Bir cumartesi günü
Saat tam beşi çeyrek geçe...
Bana gel eski günlerdeki gibi yine
Çok güzel bir zaman yarattım ikimiz için de
Ve çapkınca gülümse...

Elinde bir çizik olsun
Kopartırken nar çiçeğinden hatıra
Yüzünde o bildik yaramaz çocuk edası...

Bir sürpriz yap bana ne olur....
Her cumartesi günü beşi çeyrek geçe
Yüreğim ellerimde
Seni beklerim

Bunu yaz bir yere

Nasıl dünya bir durduğu yerde beklemezse,
Senin düşüncelerin de gelecek benim bahçeme
O an beni bul beklediğim bu evde.

Unutma
Sadece sen,

Ben ve gökyüzünde birkaç tanık
Şahit olacak hikayemize...

Sen olan bu şatoya çöl diyeceğim

Yüzüne yokluk,

Geliyorum

İstediğini ve belleğini,

Ve savaşın gözüpekliğiyle davranacağım

Delik deşik yüzünü,

İhtiyarlıyorduk,

O bir dolu yaprak bense pınar,

Yüzünü göstere karanlıkta,

Tan sökerken

Ellerim açılmakta pisliğine

Nice ormanlar geçtim

Denizler seyrelttim

Yollar eskittim,

Abandım kıyısına göğün

Ve kuytusuna koyakların

Dua ediyor muydum? Bilmiyorum

Benden daha akıllı biriyle konuşuyor

Ya da konuşmaya çalışıyordum

Tanrım, diyordum, bana yol göster

Yaşamım buysa,

Bana katlanma gücü ver

Bunu yaptığımı biliyorum

Doğmaya çalıştım

Tanrı varsa, şahittir

Ve ahiret varsa, oraya gittiğimde mutlaka şunu söylerdim:

"Tanrım,

Zaten cezalarımın bedelini dünyada ödedim.

Hem doğduğumda

Hem yaşadığımda

Hem yeniden doğmaya çalışırken."

Tanrım,

Bu dünya, bir kalp kırıklıkları diyarı

Kaçmanın bir yolu yok mu? Kaçmam gerek! Hem de hemen!

Kapılardan

Pencerelerden,

Tavanın,

Tahtasının arasından!

Kollarım, bacaklarım kirişlerin arasında parçalansa bile bunu yapmam gerek!

Gitmekti insan,

Kalmak değil

Ve aramak mühimdi bulmaktan çünkü

Nedir bulvarlara taşan bu kalabalık ücra?

Nedir bu bekleyiş?

Ekranlardan içimize Mdüşen bu telaş?

Bu gelgit,

Bu itiş-kakış

Tanrım!

Bu nasıl hayat böyle?

Düşlerle gerçeklik hep çatışma içinde

Kimin daha çok acı çektiğini gösterebilecek bir ölçek yok

Ve bunu yargılayacak kimse yok

Kimsenin başkalarının acılarını yargılamaya hakkı yok

Ve başkaları tarafından, kabul edilmesini sağlamak gibi bir görevimiz de yok

Ama eğer acı çekiyorsak, sadece kabul etmek gerek

Bırak da yatayım Tanrım

Tıpkı bir taş gibi sakin ve hareketsiz...Ve izin ver, günün ilk ekmeği gibi taptaze kalkayım

Hayaletlerin dünyada dolaştıklarını biliyorum

Öleceğimi de biliyorum

Yalnızca bir günlük yaşam için dünyaya geldiğimi biliyorum

Biliyorum son sabahın ne zaman olacağını

Işığın ne zaman ürkütemeyeceğini artık geceyi

Ve ne zaman sonrasız olarak bitip, tükenmez bir rüyaya dönüşeceğini

Bana tutku verecek herhangi bir şeye ya da kimseye artık rastlamayacağımı biliyorum

Başlangıçta bir uçurumun üzerinden sıçramanın gerektiği bir an vardır

Düşünmeye kalkarsa, atlayamaz insan

Artık bu gerekli sıçrayışı yapamayacağımı biliyorum.

Fakat yıldız kümelerinin sık sıralar halinde dairesel devinimlerini gönlümce izlediğim zamanlar, ayaklarımın artık yeryüzüne değmediğini hissediyorum...

