Muhyiddîn İbn Arabî, kitaplarında kendi miraç tecrübesinden beş defa bahseder. Mahmûd Ğurâb, bunları “el-Hayâl” isimli kitabında bir araya getirmiştir. Bir miracını anlatırken, bunun önceki miracından seneler sonra gerçekleştiğini söylemesinden (Bk. Mahmud Ğurâb, el-Hayal, s.152) anlaşılıyor ki İbn Arabî, birden fazla miraç tecrübesi yaşamış ve bunları farklı metinlerde farklı üsluplarla anlatmıştır. “Kitâbu’l-İsrâ ilâ’l-Makâmi’l-Esrâ” isimli eserini 594/1198’de Fas’ta yaşadığı bir miraç tecrübesini anlatmak üzere yazmıştır. Remizlerle dolu bu eserde secili nesir ve sık sık da nazım yoluyla oldukça edebî bir dil kullanmıştır. Fütûhât-ı Mekkiyye’nin 367. bâbında ise miraç tecrübesini edebî bir üslup kullanma kaygısı gütmeden daha anlaşılır bir dille detaylıca açıklamıştır. Biz, Fütûhât’ın bu bâbında anlatılan miracı özetleyeceğiz.