Vallahi durum öyle. Yeşilay Başkanı sevgili Mehmet Dinç hocadan yaptıkları “Türkiye’de Yasal Kumar Araştırması”nı istemiştim. Araştırmada öyle üzücü bir tablo ile karşı karşıyaydık ki “salıya mutlaka yazayım” diye geçirmiştim içimden ama kumarbaz, kumar hakkında yazmama izin vermedi. Artık sonraki yazıya nasipse.

Bu millet çok büyük badirelerden geçerek bugünlere ulaştı.

NATO Zirvesi'nde ortaya çıkan Türkiye ile 15 Temmuz gecesi ölüm kalım mücadelesi veren Türkiye'yi mukayese ettiğimizde, bütün ihanetlerin tek bir amacının olduğunu bugün daha iyi anlıyoruz.

ABD’li Cumhuriyetçi Senatör Lindsey Graham, “ani ve kısa süren” bir rahatsızlık yüzünden öldü. Ölümü ABD ve İsrail de derin bir üzüntü uyandırdı. İsrail’de ardı ardına taziyetler yayınlandı, “İsrail büyük bir dostunu kaybetti” ifadeleri kullanıldı.

Normaldi: Çünkü Graham, İsrail karşıtı herkesi antisemit olarak niteliyor, “hayatının sonuna kadar İsrail’e hizmet edeceğini” açıklıyor, Gazze’deki soykırıma büyük destek veriyor, İsrail’e daha fazla destek vermesi için Trump’ı provoke ediyordu.

Amerikalı Demokrat Partili Ro Khanna, Kongre üyesi olmanın verdiği güven hissinin işgal altındaki Batı Şeria’da geçer akçe olduğunu düşünmüş olabilir. Khanna Batı Şeria’da silahlı Siyonist yerleşimciler tarafından taciz edilerek alıkonulduğunda gerçeklerle yüz yüze geldi.

ABD Başkanı Trump Ankara’dayken ABD uçakları İran’ı yeniden vurmaya başladı. Trump “İran’la ateşkes bitti” dedi. Çarpıcı sözlerdi ve bir kırılmayı işaret ediyordu. Ancak açıklamada bir nüans da vardı. ABD Başkanı, görüşmelerin dolaylı olarak, arabulucular üzerinden süreceğini söyledi.

Sanayi İnkılabından bu yana bilmek ile yapmak arasındaki mesafe gittikçe açılıyor. Dijital kültürün tüketicileri bir şeyin seyircisi olmak ile o şeyi kolaylıkla yapabilmenin aynı olduğu yanılgısına düşüyor. Seyrettikleri her şeyi bildiklerini düşünüyorlar. Bu yanılgı, sorulması gereken soruları erteleyerek önemli ile önemsizin, kıymetli ile kıymetsizin sınırlarını belirsizleştiriyor. Dahası önemsiz olanı önemli olanın üzerinde tahakküm kurucu bir noktaya taşıyor.

Sanayi İnkılabından bu yana bilmek ile yapmak arasındaki mesafe gittikçe açılıyor. Dijital kültürün tüketicileri bir şeyin seyircisi olmak ile o şeyi kolaylıkla yapabilmenin aynı olduğu yanılgısına düşüyor. Seyrettikleri her şeyi bildiklerini düşünüyorlar. Bu yanılgı, sorulması gereken soruları erteleyerek önemli ile önemsizin, kıymetli ile kıymetsizin sınırlarını belirsizleştiriyor. Dahası önemsiz olanı önemli olanın üzerinde tahakküm kurucu bir noktaya taşıyor.

Çeyrek asırlık dönemde Türkiye’de Recep Tayyip Erdoğan, önce başbakan sonra cumhur-başkanı olarak görevde iken ABD’de kimler geldi, kimler geçti?

Sırasıyla bakalım.

Oğul Buş 2001-2009, Obama 2009-2017, Tramp 2017-2021, Baydın 2021-2025, ve tekrar Tramp 2025’ten bugüne.

Bundan önceki yazımı şöyle bitirmiştim:

“Bu davranış, bu düşünce, bu tahammülsüzlük ile bir arada, barış ve huzur içinde yaşamak mümkün değildir; kendi varlık, huzur ve çıkarını, başkasının yokluk, huzursuzluk ve zararında arayanlar er veya geç hüsrana uğrayacaklardır; öteden beri böyle olmuştur”.

Bir konuşmamda birlik ve beraberlik kelimelerine farklı anlamlar yüklemiştim; bir ülkede yaşayan müminlerin beklenen sosyal ilişkilerine, din kardeşliğine “birlik”; inancı, dünya görüşü, hayat tarzı, temel düşüncesi farklı olanlar arasında umulan sosyal (yurttaşlık) ilişkisine de “beraberlik” demiştim.

“Körükçü” demiş buna Şeyh Ebu Medyen diyor. Dinliyorum. Daha doğrusu dinlemiyorum. Bir tür yorgunluğun ve bir çeşit terin içinde uzun sayılabilecek sefil hayatımı düşünerek ağlamakla ağlamamak, gülmekle gülmemek, olmakla olmamak, ölmekle ölmemek arasındaki farkları düşünüyorum. Bir kopuş hali mi? Belki. Bunun üzerine düşündüğünde “kopuş” yaşıyor olamazsın fakat. Bunu bilecek kadar bağlıyım ama nasıl derler, bağlantı zayıf o esnada.