Van hokjes naar puzzelstukjes

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Aldo van Duivenboden over helend onderwijs. Een term die meteen tot de verbeelding spreekt voor mij. Hij kent de pijn van in een hokje gepropt worden en de uitdaging om daaruit te breken. Dit was juist heel vormend voor hem.

Aldo is namelijk een groot-denker en hij stimuleert dat ook graag bij anderen, maar groot-denken is één, uiteindelijk komt het altijd weer neer op kleine stappen tot dat grote doel zetten. In al die kleine stappen zit zoveel kracht, zoveel effect. Daar ben ik het natuurlijk roerend mee eens.

Wat hij herkent in het puzzelstukjes-denken is dat Terugstappen om toe te geven dat je iets zelf niet kunt, heeft twee positieve effecten, geeft Aldo direct aan: erkenning van jezelf (dat je het niet kunt), maar ook erkenning van de ander (dat die het wel kan). Hoe waar is dat? 

Aldo geeft aan dat Helend Onderwijs voor hem gaat over hoe we met elkaar als mensen omgaan, in de breedte in de samenleving. Hij doet dit bij Saxxion Hogeschool. We mogen leren omgaan met 'anders' en  afstappen van de standaardisatie in opleidingen, zegt hij. 

Zeker 30% van de studenten vallen uit tijdens de opleiding. Veel krijgen te horen dat ze hier niet horen, 'ga maar weg', bijvoorbeeld door te weinig studiepunten te halen. In plaats van kijken naar de mogelijkheden, gaan ze met een trauma van school en komen met een nog dieper .

Mensen hebben altijd voorkeuren, interesses, krijgen ergens lampjes in hun ogen van. Precies dat is een taak voor het onderwijs om dat te zoeken. Hier haak ik natuurlijk volkomen op aan, door altijd te kijken naar waar de beweging wél zit. 

'Ophalen bij de bushalte waar ze zijn', zou een mooi streven kunnen zijn. Ongelijke behandeling gaat over dat bieden wat die ander nodig heeft ipv One size fits all.

Luister hier naar de hele aflevering, ik hoop dat hij jou net zo inspireert als mij ;-)

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met met Marie-Louise Benda. Een onderwijsmens noemt ze zichzelf. Momenteel is ze bezig met onderwijs bieden voor kinderen die hier zijn uit Oekraïne. Zelf heeft ze veel ervaring met allerlei posities in het onderwijs, zowel als docent als ook als schoolleider.

We duiken meteen de diepte in. "Mag je ergens bovenuit steken? Mag je ergens heel goed in zijn?" zijn de eerste vragen die Marie-Louise in ons gesprek stelt. We filosoferen even hoe dat zit in Nederland en ik breng mijn eigen ervaring in.

Wellicht - en dat is het spoor dat we op gaan - mogen we af van het 'generalist' zijn... waardoor we mensen met hun talent beter tot hun recht kunnen laten komen. Bijvoorbeeld met meerdere leerkrachten lesgeven aan een grotere groep leerlingen. Met als voordeel... met meerdere ogen kijken naar de leerling. En leren van elkaar.

Marie-Louise is fan van het zogenaamde Unit-onderwijs, wat een direct raakvlak heeft met het puzzelstukjes-denken, omdat het juist uitgaat van de waarde van verschillen. Zo komt expertise veel beter tot uitdrukking.

Als oplossingsrichting ziet Marie-Louise dat het vakonderwijs al veel eerder in het onderwijs betrokken mag worden. Om praktisch talent meer op waarde te schatten, naast cognitief talent. Want er zijn heel veel vakmensen nodig in Nederland...

Dit valt bijvoorbeeld vorm te geven met een stage op de middelbare school, wat - gelukkig - al gebeurt op sommige scholen. Vooral voor kinderen voor wie school niet de plek is, is dit essentieel, om te ontdekken wat er nog meer in een kind zit. Er zijn zoveel wegen naar...

We hebben te werken vanuit ruimte, vanuit vertrouwen, is onze slotsom.

Luister hier naar deze inspirerende aflevering!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Michiel Verbeek, auteur van 'Wie durft deze school aan?', ex-docent en ex-wethouder, met een hele andere visie op hoe het onderwijs, vooral op het middelbare school vormgegeven kan worden.

