จากลูกคนงานเหมือง กลายเป็นผู้ผลิตน้ำมันรีไซเคิลมูลค่าธุรกิจปีละกว่า 1,500 ล้านเหรียญไต้หวัน

   หลี่อี้ฟา (李義發) ประธานบริษัท CHANT OIL (承德油脂) ได้เปลี่ยนน้ำมันเสียให้กลายเป็นทองคำสีเขียว(อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม) เป็นผู้ผลิตไบโอดีเซลรายใหญ่ที่สุดในไต้หวัน และยังขยายตลาดส่งออกผลิตภัณฑ์ไปทั่วโลก เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2024 เขาได้รับรางวัลดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวัน (NTNU) หรือซือต้าที่เขาจบการศึกษาโดยได้รับทุน เขาได้รับการยกย่องในฐานะผู้นำองค์กรที่มีความรับผิดชอบต่อสังคม (ESG) ผู้บุกเบิกเศรษฐกิจหมุนเวียนที่ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น และมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมการเปลี่ยนแปลงพลังงานและการพัฒนาที่ยั่งยืนของไต้หวัน

ปี 2023 บริษัท CHANT OIL ส่งออกไบโอดีเซลไปยังยุโรปเกินกว่า 60,000 ตัน 

   หลี่อี้ฟา ประธานบริษัทน้ำมันรีไซเคิล เกิดในปี 1937 ที่เขตซู่หลิน นิวไทเป เขาสำเร็จการศึกษาสาขาฟิสิกส์และเคมีจากมหาวิทยาลัยซือต้าในปี 1961 จากนั้นได้ก่อตั้งบริษัท CHANT OIL (承德油脂) เพื่อรีไซเคิลน้ำมันปรุงอาหารจากทั่วไต้หวัน และผลิตไบโอดีเซลคุณภาพสูงที่โดดเด่นไม่เหมือนใครในโลก เป็นโมเดลการผลิตตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน การวิจัยและพัฒนาพลังงานชีวมวลเป็นเป้าหมายหลักที่เขาร่วมมือกับบริษัทปิโตรเคมีชั้นนำระดับโลก เช่น British Petroleum, Shell Oil, Repsol (บริษัทน้ำมันของสเปน) และในปีนี้ยังได้ลงนามบันทึกความร่วมมือด้านพลังงานชีวมวลกับ China Petroleum Corporation (中油) เพื่อสนับสนุนอุตสาหกรรมพลังงานสีเขียวในไต้หวัน

แผนผังกระบวนการผลิตไบโอดีเซล

   บริษัท CHANT OIL (承德油脂) มีบทบาทสำคัญในการรีไซเคิลน้ำมันปรุงอาหารที่ใช้แล้วทั่วไต้หวันเกือบ 90% หรือประมาณ 70,000 ตันต่อปี โดยนำน้ำมันเหล่านี้มาแปลงเป็นไบโอดีเซลคุณภาพสูง ผ่านกระบวนการเร่งปฏิกิริยาเคมีและเทคโนโลยีการกลั่น โรงงานของบริษัทตั้งอยู่ในเขตซานเสีย นิวไทเป และโต่วลิ่ว เมืองหยุนหลิน ด้วยเทคโนโลยีการผลิตน้ำมันที่ครบวงจร ทำให้ไบโอดีเซลที่ผลิตมีคุณภาพดีกว่าเกาหลีใต้และจีนแผ่นดินใหญ่ แม้แต่ผู้ซื้อในยุโรปและอเมริกาก็หันมาซื้อจากบริษัท CHANT OIL ในปี 2023 เฉพาะการส่งออกไบโอดีเซลไปยังยุโรปเกินกว่า 60,000 ตัน สร้างมูลค่าธุรกิจปีละกว่า 1,500 ล้านเหรียญไต้หวัน

   น้ำมันปรุงอาหารใช้แล้วจาก McDonald's, KFC, Mos Burger และผู้ประกอบการรายอื่น ๆ ล้วนเป็นแหล่งวัตถุดิบสำคัญสำหรับการผลิตไบโอดีเซล หลี่อี้ฟา ผู้ก่อตั้งบริษัท CHANT OIL อธิบายว่าเทคโนโลยีที่ใช้ในปัจจุบันเริ่มจากการขจัดความชื้นและสิ่งสกปรกออก จากนั้นเติมเมทานอลและใช้เบสเข้มเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา เพื่อเร่งปฏิกิริยาทรานส์เอสเทริฟิเคชัน (transesterification) ของเมทานอลและน้ำมัน เปลี่ยนน้ำมันให้เป็นกรดไขมันเมทิลเอสเทอร์ (ไบโอดีเซล) และกลีเซอรีน สุดท้ายจะนำมาผ่านกระบวนการกลั่นภายใต้สภาวะสุญญากาศและอุณหภูมิสูง เพื่อให้ได้ไบโอดีเซลคุณภาพสูงที่ใสและปราศจากสิ่งเจือปน

ไบโอดีเซลคุณภาพสูงใช้กับรถยนต์ทั่วไปได้

   ทางกระทรวงสิ่งแวดล้อม ได้ทำการทดสอบพบว่า การใช้ไบโอดีเซลสามารถลดอนุภาคแขวนลอยในก๊าซไอเสียได้ถึง 47% ลดคาร์บอนมอนอกไซด์ได้ 48% และลดสารก่อมะเร็ง เช่น โพลีไซคลิกอะโรมาติกไฮโดรคาร์บอน ได้ถึง 80% นอกจากนี้ยังลดสารประกอบซัลไฟล์ที่เป็นมลพิษทางอากาศได้ 100% คุณหลี่อี้ฟา ยังเน้นย้ำว่า การอนุรักษ์พลังงานและลดคาร์บอนเป็นสิ่งจำเป็น โดยการใช้ไบโอดีเซล 50,000 ถึง 60,000 ตันต่อปี สามารถลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ได้ถึง 150,000 ถึง 160,000 ตัน และช่วยปรับปรุงปัญหามลพิษทางอากาศได้อย่างมีประสิทธิภาพ

   สำนักงานพลังงานระหว่างประเทศ (IEA) กำหนดแผนที่จะยุติการใช้พลังงานจากปิโตรเคมีภายในปี 2050 และแทนที่ด้วยพลังงานทดแทนทั้งหมดเพื่อบรรลุเป้าหมายความเป็นกลางทางคาร์บอน ด้านรัฐบาลไต้หวันได้กำหนดเป้าหมายในการผลิตพลังงานหมุนเวียนให้ได้ 20% ภายในปี 2025 และกำหนดให้ผู้ใช้ไฟฟ้ารายใหญ่ใช้พลังงานหมุนเวียนอย่างน้อย 10% ในปีเดียวกัน นอกจากพลังงานลมและพลังงานแสงอาทิตย์ที่หลายคนคุ้นเคยแล้ว ไบโอดีเซลยังเป็นอีกหนึ่งพลังงานที่มีศักยภาพในการช่วยให้รัฐบาลบรรลุเป้าหมายด้านการเปลี่ยนแปลงพลังงานตามนโยบายนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

โรงงานบริษัท CHANT OIL ที่ตั้งอยู่ในเขตซานเสีย นิวไทเป

   หลี่อี้ฟา ประธานบริษัทน้ำมันรีไซเคิล ระบุว่าเทคโนโลยีการผลิตพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลมยังคงมีข้อจำกัดในเรื่องการผลิตไฟฟ้า เนื่องจากต้องพึ่งพาสภาพอากาศเป็นอย่างมาก ซึ่งอาจทำให้พลังงานที่ได้ไม่เสถียร อย่างไรก็ตาม ไบโอดีเซลไม่ประสบปัญหาเช่นนี้ นอกจากการใช้น้ำมันปรุงอาหารที่ใช้แล้วในการผลิตไบโอดีเซล ยังสามารถนำน้ำมันพืชที่ไม่สามารถบริโภคได้เข้ามาเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในโรงไฟฟ้า หรือใช้โดยผู้ประกอบการในการผลิตไฟฟ้าสำหรับใช้เองได้

   ปัจจุบันมีเทคโนโลยีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเครื่องยนต์ดีเซลที่ได้รับการพัฒนาขึ้น ซึ่งสามารถใช้ไบโอดีเซล 100% ในการผลิตไฟฟ้าโดยตรง ตัวอย่างเช่น โรงไฟฟ้า FRI-EL ACERRA ในอิตาลี และโรงไฟฟ้า Sankei Fukuchiyama ในญี่ปุ่น ต่างก็ใช้ไบโอดีเซล 100% ในการผลิตกระแสไฟฟ้า

   นอกจากนี้ เขายังได้สนับสนุนการวิจัยทางวิชาการมาอย่างยาวนาน โดยมีส่วนร่วมในความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยและภาคอุตสาหกรรมกับมหาวิทยาลัยเก่าของเขา เขาได้ลงทุนในการวิจัยพันธุวิศวกรรมของเอนไซม์ พัฒนาตัวเร่งปฏิกิริยาชีวภาพใหม่ และสร้างกระบวนการสีเขียวที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและลดคาร์บอน ผลงานจากความร่วมมือนี้ได้รับการจดสิทธิบัตรในหลายประเทศ

