Van hokjes naar puzzelstukjes

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Conrad van Pruijssen, een wereldverbeteraar van formaat. Hij ziet een totaal nieuwe samenleving voor zich (Reinvent Society) en is daar stap voor stap aan aan het bouwen. Hij is bij het onderwijs begonnen, omdat daar voor hem de basis ligt van de nieuwe samenleving. En daarbij is het een manier om veel mensen te bereiken: de leerlingen allereerst, maar natuurlijk ook hun ouders.

Zijn doel is om - samen met een flink aantal meebouwers - 100 scholen in 10 jaar tijd te 'openen', scholen waarbij kinderen zich waargenomen voelen en vanuit hun eigen wil mogen ontwikkelen. Waar leerkrachten werken die het lef hebben het anders te doen en de klassen niet zo overvol zijn, zodat er echte aandacht is. Is de school meer een lerende gemeenschap, waarbij ook ouders meedoen en men samen leert.

In zijn ogen hoeven dit niet allemaal nieuwe scholen te zijn, liever niet zelfs, het kunnen ook omvormende scholen zijn. Wat mij opvalt in hoe Conrad over dit onderwerp praat, is dat hij iemand is die ook helemaal in de wet- en regelgeving duikt. Om te ontdekken waar de ruimte in de regels te vinden is. Zo ziet hij als trend dat veel nieuwe scholen onbekostigd zijn (B3), omdat de initiatiefnemers denken dat dat meer ruimte biedt. Er is echter altijd een inspectie die toetst en zonder bekostiging is het echt heel uitdagend om jezelf te blijven bedruipen (dit heb ik vaker gehoord, oa van Jacqueline van Ewijk van DOE). 

Conrad is van mening dat je met een bekostigde (B1) school meer voor elkaar kunt krijgen, omdat je financiering geregeld is en dat rust geeft. En dat de Wet Meer Ruimte voor Nieuwe Scholen heel veel handvatten biedt om de ideale school neer te zetten, met elkaar, als er voldoende belangstelling is (draagvlak dus). 

Het plan van de ondernemende school zit gedegen in elkaar, er is een Ontwikkel Lab (waar je kunt leren wat de ondernemende school inhoudt en of je dit echt wilt), er wordt gewerkt met gedragen besluitvorming (waardoor elk besluit van iedereen is) en als je JA zegt, stap je de Bouwplaats in. Begeleiding is er volop, Conrad en consorten vindt het essentieel dat iedereen die meebouwt tot in z'n vezels voelt waar dit concept over gaat, van te voren, maar vooral ook in de dagelijkse uitvoering.

Ik heb een hoop geleerd van deze bevlogen man. Dat er veel meer ruimte in de regels te vinden is (goed nieuws), wat de termen B1 en B3 inhouden en waarom je beter voor een B1 school kunt gaan. En dat we stap voor stap richting die nieuwe samenleving bewegen, een samenleving waarin we ons allemaal gezien en gewaardeerd voelen. JA, dit kan echt!

Wat linkjes:

De ondernemende school

www.deondernemendeschool.nl

 De eerste ondernemende school die gaat starten

www.vlc-auryn.nl

 Informatie over gedragen besluitvorming wat gaat over een andere wijze van besturen.

https://www.degrondsteen.nl/47.html

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Jennifer van der Ende over hoe het in het onderwijs heel anders kan. Dit is ze in praktijk aan het brengen als docent op een vernieuwende basisschool en in haar eigen praktijk Je Hart, waarin ze leerkrachten coacht en teams van leerkrachten begeleidt bij  deze verandering. Een combinatie die mij als muziek in de oren klinkt.

Jennifer begon met de PABO met het idee dat ze verbinding wilde aangaan met de kinderen en ze verder brengen in het leven.  Echter de PABO gaf vooral veel structuur, ze herkende zich steeds minder in het plaatje 'leraar' en ging zelfs twijfelen of dit wel haar pad was. Op 3 niveaus lesgeven paste Jennifer bijvoorbeeld helemaal niet, er zijn altijd kinderen die daarbuiten vallen. Dat kon toch niet de bedoeling zijn?

Door een stage in Canada kreeg ze echter een totaal ander licht op de zaak, ze ontdekte hoe er ook zo anders lesgegeven kon worden, hoe ze wel paste, maar het op haar eigen manier mocht doen. Deze kennis en inzichten bracht ze mee terug naar Nederland in de hoop dat daar iets mee gebeurde in de PABO, maar helaas... ze bleef een roepende in de woestijn.