Hij is een voorstander van de 'tussenruimte', een tijd waarin leerlingen mogen experimenteren & leren, mogen ontdekken wie ze zijn en waar ze blij van worden. Meer de samenleving betrekken bij het onderwijs. Meer wij dan ik.

Ik vind het een waanzinnig interessant idee, want ik wist zelfs op m'n 18e nog helemaal niet wat ik wilde. Wat resulteerde in 3 verschillende studies... dat kan anders & beter, ben ik ook van overtuigd!

Ik spreek met Michiel over zijn ideeën die hij in z'n boek "Wie durft deze school in" heeft uitgewerkt. Hij popelt om ermee aan de slag te gaan. Om een wezenlijke verandering teweeg te brengen op VO scholen, want deze periode is zo vormend voor jongeren. Hij verwondert zich bijvoorbeeld over hoog en laag en ook over het effect van deze niveaus op hoe lang een jongere onderwijs krijgt. Het verschil tussen 4 jaar en 6 jaar is groot en waar is het eigenlijk op gebaseerd?

En we hebben het ook over de samenleving en hoe we jongeren daar wat beter op zouden kunnen voorbereiden. Best een goed plan!

Ik vond het een inspirerend gesprek. Hopelijk jij ook.

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik Jaap Verfelt, de oprichting van Stichting Leerkracht. Iemand die ik natuurlijk persé moest spreken, want heb je het over onderwijs, dan hoor je al vrij snel over deze stichting.

Jaap is vanuit zijn eigen verwondering en frustratie over het leervermogen van docenten van zijn kinderen en die van zijn vrouw op de PABO. Het onderwijs moest beter, vond hij. Zo hoorde hij dat docenten nooit bij elkaar in de lessen komen om elkaars lessen te verbeteren. Uit de hokjes om echt samen te gaan verbeteren. Daarmee maak je van scholen een lerende organisatie.

Jaap werkte jarenlang bij McKinsey en had zich opgewerkt tot partner. Desondanks heeft hij z'n baan opgezegd en startte hij Stichting Leerkracht, in eerste instantie als vrijwilliger. Hij had al veel ervaring om organisaties te verbeteren natuurlijk, maar ervaring in het onderwijs had hij niet. Dus hij is  aan de slag gegaan. Praten alleen leek hem niet zinvol. Hij vond 15 scholen die bereid waren mee te doen, die ook wel hun scholen wilden verbeteren. Samen willen verbeteren wel te verstaan. De verbinding opzoekend.

Zijn missie:

"Elke dag SAMEN een beetje beter!"

De stichting stimuleert autonomie, steun van collega's en vaardigheid van docenten en schoolleiders, bv om feedback vragen. Eén van de opvallende aspecten van Stichting Leerkracht is om bij organisaties, die ook bezig zijn met de lerende organisatie,  langs te gaan, om van hen te leren. Deze bezoekjes worden heel erg gewaardeerd door beide partijen. 

Jaap hoorde terug van docenten dat dit 'het einde van de eenzaamheid' is. Gesprekken gaan weer over onderwijs en hoe dat te verbeteren in plaats van wie het kerstfeest organiseert etc. Er gaat veel energie verloren  in alle rompslomp om het onderwijs heen. Dat hoor ik overigens van veel onderwijs-mensen.

Inmiddels is de stichting niet meer gestoeld op vrijwilligers, dat is natuurlijk geen business-model dat duurzaam is. Daardoor vindt de financiering nu plaats vanuit de scholen die meedoen én vanuit goede doelen fondsen. De organisatie is een ANBI stichting al 50 m/v groot en er doen nu al 1200 scholen mee. Meedoen betekent natuurlijk niet dat de directeur in z'n hokje blijft zitten. Er wordt aardig wat gevraagd van je als school. Maar het levert ook veel op: werkplezier, maar ook echt resultaat, voor de leerlingen. Love that!

Inmiddels is het doelen stellen en er samen  in kleine stappen naartoe werken, ook doorgedrongen in de klassen zelf, bij de leerlingen, groep 7 en 8. En dat werkt.

