Yeni Şafak Yazarlar

Bu savaşı Trump yönetmiyor. Bu savaşı ABD de yönetmiyor. İsrail yönetiyor, Netanyahu yönetiyor. Şizofren bir soykırımcı katil, bütün coğrafyayı felakete sürüklüyor. Trump ve damadı da, savaş üzerinden yatırım kurgusu yapıp para kazanıyor.

1500’lü yılların başında Safevi Devleti’nin sultanı Şah İsmail gözünü Osmanlı topraklarına dikmiş, ajanları vasıtasıyla ülke içinde karışıklık çıkarmaya başlamıştı. Anadolu Türkmenleri akın akın sınırı geçip Safevi ordusuna katılıyor, kalanlar ise isyan çıkarıp İstanbul’u tehdit ediyordu. Pir Sultan Abdal’ın meşhur “Açılın kapılar Şah’a gidelim” türküsü o günleri anlatır. Bir kısım Türkmenler, kendilerini İstanbul’daki Padişah’tan ziyade Tebriz’deki Şah’a yakın görüyorlar, bir yandan Şah’a ulaşmaya çalışıyor, bir yandan da Şah’ın ajanları eliyle Osmanlı’yı arkadan vuruyorlardı.

Aile arabuluculuğu konusunun, ülkemizde yeterince konuşulmadığı ve anlaşılmadığı kanaatindeyim.

ABD Başkanı Trump, İran’da sarmala girdi. Birbirine zıt açıklamalarla savaşı değil, kriz iletişimini yönetmeye çalışıyor. Ama yine de gidişat aşağı yukarı şekillendi: En kısa sürede zafer ilanıyla bu işi bitirmek istiyor. İlk günlerde savaşın 4-5 hafta süreceğini belirtiyordu. Bu süre doldu. Dün sabah yaptığı açıklamayla dünya kamuoyundan 2-3 hafta daha istedi.

Küresel ölçekte yaşanabilecek bir petrol şoku, yalnızca enerji fiyatlarını değil, üretimden tüketime kadar tüm ekonomik dengeleri yeniden şekillendirir. Türkiye gibi enerji ithalatına bağımlı ekonomilerde bu tür şokların etkisi çok daha hızlı ve sert hissedilir. Bu nedenle petrol krizlerini doğru analiz edebilmek için ilk olarak enerji tüketiminin sektörel dağılımını anlamak gerekir.

Gece yarısı bir köyde kapılar kırılıyor, evlere giriliyor, insanlar yataklarında öldüresiye dövülüyor.

Son yazımı burada Ekim 2025’te yayınlamıştım. Aradan günler, haftalar, aylar geçti. Takvimde yıl değişti. Bunca fasıladan sonra tekrar merhaba demek için zamanın izi üzerinden gideyim dedim.

Her şey hızla değişirken kitap okuma alışkanlıklarımızda da bazı değişiklikler olması kaçınılmazdı. Hâlâ kitapları kitaplardan okuyanların sayısı daha fazla, en azından benim gözlemim bu. Ancak metinleri çeşitli büyüklükte dijital ekranlardan okuyanların ve şimdilerde dijital okuma kayıtlarından dinleyenlerin sayısı da hiç az değil! “Kitap bu, yeter ki okunsun, nereden okunduğunun ne önemi var?” diyenler olabilir. Elbette söylediklerinin haklı tarafları var. Dijital okuma/dinleme seanslarının pratik avantajları olduğu bir gerçek; iş güç sırasında, temizlik ya da yemek yaparken, uzun yolda ya da ağır ilerleyen şehir içi trafikte araba kullanırken vaktin içini iyi bir şeylerle doldurmak isteyenler için bu dijital kitaplar ve metinler adeta bir kurtarıcı.

Coğrafyamızdaki iki önemli kolonyal proje en gelişmiş hâliyle İsrail ve Birleşik Arap Emirlikleri’dir. Koloni hâlâ sömürge kavramıyla eş anlamlı olarak görüldüğü için bu iki projenin kendine özgü nitelikleri ve birbirine göre farkları üzerinde durulamıyor. Hatta iki ayrı devlet olduğu için bu iki devlet din eksenli kategorilere bile dâhil edilebiliyor. Bunun sonucunda iki ayrı kolonyal projenin ortaya çıkardığı sorunlar tam olarak tahlil edilemiyor. Bu sebeple BAE’nin merkezinde olduğu inanılmaz derecede kötü hadiseler, yöneticilerin Müslüman vasfından dolayı büyük bir şaşkınlığa sebep oluyor. Üstelik BAE merkezli göz kamaştırıcı zenginlik “sömürüyorlar” fiili ile de hiçbir şekilde örtüşmüyor.

Bir önceki yazıda yeni risk ve tehdit biçimleriyle karşı karşıya kaldığımız gerçeği üzerine düşünmüş ve enformatik felaketin boyutlarına ilişkin Türkiye ve dünya ile mukayeseli bir değerlendirme yapmıştım. Alman Sosyolog Ulrich Beck’e atıfla her yeni teknolojinin aynı zamanda bir risk olduğu gerçeğini ifade etmiş ve günümüzün en kritik meselesinin bu risklerle mücadele etme zorunluluğu olduğunu vurgulamıştım. Özellikle günümüzdeki en önemli risk alanlarından biri olarak konumlandırılan ve asimetrik tehdidin önemli bir bileşeni olan enformasyon konusu üzerine düşünmüş ve yapılacaklara dair bir çerçeve de çizmiştim.