TW Moord podcast

Sommige moorden lijken in eerste instantie helemaal geen moorden.

Ze lijken op een plotseling medisch drama.

Op een hartstilstand.

Op een lichaam dat het gewoon niet meer aankan.

Op een ramp die zo onverwacht komt dat niemand meteen denkt aan kwaad opzet.

Pas later, soms veel later, blijkt dat die eerste indruk volledig misleidend was.

Dat er achter een ogenschijnlijk gewone dood een plan schuilging.

Een geheim.

Een leugen.

En soms zelfs maanden van voorbereiding.

De zaak van Dana Van Laeken is precies zo’n verhaal.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Het was een warme maandagavond in juni 2019.

De zon hing laag boven Amsterdam-Noord, waar de straten nog steeds gonzen van het dagelijkse leven.

Mensen liepen naar huis na een dag werken, kinderen speelden op de stoep, en ergens in de buurt van de Klaprozenweg stond een man klaar om zijn auto te starten.

Hij wist niet dat hij zojuist een moord had gepleegd die jaren later nog steeds onopgelost zou zijn.

Saban Berk, 57 jaar, Thai bokstrainer en sportschoolhouder, liep die avond naar huis na het geven van een les bij sportschool The Big Lab aan de Vlierweg.

Het was een routine die hij al jaren volgde: trainen, lesgeven, en dan terug naar huis.

Maar die avond zou anders aflopen.

Rond 21.20 uur, op de Papaverweg, vlak bij de kruising met de Klaprozenweg, viel een schot.

Een enkele kogel trof Saban Berk door het hoofd.

Hij overleefde het niet.

De dader vluchtte in een grijze BMW met vervalste kentekenplaten.

De auto werd later gevonden in Zaandam, maar van de schutter geen spoor.

Zeven jaar later is de zaak nog steeds niet opgelost.

Dit is het verhaal van Saban Berk, een man die geliefd was in zijn buurt, en de moord die tot op de dag van vandaag vraagtekens oproept.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Los Angeles, januari 1947.

De oorlog was voorbij, de stad groeide en in de Amerikaanse verbeelding stond Californië voor zon, kansen en een nieuwe toekomst.

Achter dat glanzende beeld lag echter ook een stad vol schaduwen: tijdelijke mensen, gebroken dromen, armoede, ambitie en een krantenwereld die leefde van sensatie.

In die spanning tussen belofte en verval zou een zaak ontstaan die de naam Los Angeles voor altijd aan één van de beroemdste onopgeloste moorden ter wereld zou verbinden.

Op woensdag 15 januari 1947 werd op een braakliggend terrein in Los Angeles het lichaam gevonden van de 22-jarige Elizabeth Short.

Ze was jong, onbekend bij het grote publiek, en zoals zovelen naar Californië gekomen met een droom die groter was dan haar leven tot dan toe.

Binnen enkele dagen zou ze niet langer Elizabeth Short zijn, maar de Black Dahlia, een naam die haar in de geschiedenis zou verankeren en haar tegelijkertijd van zichzelf zou afsnijden.

Wat volgde was niet alleen een politiedossier, maar een cultureel trauma.

De moord was zo gruwelijk en zo raadselachtig dat ze meteen voer werd voor journalisten, roddelkolommen, fictieschrijvers en later generaties true crime vertellers.

En juist omdat de zaak nooit definitief werd opgelost, bleef ze groeien.

Elke nieuwe theorie voegde een laag toe, maar geen enkel antwoord sloot de deur.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Mijn informatie haal ik voornamelijk online, net als voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Stel je Utrecht op een zomerochtend voor.

De stad is in beweging. Fietsers trekken voorbij, winkels gaan open, iemand zet een raam op een kier, ergens ruikt het naar koffie en asfalt dat langzaam opwarmt.

Aan de Gruttersdijk staat een huis waar ooit een vrouw woonde die voor veel mensen simpelweg oma Bindi was.

Een vrouw met een geschiedenis, een naam en een bijnaam die in de stad bleef hangen.

Op donderdag 9 juni 2005 viel die routine stil.

Wat er die ochtend precies gebeurde, weet niemand met zekerheid.