Wat mij betreft sluiten er nog veel meer scholen aan bij Stichting Leerkracht, dit is geen trend, maar noodzaak!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Danae (spreek uit als Dané) Bodewes (spreek uit als Bodéwus) - ja ik heb flink moeten oefenen om haar naam goed uit te spreken, met de juiste klemtoon enzo. Ik interviewde haar over nieuwsgierigheid en het effect hiervan op leren, op onderwijs. Dat was dan ook onderwerp van haar onderzoek bij Fontys Hogescholen en heeft mede geleid tot een boek. 

Schaamteloos nieuwsgierig, dat is een houding die ze iedereen toewenst.

Daar wordt de wereld mooier van aldus Danae. Nou dat ben ik natuurlijk roerend met haar eens, mijn eigen nieuwsgierigheid heeft me al ver gebracht, al ken ik het ook wel dat ik er om afgestraft werd - "stel toch niet van die moeilijke vragen". Gelukkig heb ik inmiddels van het vragenstellen m'n werk gemaakt.

Danae is er heerlijk bevlogen over en vertelt ook heel concreet hoe je nieuwsgierigheid kunt ontwikkelen, stimuleren eigenlijk liever gezegd. Want ieder mens is het, het hoort bij ons menszijn. En onzekerheid heeft er mee te maken of althans toegeven onzeker te zijn. Daar zit natuurlijk nog best wat taboe op in Nederland. Al hoort dat net zo goed bij ons menszijn.

Al heeft het woord nieuwsgierigheid gelukkig niet zoveel negatieve lading bij de meeste mensen, het wordt geassocieerd met speelsheid, met een soort losheid, die het aantrekkelijk maakt.

Ik vond het een heel vermakelijk en interessant gesprek. Ik hoop jij ook!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag sprak ik met Astrid Ottenheym, bestuurder Passend Primair Onderwijs Noord-Kennemerland in  over de complexiteit van de wereld. Juist die complexiteit zorgt voor het denken in hokjes, om het te simplificeren. Voor je het weet denken we vanuit dat hokje dat dát de waarheid is. We realiseren ons niet dat we denkfouten maken, oordelen, zonder dat te checken bij de ander. Maar we gaan vervolgens wel handelen vanuit dat beeld.

Astrid komt dagelijks haar bed uit voor kinderen,  met name de kinderen die buiten de boot dreigen te vallen, door deze manier van denken en handelen.

Sociale interactie zou bij uitstek op school op een veilige manier geoefend mogen worden, een school is een soort mini maatschappij tenslotte.

Astrid is bij uitstek iemand die altijd op zoek gaat naar andere perspectieven, om uit het hokje te komen. Erkennen dat we allemaal denkfouten maken, dat we niet alles weten en dat creëert ruimte om andere mogelijkheden te zien. Met andere ogen kijken. En dit gebeurt vooral in dialoog.

Ze kijkt niet alleen naar de mogelijkheden, maar zeker ook naar de achtergrond van hoe het nu is en wat het ons gebracht heeft.

Ook spreken we over beweegredenen. Of de actie versterkend werkt of juist niet. Helpen kan soms bekrachtigend werken, maar niet als je een reddende rol inneemt. Dit is super belangrijk in het onderwijs, die reddende neiging kan makkelijk ontstaan namelijk, zeker bij kwetsbare kinderen. Astrid vindt eigenlijk dat elke leraar zou mogen onderzoeken voor zichzelf vanuit welke beweegredenen ze bewegen.

Hiermee verdwijnen de oordelen en de eigen theorieën en kun je steeds vrijer kijken. Wat ook helpt is de verwachtingen die we denken dat anderen van ons hebben, te bespreken en te onderzoeken. Pas als het op tafel ligt, kun je er iets mee.

Openheid, kwetsbaarheid en onderzoekend vermogen is de sleutel naar een andere wereld.  Ook dit onderkent Astrid in haar rol, ook richting haar eigen team. Dit is dan ook de reden om gezamenlijk een eco-systeem te bouwen met mensen met verschillende rollen om een kind te versterken, tot ontwikkeling te brengen, zijn of haar potentieel te laten ontdekken. Veel meer integraal, holistisch.