ห้องทดลองที่ บริษัท CHANT OIL ก่อตั้งขึ้น

   ในอนาคต มีแผนที่จะจัดตั้งศูนย์วิจัยเทคโนโลยีการหมักและพลังงานสีเขียวที่วิทยาเขตหลินโข่ว พร้อมทั้งจะเชื่อมโยงระหว่างองค์กรและนักศึกษา เพื่อปลูกฝังบุคลากรรุ่นใหม่และบูรณาการกับเทคโนโลยีล้ำสมัย สำหรับทัศนคติที่นำไปสู่ความสำเร็จ คุณหลี่อี้ฟา ได้ให้กำลังใจนักศึกษาว่า "จงเปิดใจเรียนรู้ พยายามอย่างต่อเนื่องเพื่อความก้าวหน้า เรียนรู้จากความล้มเหลว และก้าวไปข้างหน้าเสมอ หากไม่พยายามอย่างเต็มที่ ก็จะไม่มีโอกาสประสบความสำเร็จ"

ตลาดสดแบบดั้งเดิมในไต้หวันส่งเสริมลดการใช้ถุงพลาสติก

   สำหรับโครงการผลักดันการลดการใช้พลาสติกในตลาดสด 47 แห่งทั่วไต้หวัน ยกตัวอย่างที่น่าสนใจคือตลาดสดหนานเหมิน (南門市場) ซึ่งลดการใช้ถุงพลาสติกได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไล่อิ๋งอิ๋ง (賴瑩瑩) ผู้อำนวยการสำนักงานรีไซเคิล เปิดเผย "การรณรงค์ 3 ประการในการลดการใช้ถุงพลาสติก" ได้แก่:

1. เตรียมถุงชอปปิงมาเองเมื่อซื้อผัก

2. ใส่ผักและผลไม้ไว้ในถุงเดียวกัน

3. ไม่ขอถุงพลาสติกจากทุกแผง

ตลาดสดแบบดั้งเดิมหนานเหมินลดการใช้ถุงพลาสติก

   เฉินถิงฮุย (陳庭輝) ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารตลาดกรุงไทเป กล่าวว่ามาตรการต่อไปของกรุงไทเปคือการส่งเสริมการลดใช้ถุงพลาสติกในตลาดกลางคืน และประสานนโยบายส่วนกลาง สมาคมย่านธุรกิจตลาดกลางคืนของไต้หวันระบุว่ากำลังหารือกับกระทรวงสิ่งแวดล้อมและกระทรวงดิจิทัล โดยตลาดกลางคืนหนิงเซี่ยได้ส่งเสริมการเช่าหม้อที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมาเป็นเวลา 20 ปี และกำลังเร่งผลิตถุงรีไซเคิลที่มีการฝังชิป การลดการใช้ถุงพลาสติกของตลาดกลางคืนจะสำเร็จหรือไม่ เป็นสิ่งที่หลายฝ่ายกำลังจับตามอง

   ทั้งนี้ นับตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม ปี 2018 กระทรวงสิ่งแวดล้อมไต้หวันได้บังคับใช้กฎหมายห้ามร้านค้า 14 ประเภทให้ถุงพลาสติกฟรีแก่ลูกค้า แต่ไม่รวมถึงแผงขายในตลาดสด หลังจากการผลักดันลดการใช้ถุงพลาสติกในตลาดสด เจ้าหน้าที่ได้เยี่ยมชมตลาดสดหนานเหมิน พบว่ามีบางแผงเริ่มไม่ให้ถุงพลาสติกฟรี เช่น แผงขายอาหารทะเลอาหรง (阿榮海鮮號 ) ของเฉินจื้อหลิน (陳致霖) หากลูกค้าต้องการใช้ถุงพลาสติกต้องจ่ายเงิน 2-5 เหรียญไต้หวัน แต่ถ้านำถุงหรือกล่องใส่มาเอง จะได้รับส่วนลด 5-10 เหรียญไต้หวัน เฉินจื้อหลินกล่าวว่าร้านไม่ต้องการสร้างรายได้จากลูกค้า แต่หวังจะสร้างนิสัยในการนำถุงหรือภาชนะมาเอง

   ส่วนแผงขายผักของหญิงแซ่หลี่ (李太太) บอกว่า “เมื่อลูกค้าซื้อหัวไชเท้าและมันฝรั่งที่เปื้อนดิน และซื้อผักหลายๆ ก็คงจะต้องให้ถุงพลาสติกด้วย เพื่อจะได้แยกผักที่เปื้อนดินและไม่เปื้อนดินออกจากกัน” มีประชาชนบอกว่า “บางแผงเมื่อมีลูกค้าหลายคนซื้อของพร้อมกัน เจ้าของแผงคงแจกถุงให้เลย เพราะไม่มีเวลาถามลูกค้าทุกรายว่าต้องการถุงพลาสติกหรือไม่” ดังนั้น ประชาชนที่เตรียมถุงมาเองควรจะรีบยื่นถุงให้กับเจ้าของแผงเพื่อบรรจุสิ่งของ ร่วมกันใส่ใจกับการปกป้องสิ่งแวดล้อม

  กระทรวงสิ่งแวดล้อมชี้ว่า ตลาดสดที่ลดการใช้พลาสติกจะมีจุดรับถุงเพื่อการรีไซเคิลหรือถุงพลาสติกที่สามารถใช้ซ้ำ พร้อมทั้งจัดรถเข็นและตะกร้าชอปปิงเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับลูกค้า ส่วนทางด้านเจ้าของแผงต้องติดคำเตือน "งดใช้ถุงพลาสติก" และพยายามโน้มน้าวให้ลูกค้างดรับถุงพลาสติก กระทรวงสิ่งแวดล้อมคาดว่าตลาดสดที่ร่วมโครงการ 47 แห่งทั่วไต้หวันจะช่วยลดการใช้ถุงพลาสติกได้ 20% หรือประมาณ 65 ล้านใบต่อปี

   หวังเฉวียน (王銓) ประธานสมาคมตลาดสดหนานเหมิน กล่าวว่า ทางสมาคมได้เตรียมป้ายให้เจ้าของแผงติดเอง เช่น “แผงนี้ไม่ให้ถุงพลาสติกฟรี หากต้องการจะต้องจ่าย..... เหรียญไต้หวัน” อย่างไรก็ตาม แผงขายของส่วนใหญ่ยังมีหวั่นเกรงว่าลูกค้าจะไม่ร่วมมือ ทางสมาคมหวังว่ารัฐบาลควรออกกฎระเบียบบังคับ

   สำนักงานคุ้มครองสิ่งแวดล้อมกรุงไทเปได้จัดกิจกรรม "ตลาดสดหนานเหมินลดพลาสติก" สำหรับลูกค้าที่ไม่รับถุงพลาสติกในช่วงเดือนมิถุนายนถึงพฤศจิกายน เมื่อซื้อของ 1 อย่างสามารถรับคูปอง 1 ใบที่มีส่วนลด 5 เหรียญไต้หวัน และคูปองนี้ใช้ได้ทุกแผงที่อยู่ในตลาดสดหนานเหมิน

ตลาดกลางคืนหนิงเซี่ย(photo:Linda Chao)

   มีคำถามว่า หลังจากที่มีโครงการลดการใช้ถุงพลาสติกในตลาดสดแล้ว จะมีการลดใช้พลาสติกในตลาดกลางคืนหรือไม่? หลี่อี๋ฮั่ว (李宜樺) หัวหน้าฝ่ายการรีไซเคิลและการบริโภคอย่างยั่งยืน สำนักงานรีไซเคิลกล่าวว่า ประชาชนมาซื้อของที่ตลาดมักจะวางแผนจับจ่ายล่วงหน้าว่าจะซื้ออะไรบ้าง ดังนั้นประชาชนควรเตรียมถุงมาเอง ส่วนตลาดกลางคืนผู้บริโภคคุ้นเคยกับการเดินไปกินไป การส่งเสริมไม่ให้ถุงพลาสติกฟรีจึงไม่สอดคล้องกับสภาพความเป็นจริงเท่าใดนัก

   อย่างไรก็ตาม หลินติ้งกั๋ว (林定國) ประธานสมาคมตลาดกลางคืนของไต้หวัน และประธานสมาคมการท่องเที่ยวตลาดกลางคืนหนิงเซี่ย กล่าวว่าได้มีการประชุมหารือแนวทางลดการใช้ถุงพลาสติกในตลาดกลางคืนกับเผิงฉี่หมิง (彭啟明) รมว.กระทรวงสิ่งแวดล้อม กัวจื้อฮุย (郭智輝) รมว.กระทรวงเศรษฐการ และหวงเอี้ยนหนาน (黃彥男) รมว.กระทรวงการพัฒนาดิจิทัล เมื่อต้นเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา

   หลินติ้งกั๋วกล่าวว่า ตลาดกลางคืนทั่วไต้หวันกว่า 300 แห่งมีฐานลูกค้าที่เป็นต่างกัน  เช่น ตลาดกลางคืนกงก่วนในไทเปมีลูกค้าประมาณ 60% เป็นนักเรียน นักศึกษาและประชาชนในพื้นที่ใกล้เคียง ผู้บริโภคกลุ่มนี้ชอบพกกระเป๋าที่สะดวกในการใส่อุปกรณ์ที่ใช้รับประทานอาหาร เช่น ช้อน ตะเกียบ แก้วน้ำ และถุงรีไซเคิล จึงทำให้การดำเนินโครงการลดการใช้ถุงพลาสติกง่ายกว่า ส่วนที่ตลาดกลางคืนหนิงเซี่ย 40% เป็นนักท่องเที่ยว จึงยากต่อการรณรงค์ให้ผู้บริโภคเตรียมของใช้ส่วนตัวมาเอง หากต้องการแก้ปัญหา ตลาดกลางคืนหนิงเซี่ยกำลังเร่งผลิตถุงรีไซเคิลที่มีชิปฝังจำนวน 3,400 ใบ และร่วมมือกับร้านอาหารและร้านสะดวกซื้อในระบบโลจิสติกส์แบบย้อนกลับ เพื่อให้นักท่องเที่ยวสามารถลดการใช้ถุงพลาสติกได้เช่นกัน

   หลินติ้งกั๋วยังกล่าวถึงตัวอย่างเมื่อ 20 ปีที่แล้วที่ตลาดกลางคืนหนิงเซี่ยส่งเสริมการมอบหม้อหิ้วที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมให้กับผู้อยู่อาศัยในบริเวณใกล้เคียง และปัจจุบันยังให้บริการเช่าหม้อหิ้วพร้อมเงินมัดจำ เป็นตัวอย่างก้าวแรกของการลดใช้พลาสติกในตลาดกลางคืน หากร้านค้ายินดีร่วมมือกับส่วนลดหรือการบริการที่เป็นกันเอง เช่น ถ้านำภาชนะมาเองก็ไม่ต้องต่อคิว สิ่งเหล่านี้อาจกระตุ้นการบริโภคแบบไร้พลาสติกได้มากขึ้น อย่างไรก็ตาม การลดการใช้พลาสติกในตลาดกลางคืนจะต้องมีแรงจูงใจ ผู้บริโภคมีจิตสำนึกก็จะดำเนินการได้ง่าย เช่นเดียวกับแรงจูงใจในการเตรียมแก้วของผู้บริโภคมาเองและมีส่วนลดราคา ที่ได้ประโยชน์ทั้งผู้บริโภคและสิ่งแวดล้อม

สาวแกร่งสืบทอดกิจการหอยนางรมครอบครัว

   ไช่หย่าชิง(蔡亞青) สาวเลี้ยงหอยนางรมวัย 31 ปี จากตำบลตงสือ เมืองเจียอี้ เมื่อเรียนจบปริญญาตรี ได้ทำงานในบริษัทขายโทรศัพท์มือถือ ต่อมาคุณแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุหกล้ม แขนซ้ายบาดเจ็บไม่สามารถแกะหอยนางรมได้ ไช่หย่าชิงตัดสินใจกลับบ้านเกิดเพื่อสืบทอดกิจการครอบครัว พร้อมดูแลคุณแม่ไปด้วย

ไช่หย่าชิงสาวเลี้ยงหอยนางรมวัย 31 ปี

    แม้การตัดสินใจนี้ทำให้เธอถูกชาวบ้านนินทา บางคนกระแนะกระแหนว่า "ลูกสาวบ้านฉันประสบความสำเร็จ รายได้ดี คนที่กลับมาทำงานที่บ้านล้วนเป็นผู้ที่ไม่มีทางไป" แต่ไช่หย่าชิงไม่สนใจคำครหา เพราะเธอคิดว่า ไม่ว่าจะทำอะไรก็อาจเป็นขี้ปากของคนอื่นได้ ขอให้ตัวเองสบายใจและมีความสุขก็พอแล้ว

   เธอไม่เพียงแต่สืบทอดกิจการแกะหอยนางรมขาย แต่ทำการตลาดผ่านสื่อโซเชียลแนะนำวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมของการประกอบอาชีพ ไช่หย่าชิงถ่ายทอดสดการปอกเปลือกหอยนางรมบน Facebook เพื่อบอกเล่าการทำงานประจำวันของเกษตรกรเลี้ยงหอยนางรม ดึงดูดความสนใจจากแฟน ๆ จำนวนมาก ปัจจุบันเธอมีแฟนคลับมากกว่า 30,000 คน สิ่งนี้ไม่เพียงแต่ช่วยเพิ่มรายได้ของครอบครัว แต่ยังทำให้ผู้คนตระหนักถึงความยากลำบากของการทำงานในอาชีพนี้

   เรื่องราวของไช่หย่าชิงได้รับการจัดทำเป็นวิดีโอ "One Day Series" ซึ่งพิธีกรนำทีมงานไปที่ฟาร์มของเธอเพื่อดูการทำงานประจำวัน ฉากที่ไช่หย่าชิงนำทีมจับหอยนางรม ทำให้ผู้ชมประทับใจต่อความแข็งแกร่งของสาวงามดั่งเช่นเธอ

   การทำงานของเกษตรกรเลี้ยงหอยนางรมนั้นหนักมาก พวกเขาทำงานในสภาพแวดล้อมที่ชื้นและอยู่ในโคลนเป็นเวลานาน มักมีบาดแผลและความเมื่อยล้าที่มือ แต่ไช่หย่าชิงไม่เคยท้อถอยและเผชิญทุกสิ่งด้วยทัศนคติเชิงบวกเสมอ ความกตัญญูและความมุ่งมั่นของเธอซาบซึ้งใจผู้คนนับไม่ถ้วน

หอยนางรมหลังแกะเปลือก

   การตัดสินใจเลือกทางเดินชีวิตของไช่หย่าชิง บ่งบอกถึงความกล้าหาญ ความกตัญญู และความพากเพียร และยังเป็นตัวอย่างให้คนหนุ่มสาวจำนวนมากกล้าไล่ล่าความฝัน หวังว่าเธอจะก้าวต่อไปด้วยความกล้าหาญและพบความสำเร็จในทุกอย่างที่ทำ

One Day Oyster Farmer《一日系列第四十八集》

เปลี่ยนขวด PET ให้เป็นร่มแชริ่ง สร้างระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

   สถิติของกรมอุตุนิยมวิทยาชี้ ไต้หวันมีวันฝนตกเฉลี่ย 115.7 วันต่อปี ประกอบกับอิทธิพลมรสุมเขตร้อนและกึ่งเขตร้อน จึงมักมีพายุฝนฟ้าคะนองในช่วงฤดูฝน ฤดูใบไม้ผลิ และพายุฝนฟ้าคะนองช่วงบ่ายในฤดูร้อน ชาวไต้หวันมักจะมีนิสัยพกร่มติดตัวเมื่อออกจากบ้าน แต่บางครั้งลืมพกร่มก็มักจะซื้อร่วมแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งซึ่งเป็นร่มที่ไม่ทนใช้ต่อการใช้งาน

   บริษัท "FUN Umbrella" มุ่งมั่นที่จะสร้างห่วงโซ่เศรษฐกิจหมุนเวียน ด้วยการใช้ร่มร่วมกัน โดยมีบทบาทเป็นผู้ให้บริการ สร้างแพลตฟอร์มผสานเทคโนโลยี การจัดการ และร่วมมือกับผู้ผลิตร่มเพื่อพัฒนาร่มจากวัสดุรีไซเคิล 100% สามารถใช้ซ้ำได้โดยไม่สร้างมลภาวะ เสริมสร้างความร่วมมือกับองค์กรต่างๆ เพื่อสร้างห่วงโซ่เศรษฐกิจหมุนเวียน ผสานอุตสาหกรรมต้นน้ำและปลายน้ำ หวังว่าการใช้งานร่วมกันจะทำให้ผู้คนลดการซื้อร่มใหม่ ซึ่งจะช่วยลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม และเพิ่มความตระหนักรู้ของสังคมในเรื่องการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม

   "FUN Umbrella" ก่อตั้งโดย หลิวหมิงฮั่น(劉明昊) หลังจบสาขาส่งเสริมสุขภาพและสุขอนามัยของมหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวันได้เข้าทำงานในบริษัทเทคโนโลยี เขาสังเกตเห็นว่าหลายคนมักลืมพกร่มเมื่อออกไปข้างนอก เมื่อเจอฝนตก เพื่อความสะดวก มักซื้อร่มแบบใช้แล้วทิ้ง พฤติกรรมเหล่านี้ไม่เพียงแต่เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร บางคนซื้อร่มสะสมไว้จำนวนมาก มีบางคนถึงกับทิ้งร่มไว้ข้างถนนซึ่งเป็นตัวอย่างไม่ดีในสังคม คุณหลิวหมิงฮั่น บอกว่า ตัวเองก็เคยลืมพกร่มเมื่อออกไปข้างนอก โชคดีมีคนใจดีให้ยืมร่ม ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยากให้มีการแบ่งปันใช้ร่มร่วมกัน  จึงได้ใช้ความรู้ด้านเทคโนโลยีและการวิเคราะห์ข้อมูลขนาดใหญ่ ชักชวนเพื่อนร่วมงาน สร้างแบรนด์ร่มที่ใช้ร่วมกัน "FUN Umbrella"