Gelukkig werd er een vernieuwende school opgericht waar Jennifer zich meteen als een vis in het water voelde. Hoe het echt anders kan. JA, op deze manier wilde ze wel docent zijn.

Zo zijn er 4 groepen van 0 tot 13 jaar,, Jennifer werkt met 6 tot 9 -jarigen. Kinderen werken op hun eigen niveau, afgestemd op het leergebied (taal, rekenen etc). Het ziet er nogal chaotisch en vrij uit, maar het is ook juist erg gestructureerd. Het  valt of staat met de kaders die er zijn.  Er wordt veel aan plannen & organiseren gedaan en vanuit wat het kind wil leren gewerkt.

Ook wordt de CITO niet elk jaar afgenomen (ik wist niet eens dat dat kon), wel wordt er getoetst natuurlijk, 2 keer per jaar om te checken of de leerdoelen worden gehaald. Kinderen kijken hier interessant genoeg naar uit in plaats van de stress rondom de CITO. 

Kinderen vinden het heel leuk om te laten zien wat ze hebben geleerd, zo hoort het toch?

Dat het voor de kinderen heel fijn is, wist Jennifer al,, daar had ze voor getekend, maar ook voor zichzelf als docent is het fantastisch. Stoppen met in het hokje passen was de beste keuze die ze gemaakt heeft. Iedereen is zichzelf en elkaars talenten worden benut, ze sluiten in feite als puzzelstukjes op elkaar aan.

Dit gun ik dus iedere docent, iedere school, ieder kind.!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Martin Schravesande van OpenGeestig over zijn docentschap voor jonge mensen die uit het systeem zijn gevallen. 'Moeilijke' kinderen, kinderen die zijn opgegeven, zouden sommige mensen zeggen. Martin ziet dat totaal anders, gelukkig.

We hebben het oa over de PABO, die hij vakscholen voor onderwijs-toediening noemt. Over pedagogiek en hoe dat weer meer in het onderwijs kan worden  toegevoegd, want vanuit een pedagogische bril, zie je hele andere dingen.

"De ontwikkel-wil zit in ieder kind" is zijn overtuiging. Maar er wordt aan getwijfeld of die er wel is, of jonge mensen niet massaal Fortnite gaan spelen als docenten een stapje achteraan stappen. De angst om ruimte te geven is groot, net zoals in het bedrijfsleven valt mij op. 

Als je maar lang genoeg de ontwikkel-wil ontkent, dan wordt het waar. Je krijgt altijd gelijk, zeg ik zelf altijd. Een docent die vraagt 'wat wil je leren?' aan leerlingen... wordt schaapachtig aangekeken, omdat deze vraag nooit gesteld wordt. Ze weten het niet meer, omdat ze niet aangezet zijn om te ontdekken wat ze zelf willen.

Het hokje wordt een nieuwe veiligheid. De docent weet het wel, dat is het dogma. Kleuters leren dit zodra ze op school starten, ze leren af dat ze zelf iets mogen willen.

Met een klas van 20-30 kinderen is het maatwerk natuurlijk wel uitdagend. Maar wil Martin het zelf anders te doen. Hij probeert met de groep - in contact met de kinderen - te zoeken naar wat er op dat moment werkt. Het is elke keer weer balanceren tussen de menselijke behoefte aan structuur én ruimte, vrijheid en rust (oplaadtijd).

In eerste instantie schrikken kinderen zich rot dat ze zelf iets mogen willen, want dan is er ook een kans om te mislukken. Maar met kleine stapjes kan het werken, ziet Martin in de praktijk. Kleine successen ervaren - een klein vlammetje dat je voorzichtig mag aanblazen - zorgt voor groei en ontwikkeling. Er begint eindelijk iets te lukken en dat geeft zelfvertrouwen.

Ook geeft Martin duidelijke kaders , bijvoorbeeld rekening houden met elkaar. Ze mogen zich uiten, zelfs zeggen dat ze niet willen leven, niet voor zich zien dat ook maar iets lukt. Maar wel rekening houdend met elkaar, je hebt het met elkaar te doen tenslotte. Die paralel kan ik ook zo doortrekken naar het bedrijfsleven, naar de samenleving zelfs.   

