Türkiye genelinde 18 milyon öğrenci, 1 milyondan fazla öğretmen bugün dersbaşı yapıyorlar.

Bir önceki yazıda Türkiye’de bugün 433 bini aşmış olan cezaevi nüfusunun bizi sadece “Bu ülkede ne kadar suç işleniyor?” sorusuna değil, belki bundan daha önemli olarak “biz suçla karşılaştığımızda ona nasıl cevap veriyor, hangi fiilleri hangi ölçülerde ve hangi yöntemlerle cezalandırıyoruz?”

Çok tekrar edildiği, çok karşımıza çıktığı için ezberimize aldığımız, gerçek sandığımız, dolaşımına kandığımız yargı cümleleri, söz kalıpları var.

Türkiye’de yerleşimci kavramını kullanmaktan kaçınmayla ilgili anlamsız gündem varlığını sürdürürken İngiltere’nin dâhil olduğu on iki Avrupa ülkesi Batı Şeria’daki yasa dışı yerleşimlere yaptırım kararı aldı.

Okul arkadaşım ve bir dönem AK Parti’de Tokat milletvekili olarak da görev yapan Resul Tosun Bey’in yayınlamakta olduğu bir dergi vardı. Adı “Yörünge” olan bu derginin yazarlarından biri de merhum Mehmed Şevket Eygi idi. Geçen gün bu derginin nüshalarından bir kısmını -aradığım bir yazıyı bulmak için- gözden geçirirken Şevket Bey’in “Şundan Bundan” başlığını taşıyan bir yazısıyla karşılaştım. Çok eskiden beri merhumun yazılarını takip ettiğim için bu başlıkla sık sık yazılar yazdığına da âşinâyım.

Her ayın sonunda prensip olarak “Botokslu Cenaze Kime Ait?” tefrikasına gelen mektupları dikkatinize sunmaya gayret ediyorum. Bugün dikkatinize sunacağım mektuplar temmuz sonu ve ağustos ayında bana ulaşan mektup/mesajları ihtiva ediyor. Bu hususu belirtme ihtiyacı duydum, zira eylül ayında mesaj/mektup gönderenlerin satırlarına yer vermedim.

İsrail işgali altındaki Doğu Kudüs ve Batı Şeria’da yasa dışı siyonist yerleşimcilerin sayısı 750 bini aştı. Batı Şeria ve Doğu Kudüs bir gecede bu hale gelmedi. Onlarca yıldır adım adım bu noktaya getirildi. Batı rejimleri işgal altındaki topraklarda bir “Frankeştayn” peydahladılar ve elleriyle yoğurdukları bu canavarı şimdi nasıl kontrol altına alacaklarını bilemez haldeler.

MTO (Medeniyet Tasavvuru Okulu) akademik yaz kampları bu sene destansı bir boyut kazandı. Kardeşlik ruhunun ve akademiye ruh katacak entelektüel kalitenin ve seviyenin ne olduğunu gösteren benzersiz kamplar yapıyoruz.

1994 seçimlerine birkaç ay önceydi. Üsküdar’da bir mahalle başkanının dükkânına uğradım. Hatırladığım kadarıyla Emniyet Mahallesi’ne yakın bir yerdi. Ben dükkânda beklerken mahalle başkanı bir kişiyi arabasıyla hastaneye yetiştirdi. Arayanlar, soranlar, başkanın dükkânı seçim koordinasyon merkezi gibiydi.

İsmail Kılıçarslan’ın dünkü “Anlamama yardımcısı olur musunuz?” başlıklı yazısını okuyunca, bir önceki akşam yaşadıklarım ertesi sabah beni bulmuş oldu.