   หลิวหมิงฮั่น บอกว่า ผู้ผลิตร่มที่เป็นพันธมิตรของเขาให้ข้อมูลว่า ในแต่ละปีมีการทิ้งร่มมากกว่า 10 ล้านคัน โดยเฉพาะ ร่มไวนิลใสๆ ที่พบเห็นในท้องตลาดมีการทิ้งมากที่สุด ร่มเหล่านี้ส่วนใหญ่มีการออกแบบชิ้นส่วนติดกันเป็นชิ้นเดียว ดังนั้น หากส่วนหนึ่งส่วนใดได้รับความเสียหาย ก็ไม่สามารถถอดประกอบและซ่อมแซมได้ จึงต้องทิ้งอย่างเดียว ทั้งนี้ร่มมีองค์ประกอบซับซ้อน กระทรวงสิ่งแวดล้อมระบุว่าผ้าคลุมร่มไม่สามารถรีไซเคิลได้ ในขณะที่โครงร่มจัดเป็นของใช้ที่เป็นเหล็กแต่ยากต่อการรีไซเคิลโดยตรง ส่งผลให้ร่มชำรุดมักถูกส่งเข้าเตาเผาขยะก่อให้เกิดก๊าซคาร์บอนที่เป็นภัยคุกคามร้ายแรงต่อสิ่งแวดล้อม

   ทั่วโลกกำลังเกิดกระแสตระหนักรู้ด้านความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อม หลิวหมิงฮั่น ตั้งข้อสังเกตว่าประเทศเพื่อนบ้าน เช่น จีนและญี่ปุ่น ได้เริ่มส่งเสริม "การใช้ร่มร่วมกัน" ไต้หวันเคยเป็นผู้ส่งออกร่มรายใหญ่ ผู้คนคุ้นเคยกับการใช้ร่ม ไม่ว่าจะใช้ร่มกันฝนหรือกันแดด เขาจึงคิดว่าการใช้ร่มร่วมกันเป็นสิ่งจำเป็น ในเดือนมิถุนายน ปี 2022 เขาจึงจัดตั้งแบรนด์ "FUN Umbrella"

   ในช่วงแรกของการตั้งแบรนด์  Fun Umbrella ไม่ได้ใช้ร่มที่รีไซเคิลจากขวด PET แต่เลือกใช้ร่มยาวทั่วไปที่พบเห็นในตลาด แต่เนื่องจากต้องการบรรลุผลการพัฒนาที่ยั่งยืน ลดการใช้พลาสติก เชื่อมโยงห่วงโซ่เศรษฐกิจหมุนเวียน จึงได้ติดต่อกับตัวแทนจำหน่ายร่มในไทจงซึ่งยินดีร่วมมือกับ FUN Umbrella ใช้ผ้าร่มที่ผลิตจากขวด PET

   ตัวแทนจำหน่ายร่มได้ร่วมมือกับโรงงานรีไซเคิลนำขวดขยะ PET ใส่เครื่องบดเป็นเศษพลาสติก จากนั้นนำเศษพลาสติกผ่านความร้อน 280 องศาเซลเซียสหลอมฉีดเป็นแท่งกลม จากนั้นตัดเป็นเม็ดพลาสติก นำเม็ดพลาสติกไปหลอมอีกครั้งแล้วชักดึงเป็นเส้นใยโพลีเอสเตอร์บาง ๆ แล้วนำเข้าเส้นใยมาทอเป็นผืนผ้าร่ม ส่วนโครงร่มทำจากพลาสติกรีไซเคิลและไฟเบอร์กลาส โดยสรุปคือ ผู้ผลิตร่มใช้วัสดุขวด PET ทำการบดย่อย ทำให้เศษวัสดุได้รับการชุบชีวิตขึ้นใหม่ เปลี่ยนให้เป็นวัสดุที่สามารถเย็บติดกันได้ประกอบกันขึ้นมาเป็นร่ม

ในการยืมร่มจะต้องสแกน QR Code จากนั้นหมุนรหัสเพื่อปลดล็อค Photo: FUN Umbrella

การสร้างห่วงโซ่เศรษฐกิจหมุนเวียน การใช้ร่มร่วมกัน

   ด้วยความร่วมมือระหว่าง FUN Umbrella และผู้ผลิตร่ม ทำการผลิตร่วมจากขวด PET รีไซเคิล 100% โครงร่มและด้ามจับทำจากพลาสติกรีไซเคิล เป็นห่วงโซ่อุปทานที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม หลิวหมิงฮั่น กล่าวว่า "บริษัทผู้ค้าร่มเป็นผู้วิจัยพัฒนาเทคโนโลยีการรีไซเคิล และมอบหมายให้ผู้ผลิตทำการผลิตร่มจากวัสดุรีไซเคิล ด้วยแนวคิด การผลิตร่มที่แยกส่วนเป็นโมดูลที่นำมาประกอบร่วมกัน บริษัท FUN Umbrella ให้บริการร่มแชริ่ง เป็น การสร้างกลไกเศรษฐกิจหมุนเวียน ร่มทุกอันและแยกส่วนประกอบได้ หากผู้ใช้งานทำให้ร่มเสียหาย หน่วยซ่อมบำรุงจะทำการซ่อมแซมด้วยการเปลี่ยนชิ้นส่วนที่เสียหาย โดยไม่มีการทิ้งร่มทั้งคัน เป็นการยืดอายุการใช้งานของร่มได้อย่างมีประสิทธิภาพ ลดการผลิตร่มใหม่ จึงลดการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดอ็อกไซค์ได้

การสร้างกลไกเศรษฐกิจหมุนเวียน ร่มทุกอันและแยกส่วนประกอบได้ หากผู้ใช้งานทำให้ร่มเสียหาย หน่วยซ่อมบำรุงจะทำการซ่อมแซมด้วยการเปลี่ยนชิ้นส่วนที่เสียหาย Photo: FUN Umbrella

AI วาดภาพสะกิดควาทรงจำอากงอาม่าในอดีต เห็นภาพแล้วนึกย้อนเรื่องราวอดีตได้

   ทั่วโลกกำลังเผชิญปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้สูงวัย จากการคาดการณ์ขององค์การสหประชาติเมื่อปี 2023  จำนวนของผู้สูงอายุที่มีอายุมากกว่า 65 ปีทั่วโลกจะมีจำนวนสูงขึ้นกว่าเท่าตัวภายในปี 2050 โดยจะสูงถึง 1.6 พันล้านคน หรือ 1 ใน 6 ของประชากรทั้งโลก แนวโน้มการเพิ่มขึ้นของผู้สูงอายุไม่เพียงแต่จะนำโอกาสทางเศรษฐกิจมาให้ แต่ยังนำความท้าทายในแง่มุมต่างๆ มาด้วยเช่นเดียวกัน เช่น ในด้านสภาพความเป็นอยู่ของผู้สูงอายุ การเป็นส่วนหนึ่งในสังคม ในวัยสูงอายุของคนส่วนใหญ่ มักจะประสบปัญหาทางด้านของสุขภาพ และเมื่อผู้สูงอายุมีสุขภาพที่ไม่ดีมักจะเลือกที่จะอยู่บ้านและถอยห่างออกจากสังคม

   ในไต้หวันมีองค์กร Art for All ที่เน้นการให้บริการผู้สูงอายุ ซึ่งหนึ่งในอาจารย์ที่เป็นอาสาสมัครในองค์กรนี้ คือ อ.เลี่ยวเหม่ยหุ้ย (廖美惠) อดีตเคยเป็นพยาบาลในห้องผ่าตัดสมอง แต่ลาออกเพราะแรงกดดันสูงและต้องดูแลลูก ๆ เธอเริ่มอ่านหนังสือและเล่านิทานให้เด็ก ๆ ฟังทุกสัปดาห์ รวมถึงช่วยเหลือผู้สูงอายุเกี่ยวกับการใช้ชีวิตประจำวัน เป็นอาสาสมัครมา 10 ปี แนวคิดของเธอเกี่ยวกับ AI มาจากการรู้ว่า AI สามารถสร้างภาพจากข้อความได้ เธอใช้แนวคิดนี้ในหลักสูตรเพื่อช่วยผู้สูงอายุนึกถึงความทรงจำในอดีต ปัจจุบันเธอเป็นอาจารย์สอนศิลปะแบบมีปฏิสัมพันธ์ขององค์กร Art for All ที่เน้นความเท่าเทียมทางวัฒนธรรมและประเด็นเกี่ยวกับผู้สูงอายุ โดยสมาชิกในองค์กรมีงานประจำแต่ทุ่มเทเวลาหลังเลิกงานเพื่อการบริการสังคม Art for All ใช้ AI รวมกับแพลตฟอร์ม LINE ช่วยผู้สูงอายุสร้างภาพที่ต้องการผ่านการแชท ซึ่งช่วยให้พวกเขาเล่าเรื่องในความทรงจำและแชร์ประสบการณ์ได้ง่ายขึ้น