Ik gun iedereen een docent als Martin. Een docent met aandacht voor wat er in een kind leeft en wat een kind wil leren.

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag trap ik seizoen 4 af met een voor mij oude bekende, Lex Hupe. Toen ik aan onderwijsvernieuwing dacht, dacht ik aan Lex, dus hij heeft iets goed gedaan in z'n branding ;-)

Ik herinner me Lex als een pionier, hij ziet vergezichten die nog lang niet iedereen ziet en altijd is hij bezig met één of meerdere vernieuwende projecten in en rondom het onderwijs. De afgelopen jaren verzamelde hij diverse initiatieven op  het gebied van onderwijs, op een database: zeef.com  (typ 'Hupe' in het zoekveld om zijn verzameling te zien).

Dat klopt nog steeds, as we speak is hij bezig met het ontwikkelen en op de markt brengen van een spel "De Ideale School", we spelen een proefversie tijdens de aflevering. (sorry voor de herrie). En hij is actief in een start-up 'Vertelknuffel' om kinderen te helpen zich te uiten, als het naar een mens even moeilijk is om wat voor reden dan ook. Een supermooi project als je het mij vraagt.

In de afgelopen jaren is hij ook diverse andere initiatieven gestart om kinderen een stem te geven, om ze deelgenoot te maken van hun eigen leerproces. Voorbeelden van scholen waarbij dit veel meer gebeurt zijn er ook al. Wat Lex echter opvalt is dat er onderling nog niet zoveel uitgewisseld wordt. De kruisbestuiving mag groter, vind verbinder Hupe. Ook dat ben ik met hem eens, we mogen juist leren van wat er al geprobeerd is. Wat werkt en wat niet.

We hebben een inspirerend gesprek over wie er centraal mag komen te staan in het onderwijs, wat Lex betreft: het kind! Luister hier...

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Michiel Dietvorst van Pridea over intern ondernemerschap en wat dat te maken heeft met 'Van hokjes naar puzzelstukjes'. Nou veel wat mij betreft...  onthokken vraagt nogal een ondernemende houding, een zelfstartende attitude om het heft van je  ontwikkeling in eigen hand te nemen.

Michiel heeft scheikunde gestudeerd, wat een interessante achtergrond is als je ziet waar hij nu mee bezig is, namelijk meer ondernemerschap opwekken in organisaties. De flip-overs uitrollen en er daadwerkelijk wat mee gaan doen. Hij weet de link overigens heel goed te leggen. Scheikunde gaat namelijk over experimenteren, durven proberen.

In deze tijd is het individualisme sterker aan het worden volgens Michiel, wat draag je bij aan je organisatie, aan de wereld, aan je gezin, dat zijn vragen die relevant zijn. Pas als je dat helder hebt, kun je je eigen rol inkleuren. Kun je je ondernemend gaan gedragen. Tot die tijd ben je overgeleverd aan verwachtingen van anderen.

Michiel is een meester in taal (en wist dat nog niet helemaal, dus dat is leuk) en speelt met flip-overs uitrollen, met dat je in verschillende stadia losmakers en oprapers nodig hebt en duidt de NEE in de 'Van hokjes naar puzzelstukjes' methodiek als 'tijdverspillers', wat de spijker op z'n kop is. Vaak voelt  het namelijk zo, als tijd- of energieverspilling om daarmee bezig te zijn, zeker ten opzichte van wat men wél goed kan én leuk vindt. Dat voelt wel zinvol.

We hebben echt meer creativiteit, ruimte tot zelfontplooiing in organisaties terug te brengen, in plaats van blijven duwen tegen performance, tegen winst. Alles zit al in ons als mensen. We mogen terug naar onze kindertijd, we hebben niets te leren, juist af te leren.

Mensen trots maken op ideeën, dat is Michiels missie.

Een idee is niks als je er niets mee doet. Daar wil hij dan ook het verschil maken. Daarmee wordt de denkkracht losgemaakt, ze hebben heel veel kennis en kunde in huis. Helaas landt deze kennis op een flip-over en die wordt opgerold. En dat was het. Michiel zorgt dat ze juist weer worden uitgerold, zodat er wat mee gebeurt. Hij maakt de vergelijking met boomhutten bouwen, waarbij je de rollen gaat verdelen, wie wat in huis heeft. 

