.

Bu hafif baygınlığın sebebi başkaydı, Çalıkuşu, o gün, ömründe ilk defa aç kalmıştı.

İnsanlar vardır ki, menfaatleri müşterek olduğu için birbirlerini severler.

Öyleleri vardır ki, mesela hayatları bir arada geçtiği için, yahut fikirleri, hisleri birbirine uyduğu için sevişirler.

Fakat öyleleri de vardır ki, hayatları, fikirleri, hisleri tamamiyle yabancıdır.

Fakat buna rağmen, yine birbirlerine karşı bir ruh incizabı duyarlar.

Bence sevginin asıl makbul nevi budur.

Ama ne yazık ki insan,

Ancak kaybettiği,

Yahut kaybetmek üzere olduğu şeyleri böyle birdenbire sevmeye başlıyor...

Şimdi düşünüyorum da,

Çocukluğunda senin için dünya serbesttir

Geniştir

Her yöne koşarsın

Kimse sana şu yöne git demez

Ama büyüdükçe sana yol,

Yön gösterirler

İmkansız derler sana

Tek başına yapamazsın derler

Yaptım

Nasıl yaptım?

Daha acımasızdım

Hepsinden daha amansızdım

Hepsinden daha inançlıydım

İnatçıydım

Kafama koyduğumu yapardım

Her şeyim durmak istedi

İnan bana,

Ama devam ettim,

Çünkü bilmeyi hak ediyordum

Kendimden vazgeçmemenin nasıl bir his olduğunu

Kendini yenmek kadar kutsal bir savaş...

Kendi sınırlarını aşmak kadar büyük bir zafer yoktur

Umut

İnsanın vazgeçemediği illüzyon.

Aynı anda en büyük güç

Ve en büyük zayıflık kaynağınız

Hep karamsar olmak istemiyorum

Bazen de umut nasıl kazanılır, onu anlamak lazım

İlk ve en önemli kural:

Güçlü olmak için özgüven, bilgi ve sağlık gerekir, unutma.

İkinci kural:

Kendi hayatının kontrolünü eline almanın en hızlı yolu, başkalarını kontrol etmeye çalışmaktan vazgeçmektir

Üçüncü kural:

Hayatta sana gelen her şey bir bedel karşılığında gelir

İstersen önce bedeli öde ve sonra keyfini çıkart. İstersen de, tedirgin bir şekilde keyfini çıkart ve hep hesabın ne kadar geleceğini merak et

Ve son kural:

Eğer bir şey kazanırsan, bir şey kaybedersin

Hayatta kazandığın her şey,

Kaybettiğin şeyler sayesindedir

Bahara sahip olmak için,

Kışa ihtiyacın var

Aydınlığa ulaşabilmek için,

Karanlığa ihtiyacın var

Yaşam için de ölüm olmalı

Ama herkes uçacak diye bir şey yok. Bazıları kozasında ölür.

İnsan ömrü pergele benzer. İlk ayak sabittir ama ikinci ayak havadadır. Sabit ayak asla kalkmaz. İşte bu cümleler, senin o sabit ayağının yerini değiştirmeni sağlamak için var

Görülecek hesaplar,

Gidilecek yollar,

Gezilecek şehirler,

Batıracak güneşler,

Ve sevecek insanların var.

Senin daha uzun kış gecelerin, çiçekli bahar günlerin var. Senin bu hayattan alacağın var.

Bir tavsiye daha,

Seni almak değil, seni satmak pahalı olmalı.

En büyük rakibin de aslında sen olmalısın. Birincilik yalnızca başkalarını geçmek olmamalı, her seferinde kendini biraz daha aşmalısın.

Mutsuzluk dış değil, iç koşullarla üretilir.

Kimisi inandığına mutlu olur, kimisi mutlu olduğuna inanır.