   ยกตัวอย่าง หลักสูตรบำบัดเพื่อย้อนความทรงจำอดีตของผู้สูงอายุ มีคุณยายรายหนึ่งมีภาวะสมองเสื่อมปานกลางไม่ตอบสนองในตอนแรก แต่เมื่อแชร์ภาพพระอาทิตย์ตกที่เธอเห็นที่กวนตู้ระหว่างทางเดินกลับบ้าน อาจารย์ใช้ Generative AI สร้างภาพทิวทัศน์เพิ่มเติม ทำให้คุณยายเริ่มพูดถึงชีวิตของเธอ เธอเล่าถึงการเดินผ่านกวนตูในตอนเช้าเมื่อทำงานที่ตั้นสุ่ย และเดินทางมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมไท่เป่ยในตอนเย็น ภาพเหล่านี้ทำให้เธอนึกถึงพระอาทิตย์ตกที่กวนตู้ อ. เลี่ยวเหม่ยหุ้ย กล่าวว่า การใช้ Generative AI ควรให้ผู้สูงอายุสร้างภาพเอง แต่ถ้าทำไม่ได้ อ. จะช่วยสร้างภาพตามคำสำคัญในความทรงจำของพวกเขา หลักสูตรนี้ช่วยให้ผู้สูงวัยนึกถึงเศษเสี้ยวของความทรงจำที่หายไปและจำเวลาและสถานที่ในอดีตได้ชัดเจนขึ้น แสดงให้เห็นประโยชน์ของ AI ในการช่วยผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมเชื่อมต่อความทรงจำขึ้นมาใหม่ได้

   อ.เลี่ยวเหม่ยหุ้ย ร่วมมือกับศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเจียอีในเขตซานเสีย นิวไทเป เปิดหลักสูตรสำหรับผู้สูงอายุ ในชั้นเรียน อาม่าคนหนึ่งที่มักไม่รู้จะเล่าเรื่องอะไร วันหนึ่งนึกถึงการแข่งเรือมังกรที่หน้าวัดจู่ซือเมี่ยว อ.เลี่ยวใช้ AI สร้างภาพเหตุการณ์นี้ แม้ตอนนี้แม่น้ำจะแห้งไปแล้ว แต่เมื่อ 10 กว่าปีก่อนยังพายเรือมังกรได้ เมื่ออาม่าเห็นภาพ AI เธอนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตตอนที่ดูสามีแข่งเรือมังกรและเทผักที่ผัดลงพื้นเพราะความตื่นเต้น ซึ่งหลักสูตรนี้ช่วยให้ผู้สูงอายุที่เดินเหินไม่สะดวกเริ่มสนใจและมีปฏิสัมพันธ์มากขึ้น

   อีกตัวอย่างหนึ่งของการเปิดหลักสูตรที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเจียอี เขตซานเสีย มีผู้สูงอายุคนหนึ่งเล่าว่าตอนแต่งงานจากเกาสงไปไทเป ไม่มีชุดแต่งงานและไม่ได้จัดงานเลี้ยง ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียใจในชีวิต อ.เลี่ยวเหม่ยหุ้ยใช้ AI วาดภาพเด็กหญิงอายุ 18 ปีในชุดแต่งงานขึ้นรถไฟไปไทเป เมื่อเห็นภาพนี้ แม้จะรู้ว่าไม่ใช่รูปถ่ายจริง แต่เธอก็พอใจที่ได้เห็นตัวเองในชุดแต่งงาน

   นอกจากนี้ อ.เลี่ยวยังรวมรูปภาพผู้สูงอายุที่สร้างโดย AI เข้ากับเรื่องราวชีวิตและตัวหนังสือที่เกี่ยวข้อง จัดแสดงเป็นนิทรรศการ ผลงานนี้ช่วยให้ผู้เยี่ยมชมเข้าใจเรื่องราวชีวิตของผู้สูงอายุ และอาจปลุกความทรงจำของผู้มาเยือนเกี่ยวกับประสบการณ์ที่คล้ายกัน อ.เลี่ยวกล่าวว่าภาวะสมองเสื่อมไม่ได้หมายถึงการสูญเสียความสามารถทั้งหมด แต่เป็นการเสื่อมถอยของความทรงจำบางส่วน หลักสูตรควรยึดตามความสามารถเดิมของผู้สูงอายุเพื่อช่วยให้พวกเขาเอาชนะข้อบกพร่องและลองสิ่งใหม่ๆ

   นอกจากเปิดหลักสูตรที่ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุเจียอี เขตซานเสียแล้ว อ.เลี่ยวเหม่ยหุ้ยยังเปิดหลักสูตรที่โรงพยาบาลเหอผิง โดยใช้ของเล่นและอาหารในวัยเด็ก รวมถึงรูปแบบที่เกี่ยวข้องกับงานเพื่อช่วยให้ผู้สูงอายุรื้อฟื้นความทรงจำ ผู้สูงอายุนึกถึงชีวิตเกษตรกรรมในวัยเด็ก เมื่ออาจารย์วาดภาพควายโดยใช้ AI ผู้สูงอายุตอบรับด้วยดี ภาพเด็กนั่งคว่ำบนหลังควายชมพระอาทิตย์ตกดินจุดประกายการสนทนา มีผู้สูงอายุคนหนึ่งเล่าว่าการนั่งคว่ำแบบนี้ทำให้ชมพระอาทิตย์ตกได้ดีขึ้น ภาพเหล่านี้ช่วยให้พวกเขาเชื่อมโยงกับความทรงจำและเรื่องราวในอดีตได้มากขึ้น

   Art for All หวังจะฝึกอบรมผู้สอนทั่วไต้หวันเพื่อใช้ศิลปะการแสดงออกช่วยเหลือผู้สูงอายุผ่านโครงการฝึกอบรมอาจารย์ ปัจจุบันบริการส่วนใหญ่อยู่ในภาคเหนือ แต่หวังว่าจะขยายออกไปเพื่อให้ผู้สูงอายุในเมืองต่างๆ ได้แบ่งปันเรื่องราวและสร้างการเชื่อมโยงกับชีวิต

   วิกฤติแรงงานขาดแคลน เถ้าแก่จ้างพนักงานส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ

   ทุกสาขาอาชีพในไต้หวันกำลังเผชิญกับปัญหาการขาดแคลนแรงงาน โรงงานผลิตอาหารหยวนซุ่น ที่ตำบลหูเหว่ย เมืองหยุนหลิน ก่อตั้งมานานกว่า 75 ปี ก็ประสบปัญหานี้เช่นกัน อู๋เฉวียนปิน (吳全斌) ผู้สืบทอดรุ่นที่ 3 ได้แก้ปัญหาโดยจ้างพนักงานที่เกษียณอายุแล้ว รวมถึงพนักงานสูงอายุที่มีอายุมากกว่า 70 ปี ปัจจุบันทางโรงงานมีพนักงาน 34 คน โดยเกือบครึ่งหนึ่งเป็นพนักงานวัยกลางคนและผู้สูงอายุ ในจำนวนนี้ 5 คนมีอายุมากกว่า 60 ปี และอายุมากที่สุดคือ 83 ปี จนได้รับการยกย่องจากศูนย์จัดหางานว่าเป็น "ทีมชาติจ้างงานผู้สูงวัย"

อาม่าเฉินเยี่ยเหม่ยหยุน วัย 83 ปี ทำงานแผนกบรรจุภัณฑ์

   โรงงานหยวนซุ่นเริ่มต้นด้วยการผลิตเส้นหมี่ฮุ้น ต่อมาผลิตแป้งธัญพืชและผลิตภัณฑ์อื่นๆ อู๋เฉวียนปิน วัย 66 ปี ยอมรับว่าสังคมปัจจุบันเปลี่ยนไปและการดำเนินธุรกิจมีความท้าทายมากขึ้น โดยเฉพาะปัญหาการขาดแคลนแรงงาน คนหนุ่มสาวมักคิดว่าการทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมดั้งเดิมน่าเบื่อ โอกาสเลื่อนตำแหน่งน้อย และค่าจ้างไม่ดีเท่าอุตสาหกรรมเทคโนโลยี ทำให้หาพนักงานในอุตสาหกรรมดั้งเดิมลดลงทุกปี

เถ้าแก่อู๋เฉวียนปินวัย 66 ปี(ซ้าย) พนักงานเกาเจิ้นถัง วัย 77 ปี(ขวา)

   เพื่อรักษาแบรนด์ที่ก่อตั้งโดยอากง อู๋เฉวียนปินเชื่อว่า “วิกฤติคือจุดเปลี่ยน" เขามุ่งลดการลาออกของพนักงาน ปรับปรุงสภาพแวดล้อมและอุปกรณ์การทำงาน และจ้างพนักงานวัยกลางคนและผู้สูงอายุที่มีความมุ่งมั่น เมื่อ 6 ปีที่แล้ว เขาได้จ้างอาม่าเฉินเยี่ยเหม่ยหยุน (陳葉美雲) วัย 77 ปี ทำงานในแผนกบรรจุภัณฑ์ ซึ่งปัจจุบันอาม่าอายุ 83 ปีแล้ว นับเป็นพนักงานอาวุโสที่สุดในโรงงาน นอกจากนี้ ยังจ้างอากงเกาเจิ้นถัง (高振堂) วัย 77 ปี ที่ทำงานในสายการผลิตเส้นหมี่ฮุ้นตั้งแต่อายุ 18 ปี และยังทำงานอยู่แม้จะถึงวัยเกษียณแล้ว