Kortom, het was weer een boeiend gesprek. Luister het hier!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag ben ik in gesprek met Diana van Asten van Artemis Advies. Voor Diana is de persoon, het verhaal, wat je komt brengen het meest belangrijk in haar werk. Ze is begonnen in recruitment, in een omgeving waarbij deze menselijke factor essentieel was. Deze andere manier van kijken naar talent & motivatie brengt veel, vertelt ze.

Diana's kracht is in mijn ogen haar helderheid van uitspreken, ze is altijd duidelijk geweest in het delen van haar ambities, bijvoorbeeld door te delen dat ze niet lang (5 jaar) ging blijven, zelfs een beetje om te prikkelen, om te choqueren. Een mooie innerlijke stevigheid, zoals ik dat altijd noem. Samen resultaten behalen en kritisch zijn over het moment waarop en met wie is voor Diana belangrijk. Ze is al vroeg gaan puzzelen, om te ontdekken wie waar blij van werd om samen resultaat te boeken.  De ontdekking was:

"Het maakte niet uit wie het deed, als het maar gedaan wordt"

Veel leidinggevenden hebben moeite met zichzelf kennen en het hokje durven loslaten, valt Diana ook op. In haar dagelijkse praktijk helpt ze organisaties, zowel ondernemers als HR professionals met eerlijkheid, over wie ze zijn en waar ze goed in zijn.  Kwetsbaarheid laten zien is heel belangrijk. Als je zegt dat je deur open is, maar hij is altijd dicht, dan stoppen mensen met zich uiten, met ideeën komen, met vragen stellen.

"Ik vind het zo zonde dat mensen weggaan of ziek worden, terwijl dat niet nodig is als het gesprek plaats kan vinden."

Diana zet haar de basis van HR op, helaas soms ook weer met functiebeschrijvingen en salarishuizen, die duidelijkheid wordt vaak wel gevraagd. Het wordt voor je het weet weer een keurslijf, maar enige duidelijkheid is ook belangrijk, anders wordt het een chaos. Die gulden middenweg met elkaar vinden is ook haar uitdaging.

Duidelijkheid creëren is altijd haar eerste stap als ze HR gaat opzetten/professionaliseren. Pas als de koers van de organisatie helder is, dan kun je dit vertalen naar rollen/functies en dus personen. Die match moet kloppen.  Ze wil heel graag dat het werkgeluk bespreekbaar wordt en dat daarmee het verzuim flink daalt. Daar zit zoveel onnodig leed... 

Luister naar dit praktisch inspirerende gesprek!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Esther Mallant van De Wereld van Personeel. Zij helpt ondernemers die geen eigen HR afdeling hebben met allerhande zaken. Ook doet ze graag jaartrajecten met ondernemers met de prachtige titel 'Maximaal Vrij', met als doel om de ondernemers te helpen zichzelf vrij te spelen. Dan gaat het natuurlijk heel erg over het maximaal benutten van talenten in de organisatie, wat direct een mooie link is naar 'Van hokjes naar puzzelstukjes'.

We hebben het over de instrumentele kant van HR en hoe je hier slagen in kunt maken, zonder de structuur helemaal los te laten. Sterker nog, in de organisaties waar Esther werkt hebben juist vaak net iets meer structuur nodig, omdat ze groeien.

Een mooi uitgangspunt van Esther is dat mensen graag willen bijdragen en het gevoel willen hebben dat ze iets zinvols hebben gedaan.  Ze gaat als ze aan de slag gaat altijd uit van de cultuur in de organisatie, vaak is dit hoe de ondernemer zelf in elkaar zit. Vanuit daar kun je dan aansluiten met wat er nodig is, wat daar werkt qua instrumentarium. Hoe los of juist strak ze worden ingericht. Een gamebedrijf heeft een andere cultuur en heeft dus ook andere instrumenten nodig dan bv een accountantskantoor.

Congruentie en consistentie vindt Esther heel belangrijk, dat zijn de factoren die maken hoe  succesvol het bedrijf is, dus dat gat dichten is een hele belangrijke.

Vervolgens filosoferen we verder over beoordelen & belonen en rollen we door met praten over verwachtingen (want daar gaat het vaak mis) en waardering. Een superinteressant onderwerp waar het juist heel erg belangrijk is om consistent te zijn, omdat het dan past bij de organisatie zelf.

