Niezwykłe nagranie, na wielu działa jak mantra. Dokonał go prezenter telewizyjny Les Crane. Prezenter, który tylko raz w życiu zaśpiewał czy raczej wyrecytował piosenkę, tworząc coś nad wyraz podniosłego.

Niezwykła była barwa jego głosu, niezwykła aranżacja utworu i niezwykła poezja, bo to Desiderata, słynny poemat Maxa Ehrmanna, napisany jeszcze w roku 1927. Zawierający wskazówki jak... żyć szczęśliwie.

Do wiersza chętnie przykleili się hippisi w latach 60. ale on do nich nie pasował. Powtarzanie sobie tych wersów w tajemny sposób wpływa na samopoczucie...

(Z pomocą Wioletty Bar)

Prawdziwą gwiazdą stała się dopiero gdy miała 45 lat, wraz z piątym albumem "Private Dancer" (1984). Większość jej rówieśniczek była już na estradowej emeryturze.

To jej największy, ogólnoświatowy, wieloplatynowy komercyjny sukces. Recenzje też były pozytywne. "Jej głos roztapia winyl" - pisano.

Piosenkę napisał Mark Knopfler z Dire Straits ale gitarowe sola wykonał Jeff Beck.

Zaczyna się od prztyczka w nos Johnowi Lennonowi. Pierwsze dwa wersy kpią z jego akcji "Bed-ins for Peace", polegającej na leżeniu w łóżku dla ratowania pokoju na świecie. A dalej mamy do czynienia z jedną z bardziej jawnie religijnych kompozycji Harrisona, który opowiada się za bezpośrednim kontaktem z Bogiem, ponad organizacją kościelną.

Pod wpływem związków z hinduską Hare Kryszna, śpiewa o intonowaniu imion Boga jako środka do oczyszczenia duszy i uwolnienia się od materialnych nieczystości tego świata. Uznaje ważność wszystkich wyznań, ale krytykuje materializm Kościoła katolickiego. Harrison zawsze wierzył, że "można by było uniknąć całego ludzkiego cierpienia, gdybyśmy skupili się na własnych niedoskonałościach, zamiast naprawiać wszystkich innych niczym Lone Ranger”.

Harrison trochę sam sobie zaprzecza, stwierdzając, że "nie potrzeba nam różańców", a wyznał przy pewnej okazji, że inspiracją dla tej piosenki była medytacja Japa Yoga, w której jednak mantry są śpiewane i odliczane na koralikach modlitewnych. No tak czy owak, głównym przekazem jest to, że kluczem do każdej religii jest "otworzenie serca”.

Utwór jest też doskonałym przykładem wpływu legendarnego producenta Phila Spectora, ojca "ściany dźwięku" na aranżacyjny kształt nagrania. A wśród wielu gości: Eric Clapton z gitarą. Muzycznie bez zarzutu, ale potrząsania tamburynem odrobinkę za dużo.

W 2005 roku na listy przebojów, najpierw w Szwecji, potem w Europie - wchodzi piosenka zupełnie nieznanej wokalistki. Od tej właśnie piosenki zaczęła się kariera imigrantki z Iranu, która przez Azerbejdżan i Białoruś przedostała się wraz z rodziną do Szwecji. Dzisiaj jest tam popularną gwiazdą, śpiewa po persku, szwedzku i angielsku.

Używa pseudonimu Laleh, co w języku perskim oznacza tulipana, ale jest też symbolem irańskiej kultury. Sama pisze nuty i teksty, śpiewa i gra oraz produkuje swoje płyty.

(Z pomocą Wioletty Bar)

Najpierw był Neil Young, kanadyjski trubadur z gitarą, który umieścił swe nagranie na początku akustycznego albumu "After The Gold Rush" (1970). Plotka głosi, że treść dotyczy jego kumpla-muzyka Grahama Nasha, który był załamany po zerwaniu z Joni Mitchell. Był to pierwszy hit Neila Younga jako solisty.

Angielski zespół Saint Etienne swym tanecznym coverem (1990) z promiennymi, dubowymi liniami basu, dostał się na listy w Anglii. Według zespołu, oficjalna reakcja Neila Younga była taka, że ​​słyszał ale żadnych pochwał nie wyraził. Wokal należy do Moiry Lambert, która zanim przeniosła się na stałe do Kanady, ustąpiła miejsca Sarah Cracknell. Nagranie powstało w sypialni producenta i przyniosło młodej grupie kontrakt płytowy.

(Z pomocą Wioletty Bar)

Smutna, mega-przewrotna, klasyczna ballada grupy 10cc ma swoje ukryte piękno, ponieważ raz po raz powraca do życia pod postacią odległych gatunkowo coverów i prawie zawsze jest to jakiś sukces.

Tu wziął się za nią londyński duetu trip hopowy, a ich drum-bassowa wersja stała się numerem 1, zarówno klubowej listy Billboardu, jak i klubów na Ibizie i w reszcie Europy.

(Z pomocą Wioletty Bar)

Weteranka greckiej estrady wykonuje najbardziej popularną z piosenek Stevie Wondera, weterana amerykańskiego soulu.

(Z pomocą Wioletty Bar).

Szorstka wersja na żywo klasyka grupy Pink Floyd. Zdalnie, podczas programu "Saturday Night Live" (2020).

(Z pomocą Wioletty Bar)

Najpierw był wiersz Leonarda Cohena, opublikowany w 1966 roku w tomiku ”Pasożyty nieba”. Został nagrany z nutami Cohena przez Judy Collins w tym samym roku, po czym Cohen umieścił własne wykonanie na debiutanckim albumie z 1967 r. To jeden z najczęściej śpiewanych utworów z katalogu Cohena. Roberta Flack w 1973 roku przearanżowała go, lekko zmieniła tekst i poprosiła Eumira Deodato o aranżację smyczków.

Opowieść odnosi się do platonicznego związku Cohena z tancerką Suzanne Verdal, mieszkającą przy porcie w Montrealu i spacerującą obok kościoła Notre -Dame-de-Bon-Secours, gdzie błogosławiono żeglarzy przed wyruszeniem w morze. Verdal twierdzi, że nigdy nie miała intymnych relacji z Cohenem, w przeciwieństwie do sugestii jaką niesie piosenka.

(Z pomocą Wioletty Bar)

Ostatni numer jeden grupy Commodores (1979), zanim jeszcze opuścił ją wokalista Lionel Richie, który zdecydował się na karierę solową. Prosta pod każdym względem ballada miłosna okazała się zawrotnym przebojem. Podobno Richie napisał ją specjalnie dla pewnej znajomej pary, która zdecydowała się zakończyć małżeństwo, aby uratować przyjaźń.