พนักงาน รง.หยวนซุ่นส่วนใหญ่เป็นวัยกลางคนและสูงอายุ

   เลี่ยวเจียเหว่ย (廖家偉) ผู้อำนวยการศูนย์จัดหางานตำบลหูเหว่ย กล่าวว่า โรงงานหยวนซุ่นมอบโอกาสในการทำงานให้กับพนักงานวัยกลางคนและผู้สูงอายุ ซึ่งช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนแรงงานและจ้างงานผู้ด้อยโอกาส กระทรวงแรงงานยังมีโครงการ 55 Plus ให้เงินอุดหนุนการจ้างงานผู้สูงอายุที่มีอายุเกิน 55 ปี หรือทำงานเกิน 45 ปีตามกฎหมายเกษียณอายุ คนงานที่ผ่านการจ้างงานจากหน่วยงานบริการจัดหางานของรัฐจะได้เงินอุดหนุนสูงสุด 60,000 เหรียญไต้หวัน ผู้หางานวัยกลางคนและผู้สูงอายุสามารถติดต่อศูนย์จัดหางานต่างๆ ได้

ผลิตภัณฑ์ของ รง.หยวนซุ่นมีความหลากหลาย

งานศพเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายระหว่างผู้เสียชีวิตกับครอบครัวและเพื่อนฝูง อย่างไรก็ตาม มีหลายครอบครัวในสังคมไม่สามารถจัดงานศพแม้ทำแบบง่ายที่สุดเนื่องจากขัดสนเงิน หรือติดต่อญาติไม่ได้

   ในไต้หวันมีสมาคมการกุศลซ่านย่วน (善願協會-Goodwill Charity Association) ก่อตั้งกว่า 28 ปี จนถึงปัจจุบันได้จัดงานศพฟรีให้ศพไร้ญาติรวมกว่า 4,500 ราย ผู้ก่อตั้งสมาคมคือ คุณกัวจื้อเสียง(郭志祥) เขาเล่าว่าจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งสมาคม เพื่อให้การช่วยเหลือครอบครัวด้อยโอกาสเป็นหลัก และได้พบว่าเมื่อผู้ด้อยโอกาสเสียชีวิตลง ญาติไม่สามารถจัดงานศพให้ได้ แม้แต่โลงศพแบบธรรมดาก็ไม่มีเงินซื้อ เขาเกิดความคิดในการบริการจัดงานศพฟรีให้ครอบครัวผู้ด้อยโอกาส คนยากจน หรือศพไร้ญาติ และให้การช่วยเหลือแรงงานต่างชาติรวมทั้งแรงงานไทย จนได้รับใบประกาศเกียรติคุณจากสำนักงานแรงงานไทย ณ กรุงไทเปด้วย

คุณกัวจื้อเสียงช่วยเหลือแรงงานไทยจัดงานศพ ได้รับใบประกาศเกียรติคุณจาก สรน.ไทย ณ กรุงไทเปด้วย 

   ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คุณกัวจื้อเสียง ได้เข้าร่วมพิธีศพไร้ญาตินับไม่ถ้วน ทุกครั้งที่บริจาคโลงศพ เขาจะทดลองนอนในโลงศพด้วยตัวเองก่อนบริจาคเพื่อทดสอบคุณภาพของโลงศพว่าดีหรือไม่ อย่างไรก็ตาม คุณกัวจื้อเสียง ได้เล่าเหตุการณ์ที่น่าสะพรึงกลัว ในช่วงการระบาดโรคทางเดินหายใจเฉียบพลันรุนแรงหรือที่รู้จักกันในชื่อ โรคซาร์ส (SARS;Severe Acute Respiratory Syndrome) ในปี 2003  มีคนจำนวนมากต้องเสียชีวิตจากการติดเชื้อซาร์ส บริษัทจัดงานศพส่วนใหญ่เก็บเงินค่าทำศพสูง ขณะนั้นเขาได้รับโทรศัพท์จากอาสาสมัครของโรงพยาบาลเหอผิง เขารับปากและไม่รีรอที่จะให้การช่วยเหลือนำโลงศพไปให้ในทันที

คุณกัวจื้อเสียงจะทดลองนอนในโลงศพด้วยตัวเองก่อนบริจาค

   ศพของผู้เสียชีวิตจากโรคซาร์สต้องผ่านการฆ่าเชื้อหลายครั้งจึงจะใส่ไว้ในถุงเก็บศพ ขั้นตอนซับซ้อนกว่าศพธรรมดาและใช้เวลานานมาก ในวันบริจาคโลงศพตรงกับวันเกิดลูกชาย เขาจึงพลาดการร่วมฉลองวันเกิดของลูกชาย ซ้ำร้ายคือ เขารู้ในภายหลังว่า ชุดป้องกันเชื้อที่เขาสวมใส่เป็นสินค้าคุณภาพต่ำ ราคาไม่กี่ร้อยเหรียญไต้หวัน ป้องกันเชื้อได้น้อย และหน้ากาก N95 ที่สวมนั้นก็เป็นสินค้าปลอม หลังให้การช่วยเหลือเก็บศพผู้ติดเชื้อซาร์ส เขาต้องกักตัว 2 สัปดาห์ โชคดีเขาไม่ได้ติดเชื้อด้วย

   คุณกัวจื้อเสียงบอกว่า ในช่วงการระบาดโรคโควิด-19 เขาเป็นผู้นำพาอาสาสมัครช่วยขนย้ายศพไปเผาโดยไม่เสียค่าใช้จ่าย ทางสมาคมได้ช่วยเหลือจัดการศพในคดีที่สังคมให้ความสนใจด้วย เช่น คดีนำศพแช่ช่องฟรีซตู้เย็นที่บ้าน ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเขตปาหลี นครนิวไทเป เมื่อ 5 ปีก่อน เป็นหญิงชราแซ่เจียงเสียชีวิตลง แต่ครอบครัวไม่มีเงินค่าฝังศพ หลังคดีได้รับการเปิดเผย ทางสมาคมฯ ได้ช่วยออกค่าใช้จ่ายจัดงานงานศพให้ทั้งหมด

สมาคมGoodwill Charity มอบเงินปลอบขวัญช่วยเหลือญาติที่เสียชีวิต

   อีกเหตุการณ์หนึ่งที่สังคมสนใจ ในเดือนมกราคมปี 2023 พบศพนิรนามหลายศพบริเวณชายฝั่งตะวันตกของไต้หวัน หลังจากคุณกัวจื้อเสียงได้สอบถามข้อเท็จจริงพบว่าศพเหล่านี้เป็นผู้จมน้ำเสียชีวิตทั้งหมด ส่วนใหญ่มาจากพื้นที่ยากจนของเวียดนาม พวกเขากู้เงินนอกระบบและนั่งเรือมาไต้หวันเพื่อทำงานอย่างผิดกฎหมาย แต่โชคร้ายเรือล่มระหว่างทาง ครอบครัวไม่เพียงแต่ต้องสูญเสียคนที่รักเท่านั้น ยังถูกบังคับให้ใช้หนี้ที่กู้มา เมื่อคุณกัวจื้อเสียงทราบข่าว รีบระดมทุนผ่านอาสาสมัครกว่า 100 คน ให้เงินปลอบขวัญช่วยเหลือครอบครัวละ 50,000 เหรียญไต้หวัน

   คุณกัวจื้อเสียง เล่าว่า เป็นเรื่องน่าทึ่งมาก แม้ไม่เข้าใจภาษา แต่ดูเหมือนว่าศพเหล่านี้รู้ว่าจะได้รับการช่วยเหลือนำวิญญาณกลับบ้านเกิด อาจารย์ที่ทำพิธีใช้เหรียญเวียดนามถามว่าอนุญาตให้คนไต้หวันทำพิธีอุทิศบุญให้หรือไม่ ปรากฏว่าเมื่อโยนไม้เสี่ยงทาย ทั้ง 9 ศพ เห็นด้วยเป็นเอกฉันท์

สมาคมGoodwill Charity จัดงานศพให้กับชาวเวียดนามที่จมน้ำเสียชีวิต

   จนถึงขณะนี้ สมาคมได้ให้บริการจัดงานศพฟรีกว่า 4,500 รายการ ซึ่งรวมถึงศพที่ไม่ทราบชื่อมากกว่า 120 ศพ คุณกัวจื้อเสียง บอกว่าหลายคนคิดว่าพวกเขาทำงานโง่ๆ ทำในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นคุณค่า แต่เขายังคงยึดมั่นในความตั้งใจเดิมที่ว่า "ทุกคนควรเดินสู่เส้นทางสุดท้ายของชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรี" และหวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะดึงดูดอาสาสมัครเข้ามาร่วมทำงาน และเป็นตัวอย่างให้ผู้คนมาช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสมากขึ้น

ศึกแย่งชิงทรัพยากรมนุษย์

   หลังจากที่บริษัท TSMC ยักษ์ใหญ่เซมิคอนดักเตอร์ของไต้หวัน เข้าไปตั้งโรงงานผลิตชิปที่นครเกาสง ได้เสนอเงินเดือนสูงสองเท่าเพื่อดึงดูดพนักงานทักษะสูง ผู้ประกอบการในท้องถิ่นไม่ยอมแพ้ เพื่อรักษาบุคคลากรที่เก่งให้ทำงานต่อไป บริษัท จิ้นเหอ(晉禾) ซึ่งเป็นโรงงานผลิตสกรูและน็อตขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตกังซานนครเกาสงเช่นกัน ได้ร่วมมือกับสำนักพัฒนาเมือง นครเกาสง (Urban Development Bureau,Kaohsiung City Government) เปลี่ยนแปลงที่ดินเพื่ออุตสาหกรรมที่ตั้งอยู่ตรงข้ามสถานีรถไฟฟ้า MRT สายสีแดง กังซาน เป็นพื้นที่พักอาศัย โดยส่วนหนึ่งจะบริจาคเพื่อสร้างบ้านสังคมสงเคราะห์ และมีพื้นที่สำหรับสร้างบ้านอยู่อาศัยของพนักงาน เมื่อพนักงานทำงานครบ 15 ปีแล้วก็จะโอนบ้านให้พนักงานฟรี