İkisi de kendine inanmaz oysaki…

Hayat, daire çizip kendine gelmendir. kendinden yola çıkarsın ve vardığın yine sensindir…

Aldığımız son habere göre

Herkes fazla yalnız

Size inanmakta zorlanıyorum

Çünkü herkes gelecekten,

Sevgiden,

Mutluluktan bahsetmeye bayılıyor

Hayaller kurarken ölüme dair,

Erdeme dairr,

Anlıyoruz:

Terk edildik,

Diğerlerini kurtarırken telaşla,

O tufanda-biz- geride bırakılanlar,

Anlıyoruz

Deliriyoruz

Çıldırıyoruz

Kendi etrafında dönen her şey çıldırır

İnsan gibi, dünya gibi, kalp gibi, girdap gibi, ruh gibi

Madem gidiyorsun,

Öyle bir bakarak terket ki beni,

Aklım kanasın,

Bari delirdiğime değsin

Bıktım, anlatamadığım için susmaktan

Tam her şeyi dökmeye karar verip, vazgeçmekten

Değiştirmekten konuyu...sevmediğim bir şarkıyı değiştirir gibi

Kimseye bahsedemeyip, içimden atamadıklarımdan

Unutabilmek için yalvarmaktan bıktım

Ben bu hayatta, en çok umudumu yitirmeyi bekledim

Umut, son nefesimizi verene dek, içimizde barındırmaya mahkum olduğumuz tek

Ve en kusursuz duygu

"Umut, yarın değilse bile elbet bir gündür."

Ben tüm hayatım boyunca, şu cümlenin mahkumiyetinden kurtulmayı bekledim

Hayatımın birçok dönemini,

Karanlık bir sokakta,

Peşimdeki kuduz bir sürüden kaçar hissinde yaşadım

Beni yaptıklarım ya da yapmadıklarım için yargılayamazsınız

Disiplinden hep uzak durdum

Beni kontrol etmeye çalışan herkesten nefret ettim

Asla beni, onların istedikleri yerlerde tutmalarına izin vermedim

Hayallerimin yıkılışını en somut şekilde gördüm

Hayallerim tonluk binalara patlayıcı yerleştirilmiş gibi,

Saniyeler içinde, büyük bir gürültüyle yıkıldı gözlerimin önünde

Ben, benim olan bir bardağı kırmak istiyorsam, kırarım

Lütfen adımlarınızı, bardağımın ayağınızı kesmeyeceği şekilde atınız

Çünkü bana asla o bardağı kırdığım için hesap soramayacaksınız

Tanrım!

Beni insan yapan şeyi kaybettim

Hissedilebilecek her şeyi en dibine kadar hissedip, tükettim……

Bendeki sürekli boşluktan düşüyormuşum hissi,

Devamlı koşuyor,

Ama bir yere varamıyormuşum gibi

İnsan acısını seçemezdi

İnsan adını bile seçemiyordu zaten

Böyle zamanlarda en sakinleştirici yöntem, dayak yemektir zaten

İçinden daha çok acıyacak bir yerlerin olsun istersin çünkü

Ben,

Fark edilmek istiyordum

Söyleyemiyordum

İçime atıyordum hep,

İçimde büyütüyordum,

Bir hastalık gibi yayılıyordu içime hüznüm

Küçüktüm...

O kadar yalnız, o kadar boşluktaydım ki, her şeye teslim olabilirdim

Her şeye sığınabilirdim

Her hataya müsaittim

Yumruğumu sıka sıka,

Dişlerimi kıra kıra ağlar,

Bitkin düşer,

Uyukalırdım

Kusursuz değildim

Kimse kusursuz değildi

Yaratılışımızda yoktu

Ama en azından birazdan kafamı yastığa koyduğumda büyük rahatsızlık duymayacağıma emindim

Bu yeterliydi

Bir yüzü var insanların,

Bana hep en çirkini denk geliyor

Artık içim acımıyor

Bunun adına alışkanlık deniyor

Yani,

Her yalan, bana çarpmadan geçmiyor

Her ihanet, bana sarılmadan uyuyamıyor

Tekrar kırılamayacak kadar paramparça olduğumdan,

Terk edişler pek dokunmuyor

Yenik başlamışız biz zaten bu oyuna

İstediğin sonuca ulaşacağını bilseydin, yaptığın hataları tekrarlar mıydın?

-Bir şeyleri zamanı geldiğinde anlarsın, ondan önce değil. Rüya görmediğini yaşamının bir rüya olmadığını nasıl biliyorsun?

Hiç depresyona girdin mi?

-Ben hep depresyondayım.

Depresyonda olmak nasıl bir şey?

-Bilmem. Şey hissediyorsun, daha iyinin ne olduğunu hatırlamıyorsun sanki. Daha iyi hissettireceğini düşündüğün şeyler yapıyorsun, kötüleşiyor. Yapmaktan gerçekten korktuğum şeyler, muhtemelen bana en çok faydası olacak şeyler. Ama onları yapamıyorum.

