Yeni Şafak Yazarlar

Heidegger, önceki yazımızda naklettiğimiz sözlerini, eserin varlığının bir dünya kurmak demek olduğuna da işaret ettiği şu cümlelerle tamamlar:

Bazen şöyle bir söylemle karşılaşabiliyoruz: “İslam’da din adamı yoktur. Herkes din adamıdır; zira her Müslüman dininin adamı olmak zorundadır.” Bu tarz beylik lafların pratikte hiçbir karşılığı yoktur. Benzer durum başka dinlerde de mevcuttur. Mesela teorik olarak her Yahudi hahamdır. (Bk. F. Kaufmann-J. Eisenberg, “Yahudi Kaynaklarına Göre Yahudilik”, Din Fenomeni, çev. ve der: Mehmet Aydın, s. 94). Ancak pratikte böyle değildir. Zira dinin de bir bilgi boyutu vardır.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in grup başkanvekilliği döneminde, eski CHP Tunceli Milletvekili Kamer Genç’in mezarı başında rakı içtiği beş yıl öncesine ait görüntüler, Yeni Şafak gazetesi tarafından yeniden dolaşıma sokuldu.

Yahu bu Yeni Şafak var ya, külliyen kötü niyetli!

Dijital çağda, sosyal medya mecraları ile izleme ve izlenme arzusu hayatımızı ele geçirdi. Yapay zekanın kabiliyetlerini de ekleyince dijital mecra, yeni kocaman bir dünya yarattı. Algıların olguların önüne geçtiği, bilinmezi çok, kocaman yapay bir dünya... Kendi doğruları, kendi kabulleri, kendi yazılı olmayan kuralları olan yeni bir âlem…  Bu, aynı zamanda insanda bir yanılsama yaratıyor ve dijital dünyada var olma kaygısı ile gerçek hayatın doğruları da göz ardı ediliyor.

Sivas olayları sonrasında dindarlara karşı topyekûn bir linç kampanyası yürütülüyor ve 28 Şubat’ın taşları döşeniyorken İsmet Özel “Sivas Göklerinde Sırp Tayyareleri Uçacak mı?” başlıklı meşhur ve cesur yazısını yayınlamıştı.

İsrail, bölgede kaybettiği zemini tekrar yakalamak için saldırganlaşıyor. Türkiye’nin ulusal güvenliğini yakından ilgilendiren iki konu var. Birincisi Tel Aviv’in Rum Kesimi ve Yunanistan’la geliştirdiği ittifaktır. Doğu Akdeniz için oluşturulan “hızlı müdahale gücü” Yunanistan’ın İsrail’in kayığına bindiğini gösterir. Ukrayna savaşından sonra Avrupa-Türkiye ilişkilerinde yaşanan iyileşme, Atina’yı yeni askeri ittifak arayışına itmektedir. Ancak ateşle oynuyorlar. İsrail kural tanımaz bir ülkedir. Kontrol edilmezse bölgede yeni çatışmaları tetikleyebilir. Atina İsrail’le ortaklığı nedeniyle kendisini hiç beklemediği gerilimlerin içinde bulabilir. Öte yandan, Türkiye’ye hasmane tutumun öyle ya da böyle bedeli olur.

Bizim yaşadığımızı hiçbir ülke yaşamadı! Bu toplum sömürgeciler tarafından dışarıdan sömürgeleştirilmedi, fiilen işgal edilme yoluna gidilmedi. Öyle bir yıkım projesi uygulandı ki bu topluma İngilizler tarafından, bu ülkeyi işgal etmediler, devleti ele geçirdiler ve zihnini işgal ve iğfal ettiler bu ülkenin çocuklarının. O yüzden bu ülkenin bırakınız ortalama insanını, entelijansiyası bile ülkenin başına ne geldiğini bilmiyor, idrak edecek zihnî özgürlükten uzak, zihnî felç geçiriyor, epistemik köle! O yüzden bu ülke, savaşmadan ele geçirilen ülke olarak tarihteki trajikomik yerini aldı.

Trump yönetimi iktidara geleli yaklaşık bir yıl oldu ve bu süre zarfında Washington’ın Türkiye’yle doğrudan angajmanı tercih eden bir politika izlediğini gördük. Gazze’de ateşkes ve yeniden inşa dönemine geçilmesinden Suriye’de SDG’nin entegrasyonuna, Ukrayna barışından ikili ilişkilerde yeni bir sayfa açılmasına kadar birçok meselede Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Başkan Trump’la çok daha yakın ve verimli bir diyalog sürecinin parçası olduğunu gözlemledik.

2026 yılına girerken Türkiye’de kamuoyunun en çok konuştuğu iki başlıktan biri asgari ücret artışı, diğeri ise emeklilerin durumudur.

Bu iki başlık çoğu zaman yan yana anılsa da, emekliler meselesi yalnızca güncel bir geçim tartışması değildir; çok daha derin, tarihsel ve yapısal bir soruna işaret etmektedir.

Bazen bir görüntü, binlerce sayfalık rapordan, diplomatik metinlerden ve siyasi açıklamalardan daha net anlatır meseleleri. O birkaç saniye, ağır bir yük gibi gelir oturur yüreğinize. Suriye... Yanı başımızdaki yangındı. Yıllardır konuştuk, stratejiler üretildi, “sınır güvenliği” denildi, “göç dalgası” önlemleri alındı. İstatistikler tutuldu, verilerin sosyolojik sonuçları tartışıldı. Ama o “dalganın” içindeki insanı, o istatistiğin satır aralarındaki “kalbi” ne kadar görebildik?