Başladığım yere dönmüş sokakları arşınlıyordum yine

Etrafımdaki yüzlere baktım

Yüzümün onların yüzlerinden farklı olmadığını biliyordum

Kanı çekilmiş,

Gergin, endişeli, yitik yüzler.

Köklerinden koparılıp,

Güzel bir vazoya yerleştirilmiş çiçeklerden farksız yüzler

Ah Tanrım, anlatılamayacak bir şey bu...

İnsanoğlunun kaderi bu mu?

Aklını kaybetmeden önce mi mutluydu, kaybettikten sonra mı?

Son mu bu?

Yoksa başlangıç mı?

Burada yaşadıkça, umulacak yalnızca tek şey var:

Çıldırmamak

Eğer henüz çıldırmamışsam tabii

Kuşku duyuyorum

Korkuyorum

Kendi ruhuma bile itiraf etmeye cesaret edemediğim tuhaf şeyler düşünüyorum

Tanrım beni koru,

Sırf sevdiklerimin hatırına bile olsa...

Bana güç ver!

İnsanlar, diğer insanların üzerine bassalar da cezası yok

Bana bir öfke maskesi ver!

Aslında....Sana inanmıyorum Tanrım

Ama ne olur bana yardım et

Kitaplık Sayı 209 (Mayıs - Haziran 2020)/ Sabahattin Ali'yi Ben Öldürdüm- Gökçer Tahincioğlu/ Bulantı- Jean Paul Sartre

''...Bir plan yaptı. Bu kez başarıya ulaşılmalıydı artık. Karışık bir kafaya en iyi gelen şey, zorlu bir antrenmandır, diye düşünüyordu.

Tuhaf kazalara ve yaralanmalara alışıktı. Eğer Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu’na devam ediyorsanız ve belaları üstünüze çekme konusunda hünerliyseniz, bu kaçınılmaz bir durumdu zaten.

Gözleri öfkeli, bakışları sabitti.

Harry karanlıkta yatağının tentesine bakarak, Voldemort'du, diye düşündü. Bütün bu aileleri parçalayan, bütün bu hayatları mahveden oydu...''

Yine akşam

Yapılacaklar yapılamadı yine

Başlanamayanlarla yarım kalanlar,

Pencerenin hemen dışında

Her şeyin rengi soluk bu günlerde

Her şey kirli bir sarıya dönük

Gerçekleşmeyi bekleyen bir dolu mucize bekliyor içimizde

Bu yüzden vazgeçmiyoruz kendimizden

Dayanılmaz oluyor ulaşamamak korkusu gitgide

Nasıl kırık dökük,

Yarım yamalak, eksik,

Nasıl yamalı hayatlar geçiyor gözlerimin önünden

Bir ben anladım sanırım

Kalkmadım ama yerimden ben de

Anladım sadece

Ne zor şey

İnsanın bildiğini anlatamaması.

Ben diyip susması,

Sen diyip, ağlamaklı kalması

Bana anlat diyorlar

Sonunda sarılamayacağımı bildiğim birinin hasreti,

Nasıl anlatılır ki?

Anladım

Anladım

Uzun söze gerek yok

Ne kaçmak mümkün

Ne erişmek

Aslında başka şeyler hayal etmiştim

Ama olsun

Bildiği gibi aksın hayat

Bildiğini okusun kader

İnsan biraz da zamanın içinde süzülmeli

İyi ve kötü anıları birbirine karışıp, belirsizleşmeli

Ve silinip gitmeli

Bilmem ki

Yarattıklarımız mı çok,

Yakıp yıktıklarımız mı yoksa...

Bütün hayatımı nasıl geçirdim ben?

Kendim olup da,

Kendimi hiç göremeden?

Hiçbir zaman çiçek açmayacağı belli olan bir bitki gibi...

Ben değil bu

Ben olmayayım bu

Bu olmasın ben

Hayır ben değilim bu....

Gözlerimin kenarlarında kırışıklıklar kalsın

Onlar güldüğüm anların hatırası

Toprakta derine işleyen kökler gibi

Yüzüme işlesin çizgiler

Tutsun hayat ellerimden

Dünya bana doğru dönüyor

Ama kimseyi yakınıma getirmiyor

Sadece güneşi alıp uzağıma götürüyor

Zamanla her şey kolaylaştı ama,

Bilmem ki, ne pahasına?