Samen is het toverwoord...

Astrid is een verbinder tot en met, ze legt bruggen tussen kinderopvang, onderwijs en zorg, via Met Andere Ogen , vanuit een gedeeld verlangen om dwars door de systemen heen te gaan werken aan iets gemeenschappelijks. Niet gericht op vechten tegen Den Haag, maar juist lokaal aan de slag met elkaar. ‘Groter denken, kleiner doen’. 

Wat me treft in dit gesprek is de gelijkwaardige manier van kijken die Astrid heel normaal vindt, maar dat nog niet voor iedereen is. We mogen dieper gaan kijken. 

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag sprak ik Bart Heeling, leerkracht in het speciaal onderwijs en echt iemand om te volgen op LinkedIn. Hij noemt zichzelf situationeel omdenker en dat kan ik wel beamen. Hij doet de dingen echt wezenlijk anders, in het klein, maar daarmee in het groot, juist omdat hij het deelt. Hij is zich bewust van zijn voorbeeldrol en dat is maar goed ook.

We hebben het over hoe hij in de klas met de kinderen communiceert, heel helder en onpersoonlijk. Onpersoonlijk in de zin van dat hij zich ervan bewust is dat hun gedrag niet op hem persoonlijk gericht is. Dit werkt enorm de-escalerend, waardoor de kinderen iets duurzaams leren van iedere situatie en niet alleen als de docent in de klas is. 

We hebben het ook over complimenten, in het speciaal onderwijs is het verstandig om vooral aan te moedigen op het proces en niet op het resultaat te sturen. Complimenten geven kan wel, maar alleen vluchtig om te voorkomen dat er een reactie plaats hoeft te vinden. Veel kinderen hebben namelijk trauma's opgelopen en daardoor een negatief zelfbeeld gekregen. Daardoor past dat compliment niet bij hun zelfbeeld en zullen ze dat dus meteen afwijzen als ze die kans zouden krijgen. 

Die paralel zie ik overigens bij volwassenen ook, die willen ook vaak (negatief) reageren op een compliment. De kunst is daarom om niet te reageren, maar juist te ontvangen.

Bart ziet dat deze andere - zachtere en toch heldere - aanpak zo hard nodig is om het potentieel eruit te halen wat er in zit. We mogen naar meer bewustwording toe.  Je mag je bewust worden dat je als mens voor de klas staat, met al je bagage. Dit geeft een grote verantwoordelijkheid. Dat ieder kind het naar zijn zin heeft en zich gezien voelt. En ja dat kan ook met een grote klas.

Bart geeft een prachtig praktisch voorbeeld hoe je een fijne sfeer kunt neerzetten in de klas. Hoe je je woorden kiest, bepaalt alles. Hij spreekt enorm aan op de eigen verantwoordelijkheid van kinderen, waarmee hij ze ook invloed geeft. Ook stuurt hij op interesses en minder op talenten, wat ik een hele mooie vind. Niet ieder (klein) kind weet tenslotte al waar hij of zij goed in is, maar wel wat hem of haar interesseert.

Wat me treft in dit gesprek hoe liefdevol én helder Bart zijn vak verstaat!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag sprak ik met Claire Boonstra, iemand die ik absoluut aan mijn tafel wilde hebben als gast, want zeg je onderwijsvernieuwing, dan zeg je Operation Education.

Deze dame heeft een enorm track-record in onderwijsvernieuwing (sinds 2012), al komt ze zelf oorspronkelijk niet uit het onderwijs. Ze voelde - toen ze werkzaam was in het bedrijfsleven - vanuit haar tenen dat het totaal anders moest. Haar verwondering over de aansluiting wat het bedrijfsleven nodig had en wat het onderwijs bood werd haar drive. Ze hield hier een TED talk over en ontving letterlijk duizenden reacties van mensen die ze had mogen raken, dit maakte de urgentie voor haar nog duidelijker.

