ԹատրON

Հաճախ ներկայացում դիտելուց առաջ կարդում կամ վերընթերցում եմ տվյալ ստեղծագործությունը։

Դա է պատճառը, որ պրեմիերայի առաջին օրերին չանդրադարձա ներկայացմանը, բայց, քանի որ վեպն առաջին անգամ է բեմադրվում Հայաստանում, այն էլ էքսպերիմենտալ թատրոնում,

Դե ինչ,

Քանի գիրք եք հասցրել կարդալ այս ամառվա ընթացքում։ Ինչու եմ հարցնում, ասեմ՝ օրեր առաջ 8-12 տարեկան երեխաների հետ էի խոսում ու իմացա, որ նրանք արդեն 10-ից ավելի գիրք են կարդացել։ Անգամ հասցրել են կարդացած գրքերից մեկի՝ «Շարլոթի սարդոստայնը» վիպակի հիման վրա թատերական ներկայացում բեմադրել ու խաղալ։ Երեկ թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի ուսանողական թատրոնի կուլիսներում իսկական եռուզեռ էր՝ երեխաներից մի քանիսը տեքստերն էին կրկնում, ոմանք շորերն էին փնտրում, շատերը լարվածությունից այս ու այն կողմ էին գնում, մի քանիսն էլ լուռ սպասում էին, թե երբ է սկսվելու ներկայացումը։ Վերջապես եկավ ռեժիսորը, տվեց վերջին հրահանգներն ու ներկայացումը սկսվեց։ 

Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ «Շարլոթի սարդոստայնը» բեմադրության մասին, կպատմեմ՝ ով է ռեժիսորը, ինչու է հենց այս վիպակն ընտրել, ովքեր են բեմում, արդյոք նրանց հետաքրքիր է ներկայացում խաղալը և ոչ միայն։ 

Տարիներ առաջ նորավարտ Անին ու Հակոբը փնտրտուքների մեջ էին։ Նրանք ուզում էին հեքիաթ պատմելու նոր լեզու գտնել, նոր ձևաչափ, որը հետաքրքիր կլիներ փոքրերին ու միևնույն ժամանակ թույլ կտա` զբաղվել սիրելի գործով։ Ի վերջո հասկացան՝ երեխաներին հեքիաթը պետք է պատմել խաղի լեզվով, հիմնեցին «Հեքիաթերեն» շարժական ինտերակտիվ թատրոնն, ու սկսեցին շրջել Հայաստանով մեկ։

Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ «Հեքիաթերեն» տիկնիկային թատրոնի մասին, կպատմեմ՝ որտեղ են խաղում ներկայացումները, որ հեքիաթներն են ավելի շատ բեմադրում, քանի ներկայացում ունեն խաղացանկում, ինչ դժվարություններ ունեն այսօր և ոչ միայն։  

Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ «Բոհեմ» ներկայացման մասին,

Այս էպիզոդում կխոսեմ «Հաշվիր մինչև տասը կամ ձուկը ցամաքում» թատերայնացված ընթերցանության մասին, կպատմեմ՝ ինչու որոշեցին այս ձևաչափով  ներկայանալ հանդիսատեսին, ովքեր են դերընթերցողները, արդյոք բեմադրությունը կդառնա խաղացանկային ներկայացում և ոչ միայն։

Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ  վավերագրական թատրոնի և «Պլանային անջատում» բեմադրության մասին, կպատմեմ՝ ով է ռեժիսորը, ովքեր են դերակատարները, որտեղ են խաղում ներկայացումը, ինչու որոշեցին այդ շրջանին անդրադառնալ և ոչ միայն։  