Kaybettiklerim çok mu kazandıklarımdan acaba?

Başarısız olmak düşündürmüyor beni

Ben bakmasaydım sana

Sen gülmeseydin bana

Kimbilir ne kadar uzağa bakmadan gidiyordum arkama

Diyemediklerim ağlıyor

Dudaklarım ağlıyor

Uykularım ağlıyor

Yanım ağlıyor

Ben ağlıyorum

Hapsediyoruz sesimizi dilimizin altına, damağımızı parçalaya parçalaya...

Duymuyorsun

Neyiz biz?

Rüzgar çoktan ters taraftan esmeye başlamışken,

Kıyıya vuran gecikmiş dalgalardan başka?

Hüzün neydi sanki o zaman?

Ölüm neydi sanki o zaman?

Bir önseziden başka

Her şey yalan burada

Her şey yapmacık

Her yerde bu donuk bekleyiş

Ve sen bütün bunların arasında, devinim halindeki tek şeysin

Dokunur ateşe pervane

Kendini mi bulur, kayıp mı olur bilinmez

Bilir sonunu Prometheus

Bilir her gün ciğerlerinin dişleneceğeni

Ama çalar ateşi

Bilir sonunu Sisifos

Zirveye çıkaracağı kayanın

Yuvarlanıp düşeceğini

Ama taşır yine de

Taşır

Ve bilir sonunu insan

Bilir bilinmezlik arasında bir köprü olduğunu

Ama yaşar yine de

Yaşar

Sevmeni istiyorum beni

Tamamlanmamışlığımı sorgula, kına.

Yorgunum,

Azımsa yorgunluğumu.

Kırgınlığımı yer,

Önemset boşladığını şeyleri.

Kuşkulandığımda, doğrula kuşkularımı

Yatıştır sonra,

İnsancıl kıl beni.

Ben korkmuyorum sana yönelmekten,

Seni yinelemekten,

Seni yenilemekten,

Bir bağlayan,

Bir ayıran duyuda,

Senden gelmekten,

Sana gelmekten

Seni seviyorum

Bunu unutma

Sevmek,

Kavuşmaya yetmiyor

Bunu da

Sen sadece sen değilsin

Benimsin

Bendesin

Ve insan, kendisini bulacağı bir yere varmalı

Bakabiliyorsan, gör

Görebiliyorsan, fark et

Dilerim kendine gel

Dilerim kendine iyi gel

''...Ben çok taşa gülle karşılık verdim, çok şeyi affettim.

Öğrendim ki,

Taş çiçek açmıyor

Bunu suyu boşa harcadığımda anladım.''

Sevgili dost,

Biraz yürümek, yürürken de düşünmek istiyordum.

Hareket halindeyken, düşünceler de harekete geçiyor.

Sevgili dost,

Her defasında bu iki kelimeyle başlıyorum mektubuma. Çünkü bu iki kelimeden her biri, gücünü diğerinden alıyor.

Sevgili olunmadan dost, dost olunmadan sevgili olunmuyor. Eğer bir ruh beraberliğiyse dostluk, iki ruhu bir kılan nedir? Demek, "Dost insanın bir ikinci kendisidir." Demek, "Sevgi hiç ayırt etmez; sevenle sevilen aynı şeydir."

Postanedeki memur, kâğıt parayı ışığa tutarak "sahte" olduğunu anladı. Sen nasıl ayıracaksın sahteyle gerçeği? Acaba nasıldır sahtesi basılamayacak dostluğun resmi?

Sevgili Dost,

İnsan bir bakışla ne görebilir?

Tam buruşturmaya başlamıştım ki, elimin yine bir dudağa dokunduğunu hissettim. Onu bulduğum yerde bırakamaz, hiç görmemiş gibi uzaklaşamazdım yanından. Buruşturulmuş haritanın bir yüz olduğunu fark ettiğim zaman artık çok geçti.

Sevgili Dost,

O günden beri kiminle yüz yüze gelsem, bir harita görüyorum. Küçük ya da büyük ölçekli, fiziki ya da siyasi. Her harita, Mona Lisa'nın esrarengiz tebessümüyle aydınlanıyor. Göllerine, bataklıklarına, vadilerine, vahalarına çağırıyor beni.

