Biz neden korkarız?

Dert nedir?

Ne ile dertlenmeliyiz?

Dertler bizim dermanımız olabilir mi?

Dertler bizi ne noktada boğarlar?

Dert kötü bir şey mi?

“Derman arardım derdime/Derdim bana derman imiş” demiş Niyâz-î Mısrî. İşte bu düstur bizim bugün konuşacağımız meseleyi şekillendirecek. Derdini devası olarak görmeyenlerin hayatta karşılaştıkları zorluklara karşı dirençleri düşer. Victor Hugo’nun da dediği gibi “Dert insanı uyutmaz” bu sebeple derdin kendisinde derman aramadıkça huzur bulmak ve yaşamak zorlaşır.

Başlamak gerçekten bitirmenin yarısı mıdır?

Başlamadıkça neler kaybediyoruz?

Nereden başlamalıyız? Ve nasıl başlamalıyız?

Başarmak ile başlamak arasında nasıl bir ilişki var?

Hayata dair bir duruşun yoksa cebinde kaç kuruşun, aklındaki savruluşun kimsenin umrunda olmaz. Bir yerden bakmak ve bir şekilde başlamak lazım. Birilerinin sözlerini elbette beğenip takip edebilirsin ama sana ait cümlelerin yoksa unutma ki sen bir hiçsin. Her şey hakkında fikrin olsun demiyorum ama en azından bir mesele hakkında “benim de şöyle bir görüşüm var” diyebilmelisin. Bu görüş taklit üzre değil seni temel alabilen bir görüş olmalıdır. Kimlik bu şekilde kazanılır. Kendi cümlelerini kurmayanlar kurulmuş cümlelere; kendi düşüncesine sahip olmayanlar düşünülmüş fikirlere mecburdurlar.

"Ya hareket et ya da hareket ettirilirsin." Colin Powell

Çırılçıplak, zayıf, dayanıksız, korumasız, dış etkilere sonuna kadar açık, bu dünyanın dışından gelmiş gibi görünen garip bir bedene sahibiz. Bir yandan bu kadar zayıf. Yetersiz ve tabiata uyumsuz olup öbür yandan da bu kadar etkili, muktedir, zeki ve baskın bir canlı türü olmamız bariz bir tezat gibidir. Fakat biyoloji açısından baktığımızda, mesele büyük oranda açıklığa kavuşur.

Eğer bedenimiz bu kadar zayıf ve çaresiz olmasaydı, insanoğlu hayatta kalmak için zihnini bu kadar zorlamak zorunda kalmayacaktı.