Merhaba;

Sürpriz ha?

Ümidimi kesmiştim

Dün de, ondan önceki gün de, daha önce de...

Sesim yankılanıyor evde yine

Bir insana çarpmıyor

Belli ki yoksun,

Bugün de evde yoksun,

Son zamanlarda heyecanlar çok kısa sürüyor

Hezeyanlar etkiyor ömrüme belki de

Gördüm seni

İğne iplik denkleştirirdin hayatı

Bir yeri uzun kalsa, bir yeri kısalırdı sabahın

Maviler uçtukça daha lacivertti oysa

Sen sevdikçe daha güzel

Sevildikçe dirilirdi bahar alnında

Bense sevmeyi beceremedim

Belki de sevilmeyi

Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Yanına uzanıp konuşmak vardı,

Ayakta da olur hiç farketmez

Oysa ki bugün de evde yoksun

Tüm bildiklerimi unuttum,

Bütün bildiklerimi unuttum sana

Kim daha çok yalan söndürdü çay bardaklarında?

Hangisi talandı demli öpücüklerin?

Buğularda yitirilen kimin adıydı?

Bir aşktan diğerine kaç saatte gidiliyordu?

Soyulur muydu kabuğu hayatın?

Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Ben ayrılıkları kabul edecek kadar büyüdüm

Ama iç kanamaları durduracak kadar bilgim yok

Yani diyorum ki, gidişin bana bir hastane kokusu bıraktı

En sevmediğim koku...

Zaten senin kokundan sonra hiçbir kokuyu sevmedim ben

Yağmur şehre bir yağdı

Ben ağladım

Ben yağmur ağladım, bir şehre yağdı

Ben şehre ağladım, bir yağmur yağdı

Ben bir ağladım, şehre yağmur yağdı

Ben...

Yağmur...

Ağladım...

Kimseye anlatmadım, yalnız sana sakladım,

Oysa ki bugün de yoksun

Bak,

Şöyle yapalım,

Ben diyorum ki,

Bana lazım olan mücadele etmekti. Bize lazım olan, yaşamın duygularımızı yönlendirmesi değil,yaşamda duyguların bizi yönlendirmesiydi.

İyi niyet yetmez, dikkat ve sezgi lazım.

Büyük sabır lazım...İki gözkapağını aniden kapatmak la­zım. En basitini, en acısını, görünmeyeni görmek için rüya lazım, uyku lazım.

Ama en çok siyahı görmek, bazen o siyah­tan çıkmamak lazım. Geç bir vakitte, işin içinden çıkılmayan tüm olaylarda veryansın yerine, gözleri yummak lazım.

Unutmamak lazım;

Olmuş olan, olacak olanlar arasında en hayırlı olandır.

Ama gönlümüzü karartmamak için, zihnimizi meşgul edecek bir şeyler bulmamız lazım.

İnsan insana lazım.

Birilerinin mucizesi olmak lazım.

Yalnız sana yazıyorum bu şiiri

İstersen bir şiir gibi okuma

Çünkü her yıl yeniden yazacağım

Seni elinden tutmuştum

Yaz geçiyordu

Yaz geçiyordu,

Biz geçiyorduk

Yazı elinden tutmuştuk

Çok ağlıyorduk

Adam gibi, aşık gibi, sarhoş gibi ağlıyorduk...

Tarihi geçmiş gazetelerin üstüne seriyorduk neyimiz varsa...

