Yeni Şafak Yazarlar

Siyasette bazı sorular vardır; cevap üretmek için değil, zihniyetleri teşhir etmek için sorulur. “Türkiye son 20 yıldır İzmir’i yöneten bir anlayışla yönetilseydi bugün hangi ülkeden söz ediyor olurduk?” sorusu da tam olarak böyledir.

Servet nedir sorusuna cevap arayacağım bu yazımda. Tarih içinde hangi biçimleri aldığından bahsedeceğim. Gelecekte servetten ne anlayabileceğimizden de…

Başlıktaki slogan ATRAX-Uluslararası Eğlence, Park, Spor ve Rekreasyon Alanları Fuarı’nın bu yılki teması imiş… Niş PR ajansından Betül Akgün Hanım gayet özenli bir Türkçeyle -bugünlerde Türkiye’de düzgün Türkçeye rastlamak çok zorlaştı- içinde hayli ciddi bilgilerin bulunduğu bir basın bülteni yollamış… Yine gelen çoğunluk mesajlarda ender rastladığımız bir yaklaşım sergilemiş ve ‘şahsa özel’ yazılmış algısı yaratan bir de giriş notu eklemiş bültene. Demiş ki: “Güncel veriler ve sektör araştırmaları, bir ailenin yıllık eğlence ve sosyalleşme için ayırdığı bütçenin 15 bin TL ile 40 bin TL arasında değiştiğini ortaya koyuyor” …

Yazı başlığımızdaki hayalden maksadımız, temelinde, sözlük itibariyle 1. Aslı olmadığı halde zihinde kurulan şey, düş; 2. Bir kişi, olay veya nesnenin zihinde canlanan, biçimlenen sureti; 3. Geçmişte yaşanmış bir şeyi zihinde canlandırma, hatırlama; 4. Var olmayan şeyleri varmış gibi zihinde tasarlama yeteneği, tasavvur etme gücü; 5. Bir şey veya kimsenin parlak bir yere akseden şekli, görüntü; 6. Düşünce; 7. Gerçekleşmesi imkânsız veya güç olan fikir, düş, rüyâ; 8. Hayâlet; 9. Kuruntu; 10. İyice seçilemeyen, belli belirsiz görülen şey, gölge, karaltı; 11. Resim ve şekillerin bir ışık kaynağı tarafından bir perdeye aksettirilmesi sûretiyle oynatılan gölge oyunu [Karagöz: hayal oyunu]…

Genç yaşlarda sanki hayatın ritmi çok daha hızlı oluyor, akıp geçerken çoğu şeyin öneminin farkına varamıyoruz. Zaman geçince geriye dönük muhakemelerimiz bize çok da ayırdında olmadığımız bütün o küçük şeylerin tek tek ya da birbirleriyle el ele tutuşarak hayatımızda birçok şeyi değiştirdiğini, birçok şeye yön verdiğini söylüyor. İnsanın böyle özel, esrarlı ve derin bir tarihi var ve biz o saklı tarihin ciltlerini, eğer bir şekilde komplekslerimizi aşabilirsek, her şey olup bittikten sonra okuyabiliyoruz ancak.

İsrail Türkiye’nin F-35 satın almasına karşı çıktığını saklamıyor. Türkiye ise F-35 programına dönüş için olumlu mesaj veren Trump yönetiminin somut adım atmasını istiyor. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, 5 Ocak’ta Trump ile yaptığı görüşme öncesinde F-35’lerin NATO güvenliği açısından önemine dikkat çekti. Konu’nun iki liderin görüşmesinde de gündeme geldiği düşünülüyor.

Şu çok açık: Tarihin yapıldığı zamanlardan geçiyoruz…

Önce Gazze’de bütün dünyanın seyrettiği, üstelik de canlı yayında aktarılan ve bütün dünyanın büyük ülkelerinin liderlerinin soykırımcı İsrail’in eli kanlı, gözü dönmüş başbakanı Netanyahu’nın önünde diz çökmekten çekinmedikleri ürpertici bir yok oluş zamanın tam ortasındayız.

Birleşik Arap Emirliklerinin Batı’da İslam’ın imajına yönelik karalama kampanyalarını yönettiği ve finanse ettiği yönünde bilgiler ortaya çıkmaya başladı. Görünüşe göre bu, oldukça şaşırtıcı bir bilgidir. Çünkü BAE Arap, Müslüman ve Arap coğrafyasına ait bir ülkedir. Bilginin şaşırtıcı olması da buradan kaynaklanıyor. Arap, Müslüman ve Arap coğrafyasına ait bir ülkenin İslam’a ve Müslümanlara yönelik olumsuz yaklaşımların içinde yer almaması gerekirdi. Üstelik Batı’da bu tarz kampanyalarda Siyasal İslam ve İslamcılık gibi ideolojik kavramlar öne sürülür, bu kavramlarla özdeşleştiği kabul edilen İslâmî gruplar hedefe konulurdu. Yayılan haberlere göre BAE, bir tutum değişikliğine giderek İslam’ı ve Müslümanları sorunun kaynağı olarak göstermektedir. Bunu, BAE’nin bağımsız bir faaliyeti olarak görmemek gerekir. Böylesi gelişmeler çok daha geniş bir kampanyanın parçasıdır.

SDG’nin Halep’te oluşturmaya çalıştığı kurtarılmış bölge imtiyazları son derece ilkel ve dünyanın hiçbir yerinde geçerliliği olmayan iktidar alanları. Bunu Kürtlerin bir hakkı olarak görüyor olması aslında her şeyden önce Kürtlere hakaret. Bunun Kürtlere sağlayacağı hiçbir avantaj olmayacağı gibi Kürtleri bir şehir içinde iki mahalleye hapsederek bütün şehrin nimetlerinden faydalanmaktan da menetmiş oluyordu. Burada kazanan sadece bu hapishanenin, bu kurtarılmış bölgenin gardiyanları, SDG militanları oluyordu. Bu tarz bir yapılanmanın ne kadar faşizan bir baskı kurabileceğinin tarihte sayısız örnekleri vardır. Halep şehri içinde merkezi devletten bağımsız bir silahlı örgütün keyfi varlığının tanınmasını talep ediyordu SDG.

PKK hakkında artık “bebek katili” gibi hamasi tanımlamaların ve komplo teorilerinin ötesinde bildiklerimiz var.

Bu boyutta bir örgütün, 40 yılı aşkın süre bir ülkenin sarp dağlarında tutunabilmesi, İran, Irak, Suriye ve Türkiye’nin rahatsızlıklarına ve operasyonlarına rağmen hayatta kalabilmesi, üstelik bu 4 ülkenin iç ve dış politikalarına etki edebilmesi, hiç ama hiç kuşkusuz tek başına “Kürt meselesi” dinamikleriyle açıklanamaz. Bugün çok daha net görüyoruz ki, PKK; Avrupa Birliği, ABD ve İsrail tarafından korunan, kollanan ve kullanılan bir örgüt. AB’nin, ABD’nin ve İsrail’in derdinin Kürtler olmadığını, coğrafyada istikrarsızlık üretmek için PKK’nın da kullanıldığını, geriye dönüp bakınca bunda da başarı sağlandığını biliyoruz.