   เว็บไซต์ นสพ. ไช่น่าไทม์ รายงานว่า  อู๋เหวินเยี่ยน(吳文彥) ผู้อำนวยการสำนักพัฒนาเมืองของนครเกาสง เปิดเผยว่าโรงงานผลิตสกรูและน็อตชี้ว่า ช่างทำโมลด์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านเทคนิคได้รับเงินเดือนประมาณ 70,000 เหรียญไต้หวัน แต่ถูกบริษัท TSMC แย่งตัวไปด้วยเงินเดือน 140,000 เหรียญไต้หวันเพื่อไปทำงานที่โรงงานของ TSMC ในอเมริกา ส่งผลทำให้ทางโรงงานต้องสูญเสียช่างเทคนิคที่มีความสามารถ

   เพื่อรักษาพนักงานที่มีเก่งเอาไว้ ทางโรงงานจิ้นเหอ จึงใช้วิธีสร้างที่อยู่อาศัยให้พนักงาน โดยพนักงานที่อาศัยจะจ่ายเฉพาะค่าน้ำและค่าไฟฟ้าเท่านั้น เมื่อทำงานครบ 15 ปี ทางโรงงานจะมอบที่พักอาศัยให้กับพนักงานฟรี สำหรับที่ดินที่ใช้สร้างบ้านอยู่อาศัยมีประมาณ 1,500 ผิง หรือเท่ากับ 4,950 ตร.เมตร

   อู๋เหวินเยี่ยน บอกว่าโครงการนี้อยู่ระหว่างการพิจารณาของกระทรวงมหาดไทย และสำนักงานพัฒนาเมืองของนครเกาสงจะให้ความช่วยเหลือ และแก้ไขกฎระเบียบการวางผังเมือง นอกจากนี้ยังกำหนดอัตราส่วนพื้นที่อาคารรวมต่อพื้นที่ดิน (Floor Area Ratio- FAR ) สูงสุดถึง 50% เป็นการสนับสนุนให้บริษัทต่างๆ สร้างหอพักพนักงาน ขณะเดียวกันจะต้องบริจาคที่ดินเพื่อสร้างบ้านสังคมสงเคราะห์ด้วย

เลี้ยงไก่ไข่ด้วยวิธีการที่เป็นมิตรและวิธีรับมือกับปัญหาผู้เลี้ยงเข้าสู่วัยชรา

   ที่เมืองเหมียวลี่ เถ้าแก่ฟาร์มเลี้ยงไก่ไข่ หลินจื้อเจี๋ย(林智傑)  เป็นผู้สืบทอดกิจการรุ่นที่ 2  เขาได้เรียนรู้วิธีการเลี้ยงไก่ที่เป็นมิตรจากออสเตรเลียเมื่อ 6 ปีที่แล้ว ปัจจุบันเลี้ยงไก่จำนวน 67,000 ตัวโดยใช้ระบบควบคุมอัตโนมัติในที่ร่ม ปรับปรุงคุณภาพชีวิตของแม่ไก่ ควบคุมสภาพแวดล้อมของโรงเรือนไก่อย่างมีประสิทธิภาพ การออกแบบโรงเรือนไก่สอดคล้องกับธรรมชาติของไก่ เป็นวิธีการเลี้ยงไก่เชิงพาณิชย์ที่พบเห็นได้น้อยในไต้หวัน มีการขายให้กับซูเปอร์มาร์เก็ตรายใหญ่ด้วย

การเลี้ยงไก่ไข่แบบอิสระ

   หลินหย่ง(林勇) ผู้ก่อตั้งฟาร์มเลี้ยงไก่เม่าหลิน เริ่มกิจการด้วยการเลี้ยงไก่เนื้อ ต่อมาหลินจื้อเจี๋ย ลูกชาย ผู้บริการรุ่นที่ 2เป็นผู้สืบทอดกิจการเดินทางกลับมาจากออสเตรเลียในปี 2006 รับช่วงการบริหารฟาร์มเลี้ยงไก่ เขาเห็นว่าเทคนิคการเลี้ยงไก่ไข่ของออสเตรเลียที่เป็นมิตรต่อไก่นั้นมีความสุกงอม ในสหภาพยุโรปยังสั่งห้ามวิธีการเลี้ยงไก่ไข่แบบ "กรงตับ" ตั้งแต่ปี 2012 นอกจากนี้ ร้านสะดวกซื้อในออสเตรเลียได้ประกาศในปี 2019 ว่าจะหันมาขายไข่ที่เลี้ยงแบบปล่อยอิสระโดยสมบูรณ์

   วิธีการเลี้ยงไก่ไข่ที่เรียกว่า "กรงตับ" คือการเลี้ยงไก่ในกรงขนาดเล็ก เนื่องจากมีข้อดีในการประหยัดพื้นที่ ประหยัดต้นทุน และการจัดการที่ดีกว่า ดังนั้นเกษตรกรผู้เลี้ยงไก่ไข่ส่วนใหญ่ในไต้หวันจึงยังคงใช้วิธีการเลี้ยงแบบนี้ หลินจื้อเจี๋ย บอกว่า กรงขนาดกระดาษ A4 สามารถจุไก่ได้มากสุดถึง 4 ตัว ซึ่งส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของไก่ที่แย่มาก สำหรับวิธีการเลี้ยงไก่ไข่ของฟาร์มเม่าหลินนั้นเป็น "การให้อาหารในพื้นที่ราบภายในอาคาร" ซึ่งช่วยให้แม่ไก่มีพื้นที่ว่างสำหรับการเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ มีระบบควบคุมสภาพแวดล้อมภายในอาคาร มีการติดตั้งที่ออกไข่ คอนสำหรับให้ไก่เกาะ ทำให้ไข่ที่ผลิตได้มีคุณภาพดีกว่าไก่ที่เลี้ยงในกรง กล่าวคือ เปลือกไข่จะแข็งกว่า มีโอกาสปริแตกหรือผิดรูปน้อยกว่าด้วย

การเลี้ยงไก่ไข่แบบอิสระ

   ฟาร์มเม่าหลินเลี้ยงไก่เนื้อ ได้รับการรับรอง HACCP (ระบบควบคุมความปลอดภัยของอาหาร) ตั้งแต่ปี 2006 ดังนั้นจึงสามารถป้อนให้กับร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดได้ จนถึงปี 2015 คุณพ่อของคุณหลินจื้อเจี๋ยเตรียมตัวเกษียณ เขาจึงกลับจากออสเตรเลียมาสืบทอดกิจการของครอบครัวพร้อมน้องสาว แต่ทุกครั้งที่น้องสาวของเขาเห็นลูกไก่ที่เลี้ยงมาแค่ 1 เดือนก็ต้องส่งไปที่โรงฆ่าสัตว์ เกิดความเศร้าและหดหู่อยู่เสมอ

   ต่อมาคุณหลินจื้อเจี๋ยเกิดคำถามมากมายหลังจากเลี้ยงไก่มาหลายปี เช่น “ไก่ทุกตัวที่เลี้ยงในสหภาพยุโรป เลี้ยงด้วยระบบการให้อาหารในพื้นที่ราบภายในอาคาร แต่ทำไมไก่ของตนเองจึงต้องขังอยู่ในกรงโดยไม่สามารถกางปีกหรือเงยหัว?” “ทำไมต้องกินอยู่ในในพื้นที่เล็กๆ แล้วออกไข่ให้กับเรา” ในการเลี้ยงไก่เนื้อใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนจากลูกไก่ไปสู่โรงฆ่าชำแหละ แต่วงจรชีวิตของไก่ไข่อยู่ได้นานถึงหนึ่งปี ดังนั้นเพื่อเลี้ยงไก่ให้มีความสุขและอยู่ได้นานๆ เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนมาเลี้ยงไก่ไข่แทน และปรับปรุงสภาพแวดล้อมโรงเลี้ยงไก่โดยใช้พื้นที่ที่เป็นมิตรและเปิดโล่งเพื่อปล่อยให้ไก่มีอิสระ มีสภาพแวดล้อมที่มีความสุข มีการติดตั้งคอนแบบธรรมชาติของนกที่ยืนอยู่บนที่สูง มีพื้นที่ขัดกรงเล็บ มีที่อาบทราย และมีกล่องสำหรับออกไข่ เป็นต้น