Birazdan geleceksin

Bakışacağız

Bakışacağız

Hem var

Hem yok gibi

Hem var

Hem yok gibi öpüşeceğiz

Aramızda söylenmemiş sözlerin uzaklığı,

Aramızda yaşanmamış şeylerin uzaklığı

Oysa ben senin için değiştirilecek bir şeydim

Bu yüzden yüzüme tuttuğun rüzgâr,

Parçalarıma verdiğin asit,

Beni olduğu kadar, seni de yaralayacak

Odadaki ışığı

Yenimdeki tuzu kırdım

Yastıklarda kuruyan gözyaşını

Ufku terk ettim

Geçtiğim yılları yaktım ardımda

Çocukluğumdan gelirken,

Düştüğüm o keskin virajdan sürüklendiğim bu vakte dek,

Sıkıca tuttuğum kırık, dökük inançlarım bile ölmek üzere

Kışın bana yaptıklarından,

Yazın beni öldüren yıldızlarından sonra,

Yitirdiğim mevsimler değil

Baktığım yerleri yaktım

İçime ağladığım suları da içtim az önce

Seni bir boşluğa attım

Gövdemi başka gövdeler bilmeyecek artık

Boşluk sesi ol

Hoşluk sesi ol

Seni bir boşluğa attım

Gitmek üzereydim

Kalktım

Seni şimdi bir yabancı gibi karşıma alıp,

Sanki senden bahsetmiyormuşum gibi yapıp,

Sanki benden bahsetmiyormuşum gibi,

Hatta bir aşktan bahsetmiyormuşum gibi,

fırtınayı ve huzuru anlatacağım sana

Aşkın bu kuzeyden nasıl düşürüldüğünü,

Artık sonsuza dek yitirdiğimiz büyünün bitişini,

Hiç gerekmeyen yıllarda huzur,

Çok gereken yıllarda da fırtına nasıl yaşanır onu anlatacağım

Seni bir yabancı gibi karşıma alıp

Bunun dayanıklı bir şey olmadığını,

Sürekli kılınmadığını,

Çünkü aşkın yapılan bir şey olmadığını,

Başlangıçta bir melek konduğunu

Sonunda bir kelebek öldüğünü,

Yani kısacık sürdüğünü,

Oysa hayatın bir korkular ve alışkanlıklar bütünü olduğunu,

Bütün bunları sana nasıl anlatacağım?

Kalbim,

Ölü mevsimler gibisin

Bir şeyin görünmeyen iyi yanları gibi

Ama bitti mevsim,

Bir başka yolcu yok sana

Fark etmez gibisin.

Kalbim,

Anla,

Bitti mevsim

Bir başka yolcu yok sana

Korkudan yediğim lokma boğazımdan gitmeyecekse,

Her gece korkunç rüyalar saracaksa uykularımı,

Varsın her şey çığrından çıksın

Bu dünya da yıkılsın,

Öteki dünya da

İnsana rahat nefes aldırmayan kuruntularla,

Beynimizi bir işkence masasına çevirmektense

Ölüp rahat etmek daha iyi

Hayat dediğin ne ki?

Yürüyen bir gölge,

Bir zavallı kukla bu sahnede

Bir saat boy gösterip, boyun kırıp gidecek!

Bir daha da duyulmayacak artık sesi

Ama unutma ki, bu aşağılık dünyadasın

Çoğu zaman kötülüğü baş tacı edip,

İyiliği çılgınlık sayan dünyada

Niye korkunç düşünceler geçiyor kafamdan?

Tüylerim diken diken oluyor?

Kalbim hiç olmadık şekilde,

Güm güm kaburgalarıma vuruyor?

Hayalimizdeki korkular,

Gerçek korkulardan daha kötü

Benim söyleyeceklerim öyle sözler ki,

Issız çöllere gidip çığlık çığlık bağırmalı,

Tek insan kulağı duymasın diye...

Ey baş kaldıranlar,

İndirin başınızı!

Uyku yok artık!

Macbeth uykuyu öldürdü!

Evet, masum uykuyu,

Kaygılar yumağını çözen uykuyu,

Her günkü hayatın ölümünü

Yorgunlukları yıkayan suyu,

Yaralı canların merhemini

Yüzümüzü bir maske gibi takacağız yüreğimize, içindekini görmesinler diye

Gel ey gece,

Kirpikleri kavuşturan karanlık,

Bağla gözlerini yumuşak yürekli gündüzün

Gel!

Gidelim, en tatlı yüzümüzle

Boyayalım gözünü herkesin

Kalleş bir yüreği, kalleş bir yüz gizlesin

Yalancı bir yüreğin içindekini

Verdiğimiz kanlı dersi alan gelip, bize veriyor aldığı dersi

Doğruluğun şaşmaz eli bize sunuyor, içine zehir döktüğümüz kupayı

Ama onları sarhoş eden şarap, beni yüreklendirdi

Onların ateşini söndüren, benimkini körükledi

Dile getir duyduğun acıyı !

Dert sustu mu,

Yüreğe dolar için için, yıkar yüreği!

En büyük acılar gündelik kaygılara döndü

İnsanın düşündükleri

Gördüklerinden daha korkunç olurmuş meğer

Giyinip kuşandığın umut, sarhoş muydu yoksa ?

Neden korktuğumuzu bilmeden kuşkular içindeyiz?

Kudurmuş bir denizin ortasında

Sağa sola boşuna yalpa vurup,

Olduğumuz yerde sayar gibiyiz?