Wel dat er een vrouw werd gevonden, dat haar huis sporen van geweld vertoonde en dat de waarheid bijna twintig jaar later nog altijd niet volledig naar boven is gekomen.

De tijd heeft de zaak ouder gemaakt, maar niet opgelost.

En toch blijft haar naam klinken.

In artikelen, in televisiesegmenten, in gesprekken van nabestaanden, in nieuwe oproepen om te praten.

Elke keer dat haar zaak weer opduikt, is dat een teken dat ze niet vergeten is.

Misschien is dat het enige wat een onopgeloste moord soms nog kan krijgen: geen eindpunt, maar wel herinnering.

Voor de familie is dat niet genoeg.

Zij leven niet van herinnering alleen.

Zij leven met de vraag wat er werkelijk is gebeurd, met de hoop dat iemand nog spreekt en met het besef dat de stilte lang heeft geduurd.

Maar voor de rest van ons is het een uitnodiging om te blijven kijken naar wat niet mag verdwijnen.

Een vrouw.

Een huis.

Een ochtend in juni.

En een vraag die door de jaren heen nog steeds niet beantwoord is.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Het is woensdagavond, 22 juli 2015.

Een warme zomerdag loopt langzaam ten einde in Broken Arrow, een rustige buitenwijk van Tulsa, Oklahoma.

De zon is al onder, maar de hitte hangt nog in de lucht.

Straten liggen er stil bij.

Hier en daar brandt nog licht achter de ramen.

Televisies staan aan.

Gezinnen komen tot rust.

Op Magnolia Court is het niet anders.

Een doodlopende straat, netjes onderhouden, omringd door bomen.

Een plek waar niets lijkt te gebeuren.

Waar buren elkaar groeten, maar zich verder niet met elkaar bemoeien.

Op nummer 709 staat een huis dat nauwelijks opvalt.

En juist dat maakt het zo gevaarlijk.

Want achter die voordeur, buiten het zicht van de wereld, staat iets te gebeuren wat deze stad voorgoed zal veranderen.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Mijn informatie haal ik voornamelijk online, net als voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Op de koude avond van woensdag 1 januari 2014, in de vroege morgen van een nieuw jaar, werd in het rustige Berkel en Rodenrijs een onschuldige man doodgeschoten terwijl hij zijn honden uitliet.

Rob Zweekhorst, 44 jaar oud en directeur van een GGZ-organisatie, had niets met de drugswereld van doen.

Toch werd hij per vergissing het doelwit van een liquidatie die eigenlijk voor iemand anders bedoeld was.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Op vrijdag 25 mei 1979 vertrekt de zesjarige Etan Patz vanuit het appartement van zijn ouders in SoHo, Manhattan, voor wat een gewone schoolochtend had moeten zijn.

Het is de eerste keer dat hij het korte stuk naar de bushalte alleen mag lopen.

Die beslissing lijkt klein, bijna alledaags, maar zou binnen enkele uren uitgroeien tot één van de bekendste vermissingszaken in de Amerikaanse geschiedenis.

Wanneer Etan die middag niet thuiskomt van school, ontdekken zijn ouders dat hij die ochtend nooit in de bus is gestapt en ook niet in de klas is verschenen.

De politie start een zoekactie die dagenlang New York in zijn greep houdt, maar er wordt geen spoor van hem gevonden.

Er zijn geen bevestigde waarnemingen, geen lichaam en geen duidelijke reconstructie van wat zich in de paar minuten tussen woning en bushalte heeft afgespeeld.

Juist dat ontbreken van tastbare antwoorden maakte de zaak uitzonderlijk.

Etan werd niet alleen een vermist kind, maar ook het symbool van een nieuw soort angst in stedelijk Amerika: het besef dat een kind op klaarlichte dag kan verdwijnen in een drukke wijk, zonder dat iemand precies weet wat er is gebeurd.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Mijn informatie haal ik voornamelijk online, net als voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

De moord op Ronald Bakker, een 59-jarige medewerker van een Spyshop in Nieuwegein, werd één van de bekendste en meest brute liquidaties in de Nederlandse misdaadgeschiedenis.

Het was niet zomaar een liquidatie - het was het moment waarop Nederland voor het eerst in volle omvang kennis maakte met het meedogenloze, brutale geweld van Ridouan Taghi en zijn criminele organisatie.

