Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan arasında imzalanan Mekke anlaşması, uzun yıllardır krizden krize koşan Ortadoğu’nun istikrara kavuşması için atılan kritik bir adım olarak öne çıkıyor. Türkiye’nin bölgenin ortak kaderinin bölge ülkeleri tarafından tayin edilmesi gerektiği yönündeki tezinin en somut tezahür-lerinden biri olarak öne çıkan anlaşma, bölgede sürdürülebilir yeni bir güvenlik mimarisinin oluşturulmasının ilk adımı olarak algılanabilir. Soğuk Savaş sonrası dönemde 11 Eylül terör saldırıları, Afganistan ve Irak’ın işgalleri, Arap Baharı ve Gazze soykırımı gibi tarihi kırılma anlarını tecrübe eden ‘geniş Ortadoğu’ bölgesi, Amerika’nın bu süreçte değişen rolüne adapte olmakta zorlandı.

Ortasından konuşalım; terör örgütünün “bölgeden” tasfiyesi jeopolitik ihtiyacın bir sonucu. O jeopolitiği kuranların hedeflerini tespit ve buna dair önlemleri almak ile tasfiyenin getirdiği fırsatı değerlendirmek ayrı bahislerdir. PKK’yı bölgede sönümlendirip, bunu Türkiye’den alacak hesabına yazanlar, karşılık olarak Ankara’nın bir ‘büyük oyuna’ ortaklığını isteyenler de olabilir. Hepsine verilecek cevap bellidir…

TBMM Genel Kurulu’nda kabul oyları sayılırken, sosyal medya “Terörsüz Türkiye” karşıtlığıyla kaynıyordu. TBMM’deki 467 vekilin tarihi “evet” oyuna, öncesinde yapılan kamuoyu araştırmalarında yüzde 80’lere varan desteğe rağmen, özellikle de X’te esen rüzgâr memleketi yine derin uçurumlara sürüklüyordu. Arkadaşlardan rica ettim bir analiz çalıştılar. Aynı dakikalarda, birbirine neredeyse kelimesi kelimesine benzeyen binlerce paylaşım yapıldı. Birkaç hesabı inceledim. Manzara şuydu: Boş biyografiler, fotoğrafsız profiller, birkaç ay önce açılmış ve çoğu sıfır takipçili. Yani bot hesaplar.

Merhum İsmail Heniyye, Aksâ Tufanı’nın başlangıcından kısa bir süre sonra, Dünya Müslüman Âlimler Birliği’nin 9-10 Ocak 2024’te Katar’ın başkenti Doha’da düzenlenen toplantısında yaptığı konuşmada şunları söylemişti:

25. yılını kutlamanın coşkusu içindeyken bunları hatırlatmak fazla neşe verici olmayabilir ama, öyle başlayalım sözlerimize, sonra toparlarız: Siyasi hareketlerin de insanlar gibi ömürleri vardır. Kimi daha doğmadan tükenir; kimi iktidara gelir ama iz bırakamadan çekilir; kimisi ise yalnızca hükümet etmez, içinde bulunduğu dönemin yönünü değiştirir. AK Parti ise bugün geride bıraktığı 25 yılın sonunda artık sadece bir siyasi parti olarak değil, Türkiye›nin son çeyrek asrına damgasını vurmuş, aslında çok daha uzun bir perspektifte emsalsiz bir tarihî tecrübe olarak değerlendirilmeyi hak ediyor.

Abu Bakr Shawky’nin [Ebubekir Şevki] The Stories [Hikayeler] filmini Ramallah’ta, Mahmud Derviş Müzesi’nin bahçesinde izledim. O akşam orada sadece film için değil, izleyici profilini gözlemlemek için de bulunuyordum. Yanımda, yazları memleketleriyle bağlarını koparmamak için Amerika’dan Ramallah’a gelen Filistinli gençler oturuyordu. Karşılaştığım bu küçük ayrıntı, biraz sonra izleyeceğim filmin temel meselesi için kusursuz bir girişti: İnsanların tarihle, aileyle ve memleketle kurdukları bağın karmaşıklığı.

İslam sanat nazariyatını anlama yolculuğumuzda son olarak suret-tasvir meselesini ele aldık. Geldiğimiz noktada tıpkı hüsnühatta ve şiirde yaptığımız gibi tasvir konusundaki yorum ve değerlendirmelerimizi de uygulama örnekleriyle pekiştirmemiz gerekecektir.

Bir anlığına diyelim ki memleketteki İrancılar, Fetöcü hainler ve Turan Çömez haklı. Mekke Anlaşması, ABD’nin isteği ve hatta emriyle, ABD’nin bölgedeki çıkarlarının sürmesi, sürdürülmesi için, Türkleri, Arapları ve Urduları emperyalist dünyanın hizmetçisi haline getirmek için imza edilmiş olsun.

Siyasetin doğası gereği, iktidarından muhalefetine kadar her aktör her an ağır iddiaların, soruşturmaların veya adli süreçlerin muhatabı olabilir. Ancak mevzu “rüşvet” gibi kamu vicdanını doğrudan yaralayan bir iddia olduğunda, mesele sıradan bir siyasi polemik olmanın çok ötesine geçer.

Yeni bir para çıkarmalıyız. Adı-sanı değişmeyecek. Gene TL olacak. Ama bu TL, ne zayıf TL olacak ne de güçlü TL olacak. Bunlar para değil göstergedir, beklenen işlevi görmez.