Claire stelde altijd 'waarom' vragen, maar het bleek dat heel veel mensen eigenlijk ook niet wisten waarom alles zo is zoals het, vanuit daar zijn de 'onderwijsvragen' uit voortgekomen. Waarom zijn er jaarklassen? Waarom moeten kinderen stilzitten? etc

Claire legt uitgebreid uit hoe dit allemaal zo gekomen is, historisch gezien. Hoe het denken belangrijker werd dan onze goddelijkheid, wat het nut is van 'de gemiddelde mens' is, hoe onderwijs opbrengstgericht kon worden en hoe hoger en lager is ontstaan. Pijnlijk om te horen, maar ook begrijpelijk. En begrijpen hoe het zo is gekomen, is al een weg richting de oplossing.

Hieruit is de CITO ook ontstaan, dat heeft een functie, het onderwijs blijkt een sorteermachine te zijn, de percentages zijn van te voren al vastgelegd hoe de verdeling VMBO, HAVO en VWO is. Zelfs de kleurtjes werken mee aan de verdeling, die vertellen je als kind direct waar het nog moet verbeteren. Zo leren we natuurlijk dat we alles kunt verbeteren, wat klinklare onzin is. Claire vertelt ook nog hoe die CITO is opgebouwd, best schokkend...

Taal en rekenen is waar steeds weer opnieuw op wordt ingezet, nu ook weer in de jaarlijkse 'de Staat van het onderwijs', wat net gepresenteerd is. Dit blijken echter ook de vakken te zijn die makkelijk te toetsen zijn.

Inmiddels is Operation Education een heuse beweging, waar heel veel mensen bij aansluiten. Hierbij is het gesprek over de bedoeling van het onderwijs leidend. Dit gesprek is wat Claire steeds weer opnieuw aanzwengelt.

De 3 -ledige bedoeling van het onderwijs:

• Leren ontdekken wie je bent, waar je voor staat, waar je naar toe wil bewegen, je eigen unieke en volledige potentieel leren ontketenen 
• Samen het leven leren en samen leren leven
• Verantwoordelijkheid leren nemen over je eigen leven en over de samenleving waarnaar we streven.

Iedereen is het hier overigens roerend mee eens. Er zijn echter drie niveaus waardoor het nog niet op grote schaal anders gaat. Punt is dat iedereen naar iedereen wijst. Punt is dat het diepgewortelde gewoonte is geworden. Punt is dat ik zelf niet genoeg lef heb om het anders te doen.

Claire wil graag de leiders in het onderwijs weer terugbrengen naar hun essentie, zij zijn de voorbeeldmakers, zij leven voor hoe het anders kan. Deze beweging is natuurlijk wezenlijk om duurzaam een verandering op gang te brengen. Ook de docenten hebben hun eigen ik-je te (her)vinden en toe te geven dat ze niet alle antwoorden hebben. Dat is vaak nieuw voor ze, persoonlijke ontwikkeling is in het onderwijs sowies

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Esther van der Werf, die al jaren schoolleider is in het basisonderwijs. Ik kwam haar tegen op een launch van het tijdschrift LEVEN. We raakten meteen in gesprek over het onderwijs en waar dat voor haar anders moet.

Wat haar anders maakt dan anders, is dat Esther echt talentgericht organiseert op de scholen waar ze werkt, we zetten veel te snel mensen - ook kinderen - in hokjes. Bijvoorbeeld een diagnose... Voor je het weet vul je alles in en vergeet je te kijken naar het kind of naar de docent.

Er moet allereerst vertrouwen zijn om iets op te kunnen bouwen, op een school. Voor Esther gaat het over interesse tonen in elkaar, maar ook waardering naar elkaar uiten. Esther werkt vanuit haar intuitie en stemt goed af op wat de ander nodig heeft. Ze kiest altijd vanuit een positief gezichtspunt anderen benaderen, dat is voor haar volkomen normaal.

Tijd, werkdruk is echter waar iedereen dagelijks tegenaan loopt. Esther heeft als regel gesteld dat iedereen om 16.15 - 16.30 uur naar huis gaat en daar houdt iedereen elkaar scherp op.  Zo loopt ze zelf een rondje in de school en mensen houden inmiddels ook met elkaar de tijd in de gaten. Zo is ze bewust bezig met de werk-privé balans. Je hebt namelijk de hele dag als docent keuzes te maken, prioriteiten te stellen. Zo kan een ruzie oplossen in de klas voorgaan op taal afmaken. Die ruimte moet er zijn en het mag vooral ook leuk blijven, energie geven, vindt Esther.

