باز کن پنجره را
باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن می گیرد و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکباره آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده است
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست؟
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟
توی تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟
با سر و سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی
تو چرا این همه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را و بهار را باور کن

سروده براندازم

من به پیکار خود سر افرازم
با تمام توان براندازم
ترک و کرد، فارس و لر، بلوچ و عرب
هر کجا هر زمان براندازم
من جوانی فقیر و بیکارم
زین همه ظلم و جور بیزارم
همه فریادم و همه خشمم
برسر ظالمان،‌ براندازم
دختر بی پناه ایرانم
کودک کارِ در خیابانم
زن بی سرپرست مظلومم
زیر این آسمان، براندازم
من همان رنجدیده کارگرم
آن فراموش گشته برزگرم
جایگاهم به زیر خط فقر
همره مردمان، براندازم
من معلم و یا پرستارم
دانش آموخته ای که بیکارم
شده غارت تمام اموالم
گو به غارتگران براندازم
من تمامیه خلق ایرانم
کوه آتشفشان و توفانم
رهسپارم به سوی آزادی
سر دهم بهر آن، براندازم

بیانیه

شعری از ویکتور خارا
نه برای خواندن است که می‌خوانم
نه برای عرضه صدایم
نه
من آن شعر را با آواز می‌خوانم
که گیتار پراحساس من می‌سراید
چرا که این گیتار قلبی زمینی دارد
و پرنده‌‌وار پروازکنان در گذر است
و چون آب مقدس
دلاوران و جان‌فشانان را به مهر و مهربانی تعمید می‌دهد
پس ترانه من آنچنان که ویولتا می‌گفت هدفی یافته است
آری گیتار من کارگر است
که از بهار می‌‌درخشد و عطر می‌پراکند
گیتار من دولتمندان جنایتکار را به کار نمی‌آید
که آزمند زر و زورند
گیتار من به کار زحمتکشان خلق می‌آید (2)
تا با سرودشان آینده شکوفا شود
چرا که ترانه آن زمان معنایی می‌یابد
که قلبش نیرومندانه در تپش باشد
و انسانی آن ترانه را بسراید
که سرودخوانان فداکاری را پذیرا شود
شعر من در مدح هیچ کسی نیست (2)
و من نمی‌‌سرایم تا بیگانه‌ای بگرید
من برای بخش کوچک و دوردست سرزمینم می‌سرایم
که هر چند باریکه‌ای بیش نیست
اما ژرفایش را پایانی نیست
....
شعر من آغاز و پایان همه چیز است (2)
شعری سرشار از شجاعت
شعری همیشه زنده و تازه و پویا
‌ شعری همیشه زنده و تازه و پویا
شعری همیشه زنده و تازه و پویا

سروده‌ای عاشقان
ای عاشقان، ای عاشقان، پیمانه را گم کرده ام
در کنج ویران مانده‌ام، خم خانه را گم کرده ام
هم در پی بالاایان، هم من اسیر خاکیان
هم در پی هم خانه‌ام، هم خانه را گم کرده ام
آهم چو بر افلاک شد، اشکم روان بر خاک شد
آخر از اینجا نیستم، کاشانه را گم کرده ام
در قالب این خاکیان، عمریست سرگردان شدم
چون جان اسیر حبس، شد جانانه را گم کرده ام
از حبس دنیا خسته‌ام، چون مرگی پربسته ام
جانم از این تن سیر شد، سامانه را کم کرده ام
در خواب دیدم بی‌دلی، صد عاقل در پی روان
می‌خواند با خود این غزل، دیوانه را گم کرده ام
گر طالب راهی بیا، ور در پی آهی برو
این گفت و با خود میسرود، پروانه را گم کرده ام

شب رفتنی ست
شب را هرگز توان آن نیست
که به انکار ستارگان برخیزد
ستمگران فریاد برمی آورند
ظلمت جاودانه است، اما
مشعلها برفراز کوهستان های کردستان
در دل جنگلهای گیلان و مازندران
در هر شهر و روستا از خزر تا خلیج
برافروخته می شوند
و با شعله شب سوز خویش نوید می دهند
شب رفتنی ست

قلمت را بردار، بنویس از فردا
از همه رویاها که قرارست به دست منو تو حقیقت بشود
بنویس از رسمی که فراموش شده
اما فردا، رسم زیبای میان همه گان می‌گردد
بنویس نه به اعدام گل سرخ
نه به شلاق و شکنجه
نه به سرکوبی مردم
نه به اجبار لباس و پوشش
قلمت را بردار، بنویس از ایران
ایران منو تو، از خزر تا عمان
بنویس ایرانی میسازیم سراسرهمه شادی همه آبادی
ایرانی که در آن صلح و دوستی مشق هر روزه ماست
ایرانی که در آن خبر از هسته‌یی و بمب اتم دیگر نیست
ایرانی میسازیم که همه با هم همسانند زنو مرد یک سانند
بنویس کسی هست که می‌آید با نگاهی پر عشق
صبح این نزدیکیست وشب تار دگر خاطره است
بنویس بی‌شک خواهد آمد روز لبخند روز شادی آبادی
روزفتح و آزادی

