در سال‌های میان ۱۹۵۰ و ۱۹۷۰ از لبنان زیر عنوانِ «سویسِ خاورمیانه» یاد می‌شد. بانک‌های بزرگ جهان در آنجا فعالیت می‌کردند و کشور اقتصادی توسعه یافته، زیرساخت‌هایی استوار و دولتی پیشرفته داشت. اما با قوت گرفتن کشاکش‌های فرقه‌ای، روی آوردنِ ده‌ها بلکه صدها هزار فلسطینی به آن کشور و درگیر شدن آن در جنگ میان فلسطینی‌ها و اسرائیل، لبنان از پیشرفت بازماند. لبنان تاریخی چند هزار ساله دارد. مورخان و باستان‌شناسان آن را زادگاهِ فنیقی‌ها می‌دانند. دولت سوریه سرزمین‌های پهناوری از آن کشور را جزو سوریۀ تاریخی می‌داند.

دو عامل مهم جمهوری اسلامی را به توسعۀ جدی صنایع دفاعی واداشت. نخستین عامل، جنگ ایران و عراق و دومین عامل تحریم‌های بین‌المللی بود. در جنگ ایران و عراق، پشتیبانانِ ایران چند کشور انگشت‌شمار مانند لیبی، سوریه و کرۀ شمالی بودند. جالب اینکه اسرائیلی‌ها نیز برای جلوگیری از پدید آمدن ائتلافِ عربی در برابر ایران از فروش اسلحه به جمهوری اسلامی خودداری نکردند. بعدها معلوم شد که آمریکایی‌ها در آن زمان از رابطۀ سرّیِ اسرائیل با جمهوری اسلامی آگاه بودند و مخالفتی با آن نداشتند.

حزب‌الله حملۀ انتحاری را یکی از روش‌های جنگی خود می‌‌‌داند، هرچند محمد حسین فضل‌الله، رهبر معنوی آن سازمان، خرده‌هایی به آن روش می‌گرفت. یکی دیگر از حربه‌های حزب‌الله در آغازِ فعالیت‌های نظامی‌اش گروگان‌گیری بود. در سال ۱۹۸۵ آن سازمان چهار دیپلمات شوروی را به گروگان گرفت. هنگامی که یکی از آنان را به قتل رساند، نیروی آلفا، دستگاه ضد تروریستی ک. گ. ب. نزدیکانِ تروریست‌ها را شناسایی کرد و چند تنی از آنان را به قتل رساند و حزب‌الله ناگزیر شد گروگان‌های روسی را بی‌درنگ آزاد کند. در همان سال دو فرانسوی را به گروگان گرفت که یکی از آنان در زندان جان سپرد و دیگری پس از قول و قراری نهانی میان دولت فرانسه و جمهوری اسلامی ایران آزاد شد.

سه تن از اعضای تیم کارزار انتخاباتیِ دولاند ترامپ به جرم‌هایی متهم شده اند که همه به پیش از انتخابات ریاست جمهوری مربوط می‌شوند. با این حال، دادستان ویژه امیدوار است آنان را به سخن گفتن وادارد تا به متهم کردن ترامپ بپردازند. به عقیدۀ بسیاری از روزنامه‌نگارانِ آمریکایی دزدی کامپیوتری روسیه در انتخاب ترامپ به ریاست جمهوریِ آمریکا تأثیر چندانی نداشته است.

ایران از انقلاب اکتبر بهره مند شد. حکومت شوروی برپایۀ اصولِ سیاست بین‌المللی اش قرارداد ۱۹۰۷ را دربارۀ تقسیم ایران لغو کرد. همۀ پیمان‌هایی را که بر ضد آزادی و استقلال ایران بود، باطل اعلام کرد. سپاهیان روس را از خاک ایران بیرون برد. همۀ قرض‌های ایران را به روسیۀ تزاری لغو کرد. بانک استقراضی ایران را، که امتیاز آن در اختیار یکی از اتباع روسیه بود، برچید. کاپیتولاسیون و حقوق برون‌مرزی را از میان برد. بندرها، راه‌های آهن، جاده‌ها و تأسیسات پستی و خطوط تلگراف را به دولت ایران واگذار کرد. اما دیری نگذشت که ایرانیان پی بردند شوروی سوسیالیستی در وفای به عهد و رعایت حقوق همسایگی در همان راهی گام برمی‌دارد که روسیۀ تزاری گشوده بود.