 หลินจื้อเจี๋ย เจ้าของฟาร์มเม่าหลิน

   หลินจื้อเจี๋ย บอกด้วยว่า เล้าไก่ของเขาสามารถเลี้ยงไก่ได้มากถึง 67,000 ตัวด้วยวิธีการเลี้ยงที่เป็นมิตรกับไก่ แต่หากเลี้ยงด้วยวิธีแบบกรงตับ สามารถเลี้ยงไก่ได้ 280,000 - 300,000 ตัว เมื่อคำนวณจากแม่ไก่ไข่จำนวน 450,000 ตัวในเมืองเหมียวลี่ การเลี้ยงไก่ของเขาถือเป็นสัดส่วนที่ค่อนข้างสูง นอกจากโครงสร้างพื้นฐานแล้ว คุณหลินจื้อเจี๋ย ยังให้ความสำคัญกับระบบการจัดการอีกด้วย เขาได้นำเข้าระบบควบคุมสิ่งแวดล้อมจากยุโรปที่สามารถปรับอุณหภูมิ ความชื้น แอมโมเนีย ไนตริกออกไซด์ และความเร็วลมของโรงเรือนไก่ตามสภาพอากาศ เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีที่สุดสำหรับไก่ ระบบนี้ยังช่วยบรรเทาปัญหาความชื้นสูงในไต้หวันซึ่งก่อให้เกิดแบคทีเรียได้ง่าย ซึ่งส่งผลต่อการผลิตด้วย นอกจากนี้ ฟาร์มเม่าหลิน ยังมีแม่ไก่ไข่หลายสายพันธุ์อีกด้วย เขาใช้แนวคิดสร้างสิ่งแวดล้อมให้เหมาะกับไก่ ไม่ใช่ให้ไก่ปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อม จึงเลือกสายพันธุ์ไก่ที่ออกไข่เปลือกแดง เพราะฉะนั้นไข่ที่ได้จึงมีรสชาติอร่อยกว่า ไม่แตกง่าย ไม่มีกลิ่นคาว

ฟาร์มเลี้ยงไก่ไข่เม่าหลิน

   หลินจื้อเจี๋ย ชี้ว่า อุตสาหกรรมการเลี้ยงไก่ไข่ในไต้หวันกำลังประสบปัญหาที่ผู้เลี้ยงเข้าสู่วัยชรา หลายคนเตรียมตัวเกษียณ เขายังกังวลว่าจะไม่มีผู้สืบทอดในอุตสาหกรรมนี้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องยกระดับอุตสาหกรรมและต้องมีการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ขณะนี้เขาเตรียมสืบทอดความรู้ให้กับลูกชาย และยังร่วมมือกับโรงเรียนต่างๆ เพื่อให้นักเรียนที่สนใจการเลี้ยงไก่พร้อมฝึกงานในฟาร์ม หวังว่าจะมีเยาวชนเข้าร่วมกลุ่มเลี้ยงไก่ที่เป็นมิตรมากขึ้น เขามองว่าการเลี้ยงไก่ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยความรู้หลายด้าน เช่น โภชนาการ ชีววิทยา จุลชีววิทยา และภูมิหลังความรู้อื่นๆ เพื่อรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้น นอกจากการผลิตแล้ว การตลาดก็เป็นสิ่งจำเป็นเช่นกัน อย่างเมืองเหมียวลี่ตั้งอยู่ในพื้นที่ห่างไกล การโปรโมตไข่ของฟาร์มเม่าหลินให้กับผู้คนได้รู้จักก็เป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้น เขายังหวังว่าด้วยความร่วมมือระหว่างอุตสาหกรรมและมหาวิทยาลัยสามารถเปลี่ยนอคติของสาธารณชนต่ออุตสาหกรรม "การเลี้ยงไก่" และเปิดโอกาสให้นักศึกษาที่สนใจเข้าร่วม เพื่อให้เกษตรกรรมที่เป็นมิตรสามารถหยั่งรากในไต้หวันต่อไปได้

ฟางข้าวมีประโยชน์มหาศาล

   ข้าวเป็นพืชผลทางการเกษตรที่สำคัญที่สุดในไต้หวัน ข้าวเปลือกที่ได้หลังจากเก็บเกี่ยว มีน้ำหนักใกล้เคียงกับฟางข้าว ดังนั้นฟางข้าวจึงเป็นวัสดุที่ได้จากการเพาะปลูกที่มีจำนวนมหาศาล สถานีวิจัยและส่งเสริมการเกษตรเขตไถตงที่สังกัดกระทรวงเกษตรได้ใช้เทคนิคการอัดแน่นเพื่อเปลี่ยนฟางข้าวให้เป็นเชื้อเพลิงทดแทน นับเป็นการส่งเสริมการผลิตไฟฟ้าชีวมวลที่มีศักยภาพสูง กลายเป็นแหล่งพลังงานทางเลือกอีกชนิดหนึ่ง

ใช้เครื่องจักรม้วนฟางข้าว

   สถิติระบุ เมืองไถตงผลิตฟางข้าวได้มากกว่า 70,000 ตันต่อปี ในแต่ละปีมีการปลูกข้าว 2 ฤดูกาลในเนื้อที่ 12,000 เฮกตาร์ เมื่อคำนวณจากผลผลิตข้าว 6 เมตริกตันต่อเฮกตาร์ เพราะฉะนั้นข้าวเปลือกที่ได้จะมีมากถึง 72,000 ตัน ขณะเดียวกันฟางข้าวที่เหลือก็มีมากถึง 72,000 ตันด้วยเช่นกัน

   ไช่ซู่เหริน(蔡恕仁) ผู้อำนวยการกองสิ่งแวดล้อมพืชไร่ สถานีวิจัยและส่งเสริมการเกษตรเขตไถตงกล่าวว่าฟางข้าวอุดมไปด้วยอินทรียวัตถุ มีศักยภาพที่จะพัฒนาเป็นพลังงานชีวมวลได้ สถานีวิจัยฯใช้เทคนิคอัดฟางข้าวให้แน่นแข็งเพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงทดแทน โดยมีค่าความร้อนสุทธิเท่ากับ 56% ของถ่านหิน ( 5,890 กิโลแคลอรี/กก.) ในอนาคตจะร่วมมือกับศูนย์แปรรูปเศษวัสดุการเกษตรในระดับภูมิภาค เพื่อส่งเสริมการผลิตไฟฟ้าชีวมวลให้สอดคล้องกับนโยบายการพัฒนาที่ยั่งยืนระดับชาติ

ฟางข้าวเป็นม้วนๆ มีความสวยงามกลายเป็นจุดเช็คอิน ถ่ายรูป

   ไช่ซู่เหริน กล่าวด้วยว่าการเพาะปลูกข้าวฤดูกาลที่ 1 และ 2 ทิ้งช่วงห่างกันเพียงแค่ 1 เดือน หากใช้วิธีย่อยสลายฟางข้าวด้วยจุลินทรีย์ในท้องทุ่งนาจะต้องมีการกักเก็บน้ำไว้ แต่บางครั้งขาดแคลนน้ำในระบบชลประทาน ปัจจุบันใช้วิธีจัดการฟางข้าวด้วยการหั่นสับไถกลบ แต่ต้นทุนการจัดการสูงถึง 6,000 เหรียญไต้หวันต่อเฮกตาร์ หากย่อยสลายไม่หมด  เมื่อเริ่มปลูกข้าวในฤดูกาลที่ 2 อาจทำให้เกิดปัญหาการขาดออกซิเจน และส่งผลต่อการเจริญเติบโตของต้นข้าว

   เพื่อส่งเสริมการใช้พลังงานทดแทน ใช้ประโยชน์ฟางข้าวในนา สถานีวิจัยและส่งเสริมการเกษตรเขตไถตงได้จัดตั้งเขตเศรษฐกิจหมุนเวียน ตำบลกวนซาน เมืองไถตง ในแต่ละฤดูการผลิตใช้เครื่องจักรทำการม้วนฟางข้าวจากพื้นที่ 50 เฮกตาร์ (ประมาณ 300 เมตริกตัน) เพื่อใช้ปกคลุมสำหรับปลูกพืช หรือนำไปทอเป็นเสื่อฟาง สำหรับฟางข้าวที่เหลือได้ใช้เทคนิคการบด การทำให้แห้ง และการอัดเป็นเม็ดเพื่อผลิตเป็นเชื้อเพลิงทนแทน โดยค่าความร้อนสุทธิของเชื้อเพลิงที่ทดสอบอยู่ที่ 3,290 กิโลแคลอรี/กก. ซึ่งเป็นไปตามมาตรฐานคุณภาพเชื้อเพลิงทดแทนที่เป็นของแข็ง (≥2,392 กิโลแคลอรี/กก.) นอกจากนี้ค่าของคลอรีน สารปรอท ตะกั่ว แคดเมียม และสารอื่น ๆ ล้วนต่ำกว่าค่ามาตรฐาน และตรวจไม่พบแคดเมียมด้วย ซึ่งผลการทดลองนี้พบว่ามีศักยภาพที่จะเป็นแหล่งพลังงานทดแทนได้

ฟางข้าวกองเป็นระเบียบ

   จุดเด่นของการนำฟางข้าวผลิตเป็นเชื้อเพลิงทดแทนอัดก้อนคือ ขนาดเล็กลง จัดเก็บง่าย ขนส่งสะดวก มีความปลอดภัยสูง และจุดติดไฟของฟางข้าวอัดเม็ดให้ความร้อนสูงถึง 300 องศาเซลเซียสด้วย เฉินจวิ้นจี้(陳駿季) รัฐมนตรีกระทรวงเกษตร กล่าวว่า เศษวัสดุการเกษตร เช่น กิ่งไม้ ข้าว ฯลฯ จะถูกรีไซเคิลเป็นเชื้อเพลิงทดแทน ถือเป็นทิศทางสำคัญในอนาคต