زندگی چیست؟

زندگي عشق و شور و ديگر هيچ
نفسی در عبور و ديگر هيچ
جان تاريك را چو قلعهي سرد
فتح كردن به نور و.... ديگر هيچ
نور، عشق نثار و رستنهاست
پر شدن از سرور و ... ديگر هيچ
اهل پرداخت باش و صبر و وفا
همچو سنگ صبور و ديگر هيچ
از چه چون سايهيي، نشسته به خويش؟
در حصاري قطور و ديگر هيچ
چيست كورانه، چرخشي چون موش؟
در دروني نمور و ديگر هيچ
عشق را دشتهاست پر بگشا
بر بلند غرور و ديگر هيچ
غايبي، حاضرم بگو و بيا
نعره زن در حضور و ديگر هيچ

صبح روز فتح مردم
شعری است درتجلیل از ایثار وفدا وجانبازی شهیدان راه آزادی . تقدیم به همه شهیدان وزندگانی که راه آنها را ادامه میدهند .
صبح روز فتح مردم
من میشم تو کوچه هات گم
اگه زنده، اگه مرده
میهنم ای خاک خونی
روز خوب سرنگونی
مث موجی توو تلاطم
مث بوی گل گندم
می پیچم تو شهر و روستا
میهنم ای خاک خونی
روز خوب سرنگونی
می دوم خونه به خونه
مث یه باد دیوونه
می زنم درای شهرو
با بهونه، بی بهونه
هی میگم آهای شهیدا
هی میگم آهای اسیرا
هی میگم آهای رفیقا
خوناتون کجا چکیده؟
گم شدن دیگه پلیدا
گل آزادی دمیده
صبح روز فتح فردا

هفتاد وپنج درصد قلب من
هموطنان عزیز شعری که تقدیم تان میشود درباره محتوای کار شاعری است که به مردم متعهد است وشاعری که بدون تعهد به مردم کار می کند.
‍‍‍
هفتاد و پنج درصد قلبم من است و خود (2)
آن بیست و پنج درصد دیگر هزار چیز
از صبح تا به شب به خودم می رسد دلم (2)
صد تا گزینه مانده به روی و به زیر میز
آیینه هم که نقش مرا کج نشان دهد
با مشت می زنم که شود خرد و ریز ریز
من شاعرم؟ من شاعرم؟ به عشق که؟ اندیشه می کنم!
پس کی؟ برای مردم خود می کنم ستیز
ای عشقهای فردی محدود! گم شوید! (2)
این دل به سوی عشق بزرگی ست در گریز
در قبر خفته هموطن بی پناه من
ای شعر! اشک شرمی، در واژه ها بریز
شعری که رو به شیخ ستمگر سکوت کرد
من می دهم به او کلماتی چو کارد، تیز
تصویرهای شهر پر از خون و فقر شد (2)
خشمی بریز در غزل ات شاعر عزیز (2)

عمریست که کار می کنم
شعر وصف حال کسانی است که از دیدن رنج های مردم میهنشون دلشون به درد می یاد و در راه آزادی میهن شون تلاش می کنند این شعر رو به همه اونها تقدیم می کنیم.
عمری ست که کار می کنم با...
دردی که هوار می کنم با...
یک سینه که جار می کنم با
شعری که شعار می کنم با
این حنجره ی به دارآویز
....
عمریست که جیغ می کشم با
حالی که دریغ می کشم با
جانی که به تیغ می کشم با
جامی ز حریق می کشم با
خونی که ز دل نموده سر ریز
.....
عمریست فرار می کنم از
لیلی که نهار می شود از
خونی که نثار می شود از
جانی که به دار می شود از
یک عشق شگفت شادی انگیز (2)

چیزهای خوب
بیا کمی به چیزهای خوب فکر کن (2)
به آفتاب گرم و بی‌غروب فکر کن
و به شمال شهر از جنوب فکر کن
و گربه‌ای که ناگهان پلنگ می‌شود!
قیام تو که کرده‌ای و می‌کنی هنوز
واین صداقتی که از تو می‌کند بروز
و دست برندارمت چنین شبانه روز...
یقین که بی‌تو روزگار لنگ می‌شود
در این‌که لذتی نخواستیم لذتی ست (2)
نگو که شعر این وسط کمی خجالتی ست
مزخرفاتِ این قبیله پاک صنعتی ست
وگرنه حرف این همه جفنگ می‌شود؟
اگر چه یک نفر ولیِ امر دهر شد
و کوچه ویترین دختران شهر شد
وشهر هم ز ساکنان خویش قهر شد
ولی نهایتاً جهان، قشنگ می‌شود
نهایتا: یعنی آن که رفت می رسد
که یک به دو به سه.... به شش و هفت می‌رسد
که دست هر کسی به پول نفت می‌رسد
و بین خیر و شر همیشه جنگ می‌شود
و ما به چیزهای خوب فکر می‌کنیم (2)
و رو به سوی واژه‌های بکر می‌کنیم
و آخر هـمین ترانه ذکر می کنیم
که عن قریب لحظه‌ی تفنگ می‌شود