Aynı şey kaç kez kalbini kırabilir?

-Sevdiğin sürece.

Kendin, diğerlerinden daha mı çok zarar verdi sana?

-İnsanlar altın yaldızlı bir mağaraya hapsedilmiş haldedir ve kendi köleliklerini sevmeyi öğrenmişlerdir. İnsanlar acı vermek için bir arzu duyduklarından değil kendilerine kötü davranılmasından kaçınmak için sıklıkla başkalarına kötü davranır. Sorun sadece güven eksikliğidir. Kendine duyduğun güven de öyle.

Zerre içinde zerreyim, ben kendimi bilmez miyim?

Yani işin sırrı kendini bilmekte.

Değişmek istiyorsan eğer, bileceksin kendini.

Neyi terkettiğini bileceksin.

Neyi terkettiğini bileceksin ki,

Neye kavuşmak istediğini bilesin.

Şimdi düşünüyorum da...

Bırak bilmeyi,

Ben aslında hiç öğrenememiştim kendimi...

Peki ne yapacaksın? Hayatını nasıl geçireceksin ?

- Her anı yaşayacağım...

Kim kandırdı seni?

Kim inandırdı başka birinin seni tam yapacağına?

Ne zamandı bilmem

Bıraktım kendimi sevmeyi

Kalbimin beni terk etmesini diledim

Her şey olabilecekken dünyada,

Onun olabilmek istedim

Düştüğümüz kederi anlatan kitaplar yok

Artık sayamıyorum günleri

Güneş aya dönüyor

Ay güneşe

Bense bir hayalet yalnızca

Gözüme uyku girmeyen yıllarım oldu benim

Nasıl da capcanlı yaşıyor insanlar

Oysa şu depresyon

Kaskatı, buz kesti beni

Kayboluyorum

Varmak istediğim yeri aradıkça, olduğum yerin güzelliğini görmeyi hep unutuyorum

Durulabilecek miyim?

Kendimi bulabilecek miyim günün birinde?

Mutluluk yaşlandı beni beklerken

Ben yaşlandım asla bulamayacağım yerlerde mutluluğu ararken

Korkuyorum

Ya en güzel yıllarım geride kaldıysa?

Ya bundan sonra yaşadıklarım, hep anlamsız olacaksa?

Başarısız olmak düşündürmüyor beni

Sahip olduğum güçle dünyayı ateşe vermekten korkuyorum...

Ah bu ben!

Hassas kalbime rağmen

Tenime işliyorum seni...

Birbirimizin hayatında tuttuğumuz yer

Başka hiçbir şeye benzemez

Sonsuza dek sürmez hiçbir şey

Tam da bu yüzden kal yanımda

Güller açıp da, pır pır ettiğinde

Gülümsemeni ver bana

Eğer söylemen gereken bir şarkı varsa,

Şimdi söyle

Güneşin battığında, o şarkıyı söylemen için çok geç olacak

Şarkını söyle

Tam da şu anda

Sesini bağışla bana

Dağılan hayatıma bu akşamı bağışla

Ben iyileşmek istemiyorum

Artık bu kadarını ümit edemiyorum.

Göğsümde sıkışıp kalmış korkuyu atabilsem, yeter bana.

Çok açığım yaralanmaya

Sadece zamanla alışılacak şeyler yaşatma bana

Hiçbir şey güven vermiyor bana yüksek sesle kitap okuyan sesin kadar

Bana hazine lazım değil

Bence sen dünyanın bütün hazinelerinden üstünsün

Söyle

Saklı kalsın bütün zamanlar

Gün yüzüne çıkmasın ürkekliğin

Ve söylensin cümle cihan

Aldırma

Ne kadar benziyorsun bana

Sen sadece saklı tut inci taneleri

Bilmelisin ki,

Ömrüm gülüşünde saklı

Sen gülersen eğer, bütün fermanlar bana yazılır...

Bütün yaptıklarımdan

Ve bütün söylediklerimden,

Kimse anlamaya çalışmasın kim olduğumu

Bir engel vardı,

Bir engel

Bütün eylemlerimi

Ve baştan aşağı tutumumu değiştiren

Sevdiğim insanlara kızabilirdim,

Eğer sevmek bana,

Mahzun durmayı öğretmeseydi

Dünyadaki insanların hepsi iyi

Hepsi... Hayat iyi

Biz kötüyüz

Ama hayat iyi

Hem kötü,

Hem iyiyiz

Hem iyi,

Hem kötüyüz...