İnsan nasıl hem akıllı hem şaşkın,

Hem öfkeli, hem durgun olabilir ?

Nasıl hem candan bağlı, hem kayıtsız kalabilir ?

Var mı böyle insan?

O zaman insandın asıl,

Yapmaya yüreğin olduğu zaman

Daha ileri git şimdi,

Daha fazla insan olmak istiyorsan

Evet, insan diye geçersiniz listede

Zağarlar, tazılar, kurt, çakal bozmaları da köpek diye geçer

Ama iş değer sırasına geldi mi,

Köpeğin hantalı, çeviği, avcısı, bekçisi

Cömert tabiatın verdikleriyle ayrılır birbirinden

Özel bir ad alırlar köpek listesinde

İnsanlar için de böyledir

Bana söyleyin şimdi:

Sizin, aşağılık insan sıraları dışında

Kendinizin sayılacak bir yeriniz var mı yok mu?

Bir anda bu dünyayı olsun kazanıversen,

Zaman denizinin bir kumsalı olan bu dünyayı,

Öbür dünyayı gözden çıkarır insan

Kulaklarınız sakın küsmesin dilime,

Duyabilecekleri en acı sözleri söyledi diye

Ya gecenin zaferi bu,

Ya da gün utanıyor doğmaktan....

Yıldızlar, kapayın gözlerinizi!

Hiçbir ışık sızmasın

İçimdeki derin,

Karanlık isteklere.

Göz görmesin, elin ne yaptığını

Yine de olsun ama, olsun bu iş

Gözün bakamayacağı kadar korkunç da olsa

Geri dönmek de,

İleriye gitmek kadar zorlu olacak ne de olsa

Caddeler bu yükü nasıl kaldırır tanrım?

Bu kalabalık fazla

Bu akşam fazla

Bu yağmur fazla

Odalar Tanrım, nasıl dayanır bu boşluğa?

Akşamlara kadar

Sabahlara kadar

Uzaklara kadar

İnsan sevgisiz Tanrım, nasıl yaşar?

Bunca arzudan sonra

Bunca büyüden sonra

Bunca gözyaşından sonra

Zaman Tanrım, nasıl büyütür bizi?

Güzellik olmasa

Yalnızlık olmasa

Unutmak olmasa

Ölümü insan, nasıl kabul eder Tanrım?

Ağaçlar yaşarken,

Bulutlar yaşarken,

Çocuklar yaşarken?

Çevremde, dayanacak sağlam bir şey:

Beni düşüncelerimden koruyacak bir sığınak aradım

Böyle bir şey yoktu

Kimsenin bir şey aramadığı,

Ama herkesin her şeyi bulmuş gibi davrandığı bir dönem bu

İnsanlar

Düz olanlar var

Kaoslara karışmayanlar var

Kalabalıklara girmeden

Yalnızlığıyla kazananlar var

Anlaşılması güç,

Derin insanlar var

Ateş denilse yanan, su denilse eriyen...

Ayak bileklerimde annemin bileğine bağlı ipler vardı. kâbuslardan kaçarken damdan düşmeyeyim diye

Ben yaprakları çığlığa benzeyen,

Çok fena bir ağaç olmak istiyordum

Yapmakla olup bitseydi bu iş, yapardım, olurdu, biterdi.

Çocukluk gülüşlerimden geçiyorum

Sınırlarımı ziyaret ediyorum

İçimdeki anlamsız konuşmaları dinliyorum

Artık kalbim yorgun

Ve herkese kırgınım

Bir ağaca kırgınım,

Bir çiçeğe kırgınım

Oturmuş bir koltuğa bakıyorum

Kim bilir ne karmaşa yaşanıyor

Ne fırtınalar kopuyor,

Ne planlar yapılıp,

Ne umutlar sönüyor

Bu bitmez yolculukta

Camdan bakarak

Görkemli,

Aşılmış mı bilemem

Akşamları gerginleşen dağlar görüyorum

Annem şöyle demişti:

''Evden çıkmadan, evin havasız olduğunu anlayamıyorsun. Bazı insanlar da böyledir.

Uzaklaşınca anlarsın sana ne kadar zarar verdiklerini.''

Herkes yüzümde kötülük belirtileri okuyordu. Yoktu böyle bir şey aslında. Ama onlar okuyordu. Sonunda dilekleri gerçekleşti. Alçak gönüllüydüm, beni hesaplı olmakla suçluyorlardı, sustum. İyiliği ve kötülüğü derinden duyuyordum. Beni anlamıyorlardı. Hep kırıyorlardı. Kinci oldum. Neşesizdim, öteki çocuklar gibi gibi şen ve geveze değildim. Kendimi onlardan üstün görüyordum. Ama herkes beni onlardan aşağı görmede sözbirliği etmişti, kıskanç oldum.