در استقبال چهارشنبه سوری
شام وطنم تیره و مهجور مباد
گرما و حرارت ز قلوب مردمش دور مباد
تا شیخ بسوزد و به خود در پیچد
یک کوچه بدون آتش و نور مباد
********
شالوده و پایۀ وطن فرهنگ است
با علم و ادب رسوم ما همرنگ است
بیهوده گلو پاره کند شیخ مشنگ
چون دُن کیشوتی که با خودش در جنگ است
*******
این شیخ که بر بمب و اتم می نازد
از وحشت چارشنبه جان می بازد
تو شعله بکش به خرمن بوتۀ خشک
تاریخ خودش حماسه را می سازد
*******
چون اخترکان شعلۀ شب سوز شوید
در کوی و به برزن آتش افروز شوید
این شعلۀ گرم دلنشین می گوید
مانده ست قدمی دگر که پیروز شوید
*******
این شیخ ز فرهنگ غنی بیزار است
بی ریشه وبی اصالت و مقدار است
از وحشت چارشنبه سوری الحق!
تب کرده و لرزیده، کنون بیمار است
*******
بر شب زده آتشِ سحر بر پا کن
این شیخکِ بی عاطفه را رسوا کن
آتش تو بزن به ریش و هم ریشه او
با گرمی و نور، عشق را معنا کن (2)

رانندگان دلیر!
به رانندگان و دلیران درود
به این رهنوردان ایران درود
همه متحد اندر این اعتصاب
بمانند محکم به میدان درود
به مردان زحمتکش کامیون
به هر شهر و هر جای ایران درود
به سرما و گرما در روز و شب
برانند چون شیر غران درود
به آنان که در این میان بیگناه
فتادند، ناحق به زندان درود
همه پایدارند بر حق خویش
به این غیرت و عزم آنان درود
حمایت نمائیم از این اتحاد
به هر کس که آید به میدان درود

سروده سایه خورشید
یک کمی سایه، یک کمی‌ خورشید (2 بار)
یک کمی غصه، یک کمی امید
صبح و عصرم پر از همین حس بود
شعر من هم به ‌حالتم خندید
طول شب فکر مردم بی‌شام
هموطن صبح زود شد اعدام
دستفروش از پلیس کتک خورده
کارتن خواب زیر پل مرده
باز یک شوق می‌رسد به دلم
حال من خوب می‌شود کم کم
که خیابان لبالب از غضب است
تیغهٔ صبح بر گلوی شب است
امتزاجی ست قلبم از غم و یأس
اختلاطی ست از ترانه و ترس
می‌خزم زیر چتر یک آیه
مثل یک جوی زیر یک سایه
آیه گوید نجات دست شماست
دل نبندی که کار دست خداست
هر غمی حلقه‌ای شکستنی است
هر چه رنج است و غصه، رفتنی است
می روم باز با همین امید
با کمی سایه با کمی ‌خورشید

پاسخ آتش به‌اختیارها

این روزها که سوگ و عزا دینِ لازم است
هر روز خنده ی تو در آیینه لازم است
وقتی که عشق زیر لگدهای خوک هاست
شاید کمی پلنگ و... کمی کینه لازم است
در خشت ها چه تار شده عکس قلب ها
تأیید میکنی؟ کمی آیینه لازم است؟!
این هفت روز هفته که تکرار شنبه هاست
بر هم زن اش! کمی آدینه لازم است!
آتش- به - اختیار آمده شمشیر می کشد
یاران سپر شویم، کمی سینه لازم است

چهارشنبه سوری- موسم برانداز
سرد است بیا که آتش افروز شویم
در زمرۀ اخترانِ شب سوز شویم
این شام سیه کنون چهل ساله شده
وقت است که شعله زن پیِ روز شویم
****
خواهی که وطن شود گلستان، آتش
در کوی و به برزن و به بستان، آتش
سوزاندنِ ارتجاعِ خشک است، واجب
در شهر و به هر بخش و به استان، آتش
****
برخیز جوان که جمله سرباز شویم
در راه وطن همدل و جانباز شویم
آتش بفروز و بر شب تیره بتاز
شد موسمِ آنکه ما برانداز شویم
****
رقصان چو شعله های فروزنده سرکشیم
سوزان به قلب شب زده از جنسِ آتشیم
تسلیمِ ظلم اهرمن هرگز نمی شویم
ما از تبار بابک و از نسلِ آرشیم
****
این اهرمن از آتشِ ما می ترسد
از خنده و شادی و صفای ما می ترسد
زآنروز که بر ریشۀ او شعله کشیم
این صاحبِ دستار و ردا می ترسد
****
چون شعله که بر هر خس و خاشاک زنَد
توفنده و تند و سرخ و بی باک زند
برخیز و ز خشم خویش آتش افروز
باید که خروش تو بر افلاک زند
****
این آتش رقصنده که از جنس قیام است
سوزندۀ پا تا به سرِ کل نظام است
در عزمِ جوانانِ وطن هیچ خلل نیست
افتادنت ای شیخ کنون ختم کلام است
ما عاشق صبحیم و سحر همره ماست
خورشید به همراه قمر همره ماست
تا پردۀ این شام سیه را بدریم
صد کینه سرخ و شعله ور همره ماست