Mutlu­luk bir seyahat şekli olması gerekirken, bir türlü ulaşı­lamayan hayalı istasyonlar haline geliyor . Yüzlerimiz, hüznün yüzlerce elbisesinden hangisini seçeceğine bir türlü karar veremiyor.

Sevgili Dost,

Sevinçler ne de küçük ölüyorlar. Halbuki büyük doğmuşlardı.

Tebessüm, daha yayılmadan dudağa, kuruyor.

Akıl freninin patladığını söyleme bana...

Bu, durmak istediğin zaman aniden frene basmaya benziyor. Çünkü frene basmak, kolay olduğu kadar tehlikelidir de. Asıl mesele sürati ayarlamak, tehlikeyi sezmek ve firenin son direncini kaybedeceği son ânı hesaba katmaktır. Bu hem ölçü, hem de zaman işidir.

Farkına var hayatın sen de. Bir sağa, bir sola gidip dokun her şeye.

Ağaçlara, kuşlara dokunamasan da...Denize, balığa tutunamasan da. Banklara dokun, bankalara değil. Bugün bir iyilik yap kendine. Kendine dokun.

Birbirimizi tanımak için neyi bekliyoruz?

Birbirimizi anlamak için neyi bekliyoruz?

Birbirimize anlatmak için neyi bekliyoruz?

Sen Sevgili Dost,

Elde ettiğin şeyler için nasıl bir bedel ödediğini düşünüyorsun?

Ya elde edemediklerin için?

Canın yanıyor değil mi? Çünkü insan en son kendine kızar. Çünkü çoğu kez duygularını ve arzularını kendinden bile kamufle eder.

Savaşamadığın her şey, zamanla, alışamadığın bir yaraya dönüşür.

Sevgili Dost,

Bir gün sen de sonbaharla tanışacaksın. Çok seveceksin onu. Sıcak bir yaz sonu, hiç ummadığın bir anda kapını çalacak

İnsan mecbur olunca öğre­niyor

İnsan çıkış yolu isterse, öğreniyor

Hiçbir şeye aldırma­dan öğreniyor...

Kırbaçla kendi kendisini denetliyor

Ve en ufak bir direnişte kendi etini parçalıyor

Hayatın bir bekleyiş değil de,

Tat alınabilecek bir şey olabileceğini insan öğreniyor

Bir mide dolusu yalnızlık

Ve buz gibi bir sessizlik

Kal sen gittiğin yerde

Geri dönmek, unutulan bir ağrıyı hatırlamak gibi

Biliyorsun değil mi Tanrım

Çok iyi biliyorsun

İkimizde biliyoruz

Birbirimizi kandırmayalım

Ben aslında annemin,

Babamın

Ve senin, müşterek

Ve başarısız projesiyim

Kime biraz fazla yaklaşsam, delirdiğini görür gibiyim

Kalkıp gitmem lazım kalkamıyorum

Bak

Ben çok ciddiyim

İnsanlar gelip gelip gidiyorlar

Yola çıkan herkes, bir süre sonra yol oluyor

ve başka yollar geçiyor üstünden

İçinden yollar geçer

Üstünden başka insanlar geçer

Yolculuklara çıkan yol çiğnenir

Yıpranır

Ve ölüp gidemez

Size de komik gelmiyor mu ölümün olduğu yerde zaman?

Yanı başımızda her gün

Bir dağ devrile devrile,

Geçer gider de

Fark etmezler

Yürür gider aralarından

Görmezler

Ne kadar ışık varsa, aslında hepsi yalan

Ne kadar güzel ihtimal varsa, o kadar hayal kırıklığı

Belki kadar kesin

Ve keşke kadar imkânsız

Bir şey olmayacağını bile bile bekliyorsun

Bir şey olmayacağını bile bile, beklemek işte hayat...

Artık anladım

Başladığı yerde bitermiş yolculuklar

Üç tür attım belki

Lâkin hâlâ yolun başındayım

Üşeniyorum derken kastettiğim tam olarak bu işte

Sonu asla gelmeyecek bir hissi, kelimelerle anlatmaya çalışmaktan daha yorucu ne olabilir?