Hadi söyleyin bana,

Şunu söyleyin bana:

Niçin ben iyiyim böyle? İyiyim ya, çok iyiyim...Ama nedenini öğrenmek istiyorum,

Niçin iyiyim?

Nefes alıyorum hala

Bu bile bir işaret-Evrenin yanımda olduğuna

Bunca yolu aştıysam

Görecek günlerim var demektir daha

Depresyon beni yıkmayı başaramadı

Kaygı beni eksiltemedi

Her şeye rağmen,

Dört başı mahmur

Kendime özgüyüm hala

Her şeyi bir kenara bırakıp sorası geliyor insanın...

Biz ne yapıyoruz kendimize?

Geri dönmeyecek birini bekliyorsun

Yani

Birinin sensiz olamayacağını fark etmesini umarak yaşıyorsun hayatı

Gerçekler sandığın gibi değil

Çoğu zaman kendimiz için yapmamız gerekenleri yapmadıkları için başkalarına kızıyoruz

Bazen sözcükleri dile getirmemek için tutuyoruz kendimizi

Doğru kişi, yoluna engel olmaz

Bir adım çekilip kenara, alan yaratır sana

Yeni sözler demeye geldim yeni seslerle

Yalnızlık,

Müziğin bile seni dinlemesidir

Yalnızlık,

İnsanın kendine mektup yazması,

Ve dönüp-dönüp onu okuması

Sen bir aynasın

Kendini sevgiye aç bırakırsan,

Ancak seni aç bırakacak insanlarla karşılaşırsın

Sevgiyle dolarsan da, sana sevgi sunacakların ellerini uzatır evren

Basit bir hesap

Büyümek bu işte

Ve dönüşmek

Kendini korumak

Kalabalıkta kaybolmak...Üstesinden gelmek

Kullanılmış hissetmek ,ilgi görmemek

Umudu kaybetmek,

Yanıp kül olmak

Korkmak bu işte

Değişmek bu işte

Hayatta kalmak,

Yaşamak bu işte

Her yıl bahçene ektiğin çiçekleri düşün

Sana öğretecekler ki,

İnsanlar da,

Çiçek açmak için,

Solmak,

Köklenmek,

Ve büyümek zorunda…

Kalemi ısırmak ve saçlarımı gözlerimin üstüne dağıtmak, benim düşüncelere daldığıma alamettir.

Benim düşünce saatlerim çok nadirdir.

Aradan seneler geçti. Yabancı bir şehirde, yabancı bir otel odasında, sırf bitip tükenmeyecek gibi görünen bir gecenin yalnızlığına karşı koymak için, hatıralarımı yazmaya başladığım bu saatte, bir elim yine aynı küçük çocuk tavrıyla saçlarımı çekiştiriyor.

Bunun sebebine gelince, öyle sanıyorum ki, ben etrafındaki hayata pek fazla kendini kapıp koyveren, hafif ve dikkatsiz bir çocuktum. Besbelli sıkı zamanlarda kendi kendimle, kendi fikirlerimle yalnız kalmak için gözlerimle dünya arasında, bu saçlardan bir perde koymaya çalışıyordum.

Evet, bunlara benzer daha birçok şey aklımdan geçiyor.

Fakat bunların hiçbiri ilk hatıra değil.

Sevdiğim göl içinde, büyük yapraklar arasında çırılçıplak çabalayışım kadar eski değil.

Deniz kadar uçsuz bucaksız bir göl, içindebüyük büyük yapraklar, dört bir tarafında ağaçlar varsa, bu göl nasıl deniz kadar büyük olur, diyeceksiniz...

Vallahi yalan söylemiyorum. Ve sizin kadar ben de şaşıyorum.

Ortada şikayet edilecek bir şey yok. Her gün yeni yerler, insanlar tanıyorsun.

Tanıdığım insanlar hiç öyle zevk verici insanlar değil.

İçimde sönük bir ümit yok değildi. Çok güzel bulduğumuz için, hiçbir zaman elimize geçmeyecek sandığımız şeylere karşı duyulan o ümitsiz ümit.

En çok sesini duyurmak istediğin, en sağır olur.

En çok koşmak istediğin, varılmaz yol olur.

En çok sığınmak istediğin yer, hicranın olur. Çünkü burası dünya. Neyi çok istersen, hep onunla sınanırsın. Oyüzdendir ki dünya, hep yarım kalmış şeylerin yeridir.