فیگارویِ ادبی را نویسندگانِ راست‌گرایِ فرانسه برای جلوگیری از تبدیل شدنِ ادبیات کشورشان به یکی از جنگ افزارهای توتالیتاریسم شوروی پایه گذاری کردند. یکی دیگر از هدف‌های فوریِ آنان جلوگیری از زیاده روی‌های جنبشِ سیاه پاک‌سازی بود که پس از آزادسازیِ فرانسه به راه افتاد و به کشتار بدون محاکمۀ بیش از ۹۰۰۰ فرانسوی به اتهام همکاری با نازی ها انجامید. این مجله از پرداختنِ به آثار کلاسیک هرگز بازنایستاده و خواندن آن‌ها را همواره به خوانندگانش توصیه کرده است. فراورده‌های ادبی امروز را نیز بیشتروقت‌ها با معیارهای ادبیات کلاسیک سنجیده است.

در ۱۹۷۰ فرانسه جزو کشورهایی بود که با عراق بیشترین داد و ستد اقتصادی را داشتند. در سال ۱۹۷۴ ژاک شیراک، نخست وزیر ژیسکاردستن، از صدام حسین زیر عنوانِ دوستِ شخصیِ خود یاد کرد و اجازه داد فرانسه یک راکتور هسته ایِ آزمایشی در نزدیک بغداد بسازد. در جنگ هشت سالۀ عراق با ایران فرانسه پیشرفته‌ترین سلاح‌ها را در اختیار صدام حسین گذاشت و در ساختن فرودگاه‌ها و به راه انداختنِ کارخانه‌های عراق از هیچ‌گونه یاری دریغ نکرد. از سال ۲۰۱۴ فرانسه پشتیبان پر و پا قُرص دولت عراق در جنگ با داعش است.

ملت‌ها حق دارند آزادانه و بدون مداخلۀ خارجی نظام سیاسیِ خود را تعیین کنند. این اصل یکی از اصول اساسی حقوق بین‌الملل است. اما با استناد به این اصل نمی‌توان یگانگی سیاسی و تمامیتِ ارضیِ کشوری مستقل و خودفرمان را جزئاً یا کلاً به خطر انداخت و از تجزیۀ خاک آن کشور پشتیبانی کرد. هنگامی که این اصل در ژانویۀ ۱۹۲۰ در جامعۀ ملل پذیرفته شد، محدود و منحصر به سرزمین‌های زیر سُلطۀ قدرت‌های استعماری بود. بنابراین، «حق» اعلام یک‌طرفۀ استقلال و تشکیل واحد سیاسیِ جدید را در حقوق بین‌الملل نباید جُست. چرا سازمان ملل متحد نمی‌تواند واحدهای سیاسی مانند تایوان، قبرس شمالی، اُستیِ جَنوبی، اَبخازی، قره‌باغ علیا و صحرای غربی را به رسمیت ‌بشناسد؟

در حال حاضر، یک پنجم اقتصاد اسپانیا را اقتصاد کاتالونیا تشکیل می‌دهد. در حالی که مساحت آن نزدیک به یک شانزدهم مساحت اسپانیاست. این سرزمین سهم بزرگی در گذار اسپانیا به دموکراسی داشته است. با این حال، ناسیونالیسمی خودپسند در میان کاتالان ها شکل گرفته است که می‌تواند در صورت جدا شدن کاتالونیا از اسپانیا، آن سرزمین را از پیشرفت و هماهنگی با اتحادیۀ اروپا باز دارد.

با امضای عهدنامۀ لوزان، تُرک‌ها حاکمیت شان را بر سراسر آناتولی بازیافتند. مسئلۀ تشکیل «منطقۀ خودمختار کُرد» در جَنوب شرقیِ آناتولی که فاتحان جنگ در عهدنامۀ سِوْر به کردها وعده داده بودند به فراموشی سپرده شد. ترکیۀ مدرن با شعار یک کشور، یک سرزمین، یک دین، یک زبان و یک قوم، از دل آن عهدنامه بیرون آمد. در کنفرانس لوزان، مصطفی کمال، که در آن هنگام آوازه اش در جهان پیچیده بود، آنچه ‌می‌خواست از زبان عصمت پاشا گفت و منافع کشورش را در بند بندِ عهدنامه ای که در ۲۴ ژوئیۀ ۱۹۲۳ امضا شد، گنجانید.