Եթե լսում եք ԹատրON-ի էպիզոդները կամ ինձ անձամբ ճանաչում եք, կարծում եմ գիտեք՝ չեմ սիրում, երբ բեմադրության մեջ լուսաձայնային էֆեկտներ շատ են լինում։ Մի քանի շաբաթ առաջ ընկերներս գնացել էին դիտելու Նարեկ Մանուչարյանի բեմադրությամբ «Շղթա» նոր ներկայացումը։ Համացանցի վիդեոներից, նկարներից այնպիսի տպավորություն ունեի, որ հերթական բեմադրությունն է, որտեղ լույսերի մեջ փնտրելու եմ դերասաների հայացքները։ Ամեն դեպքում որոշեցի դիտել, հետո միայն կարծիք կազմել։ Ուզում եմ ասել՝ տպավորված ու շատ իրարամերժ էմոցիաներով դուրս եկա թատրոնից։

Ասեք, որ դուք էլ երբեմն ուզում եք փախչել քաղաքի աղմուկից, գնալ հեռու մի տեղ ու վայելել հանգիստը։ Ասեմ՝ այս ամառ ես այդպես եմ անում։ Ու քանի որ երկար ճանապարհ գնալ չեմ սիրում և այդքան էլ պասիվ հանգստի սիրահար չեմ, գրեթե միշտ ընտրում եմ Էջմիածինը` Մաչանենց տունը։ Ասեմ ինչու․ այնտեղ  ոչ միայն լիցքաթափվում ու համեղ սնվում եմ, այլև զգում եմ արվեստի շունչը՝ շրջում եմ պատկերասրահներով, կենդանի երաժշտություն եմ լսում, ու

Օրեր առաջ Մաչանենց թատրոնում պրեմիերա էր, ու որոշեցի`ինչու օգտակարն ու հաճելին այս անգամ էլ չհամատեղել` ես կունենամ հրաշալի օր, ձեզ էլ կպատմեմ նոր առաջնախաղի ու թատրոնի մասին։ 

 Դե ինչ, այսօր կխոսեմ Մաչանենց թատրոնի և Դատավարություն իտալական ձևով  նոր ներկայացման մասին, կպտամեմ՝ ով է ռեժիսորը, ինչու է  հենց այս կատակերգությունը բեմադրել, ովքեր են դերակատարները, ինչ էքսպերիմենտներ են արել և ոչ միայն։

Օրեր առաջ Ար(հ)վեստանոց բայ դուռ սրճարանում տեղի ունեցավ «Ագորա» թատերախմբի «Մի օր» ներկայացման առաջնախաղը. բացօթյա սրճարան, լիքը խմիչք, համեղ ուտելիքներ, կենդանի երաժշտություն, թեթև ու հումորային ներկայացում, շատ սեր ու գիշերային Երևան։ Հրաշալի է չէ՞։

Դե ինչ, այսօր կխոսեմ «Ագորա» թատերախմբի և «Մի օր» բեմադրության մասին, կպատմեմ՝ ով է բեմադրիչը, ինչու է ներկայացման համար հենց այդ վայրն ընտրել, ինչ էքսպերիմենտներ է արել, ովքեր են դերակատարները և ոչ միայն։  

Ամիսներ առաջ թատրոնի դահլիճը պետք է վերանորոգվեր, բնականաբար ստեղծագործել ու խաղալ չէին կարող, բայց անգործ էլ չէին ուզում մնալ։ Լուսինե Երնջակյանը ելքը գտավ՝ եթե դահլիճը չէ, ապա կօգտագործեն թատրոնի ցուցասրահը։ Սկսեցին աշխատանքները և փետրվարին տեղի ունեցավ առաջնախաղը. հանդիսատեսը մեր օրերից տեղափոխվեց նախորդ դարի 30-ական թվականներ՝ մյուզիքլների, խելահեղ երեկույթների, պարերի, խենթ սիրո, շքեղ ու գույնզգույն հագուստների, ինքնատիպ ոճի ժամանակաշրջան։ 

Դե ինչ, այս էպիզոդում կխոսեմ Երևանի Կամերային թատրոնի և «Ֆերում շոու» մյուզիքի մասին, կպատմեմ՝ ինչու  են բեմադրությունն այդպես անվանել, ինչով է տարբերում Կամերայինի մյուս ներկայացումներից, ինչ անակնկալներ են սպասվում հանդիսատեսին և ոչ միայն։