Yeni Şafak Yazarlar

Mahalle arasındaki basketbol sahasında, voleybol topuyla, tek başına futbol oynayan çocuk!

Sen ne yaptığının farkında mısın? Şuurun ne kadar yerindedir, belli olmuyor.

Nedir bu sinir, bu öfke, bu hınç?

Kime kızdın, neye gücendin?

Rakip yok. Pas verecek, çalım atacak kimse yok. Gol atabileceğin bir kale de...

Seyreden tek kişi bile görünmüyor etrafta.

Öğrencileri ve sohbet halkasının müdavimleri onu Molla Raşid olarak tesmiye ederlerdi. Yazı başlığımda tercih ettiğim ifadeyle, Ebû Zerr meşrep bir âlimdi. 18 Nisan 2026 tarihinde, zühd üzere sürdürdüğü dünya mühletini ikmal ederek, yine aynı hâl üzere, yani sade, sessiz ve iz bırakmaktan ziyade iz silerek öteye intikal etti. Bu hâl, onun özgeçmişine dair veriler için de geçerliydi. Kimdi; hangi aileye mensuptu; ismi ailesi tarafından mı verilmişti, yoksa bir mahlas, unvan, lakap ya da nisbe miydi; nereliydi; neyle geçinirdi… bütün bu sorular -en azından bu fakir için- cevabı zorunlu olmayan tali istifhamlardı. Zira o, hakikati şahsiyetlere göre değil, şahsiyetleri hakikate göre tartan bir idrak ufkunun mensubu olarak, daha başta kendi şahsına dair bilgileri ketmeden ve muhataplarının bu yöndeki merakını da hükümsüz kılan bir zattı.

86 milyonu dağıtan, ülkemizi ayağa kaldıran önce Siverek’ten, ardından Kahramanmaraş’tan gelen haberler... Toprağa verilen gencecik bedenler ve kendini çocuklara fedakârca siper eden Ayla öğretmen… Sayın Cumhurbaşkanı meselenin röntgenini aslında çok net çekmiş: “Dünya artık eski dünya değil.”

Doğrudur. Ancak mesele, sadece dünyanın değişmesi değil, bu değişimden nasıl, yani kim olarak çıkıldığıdır.

ABD, dünyada ekonomik ve siyasi hakimiyetini sürdürmenin, enerji kaynaklarına yani petrol ve doğal gazın ekonomik gücüne bağlı olduğuna ve bu kaynakların akışını kontrol etmekle gerçekleşeceğine inanmaktadır.

Devam eden dezenflasyon programının farklı ekonomik veriler üzerindeki yan etkileri giderek daha da belirginleşirken en önemli etkinin imalat sanayi üzerinde olduğunu ifade edebiliriz. Her ne kadar aksi iddia edilse de kontrollü kur politikası nedeni ile hem içeride hem de dışarıda rekabetçiliğini kaybeden imalat sanayiinde kapasite kullanım oranının geldiği seviye neredeyse pandemi dönemini yakınsamış durumda. Hatta son veri pandemiden çıkış döneminin altında gerçekleşmiş görünüyor.

Bu yıl Antalya Diplomasi Forumu, ABD-İsrail/İran arasında süregelen, iki ay gibi kısa bir sürede küresel fay hatlarında jeopolitik kelebek etkisi yaratan savaşın gölgesinde gerçekleşti. Forum bölgesel bir savaşın dünyanın birbirinden binlerce kilometre uzaktaki ülkeleri de içine alan geniş bir alanda etkileyerek kolektif güvenlik zafiyetlerine ve ekonomik kayıplara neden olabildiğine, günün koşullarında artık bölgesel-küresel kriz ayrımının olmadığına dikkat çekmesi bakımından da son derece anlamlı ve zamanlıydı.

İran savaşı alabildiğine kilitlenmiş vaziyette. Ortada bir ateşkes var. Ama ateşkes demeye bin şâhit ister. Hâlâ gemiler vurulabiliyor. Hürmüz Boğazı’nın açılmasını isteyen ABD akıl almaz bir iş yapıyor ve “bu ne perhiz bu ne lâhana turşusu” dedirtecek şekilde, kendisi de Körfez üzerinde abluka tatbik ediyor. Müzâkereler başlayacak deniyor. Ama İslâmâbad’a henüz heyetler gelmiş değil.

Son dönemde sosyal medyada gündem olup ilgili kamu nezdinde tartışılan Brett Wilson’ın makalesi, Türkiye’de din-devlet ilişkileri konusuna yeni bir soluk getirdiği iddiası üzerinden ele alındı ve tartışıldı. Wilson’un makalesinin temel argümanı, erken cumhuriyetin tekke ve tasavvuf ehline zannedildiği kadar mesafeli davranmadığı, bilakis birçok biyografide de görüleceği üzere zaman zaman onlara devlette alan açmak suretiyle müşfik bir tavır geliştirdiğidir.

Hürmüz Boğazı’na yönelik ABD ablukası, dünyanın bütün deniz ve kara ticaret koridorlarını tartışmaya açabilir. Buralarda çok büyük güç hesaplaşmaları başlatabilir. Yeni müdahale tarzının başlangıcı olabilir.

Bir yandan alternatif güzergahlar planlanırken, küresel ekonomi ve güvenliği formatlayan, yeryüzünün bu en kritik bölgeleri büyük savaşların adresleri haline gelebilir.

Bütün dünyada olduğu gibi bizde de Siyonist yerleşimcileri başka bir coğrafyadan Filistin topraklarına getiren asıl faktörün Yahudilere yönelik pogromlar veya Holokost hadisesi olduğu düşünülmüştür. Pogrom çarlık döneminde Yahudi topluluklarına yönelik devletin göz yummasıyla ortaya çıkan toplumsal hadiselerdi. Pogromların Yahudileri yeni bir yurt arayışına ittiği söylenir. Aynı şekilde İkinci Dünya Savaşı’nda Holokostun da Almanya’da yaşayan Yahudileri yeni bir yurt arayışına yönelttiği çokça konuşulmuştur.