Yoruluyorum demedim de be

Üşeniyorum dedim,

Hepsi bu...

Kaçmak isteyip de kaçamayan,

Durması gereken yerde,

Durması gerektiği gibi durmayı da beceremeyen herkes gibiyim anlayacağın!

İçinden çürümüş bir ağaç kadar asilim

Kendine faydası yok

Gölgesi herkese yeter

Geç kalmaların arasında nefes almaya çalışıyoruz işte hepimiz

Kimimiz başka insanlara tutunup ayakta kalmaya çalışıyor

Kimimiz yaşayamadığı çocukluğuna sığınıp,

Oynayamadığı bütün oyunları bir nefeste oynamak için çabalıyor

Doğup büyüdüğü yere ait değil insan

Acı çektiği

Ya da çok mutlu olduğu yere de ait değil

Anlattıklarım kayda geçti

Anlatmadıklarım bende saklı

En çok yalan söylememeye çalışırken yalan söylüyor insan

Kırmamaya çalışırken kırıyor

Anlatmaya çalışıyorum

Çünkü bunu daha önce de yapmıştım

Anlatmaya çalışıyorum,

Çünkü kederli ve mutsuz bir manyaksan,

Daha önce anlatmaya çalıştığın şeyleri durup durup anlatmaya çalışırsın

Anlatmaya çalışıyorum

Çünkü bu dünyada gerçekten anlatmak istediğim şeyler kimsenin umurunda değil

Anlatmaya çalışıyorum çünkü anlatmazsam, susup kendi bataklığımda boğulacağım

Beni sadece anlaşılmak dinlendirir artık

Gelme diyecektim. İyi ettin geldiğine.

Nerdeyiz? Bir şehir yanıyor, dikkat et. Tutuşabiliriz.

İşte ilk ateş gözlerine düştü.

Sonra dudaklarına. Saçlarının arasına kıvılcımlar doldu, ışıl ışıl...

Yanıyorsun, yanıyorum, yanıyoruz.

Aramakla yetinsek bunlar gelmeyecekti başımıza. Yine de memnunum.

İyi ettin geldiğine. Taş olup kalmaktansa, ağaç olup yanmak iyi :)

Bir yangın nasıl oluyordu da hiç sönmeden yeniden yanmaya başlıyordu?

Yeniden yanmak için, sönmek gerekmez miydi?

Biz hiç sönmüyorduk.

Tekneler mesela, denizin üstündeyken yanabiliyorlar.

Enteresan değil mi?

Derdinin devası yanındayken yanmak.

Bir de seni unutamadım diyorsun

Ben bunu hiç denemedim bile

Sana yakıştırdığım bütün yağmurların dediğini yaptım

Her sonbahar seni duvarıma astım

Adını yazdım düşen yaprakların üstüne

Seni unutmadım

Hiç denemedim bile

Yitik bir aşkı savunuyorum bu gece

Ateşi bilmeyen bir bebek gibi uzatıyorum resmine ellerimi bu gece

Seni sonsuza dek seveceğimi söyleyemem. Bu samimiyetsizlik olur. Ama sonsuza dek gururunu kıracak hiçbir şey yapmayacağıma söz verebilirim. Tuttuğum eli bırakmam. Anlatılan derdi ezberlesem bile dinlerim. İki elim kanda olsa koşarım. Sabrımla, affımla, kırgınlıklarımı örterim. Ama eğer zerre itildiğimi hissedersem, bırak kalmayı, göz ucuyla bile bakamam o tarafa.

Yanmadan öğrenmiyorsunuz ateşten uzak durmayı. Ama hiç değilse bir kere yanmak lazım.

Ve solup gitmektense, bence yanmak daha iyidir.

Her insan, bir gün yaprak gibi yere düşüyordu

Kimi zaman sararmış bir yaprak gibi,

Kimi zaman haşin bir rüzgarla yere inen taze, yeşil yapraklar gibi

Şu ışıklar gibi olmak lazım...Her yeri aydınlatamayacağını bildiğin halde, sevgiyle, yine de yanmak lazım.

Üçüncü Mektup- Ümit Yaşar Oğuzcan/ Ay Terapisi-Mustafa Ulusoy/ İkizalev- Binnur Nigiz