Yeni Şafak Yazarlar

İletişim dünyasının en garip, en evlerden ırak durumunu yaşıyoruz yine! Kişilerin veya kurumların, ortada fol yok yumurta yokken kendi krizlerini kendi elleriyle yaratmalarını…

Önceki birkaç yazımda “İnsan nedir?” sorusu ekseninde, idrakin ve güçlerinin varlık mertebelerini, İslamî tasavvur planı içinde edebiyatla irtibatlandırarak ele almaya çalışmıştım.

Beton ormanının içinden geçiyoruz. Daha doğrusu geçemiyoruz, çünkü trafik felç. Beton ormanının dairelerinin ancak yüzde ikisi dolu. Diğerleri boş. Dolduğunda ne olacak? Bütün bu boş binalar bana Bolu’da “Araplara satarız” diye yapılan, kimsenin satın almadığı korku şatolarını hatırlatıyor.

İçinde beklemekte olduğumuz taksinin şoförü “Şurayı görüyor musunuz, eskiden burada Singer fabrikası vardı. Bahçesi yemyeşildi. Öğlen tatilinde işçiler top oynardı” diyor, özlemle.

Adı Ella Kenan. 38 yaşında bir kadın. Bu zamana dek kurduğu anlatıların kaç masumun kanının dökülmesine meşruiyet sağladığını kimse bilmiyor. Ancak milyarlarca insanın zihnini allak bullak ettiğini kendisi söylüyor. Ella’nın katliamları meşrulaştırdığı veya gölgelediği ise kesin.

Bu arada kendisi bir asker değil. Haliyle üniforma giymiyor, silah taşımıyor. Ancak milyonlarca ekranı aynı anda harekete geçirebilen bir dijital ordunun komutanı. Kendisi anlatıyor rolünü ve yaptıklarını. “Vurduklarını” nasıl indirdiklerine kadar hem de…

Askeri güç ile parasal gücün tarih boyunca birbirini besleyen iki temel unsur olduğu açıkça görülmektedir. Modern küresel düzenin inşasında bu ilişkinin en net örneği, Amerika Birleşik Devletleri’nin İkinci Dünya Savaşı sonrası elde ettiği askeri üstünlükle kurduğu finansal mimaridir.

Türkiye sürekli bir bölgesel istikrarsızlık ve küresel belirsizlik ortamında yürütmek zorunda olduğu dış politikasını orta güçlerle stratejik iş birliğini artırarak güçlendirdi. Yıllardır Cumhurbaşkanı Erdoğan Suudi Arabistan, Brezilya, Güney Kore, Endonezya, Güney Afrika ve Japonya gibi ülkelerle ekonomik, siyasi ve diplomatik ilişkilerini stratejik bir biçimde derinleştirme arayışında oldu. Bu sistematik çaba Türkiye’nin hem bölgesindeki hem de bölge dışındaki ülkelerle birlikte hareket etme imkanlarını değerlendirerek küresel meselelerde de söz sahibi olması sonucunu doğurdu. Bu sene bölgesel ve küresel dış politikası açısından iki kritik zirveye (NATO ve COP31) ev sahipliği yapacak olan Türkiye hem NATO müttefikleri hem de ‘orta güç’ tabir edilen ülkelerle stratejik diyaloğunu daha ileri aşamaya taşıma gayretinde.

Bir Alman ruhu var.

Bir Fransız ruhu, İngiliz ruhu, Çin ruhu, Rus ruhu da var.

Peki, bir “Türk ruhu”ndan söz edilebilir mi?

Edilemez; çünkü “Türk ruhu” ifadesi, ırk çağrışımı fazla olan bir ifade. Irkı aşan ama ırkı da kuşatan bir kavrayışa ihtiyacımız var.

Bu köşeden “O aktörle konuşmanın vakti gelmedi mi?” diye sorduğumda (17 Şubat) gelişmelerin bu kadar hızlı seyredeceğini öngörememiştim. ABD/İsrail’in İran saldırısı henüz başlamamıştı. Konu Barzani’nin (ve medyasının) dağılan SDG’ye ödünsüz desteğiydi. Dahası… Barzanilerin oturmuş geleneğin dışına çıkarak -ilk kez- Irak Cumhurbaşkanlığına aday göstermesi dikkat çekiciydi. Yönetim, Irak’taki askeri varlığını Erbil’e kaydıran ABD’den güç alarak… Hem Irak’ta hem de bölgede mevcut statükoyu bozma arayışındaydı. Bunun Ankara’da kaşların çatılmasına neden olduğunu görüyordum. O halde yeni bir hamle yapılmalı ve Barzani yönetimi “dengelenmeliydi.”

İsminin önünde “prof.” ünvanı da olan şahsın bir yıl önceki mülakatında sarf ettiği sözler geçtiğimiz günlerde yeniden gündeme geldi. Şahıs, özbeöz Çorumlu olan Şeyhülislam Ebüssuûd Efendi’nin Mısır’dan getirildiğini, onun eliyle Osmanlı’nın Türkleri Araplaştırdığını iddia ediyordu.

Daha evvel ABD’de, Avrupa’da seyrettiğimiz okul baskınları ne yazık ki kapımıza dayandı. İki şehrimizde peş peşe ilk defa tanıklık ettiğimiz bu olay 86 milyonu derinden sarstı.

Bile isteye meslek olarak iletişimi seçmiş, eğitimini almış biri olarak çok uzun zamandır, farklı platformlarda “sosyal öğrenme’’ başta olmak üzere medya eleştirileri yazıyorum, dile getiriyorum. Konvansiyonel medyada kanun ve etik ilkeler ile kısmen de olsa disipline edilen alan yeni medya, sanal medya ile artık koca bir kara delik. Gayri nizamı, hukuksuz bir alan…