Bütün dünyayı sevebilirdim. Beni kimse değerlendirmedi. Ben de nefret etmeyi öğrendim. Renksiz gençliğim kendimle ve çevremle savaşmakla geçti. En güzel duygularımı, alay ederler diye, kalbimin derinliklerine gömdüm. Onlar da orada öldüler.

Sevdiğim insanlara kızabilirdim,

Eğer sevmek bana mahzun durmayı öğretmeseydi

İnsan dünyaya geldiği gün,

Bir yandan yaşayamaya, bir yandan da ölmeye başlıyor

Taş olsa dayanmaz deniyor bazı acılara

Tanrım

Adımı söyle

Adımı

Topraktan fışkıran bir su kabiliyetiyle söyle

Anla

Ve not et incirin yaralandığını,

Rüzgarın kırıldığını,

Islığın kesildiğini,

Sesin kaçışını

Anla

Ve yardım et ruhun yoksulluğuna, yüzümün utanan taraflarına

Yerle yeksan olmuşken umutlar

Başka bir yer,

Başka bir zaman,

Her şey başkalaşmışken

Tam da dibe çökmüşken

Benim yüreğim her şeye rağmen ümit ediyor

Hayat beni utandıracak,

Beni mutlu kılacak,

Beni kedere boğacak,

Benim için ölecek,

Beni korkular, acılar içinde bırakıp gidecekti

Öğrenecektim

Beni alçak,

Beni korkak,

Beni hain,

Beni kurnaz,

Beni zalim yapacaktı, öğrenecektim

Öyle çok şey öğrendim ki,

Geçmiş denen şeyin, insanın hafızasında sürekli değiştiğini,

Dış görünüşün bazen ne kadar aldatıcı olduğunu,

Ve çiçeklerin altında da yılanların gizlenebileceğini öğrendim

Her şey yolundaymış gibi çıkardım yola,

Ne mutlu bana

Yola çıktıkça öğrendim

Bir de yolda kaldıkça

Herkesin bir hikâyesi var

Ve öğrendim ki,

Hikâyelerimizin çoğu özünde birbirine benziyor

Bağlantı güçlü olabilir

Bazen sadece kısacık bir buluşma, birinin hayatını sonsuza kadar değiştirebilir

Kuş Uçar Kanat Ağlar- Şükrü Erbaş/ Bazı Yollar Yalnız Yürünür- Özgür Bacaksız/ Bir Ağustosun Son Gününe Ağıt- Raşit Ulaş

Sevgili 20 Yaşım,

Umarım sırlarını sağ sola anlatmıyorsun

Yeniden tanışmak mümkün mü seninle?

Deniz temiz sabah saatlerinde, aydınlık, güneş neşeli. Oysa kahırlı günlerden geçiyoruz. Cehalet, vasatlık, bayağılık salgın! Sonra durup düşünüyorum da, bundan otuz sene önce de böyle değil miydi? Fırsatım olsa 20 yaşımla söyleşmek isterdim.

Hayatı 20 yaşında sevdim çünkü. Öte yandan 20 yaşında ölmek de istedim.

Biliyor musun, yarım asır geçti aradan. Ben çok okudum. Çok şey öğrendim. Öğrendikçe, öğrenilecek daha çok şey olduğunu öğrendim. Ama yine de, yarınlar daha güzel olacakmış gibi geliyor bana.

Gel 20 yaşım, otur şu karşımdaki koltuğa. Sana bütün sevinçlerimi, bütün üzüntülerimi, bütün pişmanlıklarımı ve hayatla dolu dolu olan bütün anlarımı anlatayım.

İlk gençliğimde Ferhan Şensoy sahneden söylerdi "Rakımız var, içesim yok!" diye. Olanakların olması, buna gereğince sahip çıkmak anlamına gelmiyor.

Sanki çocukluğu ve gençliği bir hücrede geçmiş, dünya hakkında bilgisi o hücrenin penceresinden gördükleriyle sınırlı, özgürlüğüne yeni kavuşmuş bir mahkum gibiydin.

Dünyanın her noktasına ve her derdine yetişemezdin.

