Het zijn niet de gebeurtenissen (de verhalen), die ons maken tot wie we zijn. Verhalen als in feiten: ik ben de oudste thuis, ik was enigste kind, ik heb jong een ouder verloren, ik ben gepest,.......en zo heb jij ook je verhalen. En we zijn geneigd te geloven dat deze gebeurtenissen hebben gemaakt wie je nu bent. En dat is niet (helemaal) waar. Het geeft jou veel regie en bewustzijn om daar anders naar te kijken. Ik geef mijn kijk daaraop in deze aflevering.

Zit je vast in de emotie? Of in het verhaal? Hoe dan ook, vastzitten is nooit fijn, als het ervoor zorgt dat je jezelf kwijt raakte.

N.a.v. de verkiezingsuitslag gebeurt er vandaag veel. De beweging die ik zie deed me besluiten voor deze aflevering. Een oppepper, liefdevolle schop onder je kont, een duwtje in je rug en een ander perspectief. Met liefde gemaakt en een beetje emotie 😉!

Ik postte vanmorgen iets over tijd en wat mijn hoofd allemaal voor constructen heeft over tijd. En wanneer ik voel, er iets anders voelbaar wordt. Een uitnodiging om dat wat je gelooft eens nieuwgierig te onderzoeken. Wordt het leven zachter van. En hoe je dat bereikt? Daar deel ik ook nog iets belangrijks over.

Er zit een nuance tussen zelfverzekerd en zelfvertrouwen, een hele wezenlijke weliswaar. Een verschil tussen buiten en binnen, hoofd en lijf, controle en voelen. Het verschil tussen de energie 'hier sta ik' en 'ik doe er toe' . Beide wezenlijk, beide belangrijk, maar de basis ligt bij vertrouwen. En het risico op 'sterk doenerij' als je deze basis mist. Ik leg het je uit hoe ik hier naar kijk.

De tussenfase tussen het oude en het nieuwe. Wanneer je je beseft dat het oude niet meer past, maar je het nieuwe nog niet helemaal hebt gevonden. De fase van 'hoe dan'. In deze fase proberen we vaak met de 'hard werken energie' 'zachter te leven'. En dat kan anders, echt.

Onbewust en ongewild nemen we vaak informatie tot ons die ons niet voedt. Via tv, internet, socials, maar zeker ook in real life. Soms ook door de fear of missing out of het idee over wat wel en niet hoort. Neem tot je wat voedend is, verrijkend, inspirerend, fijn. En ik creëer momenteel zo'n plek voor jou...

Wat heb je los te laten, zodat het moeiteloos kan voelen? En wat heb je te omarmen? Het klopt dat groei niet altijd soepel loopt, dat dat met schuren en wringen gaat. Maar leven màg moeiteloos zijn! Of niet?

De directe aanleiding voor deze aflevering is een bericht van de juf. En tegelijkertijd gaat het niet over het bericht van de juf. Maar over onze neiging om kinderen (en onszelf) vooral verantwoordelijkheid te leren op het gebied van sociale normering: wat kun jij doen, zodat iedereen (in dit geval in de klas) het fijn heeft. Wat is jouw aandeel? En wat kan jouw aandeel zijn? Wat ik mis is de vraag die er voor mijn gevoel nog voor hoort. Een vraag die nog niet als gewoon zal voelen, maar in mijn ideale wereld wordt deze vraag net zo gemakkelijk gesteld, als de vraag: wat heb je gisteren gegeten...

Beide is ok. Als je een verlangen hebt dien je in beweging te komen om het te vervullen. En soms blijft die beweging uit. Is dan je verlangen niet groot genoeg? Of ervaar je in het hier en nu nog niet voldoende last van het onvervulde verlangen? En wat gebeurt er als jij aan het roer gaat staan van jouw keuze om in beweging te komen of niet? Psssst...Dan wordt het leven zachter