Saat kırıldı diye vakit durmuyor. Kimsenin yokluğu, kimsenin sonu olmuyor.

Yeni yakalanmış bir kuşun yüreği göğsünde nasıl atarsa, benimki de öyle atıyordu.

Hangi ümide sarılsam elimde kalıyor, neyi seversem ölüyor.

Deniz ben, sokak ben, ağaç ben, yalnızlık ben.

Ne vakte kadar? Ne vakte kadar? Niçin? Hangi emele yetişmek için?

Hayatın bir felaketten sonra daima bir saadet verdiğini, o güzel atasözünün söylediği gibi, ayın on beşi karanlıksa,on beşinin mutlaka aydınlık olacağını bilmiyor değildim.Fakat bu mehtabın bu kadar koyu bir karanlıktan,bu kadar umulmaz bir dakikada doğacağını aklıma getiremezdim.

Siz hiç, kırıldığınız yerlerden tamir olup, defalarca aynı yerden kırıldınız mı? Paramparçayken, tekrardan parçalanmak için birleştiniz mi?

Bile bile, yürüdünüz mü acıya?

Binlerce insanla tanışıyorsunuz ama hiçbiri size gerçekten dokunmuyor

Sonra biriyle tanışıyorsunuz ve hayatınız değişiyor.

Ben, umudumu kaybetmemeye çalışıyorum Kamran

Dilini bilmediğim bir ülkede gibiyim.

Su gibi,

Son vapur saati gibi

İçimin nasıl yandığını anlatamıyorum

Nerelerden geçtiğimi bulmak için,

Bu kitabı uçarak yazdım

Seni içimden söküp atmaya çalıştım. Ama yapamadım.

Kalbimi kazdıkça altından hep kara sevdam çıktı. Seni buldum.

Ben senin gözlerinde hayatı öğrendim

Merak ediyoruz işte

Bir kadının nerede bitip, bir erkeğin nerede başladığını merak ediyoruz

Işıklar söndüğünde gölgelerimizin bizi nerede beklediğini

Dünyanın kimin için yaratıldığını

Kiralık gezegenlerin var olup olmadığını

Bize yakın uzayda eğilip,

Bir bal arısının yüzüne uzun uzun

Ve sevgiyle bakmış kaç kişinin yaşadığını

Ağzının tadını kaçırdığımız şu yeryüzünde merak ediyoruz korkularımızın annesini

Şiddetin içimizde saklandığı yeri

Ve öldüğümüzde bulutların neden gelip bizi götürmediğini

Hani derler ya, ömründe bir kez çıkar karşına. Öylesin işte, ilksin, sonsun...Sonsuzsun bende.

Ağzına düşerken yanardağının

Kanatlarım ol benim

Kafeslerinden soyundur kuşlarımı

Yürüdüğümüz yollar daralırken,

Çökerken altımızdaki merdivenler,

Sevgilim

Yalnızca kanatlarına güven

Yüzümdeki gökyüzü, bakışlarındaki kuşlarla tanıdı kendini sevgilim

Kuşları yeryüzünün gökyüzüne armağanı olarak belleyen ben,

Yaşamın değerinin,

Yaşanılan benzersiz güzellikteki anların toplamı kadar olduğuna inandım hep

Düşlerinin içinden geçecek,

Uzun kanatlı kuş sürüleri diliyorum sana

Ve severken seni,

Sevdikçe seni,

Hep çocuk kalacağım, biliyorum

Ben seni kana kana sevmek istiyorum.

Benden geçemeyeceksin...Sana söz veriyorum.

Sen benden gitme diye, içime döküldüm.

Yeniden sana doğdum….

Ben senin yüzüne bakarken, hep İlhan Berk'in sözcüklerini anımsadım:

"Cumhuriyetin ilk günleri gibiydi yüzün."

Eğer bana evet dersen,

Baştan aşağıya mutluluk olurum. Bırakırım şairliği… Şairlik zaten mutsuz adam işi. Senden âlâ şiir mi var? Senin yüzünden âlâ...

Eğer bana evet dersen, baba olurum.

Baba olur, eve ekmek getiririm.

Çocukluğunu yüklediğin kağıt gemiler yağmurda yitip gitse de,

Her şeye yeniden başlarız birlikte

Büyük denizlere açıl demiyorum...Lakin bir kez açılmışsan, tufandan korkma.