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Mirjam Boxen, verse auteur van het boek 'Routes naar vernieuwend leiderschap'. Ze was eigenlijk helemaal niet van plan een boek te schrijven, ze was 'gewoon' aan het onderzoeken wat nou vernieuwend leiderschap is, in deze tijd. Ze interviewde allerlei in haar ogen vernieuwende leiders in 2019 en 2020 en ontdekte vooral in het praktische allerlei raakvlakken.

Iemand vroeg haar 'Waarom maak je er geen boek van?' en zo was het idee geboren. De lancering vindt in april 2022 plaats, maar ze had al een exemplaar mee naar de opname, dus ik heb hem al mogen doorbladeren. Ik vind het altijd iets magisch, een boek. Een bundeling van zoveel inzichten en kennis om door te geven, daarom hou ik zelf ook zo van schrijven. En ook een onzichtbaar lijntje met je lezers, mensen die je mag raken, soms aan de andere kant van de wereld. Ook dat heeft Mirjam al mogen ontdekken, terwijl haar boek nog vers van de pers is.

We hebben het over hoe vernieuwing en verandering plaatsvindt: in de praktijk. Door te kijken naar jezelf (ik noem het helicopteren) en daarmee een keuze-moment voor zichzelf te creëeren. Bijvoorbeeld door jezelf als leider geregeld af te vragen of je nog wel lol hebt in wat je doet. Als je als leider geen lol meer heb, kan hij ook niet het goede voorbeeld geven. Wat Mirjam sowieso opviel is hoe bewust deze leiders omgaan met zichzelf als instrument. Ook zijn eigenheid en leidende principes heel belangrijk in hoe deze leidinggevenden de dagelijkse praktijk vormgeven, ook al hebben ze net zo goed volle agenda's en stakeholders.

'Het kan dus wel, als je waarden maar kloppen met hoe je het vormgeeft in de praktijk'

Mirjam komt er eigenlijk achter dat ze puzzelstukjes gesproken heeft, terwijl we zo praten. Echte unieke persoonlijkheden die zichzelf heel duidelijk meenemen in hun werk. Zichzelf in hun rol zetten, zegt ze terwijl ze in de lucht bijna automatisch een hokje tekent ;-) oeps een puzzelstukje dus...

In deze tijd - waarin we zoveel vragen hebben die we met elkaar op te lossen hebben - hebben we zo duidelijk anderen nodig en ook ander leiderschap. We hebben het samen te doen. Je mag een stap terugnemen als leidinggevende volgens Mirjam, ' je hoeft het niet allemaal zelf te doen en weten', maar juist open leren staan voor vernieuwing, ook uit onverwachtse hoeken in de organisatie.

We mogen, zegt Mirjam, tussen de hokjes van het organogram op zoek gaan naar innovatie, naar eigenheid, naar verbinding. Nou daar ben ik het natuurlijk roerend mee eens!

Luister vooral naar dit inspirerende gesprek!

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Nicole Hanegraaf van Van Binnenuit (haar bedrijfsnaam). Via LinkedIn kennen wij elkaar, we connecten op 'van binnenuit' verandering willen bewerkstelligen. Nicole doet dit met veel passie en bevlogenheid in het onderwijs, waar ze haar hele carrière in gewerkt heeft. 

Ze voelt zich eigenlijk nog steeds juf, ondanks dat ze ook intern begeleider en zelfs directeur is geweest bij meerdere scholen. In de rol van directeur had ze wat meer afstand van de werkvloer, waardoor ze scherp zag dat er van alles anders moet. 

Ze vertelt "Het onderwijs is een eeuw geleden gestandaardiseerd en dat was toen ook heel logisch. Onderwijs was daarvoor niet voor iedereen beschikbaar, maar moest dat wel worden. Tja dat je dan uitgaat van het 'gemiddelde' kind, dat is best te begrijpen, maar nu niet meer toepasbaar. Wat we inmiddels namelijk allemaal weten over leren & ontwikkelen, wat de samenleving nodig heeft, spreekt dit gemiddelde juist tegen. We hebben veel meer maatwerk te leveren, echt te kijken naar het kind en wat het nodig heeft op dat moment."

Wat ik mooi vind is dat Nicole de intrinsieke motivatie en de drijfveren aanspreekt. Daar zit de veranderbereidheid, heeft ze ontdekt: "Iedere ouder, iedere directeur, iedere leerkracht wil dat het met elk kind goed gaat, daarom kies je voor het onderwijs".

