Yeni Şafak Yazarlar

Bir karga kendini kötü hissettiğinde, karınca yuvasının yanına konar, kanatlarını açar, hareketsiz durur ve karıncaların saldırmasına izin verir.

Ben Ekrem hocadan dinledim. Ve ona dedim ki “çaldı isem miri mal çaldım” fehvasınca ben bunu çalaram ve “götürü bazar” sataram. Eksiğiyle artığıyla alan bulunur elbet.

Bundan önceki yazımda İbnü’l-Hümâm’ın, konumuzla ilgili görüşünü yazmıştım. Okuyucu haklı olarak “acaba bu İbnü’l-Hümâm kim, Hanefî mezhebi içinde ve genel olarak ulemaya göre yeri ve değeri nedir” diye düşünmüşlerdir. Bunu da açıklamak için bir sayfa yazmıştım, nasıl oldu bilmiyorum; gazeteye gönderirken bu kısım burada kalmış, şimdi, TDV İslam Ansiklopedisindeki Sayın Ferhat Koca’nın güzel maddesinden, bir sayfa olmasa da birkaç satır yazdıktan sonra İbn Abdüsselam’a geçelim.

Ursula von der Leyen hanımın -malûm, kendisi AB Komisyonu Başkanı oluyor- ‘Avrupa kıtasını tamamlamayı başarmamız gerekiyor ki, Türk, Rus ya da Çin etkisi altına girmesin’ açıklamalarına “yerli Avrupacılar” dahi vahlandılar.

Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta yaşanan vahşi, elim ve bize yabancı hadiseleri devlet, toplum ve medyanın sorumlulukları bağlamında yorumlarsak ortaya nasıl bir tablo çıkar? Neleri yanlış yaptık da buralara geldik? Neyi nasıl yapmalıyız ki buradan bir çıkış yolu olabilsin?

Suriye, geçtiğimiz günlerde ilginç bir iddia ile çalkalandı. Sosyal medyada yapılan paylaşımlarda, yeni Suriye yönetiminin Şam’daki 11 ayrı noktada bulunan Osmanlı eserlerini Türkiye’ye devredeceği belirtildi. Bunlar arasında Kanunî Sultan Süleyman tarafından yaptırılan ve son padişah Mehmed Vahîduddîn’in kabrinin de yer aldığı Tekke-i Süleymaniye, Hicaz Demiryolu istasyonu binası, Merce Meydanı ve çevresi, Sâlihiyye semtinde Muhyiddîn İbn Arabî’nin kabrini de kapsayacak şekilde tarihî mahalleler, sur içi Şam’da çok sayıda han ve çarşıyla Kefer Sûse ve Şa’lân semtlerinde geniş araziler bulunuyordu.

23 Nisan 1920’de gerçekleşen olay İstanbul’da zaten faal halde bulunan ve İngilizlerin baskınıyla İstanbul’da çalışamaz hale getirilen Meclis'in Ankara’ya taşınması ve faaliyetlerine burada başlamasından ibarettir. Kuşkusuz Meclis'in işgal şartlarında taşınarak da olsa faaliyetlerine devam etmesi çok önemlidir. Ama Ankara’ya taşınmasının İngilizlere rağmen değil bilakis İngilizlerin müdahalesi ve zorlamasıyla gerçekleşmiş olduğu da göz ardı edilen gerçeklerden biri. O tarihte İstanbul’un doğrudan ve fiilen işgal altında olması aslında bütün Osmanlı topraklarının resmen işgal gözetimi altında olması anlamına geliyor ki, Samsun, Erzurum ve Ankara’da da bir İngiliz (işgali değilse bile) varlığı yok değildir.

“Sonra yavaş yavaş kayıtsızlık gelip oturuyor böğrüne ruhunun. Kayıtsızlık. Kâinat içinde varlığını hiçliğin içinde yitirmek. Derin bir anlamsızlık. Varlık ile yokluğun farkının silindiği o sınır bölge, bir nevi araf. Varolmak yakıcı; yokluk daha da yakıcı. Yokluk, soğuğun yaktığı gibi yakıyor: Görünmez, sessiz, içten, usul usul. Varlık ise gürül gürül yanan bir alev gibi.

Dünya ekonomisi sessiz ama sert bir eşikten geçiyor. Artık mesele ne kadar üretildiği değil, nasıl üretildiği. Karbonun maliyet olduğu, verinin sermaye kadar değer kazandığı ve insanın üretimin merkezine yeniden yerleştiği bir çağdayız. Yeşil dönüşüm çevreyi korumanın ötesinde bir rekabet şartına, dijital dönüşüm operasyonel bir tercihten varoluşsal bir zorunluluğa, beşeri dönüşüm ise sosyal bir gündemden stratejik bir zorunluluğa evrilmiş durumda.

Savaş başladıktan sonra artan enflasyon beklentilerinin ardından yapılan ilk Para Politikası Kurulu toplantısında politika faizi %37’de sabit bırakıldı. Kurul’un pas kararı verdiği toplantı metnin özeti kısaca şu şekilde;