Het was het begin van een patroon dat later bekend werd als "wie praat, die gaat" - een patroon dat tot tientallen liquidaties zou leiden.

Op woensdag 9 september 2015 werd Ronald op de oprit van zijn woning aan de Rendier in Huizen doodgeschoten terwijl hij thuiskwam uit zijn werk.

De schutter, Gerel Palm — een vertrouweling van Ridouan Taghi — overviel hem van dichtbij en vluchtte vervolgens op een zwarte motor.

Later bleek dat Ronald op een dodenlijst was gezet omdat hij met de politie had gepraat tijdens het 26Koper-onderzoek.

De zaak werd meegedeeld in het Marengo-proces, wat leidde tot meerdere veroordelingen voor medeplichtigen, maar de schutter zelf is nog voortvluchtig en blijft een mysterieuze figuur die decennia lang onvindbaar is.

Dit verhaal is niet alleen een verslag van een liquidatie, maar het is een diepte-analyse van hoe de onderwereld reageert op politieonderzoek, hoe een gewone werknemer zonder enig crimineel profiel door toeval in het centrum van de georganiseerde misdaad komt, en hoe zelfs de uitvoerders van liquidaties onvindbaar kunnen blijven.

Het is een verhaal over een familieman, een brutale moord, een spectaculair ontsnapping, en een zaak die de Nederlandse misdaadgeschiedenis voor altijd heeft veranderd.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Het is 31 augustus 1997, middernacht in Parijs.

In een zwarte Mercedes S280 zitten prinses Diana, Dodi Al-Fayed, chauffeur Henri Paul en bodyguard Trevor Rees-Jones, terwijl buiten de flitsen van de paparazzi als bliksem door de tunnel schieten.

De auto raast door de Pont de l'Alma-tunnel, verliest de controle en slaat met een klap tegen pilaar 13.

Voor Dodi en Henri is het direct voorbij; Trevor en Diana zijn zwaargewond.

Diana wordt pas later uit het wrak gehaald en sterft uiteindelijk in het ziekenhuis.

De vraag die daarna bleef hangen, was niet alleen wat er gebeurde, maar vooral wie daarvoor verantwoordelijk was.

De officiële onderzoeken wezen in dezelfde richting: Henri Paul reed te hard, had alcohol en medicijnen gebruikt, en probeerde de paparazzi te ontwijken; ook de fotografen droegen door hun gevaarlijke achtervolging bij aan de tragedie.

Toch ontstonden al snel complottheorieën over het Britse koningshuis, MI6 en een mysterieuze witte Fiat Uno, maar geen van die claims werd ooit bewezen.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Mijn informatie haal ik voornamelijk online, net als voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.

Het was een warme juli-ochtend in Alphen aan den Rijn.

De datum: woensdag 12 juli 2006.

De zon scheen over de Maasstraat, een rustige woonstraat in een typisch Nederlandse wijk met rijtjeshuizen, zorgvuldig onderhouden voortuintjes en fietsen die tegen gevels leunden.

Voor de bewoners was het een dag zoals zovele anderen – een dag om naar het werk te gaan, boodschappen te doen en kinderen naar school te brengen.

Maar voor de familie Wolvers zou deze dag voorgoed het verdriet in hun levensdefinitie worden.

Tamara Wolvers, 28 jaar oud, verscheen die ochtend niet op haar werk.

Voor iedereen die haar kende, was dat direct een alarmsignaal.

Tamara was niet het type dat zomaar verstek liet gaan.

Ze was stipt, betrouwbaar, iemand op wie je kon bouwen.

Als Tamara zei dat ze er zou zijn, dan was ze er.

Altijd.

Haar afwezigheid was zo ongebruikelijk, zo afwijkend van wie ze was, dat haar collega's en familie ongerust werden.

Het was niet alleen een kwestie van 'ze is vast ziek' of 'ze is in slaap gevallen'.

Dit voelde anders.

Dit voelde als: er is iets mis.

Deze podcast draait puur om de feiten – geen aankleding of wat dan ook.

Bronnen

Ik vind mijn informatie vooral online, zo ook voor deze aflevering.

Muziek

De achtergrond muziek is van @soundridemusic.