Ook viel het haar op dat toen ze ouders vroeg wat zij nodig vonden voor hun kind, dat dit steevast wat anders was dan wat ze aan het doen waren. Voor Nicole was dit daarom op enig moment hét moment om hier wat aan te gaan doen.

Met haar ruime ervaring in haar rugzak is ze daarom als ondernemer aan het werk om deze beweging voor elkaar te krijgen.  We zijn het met elkaar eens dat het startpunt 'anders kijken' is, zowel vanuit de bestuurders als de docenten, naar zichzelf, elkaar en naar de kinderen. 

"Kunnen we niet gaan doen wat we voelen dat goed is?" is haar gevleugelde vraag, die deze beweging in gang zet. En mijn antwoord daarop is natuurlijk een dikke JA!

We geloven beide in een wereld waarin we een beetje liever zijn naar elkaar. Dat iedereen voelt dat ie van waarde is. Dat je er mag zijn.

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl

Stuur me vooral een berichtje 🙏🏻

Vandaag spreek ik met Marcel Nicolaas, eigenaar van Seats2Meet Utrecht, waar deze podcast wordt opgenomen. Een tijdje terug sprak ik Mariëlle Sijgers over de visie achter het 'personeelsbeleid' bij Seats2Meet en dat vond ik al heel inspirerend. Marcel doet het dagelijks, hij brengt de visie in praktijk, op deze inspirerende en bruisende plek waar werken, vergaderen & ontmoeten samenkomt tussen zzp-ers, organisaties en overheid.

Ik ken deze plek al vanaf het begin van mijn ondernemerschap (2008/2009) en heb de sfeer altijd fantastisch gevonden, er wordt vanuit overvloed gedacht & gewerkt en dat merk je. Ook mijn Train de Trainer programma's organiseer ik bij Seats2Meet om die reden. Het voelt als thuiskomen.
 
Dat kan niet anders dan gestoeld zijn op een hele heldere visie die in praktijk gebracht wordt, zoals ze hun gasten behandelen, zo zijn ze ook naar hun medewerkers. Marcel vertelt er levendig over hoe hij 'out of the box' ging denken toen hij stopte met zijn baan, benieuwd was naar wat er nog meer in de wereld was. Hij heeft het niet bepaald van huis uit meegekregen, zijn ouders zijn nog van de generatie 'Van werken ga je niet dood', 'Je moet hard werken voor je geld' en 'Spreken is zilver, zwijgen is goud. 

Hij heeft ook hele andere - ploeterende - ervaringen, bij organisaties waar het meer traditioneel georganiseerd was, beoordelingssystemen, functiebeschrijvingen, etc. Marcel kreeg wel geregeld nieuwe kansen bij die werkgevers. Maar toch was de maat op enig moment vol. Hij had ergens het geluk dat hij aanvoelde dat z'n emmertje volliep, waardoor hij andere keuzes is gaan maken. Het geloof dat hij de vrijheid kon opzoeken, was sterker.

Het komt dus echt uit hem zelf. Toen hij voor zichzelf begon was één van de eerste besluiten "We gaan niet met functieprofielen werken", samen met zijn compagnons bij Seats2Meet Eindhoven. Ook vakantiedagen-administratie, besloten ze: gewoon niet doen. "Vakantie geven vind ik wel leuk"!

We praten verder over aan de ene kant geloof en ook hoe sterk programmering ook kan werken. En hoe hij voor zichzelf organiseert dat hij vooral z'n geloof kan blijven volgen.  Ook hebben we het nog even over openheid en elkaar aanspreken. Of feedback geven. En hoe lastig dat is. Maar de conclusie is toch: out of the box werkt het toch een stuk fijner dan in the box.

Ik had zo nog een uur door kunnen praten, maar helaas moest ik  op enig moment weg (waardoor de aflevering wat korter is dan normaal).

Support the show

Het is mijn missie om Nederland te onthokken. Want niemand past in een hokje, dat doet geen recht aan de hele mens, weet ik uit mijn ruime HR ervaring. Er is een alternatief nodig om meer ruimte te bieden aan talent. Om te bouwen aan vertrouwen, verbinding & veiligheid. Laten we puzzelstukjes vormen, samen een geheel vormen, allemaal even waardevol!

Meer over mij en mijn werk: www.judithwebber.nl