Ne kâğıt-kalem ne de gitarın seni koruyabilirdi. Kendini iblislerden sakınacak kadar zeki falan da değildin. Kendini kendinden koruyacak kadar bile zeki değildin. Aklını kullanmanı önleyecek hasarların ve zaafların vardı. Kısacası, dallamanın tekiydin.

Kalabalığın peşinden gittim. Bu bir hataydı.

Yorumsuz kal, diyemem. Sinsileşemezsin ve kaçak güreşemezsin. Zayıfsan, eksik bilgiyle donanmışsan, yorumlamamanın aklını göstereceğini unutma.

Bir yargıda bulunman gerekiyorsa dikkatli ve özenli ol. Yargılamak, anlayışlı olmanın düşmanı olabilir.

Kendini bulmaya çalışıyorsun. Neden yaşadığını, yani yaşamanın bir sebebi olup olmadığını sorguluyorsun. Böyle oluşundan niçin acı çektiğini merak ediyorsun. Çözmen gereken bir bilmece olduğunu ve çözemeyeceğini sanıyorsun. Sadece olmakla, yani başka türlü olmamakla yetinmek zorunda olduğunu çok sonra öğreneceksin.

Bazen benliğini başkalarına ihale etmelerin, diğerlerini en öne koymaların olacak. Yavru kedi bile senden önemli kalacak hayatta. Özgürlüğünü kısıtlayan yüklerinden bağımsızlaş, diyemem. Hangi duyguya yakınsan onu akılcı bulacaksın. Kimileri dünyaya alacaklı geldiğini sanır, sen hep borçlu hissedeceksin. Ufacık iyiliklerin diyetini ödeyemeyeceksin ne yapsan. Yeter artık aptallaşma, seni kullanmalarına izin verme, kendini de düşün diyemem. Sen vermeyi almaktan çok sevmişsindir mutlaka.

Ama mesela sınavları filan fazla dert etme diyebilirim, hepsi palavra, geçersin yani. Hastalık kuruntularını da boş ver. Kalp hastası filan değilsin. Çarpıntıların kahve, sigara, uykusuzluk, biraz huysuzluk, biraz ucuz şarap yüzünden. İnsan o yaşlarda dramatize etmeye bayılır. Her şey dünyanın sonudur. Ya da tam tersi. Her şey dünyanın başlangıcı...

Yine kızdın, biliyorum. Kızma.

Mesele 20 yaşında olmak değil. Mesele 20'li yaşlara gelirken yaşadıklarımızın sonraki bizi belirliyor olması.

En büyük yarışın kendinle. Kendi içindeki güzeli, en kalıcı olanı keşfetmek için çabalıyorsun. Biraz zaman alacak ama göreceksin, bulacaksın aradığın sırrı.

Kusursuz bir denge olmayacak belki. Bazen yalpalayarak, uçurumun kenarında yürüdüğünü hissedeceksin. Yine de ayakta kalacaksın.

Bir gün gelecek, sahip olduğun her şeyi son küçük maceran için feda edebilecek hale geleceksin. Parayla satın alamayacaksın.

Şimdi sıkı dur:

En sevdiklerinden kaybettiklerin olacak. Tutunduğun en büyük dal kırılacak.

Onunla sen de kırılacaksın, hem de pek yakında. Sorarlarsa "biliyordum zaten'' diyeceksin.

"Hazırdım" diyeceksin. Çok bir halt biliyormuş gibi... Geçer sanacaksın.

Kibirlisin ya, geçmeyecek. Acılarımız geçmez, çocuk. Onların bizde bıraktıklarıyla yaşamayı

öğreniriz sadece. Sen de öğreneceksin.

Bu bence bir gencin bilmesi gereken en önemli şey Sevgili 20 yaşım,

Gençlik,

Yaşamamışlık,

Tecrübesizlik,

Ve cesaret...

Sabahın körü

Çok sevdiğin bir yerden,

Hiç istemediğin bir yere gitmenin gömleği üzerinde

Ne sen anlıyorsun gittiğin yeri,

Ne gittiğin yer anlıyor seni

Dünya zaten hep böyle bir yerdi

İlk defa bir şeyi başka seviyorsun

İlk defa bir yere başka yürüyorsun

Adım bir yokuşa verilmişti

İnip inip çıkıyordum

Gürültüden uyuyamadığım gecelerde,

Dışarıda hiç ses yoktu

Birçok insanın kafasını karıştırıyorum

Çünkü hüzünlü bir ruhum,

Ve mutlu bir kişiliğim var

Korkunç derecede güvensiz hissetmekten,

İnanılmaz derecede kendime güvenmeye geçebilirim

Çok seviyorum

Ama zaman zaman kalpsiz hissediyorum

Dışa dönük biriyim ama yalnız olmayı tercih ediyorum

Aynı anda hem iyileşiyorum

Hem acı çekiyorum

Acıyı kaldıramadığımda, iyiymiş gibi davranıyorum

İstemeden alınan çiçekleri seviyorum

Planlamak zorunda olmadığım randevuları,

Güvenceyi,

Uzun mesajları seviyorum

İlgi göstergelerini ve küçük sürprizleri seviyorum

Ve sevmiyormuş gibi davranmaktan yoruldum

Ama böyle yapmazsam, hayatta kalamazmışım gibi geliyor

Hiçbir şeyin olmadığını söyledin diye, gerçekten iyi olacağın anlamına gelmez ki

Değişim sancılı...

Ama hiçbir şey, ait olmadığın bir yere sıkışıp kalmaktan daha sancılı değil

Ama bazı hayaller, bazı planlara bol gelir

Elimden başka hayaller, ve ek işler de geldi

Rüzgarda hayli üflediğim dilekler

Ama ben her sevincin içinden, hep kaygıyla geçmekle cezalandırılmışım

Kaç yıl yaşadığımı net olarak bilmiyorum

Kaç kişiye seslendiğimi, kime döndüğümü

Nasıl olduğumu bilmiyorum, niye olduğumu

Hangi sıraya girdiğimi,

Ne beklediğimi

Kimden yanayım, kim içinim,

"Kime ne"yim bilmiyorum

İşin kötüsü ne yalan söyleyeyim

Merak bile etmiyorum bunları

Ben değişmedim

Duyduklarımın,

Gördüklerimin arasındaki dengesizliği fark ettim

Ben genel olarak uzatma taraftarı hiç olmadım

Benimle olan yürür,

Ortaksa paylaşır,

Dinlerse duyar,

Duyarsa anlar,

Anlamaya çalışmıyorsa, zaten anlamaz

Yola çıkmamışsak, zaten yürümek anlamsızdır

Eğer başka bir yerde daha iyisini bulabileceğini düşünüyorsan, serbestsin

Hiç kimseyi beni seçmeye zorlayamam

Sana engel olmam

Hayat kalmak istediğinden emin olmayan birine tutunmak için çok kısa

Ben özgürlüğe inanıyorum

Eğer kalacaksan, kalbini dinlediğin için olsun

Benim seni istediğim için değil

Bir şeyler kopuyor benden

Bir yerler yırtılıyor içimde

Hiçliğe meyil veriyor her şey

Yeni yeni çözüyorum ezberi bozulan saatleri...

Her şeyin birbirine karışması var ya şimdi

Gökyüzünün yağmurla yeryüzüne kavuşması

Bulutun tutup, toprağı kucaklaması

Geçmişin şimdiye,

Şimdinin yarına ermesi

Şimdi seninle aynı uzağa baksak ikimiz

Sessizliği iki kere erteleyemeyiz

Sahi, dedim ta içime,

Kimseyi incitip soldurmayan,

Ömrünü sonsuz umutlarla yürüyüp,

Saçlarından yıldızlar savurarak dolaşan birileri,

Hâlâ yaşıyor mu bu gezegende?

İnsan kendisinden ümidi kestiğinde, bir aşk icat ederdi yaşayabilmek için

Sana bu pembe bulutları göstermek istiyorum gecede

Ama görmüyorsun

Gece olmuş

İnsan neyi görebilir ki?

Senin hiçbir zaman okumayacağın bu şiirde anlatılmak istenen,

Unutmak uzun sürsün

İnsan kimseye sırt çevirmesin

Anlaşılmak için çırpınmadığı o yeri bulsun

Kendinin Ağacı- Seyyidhan Kömürcü/ Sadece Şiir Sayı 1 Ekim-Aralık 2019, Haziran-Eylül 2022, Temmuz-Eylül 2023

Eğer şu cihan, tamamıyla yok olsa, ne gam!

Sen gözden uzak düşünce,

Göz de senin arkana takıldı gitti.

Can, gözsüz kaldı da kanlar saçmaya başladı.

Bana inciler yağdırasın diye, toprak kesildim sana

Başımı kaşıyasın diye, kıl gibi inceldim sana karşı

Elimi tutasın diye, varlığımdan el yudum...

Gönlüme gelesin diye, hayale döndüm

Gönül doğusundan ay gibi doğup baş gösteresin diye, gece-gündüz aşıklığa düştüm,

Aşkla yakalar yırttım.

Güzellik ilkbaharın beni de bahara döndürür dedim de, bahar bulutları gibi gözyaşları döktüm

Balık olmadıktan sonra, eline deniz geçmiş neye yarar?

Elimde taş yok

Kimseyle savaşım yok benim

Kimseyle kavga etmiyorum

Şu dünya can gibiyse,

Biz canın da, canına can olmuşuz

Şu gökyüzü başsa, onun aydın iki gözüyüz biz

Ne vedaya gerek var, ne de mektuba hacet

Seninle Cehennem ödüldür bana

Nereye gizlendimse aşikâr oldum,

Hedefte gördüler sensiz iki gün

Dertler avcı oldu, ben şikâr oldum

İnsafsız vurdular sensiz iki gün

Armağan ettiğin kutsal mendile,

Akarken içimi dağlayan çile,

Manavgat denilen çağlayan bile,

Benim gözyaşımdan durgun sayılır!

Alemde gam kişiye demâdem gelir gider

Her kişiye belâ yükünü çektirir felek

Kimdir ki bu cihâna müsellem gelir gider?

(Etrafı, dünyayı ve hayatı doğru okumaktır bütün mesele. Dünya hayatı bir uykudan ve hayâlden ibarettir.

Tut ki, hayâlinde sultan oldun, tut ki hayâlinde dilenci oldun. Uyandığın zaman ikisi de geçici olacağına göre ele geçmiş olan her şey sonsuz ve hakiki hayata başladığın zaman rüya hükmüne gireceğine göre ne diye gam çekersin?)

Nergis meğer ki bildi vefâsız-durur cihân

Bâğın yolunda gözleri pür-nem gelir gider

Göz yum cihândan, aç gözünü kendi hâline

Sen göz yumup açınca bu 'âlem gelir gider

(İçinde bulunduğumuz dünya hayatında safa geç gelir tez gider.

Hâlbuki elem sıkça uğrar, biraz da zor gider. Dünya hayatının tabiatı o, çünkü ta işin başında)

Başkalarını kurtarma peşindesin hep. Başkalarının yürüdüğü yollar meşgul ediyor aklını. Başkalarının düşüncelerinde gölge karakterleri oynuyorsun sürekli...Kendi güneşini kapatarak, başkalarının bahçelerinde çiçek olma derdine düşüyorsun. Bütün bunları yaparken, kendine hiç uğramıyorsun bile. Onunla savaş, bununla mücadele et derken sonunda hayatından oluyorsun yine.

Bir yılgınlık halinde, pes etmenin o sahte dinginliğine teslim olmak üzeresin. İnanmaktan, ve yanılmaktan, hak etmediğin halde kırılmaktan, elinden geleni yapsan da, ellerinin boş kalmasından yorulmuş, içinde karanlığın daha da yayılıp, seni kuşatmasına izin vermektesin.

Bu ilk değildi.

Sen işler zora girdiğinde,

Yanında kimseyi göremediğinde,

Evlerin ışıkları ışıl ışılken,

Herkes yerinde mutlu, birbiriyle huzurluyken,

Işığı oldukların seni karanlığa hapsettiğinde,

Her şey bitti dediğinde,

Ve bunu kimseler işitmediğinde bile yürümeye devam ettin.

Düştün

Kendini kandırdın

Yanıldın

İnancını sakladın

Aldatıldın

Ama asla aldatmadın

Her şeyden ve herkesten umudunu kestin

Ama kendinden kesmedin

Değişmedin

Çirkinleşmedin

Herkesleşmedin

Her şeyi gördün

Her şeyi yaptın

Hayatta kaldın

Olay bu değil mi?

Hayatta kalmak.

-Olay sonsuza kadar hayatta kalmak değil. Acıyor.

En güvendiğin insanlardan kötülük görüp üzülmen, güçsüz biri olduğun anlamına gelmez. Fizik kurallarına göre, sırtını dayadığın nesne birdenbire giderse, sen de o yöne doğru devrilirsin. Yani bunun güçsüzlükle alakası yok.

Biliyorum, korkuyorsun...Kafanın içindeki sesleri susturmak istiyor, beceremiyorsun.

Kendin olmak ağır geldiği için, başka biri gibi davranıyorsun.

Kendini sürekli ağladığın için güçsüz, başına kötü şeyler geldiği için şanssız hissediyosun.

Aynada kendini görünce, kendi gözlerinden kaçıyorsun.

Kaçarsan, o şeyi kendine düğümlersin. En umulmadık yerlerdeki anlarda, yüzleşmek zorunda kalırsın.

Şikayet edersen, o şeye büyüteç tutarsın. Daha fazla ve daha büyük oranda yaşarsın.

İzin verirsen, o şeyi serbest bırakırsın. Ya hayatından çekilir, ya çözümlenir.

Neye direnç gösterirsen, onu hayatında başrole oturtursun.

Neyi akışına bırakırsan, onu hayatından sorunsuzca gönderirsin.

İşte bu yüzden,

Sessiz ve sakin bir izleyici olmayı öğrenmek gerek

Başım

Artık onu taşımak çok zor

Başım,

Günden güne kayıtsız bana

Dalında bir yaprak gibi dönüyor,

Acı rüzgarların çektiği yana...

Çocukluğum

Çocukluğum bu kadar bir şey aslında

Biraz sevinç,

Biraz keder

Biraz yalnızlık

Ve büyü

Çocukluğum bu kadar bir şey aslında

Biraz güneş, biraz gökyüzü

Gide gide

Geldim hep kendime

Bendim hep ben

Kendimi kovalayan

Ve kaçan

Beni bundan böyle

Beklese beklese

Hüzün bekler,

Çağırsa çağırsa,

Hüzün

Neden mi?

Neden olacak..

O kadar gezilip görüldü ki...

Hep ben bir şeyden,

Bir yer'den

Bir kimse'den uzaktaydım

Ve kendimden

Yollar kıvrıla kıvrıla gitmemeye başladı artık

Bırakmak daha kolay bir yeri,

Ama daha çabuk kesişmeye başladı artık

Karşılaştırmadan kestirme gidiyor, dönüyor yollar

Bir su başındaki,

Bir dağ yolundaki ışık, artık kedilerin yansıtan gözleriyle bakıyorlar

Kazalar da olmasa kaçamaklı,

Hızlı ve aşık,

Belki de insanlar yollarda hiç karşılaşmayacaklar

Bundan böyle insanlar,

Yollarına döşendikçe bu kısalık,

Sanırım ölümde bile birbirleriyle buluşamayacaklar

Bir bölünmez ki insan,

Onu zaman bölüyor

İnsan her an dirilip,

Her saniye ölüyor...

Adının üstüne

Anılar koyma

Sen mezar değilsin

Anılar,

Adının ardından gelsin

Sen duvar değilsin

Kalbi kırık bir ok nereyi vurabilirse, orası oluyorum bazen

Sakardır kalbim

Öyle ki,

Hayatı sevme tehlikesi geçiriyorum bazen

Yarım dalgın

Ve kusurlu geldim ben buraya

Hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda

Dedim kırk sesle

Nereye gitsem,

Ben dik,

Gölgem kamburdu bu dünyada

Ben biraz yavaş

Günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri

Ben biraz en üzgün

Yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi

Beni sanki sızılı bir kitabın tam ortasında unutmuşlar

Doğru hatırlar ama yanlış unutur insan

Yanlış unutmuşsun

Hiçbir şey unuttuğun gibi değil diyorum sana

Düşerken biçim almış bir gövdeydim

Beni ancak düşerken sevebilirlerdi

Ne zaman her şeyi ölse birinin,

Kendini ölümlerde yaşar, kalır o

Ne zaman bir kendisi ölse birinin,

Ölümlerde kendini yaşar, kalır o.

Durup dünya diyorum

Bazen dönmüyor da

Düşüyormuş gibi geliyor bana...

Bir kere düştüğü yeri, sonra da hep arıyor insan

Düştüğü yere de, hep sonra gidip bakmak istiyor insan

Çünkü yapraklar sevgilim

Düştükten çok sonra inanırlarmış- Artık ağaçta olmadıklarına

Çünkü yaprağın daldaki boşluğu,

Yine o yaprağın kendisi kadar...

Biliyorsunuz

Bazı fotoğraflarda canı sıkılan bir ağaç gibi bakıyorum dünyaya

Umduğum felaket bu değildi diyorum

Çok baktım ama seyretmedim sonra hiçbir şeyi

Dedim

Belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya...

Diyarbakırda resim öğretmenliği yaparak hayatını kazanıyor

Kendisini başarılı bir şair hatta yeni kuşağın en başarılı şairi sayılabileceğini söylüyorlar