Umieram powoli

Umieram powoli

By Patryk StępieńFiction
Download on the App Store

Umieram powoli episodes

  • V. Czas się zatrzymał

    Czas się zatrzymał, stanąłem w mroku,

    Nie widząc światła, umieram po trochu,

    Nie widząc ciebie, dziś w smutku tonę 

    Nie widząc siebie, dźwigam niedolę.


    Każde wspomnienie boli jak brzytwa,

    Tnie serce, rozdziera, kto je odzyska?

    Kto je naprawi? Kto je poskłada?

    Złamane serce - to ci obsada.


    Czas się zatrzymał i jak trwać dalej?

    Nie widząc sensu, żyć w tej przegranej?

    Nie widząc wyjścia, wyjść z twego fatum?

    Nie widząc drogi, dać żyć dziś światłu.  

    1 min
  • IV. Następny przystanek: chandra

    Następny przystanek: chandra.


    Brak możliwości przesiadki do błogostanu, 

    Zbyt wygórowane warunki udziału.

    Powoli jedziesz, mina za miną,

    Co u ciebie z tą dopaminą? 

    Słychać ciszę - nie udźwigniesz. 

    Pragniesz krzyku - dziś nie krzykniesz. 

    Stale na życia zakręcie. 

    Dalej jedziesz - dobrze będzie - 

    bez żadnego skutku. 

    Witamy w mieście smutku.


    Przystanek: chandra.

    1 min
  • III. Dawcy łez

    Wiersz z tomiku „Umieram powoli”


    Czerń na mnie i czerń we mnie,

    Choć czerwieńszej nie znajdziesz łzy,

    Wszystko wokół jakoś więdnie,

    Próżno szukać w życiu skry.


    Gdzie te słowa, co miały trwać wiecznie?

    Dziś każdy z nas jest dawcą łez.

    Czas przez palce przecieka haniebnie,

    Bez blasku, wyblakle, po życia kres.


    Gdzieś poza horyzont świt mnie przybliża,

    W piersi zimna stal stworzenia,

    Pustka w oczach poniża.

    Czy w ogóle warto pytać o znaczenia?

    1 min
  • I. Umieram powoli

    Tytułowy wiersz z tomiku „Umieram powoli”


    Patrzę przed siebie, widzę ludzi tłumy,

    Patrzę w siebie, słyszę puste szumy.

    O czym tu pisać, kiedy serce boli?

    Umieram powoli.


    Marzę o bliskości, dotyku twych dłoni,

    Porannym uśmiechu, co pustkę ukoi.

    I tak marząc żyję ciągle w niewoli,

    Umieram powoli.


    A Ty wciąż obok, stoisz nade mną,

    W dzień każdy jasny i nocą ciemną,

    Tak bardzo nie chcę Twojej kontroli,

    Umieram powoli.


    Czuwam z tą myślą, nie tracąc nadziei,

    Że będzie lepiej, że kiedyś się zmieni,

    Lecz duch mój mówi: umierasz powoli,

    On mnie wyzwoli.

    2 min
  • II. W coś trzeba nie wierzyć

    Wiersz z tomiku „Umieram powoli”


    Dobre intencje, stabilność i fach.

    Spirala błędów, potknięcia i strach.

    Wiosna beztroska i zapach bzu.

    Złamane serce, łzy i brak snu.

    Letnie upały, w brzuchu motyle.

    Ponure myśli wciąż w głowy tyle.

    Jesienne spacery, rozmowy bez końca.

    Życie przecięte, znów brak ci słońca.

    Herbata w zimę, ciepło twych rąk.

    Ciężkie powietrze i pusty kąt.

    Pobudka rano a obok ty.

    Wciąż ciężkie myśli, życie chce krwi.

    Wieczorem łóżko, kołdra i sen,

    Rano z powrotem wracasz do łez.


    W coś trzeba nie wierzyć,

    A z czymś się zderzyć.

    1 min

About Umieram powoli

From the publisher's feed

„Umieram powoli” Patryka Stępnia to tomik wierszy pełen smutku i nostalgii, gdzie każdy wers wciąga w świat tęsknoty i melancholii. Poetyckie obrazy ukazują codzienną walkę z przemijaniem, rozpaczą i…