یک شب آتش در نیستانی فتاد
سوخت چون اشکی که بر جانی فتاد
شعله تا سرگرم کار خیش شد
هر نی شمع مزار خیش شد
نی به آتش گفت کین آشوب چیست
مر تو را زین سوختن مطلوب چیست
گفت آتش بی‌سبب نفروختم
دعوی بی‌معنیت را سوختم
زان که می‌گفتی نیم درصد نمد
هم‌چنان در بند خود بودی که بود
مردی را دردی اگر باشد خوشست
درد بی‌دردی علاجش آتشست درد بی‌دردی علاجش آتشست

من کودک کارم
من لباسی را می دوزم که خودم هرگز نخواهم پوشید
من نانی را می پزم که هرگز تعمش را نخواهم چشید
میوه‌های را می‌فروشم که خودم نخورده ام
من ماشینی را تعمیر می‌کنم که هرگز سوار نخواهم شد
من برنجی را می‌کارم که بر سفره مان سهمی از ان نیست
کفشی را واکس می‌زنم که هیچ وقت نخواهم پوشید
من در معدنی کار می‌کنم که گرمای زغالش را هرگز حس خواهم کرد
ظرفی را درست می‌کنم که هیچ وقت در آن غذایی نخواهم خورد
من خانه‌ای را می سازم که هرگز در آن نخواهم خوابید
چرخهای را تعمیر می‌کنم که من را به مقصدی نمیرساند
کار من برای دیگریست، من کودک کارم
اما آرزوهایم خیلی بزرگست
آرزوهای که روی دیوار فردا نقاشیشان می‌کنم
فردایی که همه بچه‌ها در آن می خندند
فردایی که شادی را می‌شود لمس کرد و با امید به آمدنش چشم دوخت
فردای که در آن به مدرسه می‌رویم و آگاهی و حقیقت بیدارمان می‌کند
فردایی که در آن هیچ کودکی بدون لباس نیست و بازی‌کردن از یادمان نرفته است
و من آن روز را انتظار می‌کشم

زندگی زیباست چشمی باز کن
گردشی در کوچه باغ راز کن
هرکه عشقش در تماشا نقش بست
عینک بد بینی خود را شکست
علت عاشق ز علتها جداست
عشق اسطرلاب اسرار خداست
من میان جسمها جان دیدم
درد را افکنده درمان دیده‌ام
دیده‌ام در شاخه احساس ها
می تبد دل در شمیم ساسها
زندگی موسقی گنجشکهاست
زندگی باغ تماشی خداست
گر تو را نور و یقین پیدا شود
می‌تواند زشت هم زیبا شود
حال من در شهر احساسم گمست
حال من عشق تمام مردمست
زندگی یعنی همین پروازها
صبحها لبخندها آوازها
ای خطوط چهرات قرآن من
ای تو جان جان جان جان من
با تو اشعارم پراز تو می‌شود
مثنویهایم همه نو می‌شود
حرفهایم مرده را جان می‌دهد
واژه هام بوی باران می‌دهد

سروده تأسیس سازمان
قصه از هنگامه غریبی آغاز شد، تاریکی به زبان فریب سخن می‌گفت و قلب بسیاری را ربوده بود
ما از آسمان باران و خاک را رویان می‌خواستیم
گفتن جز تباهی چیزی در تقدیرتان نیست
ما را زندگان مرده‌ای می‌انگاشتن، خو کرده به زنجیرهای قرون
و آن زنجیر گسل آمد، با دستان معجزه و قدرت عشق
با شمشیر فدا و سپر صداقت، با تن پوش امید و ردای اراده
از خویش برون آمد و به کارستان عظیم همت گمارد
بشارت رهایی از مرداب بود و پیوستن به اقیانوس
بار امانت بر دوش گرفت و رنج هزاره را در آغوش
به التیام زخم کهنه تاریخ برخاست به انفجار بغض خفته یا خلق
تجسم استوره بود در بستر واقعیت و باطل و سیر دروغ با سلاح حقیقت
آن دم که بر ستمگران شورید، در قفل در کلیدی چرخید و تاریخ از مرزهای ناامیدی گذشت
آنان غرور خلق، گنجینه امید، نقدینه رهایی یک ملت اسیر، محصول خون جاری، یک کهکشان شهید
بگذار بشکفد، بگذار بشکفد ز زمین خوشه‌های خشم
بگذار بردمد، بگذار بردمد ز افق روشنایی صبح
فریاد پر طنین است گویا، چوسان ز نای نسل پرآوازه حنیف
ای صاحبان ذلیل ظلمت زبون، ای تاجران زیان کار رنج و خون
بوت ها پست شما را به عزم جزم سازیم سرنگون