Het onderwijs is zo'n leuk vak, hoe kun je mensen in het onderwijs houden? Dat is een vraag waar vanuit Esther dagelijks werkt.

Ze werkt zelf ook graag als puzzelstukje, sommige taken vindt ze helemaal niet leuk en dan vraagt ze heel makkelijk hulp daarbij.  Zo loopt ze ook graag door de school en is ze ook bij de leerlingen heel betrokken. In haar kantoor zit ze het liefst zo min mogelijk.

De vrijheid in de weg naar het doel, de groei van een kind is de meetlat, is essentieel vindt Esther. "Ieder kind is uniek en heeft talent" is de basis in het onderwijs. Vanuit die bril kijkt ze zelf en de docenten ook. 

Een echte voorbeeldmaker dus. Ik word er blij van!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag sprak ik met Gert van den Heuvel, die al jaren lang interim schoolleider is (meestal in het VO). Hij maakte na 26 jaar werkzaam te zijn in het onderwijs, zowel als docent wiskunde, teamleider en later als schoolleider de overstap naar ondernemerschap, als interimmer. Nu leidt hij scholen bij verander-opgaves, daar waar hij mag zijn. Plannen maakt hij niet, hij pakt zijn opdrachten stap voor stap aan, goed luisterend naar wat er speelt en wat er nodig is.

Gert had helemaal niet persé de ambitie om schoolleider te worden, maar zijn talent werd gezien door zijn leidinggevende. Wat een goud is dat, als anderen mensen iets zien in jou dat je zelf misschien niet helemaal zo zag.

Ik ken Gert al even en hij doet het anders, dat voelde ik al direct. Hij werkt heel duidelijk vanuit het mens-perspectief. Het gaat er hem om een steentje bij te kunnen dragen aan de groei van leerlingen. En als schoolleider ook aan de groei van docenten, van de organisatie zelf.

Openheid & transparantie zijn wat hem betreft van cruciaal belang om op het zachte vlak als op het harde vlak te kunnen opereren.  Juist door altijd open te zijn in wat er gebeurt, over wat hij wel en niet kan, we zijn allemaal mens. Gert is geen interimmer die het even komt fixen, maar gaat er vanuit dat hij met professionals werkt en juist graag deze kennis & ervaring benuttend.

We hebben het ook nog over hoe dan deze manier kan beklijven, als Gert vertrekt. Communicatie is alles daarin, vertelt hij bevlogen. Communicatie naar docenten, naar leerlingen, naar ouders. Gert benoemt heel bewust wat hij van plan is qua openheid & transparantie. En dat is iets wat hij consequent voorleeft, met vallen en opstaan. En ook dat vallen deelt hij.

Iedereen heeft zo'n behoefte om gezien te worden. Zo hebben we het over hiërarchie, die in het onderwijs nog vaak sterk aanwezig is, zelfs op het aan/afwezigheidsbord was dat zichtbaar. Gert heeft hier dus meteen iets aan gedaan, gelijkwaardigheid is de basis in iedere organisatie vindt hij.

"We doen het met elkaar". Gedeeld eigenaarschap is daar een mooi voorbeeld van, dit is dan de manier om met elkaar om te gaan, maar deze manier is nog niet doorgesijpeld naar de inhoud van het onderwijs, daar wordt nog frontaal lesgegeven bijvoorbeeld. Op de Montessori school waar Gert nu schoolleider is, doet dit heel congruent. De jaarklassensystemen zijn hier niet leidend, maar het ontwikkelniveau en de ontwikkelwil van de leerlingen staat centraal. Op dit soort scholen lukt dit in de onderbouw heel goed, maar het punt is dat iedereen in de bovenbouw door hetzelfde hoepeltje moet.

Toch vraag ik me af of de weg naar het hoepeltje niet anders kan... hoe kun je vernieuwing brengen in een bestaand systeem? Daar bomen we nog even over door...

Ik smul persoonlijk van zulke gesprekken, van zulke voorbeeldmakers, ik wens heel veel scholen een Gert!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl